Bob, Debbie En Erika

In tegenstelling tot de eerste twee verhalen in deze set, wordt dit verhaal in het begin vanuit de beleving van Debbie verteld.

―――

Debbie:

We zaten op de bank. De TV stond aan op iets stoms maar we keken er niet echt naar. Het was gewoon even tijd om stil te zijn, rustig te zijn. Even niets doen. Ik had al vaker gelezen dat dat belangrijk is. Een of andere prof op school had dat zelfs eens gezegd, en ik heb enorm respect voor die man, dus probeerde ik me daaraan te houden.

Ik keek zijdelings naar de zorgzame lieverd naast me. Oom Bob. Papa Bob, al noemde ik hem zo niet meer na die eerste keer. Hij was zo geschrokken dat ik ervan was geschrokken. Was ik stom geweest om dat te zeggen?

Rustig legde ik mijn hand op de zijne. Hij keek me even aan. Wat lachte hij toch altijd lief naar me. Dit was een goudstuk, wist ik. Deze man was gek op me, en ik op hem. In het begin was ik heel bang in dit huis, maar ja, toen was ik overal bang voor. Zelfs om alleen te blijven. Toen ik ouder werd, snapte ik dat dat logisch was en dat die angst voorbij moest zijn. Ik moest zelfs nu niet te veel terug denken, anders kon het me opnieuw bang maken.

Ik beet op mijn onderlip en haatte dat. Ik deed dat altijd als me iets dwars zat, en Papa Bob leek dat aan te voelen alsof ik op zijn lip beet.

"Is er iets, poppie?"

Daar had je het al.

"Nee. Ja. Eigenlijk niet." Verdomme, waarom zat ik meteen te stuntelen. Net als Papa Bob kon ik niet tegen liegen. "Eigenlijk wel."

Hij keek me aan terwijl zijn wenkbrauwen omhoog gingen. "Kun je niet beslissen?" Hij glimlachte en knipoogde. Naar mij. Als hij dat deed dan kreeg ik altijd de kriebels tussen mijn tenen. Tussen mijn grote tenen, wel te verstaan.

"Ik…" Hoe pakte ik dat aan? "Ik heb al besloten." Misschien moest ik het gewoon op tafel gooien. "Even wat pakken." Ik stond op en liep langs hem heen, heel even inhoudend. Klets. Heerlijk. Hij gaf me altijd een tik op mijn blote kont als ik langs hem liep. Kon ik de hele avond maar langs hem heen en weer lopen. Ik zou erdoor klaarkomen.

Snel kuste ik hem op de wang. "Ben zo terug." Hij lachte weer en beloofde dat hij zou roepen als het op de televisie spannend zou worden.

In mijn kamer trok ik de la open en haalde het doosje onder mijn minimale beetje ondergoed vandaan. Het brandde in mijn hand. Had ik hier wel goed aan gedaan? Te laat, stomme trut, mopperde ik op mezelf. Dat had je beslist toen je je geld uitgaf.

Ik liep terug naar de huiskamer en plofte naast hem op de bank, dicht tegen hem aan.

*

[Verhaal wisselt hier naar de beleving van oom Bob.]

"Hee, is de bank opeens te klein?" Ik klopt op mijn been. "Je kunt ook gewoon op mijn schoot komen zitten hoor." Waarom zat ze zo zenuwachtig te friemelen, en wat was dat voor doosje?

Debbie keek me aan met een bijzondere blik in haar ogen. Ze stond op en kwam inderdaad op mijn schoot zitten. "Graag… oom Bob."

Even leunde ze zwaar tegen me aan. Ik legde een arm om haar heen, deels om haar gerust te stellen en deels om haar gewoon te voelen. Mijn… nichtje voelde altijd zo fijn aan, met haar blote huid tegen de mijne.

"Je weet dat ik hier graag ben, hè?" vroeg ze, haar donkere kijkers op mij gericht.

Even voelde ik een kou in mijn hart. Ze had toch een knul gevonden, en nu ging ze aankondigen dat ze op zichzelf ging wonen. Ik wist het gewoon. "Dat weet ik, Debbie. En ik heb je graag hier. Dat weet jij dan weer."

Ze glimlachte warm. "Weet ik. En daarom heb ik iets gedaan." Ze draaide nerveus het witte doosje rond in haar vingers. "En misschien was dat heel stom, maar ik moest het doen." Ze legde een hand tussen haar borsten, op haar hart. "Want dit hier zei dat ik dat moest doen."

Allejezus, Debbie, gooi het er maar uit. Dan zijn we ervanaf.

Met trillende vingers maakte ze het doosje open. Op blauw fluweel lagen twee goudkleurige ringen. Wat gingen we nou krijgen?

Debbie pakte er een. "Ik heb deze voor jou gekocht." Ze keek me strak aan. "Ik weet dat we niet kunnen trouwen, oom Bob, maar… misschien kunnen we een beetje doen alsof. Met deze ringen. Het zijn speciale vriendschapsringen, en-" Ze stopte met praten toen tranen over mijn wangen liepen.

"Meen je dat?" vroeg ik? Mijn stem was dik van emotie. Hoe vaak had ze het niet over trouwen gehad, en hoe vaak had ik dat ook gewild. En het kon niet. Met een nichtje niet, en met mijn eigen dochter zeker niet. Want dat was ze, zoals ze daar bloot en mooi en lief en wat onzeker op mijn schoot zat.

"Ik meen dat, oom Bob." Ze pakte mijn hand en hield de ring bij mijn ringvinger. "Mag het?"

Mijn hart sloeg over. De kamer was plotseling elektrisch geladen. "Het mag, poppie."

Ze straalde, en liet de ring om mijn vinger glijden. Die paste precies. Toen pakte ze het doosje en hield het op voor me. Ik pakte de andere ring, zij hield haar hand klaar.

"Met deze ringen doen we alsof we trouwen, Debbie. Weet je dit zeker?" Ik moest het vragen.

"Ik weet het zeker." Haar stem klonk bijzonder rustig, overtuigd.

Ik liet de ring om haar ranke vinger glijden. Ze liet het doosje vallen en vloog me om de nek, haar borsten hard tegen me aan drukkend. Mijn armen gleden automatisch om haar heen. Een tijdlang zaten we samen op de bank te huilen, want dit was echt intens voor ons.

"Dank je," fluisterde ze in mijn oor. "Ik wil dit al zo lang."

We zaten zo nog even in stilte. Toen fluisterde ik in haar oor om te vragen hoe ze zich nu voelde.

"Een beetje raar," zei ze, "maar heel gelukkig." Ze ging rechtop zitten om me aan te kijken. Ze zag er gelukkig uit, en ook een beetje onzeker, maar die twinkeling in haar ogen vertelde me dat het goed was. Ze pakte een van mijn handen en legde die op een van haar borsten. Als vanzelf pakte ik die vast. Ze had een heerlijke boezem, die… nicht van me. Verdomme, soms voelde het als verraad om dat te denken.

"Weet je…" zei ik. "Misschien…"

"Ja?" Ze zei dat heel snel. Ze wist gegarandeerd wat er ging komen.

"Misschien moeten we dit…" Zou ik huwelijk zeggen? Het was het niet echt, maar toch… zo voelde het wel een beetje. "Dit moment bezegelen zoals het hoort."

"En hoe hoort het?"

Ik wist dat ze me plaagde. "Ik draag je naar de slaapkamer en dan…"

"Dan bezegelen we het. Ik vind dat een prima idee." Ze glimlachte, en die glimlach veranderde in een brede lach tot haar hele gezicht straalde.

Ik legde een arm om haar heen en de andere onder haar knieën, hoopte dat ik zo overeind zou komen (ze was ten slotte al lang geen kind meer), en stond op. Met moeite, maar het lukte. Ik droeg haar naar de slaapkamer, die al zo lang onze slaapkamer was, en legde haar op het bed.

Ze keek naar me. "Ik hou van je, oom Bob."

"En ik hou van jou, Debbie. Wat ben je toch een mooie vrouw geworden."

Weer de grote glimlach. "Net als mam." Ze stak haar armen naar me uit en tikte niet per ongeluk even tegen mijn stijve pik. "Die heeft er ook zin in."

Ik ging op haar liggen. Mijn pik klemde tussen mijn buik en haar poes. Ze sloeg haar benen om me heen en bewoog langzaam haar heupen. Het voelde goed.

"Ik ben vandaag met je getrouwd, oom Bob," fluisterde ze. "En jij met mij. Weet je hoe gelukkig ik nu ben? En hoe je me nog gelukkiger kunt maken?"

"Hoe dan?"

Ze grinnikte. "Door die lekker pik in me te steken."

Dat regelde ik heel snel. Ze was al aardig nat, en na maar weinig 'aandringen' van mijn kant zat ik diep in haar. Ze kneep een beetje om de spanning hoog te houden, en ik neukte haar langzaam, zodat we het allebei goed voelden.

"Dit is zo lekker," zuchtte ze. "Ik wil dit elke dag."

"Dat… weet… ik…" zei ik in het ritme van mijn rustige stoten. Even boog ik voorover om aan een van haar tepels te zuigen. Ze piepte even van genot. Ik wist wel hoe ik mijn meisje moest verwennen, en ik deed het met plezier.

Na een tijdje wilde zij bovenop. Dat deden we vaker. Ik hield haar vast en rolde om, zodat zij bovenop kwam zonder dat we hoefden te stoppen. Langzaam bewoog ze op en neer. Ik genoot van haar lijf zoals ze boven me zweefde. Haar borsten met de harde tepels, het gelukzalige gezicht dat naar me omlaag keek.

Rustig begon Debbie zichzelf te vingeren. Ze wilde duidelijk klaar komen. Ik keek toe terwijl het gevoel om mijn pik steeds strakker werd. "Ik kom zo," zei ze.

"Dat voelde ik al," zei ik met een knipoog. "Kom maar lekker." Nog geen tien seconden later klapte ze zowat dubbel, een paar vingers nog tussen haar schaamlippen en met haar andere arm op mijn borst steunend, terwijl ze de stormaanval van haar orgasme schokkend liet gebeuren. Ze kneep hard om mijn pik heen, die maar niet slapper werd.

Ze schokte nog een paar minuten na, over me heen liggend. Eindelijk kon ze weer praten. "Mijn hemel. Dat ging hard…"

Ik rolde op mijn zij, zodat ze naast me kwam te liggen, een van haar benen onder en achter me. Ik zat nog steeds in haar, en begon haar weer te neuken. "Nu gaan we samen," zei ik. Ze sloeg haar andere been ook om me heen.

"Ik weet niet of ik alweer kan," fluisterde ze, haar wangen knalrood van de voorbije inspanning. Ik zei niets. Zij kon dat.

Toen ik naar mijn hoogtepunt ging, begon ik haar te vingeren. Debbie deed haar ogen dicht en zuchtte. Met wat geluk kwamen we tegelijk klaar. Dat lukte ons best vaak, en deze keer zou dat helemaal geweldig zijn, nu we gelijke ringen hadden, en het besef wat die betekenden.

"Ik kom ik kom ik kom," hijgde ze, en op dat moment hoefde ik niets meer tegen te houden. Ik spoot een dikke straal in haar terwijl haar poes weer begon te knijpen. "Jaaa… geef het me, geef alles aan mij." Ze klemde zich tegen me aan terwijl ik mijn laatste stootjes nog kwijt moest.

In een meest intieme omhelzing lagen we een hele tijd na te genieten.

"Ik laat je nooit meer gaan," fluisterde Debbie in mijn oor. "Wij zijn seksbeesten die aan elkaar gewaagd zijn."

Daar had ze absoluut gelijk in.

Ik klopte haar zachtjes op haar lekkere billen. "We zien wel of je daar over tien jaar nog zo over denkt, maar voorlopig houd ik je."

"Zeker weten." Ze kuste me, lang en diep.

*

De volgende ochtend werden we nogal laat wakker. Geen punt, het was weekend.

Debbie rolde zich bovenop me. "Wanneer ga jij weer bij mama kijken?"

Dat was een bijzondere vraag, want tot dantoe, als ik dat aankondigde, keek ze altijd wat geschrokken.

"Weet ik nog niet, meisje."

"Is al wel even geleden," herinnerde ze me, dus vroeg ik waar ze met die opmerking heen wilde.

Ze keek me peinzend aan terwijl ze met een vinger cirkeltjes over mijn borst tekende. "Ik heb zitten denken…" Even was ze stil. "Zou het gek zijn als ik eens mee ga?"

Ik was lang niet zo verbaasd als ik had kunnen zijn. Met mijn armen om haar heen zei ik: "Nee. Dat is niet gek. Het zou misschien wel goed zijn."

Debbie knikte. "Ja. Denk ik ook. Vind je het niet raar dat ik dat nu opeens vraag?"

"Nee, poppie. Je was er gewoon nog niet aan toe." Mijn handen gleden naar haar billen. "En als we er zijn en je durft niet mee naar binnen bij haar, dan is dat prima. Geen grotere stappen maken dan je benen lang zijn."

"Puh. Ik heb lange benen. Heb je zelf vaak genoeg gezegd." Ze grinnikte, maar ik voelde de spanning in haar wel.

"Dat heb je. Mooie lange benen." Ik gaf een klap op haar kont die klonk als een klok. "Zullen we eens gaan douchen, mevrouw?" Dat woord glipte er zomaar uit.

"Mevrouw." Ze keek blij. "Dat bekent mijn vrouw. Dat ben ik. En ja, da's goed. Douchen. Samen, meneer." Na een snelle kus worstelde ze zich uit mijn armen en ging de douche vast aanzetten.

Na die douche, onder het onbijt, belde ik naar de instelling waar Erika verzorgd werd, en vroeg of ik samen met haar dochter kon komen. Dat was helemaal geen probleem dus maakte ik een afspraak voor net in de middag.

"Zo. Geregeld. Hebben we nog tijd voor wat poets en huiswerk, poppie."

Ze protesteerde wel, maar dat huiswerk was af toen ze klaar was.

*

We stapten uit de bus en liepen naar het grote gebouw. Debbie hield mijn hand stevig vast.

"Gaat het, poppie?"

"Ja. Nog wel," zei ze eerlijk.

We werden vriendelijk ontvangen, Debbie werd geprezen om haar moed en de mensen daar waren verbaasd over hoe veel ze op haar moeder leek, en even later stonden we voor Erika's kamer. Weer vroeg ik of het ging. Ze knikte, haar ogen wat angstig maar haar kaak vastberaden. Ik klopte op de deur en we gingen naar binnen.

Zoals bijna altijd zat Erika op een stoel bij het raam en keek ze niet eens op toen we binnen kwamen. Ook zoals altijd stond er maar één stoel bij die van haar. Ik stuurde Debbie daarheen en liet haar zitten. Ik knielde neer.

"Erika?"

Even reageerde ze niet.

"Erika." Ik zei het nu wat harder en toen keek ze naar me. Die glimlach. Altijd die glimlach als ze me zag en verder niets. Alsof ik Debbie zag glimlachen.

Die staarde met open mond naar haar moeder. "Mamma?" Het kwam er als een fluister uit maar Erika had het gehoord en keek naar de schoonheid in de stoel naast haar.

Ruim een minuut lang gebeurde er niets, en dat was ik gewend. Ik pakte de hand van mijn zus even vast. "Erika. Dit is je dochter. Debbie." Even moest ik diep ademhalen. "Onze dochter."

Debbie keek meteen naar me. Heel voorzichting kwam een glimlach op haar gezicht, en daarna, daardoor op dat van mij.

"Debbie?"

ik schrok bijna van Erika's stem. Ze zei bijna nooit iets als ik op visite kwam. Ze zat altijd maar op die stoel, in stilte, terwijl ik dan allerlei dingen vertelde zonder te weten of die bij haar ergens aankwamen. En nu zei ze de naam van haar dochter.

Erika keek naar de jonge vrouw naast haar. Stak een hand uit en legde die op een hand van Debbie. "Debbie."

Voor mij stond de wereld even stil. "Erika?"

Even keek ze naar mij, bijna verbaasd om me te zien. "Bob."

"Mamma?" Debbies stem klonk onzeker, en tranen rolden over haar wangen. Net als bij mij.

"Mijn lieve kind," fluisterd Erika, en trok Debbie tegen zich aan.

*

"Nee, dat kan niet," zei de juffrouw van het instituut. "Ze kan niet met u mee. Ze is hier nog onder behandeling."

"Ik ontsla mezelf," zei Erika, die in één klap uit haar apatische psychose was nadat ze Debbie had gezien. We hadden gepraat, meer dan in al die jaren daarvoor, en Erika had beslist dat ze met ons mee zou gaan. We hadden zelfs een koffer met haar spullen bij ons. "Stuur de papieren maar op."

"Maar…" De juffrouw keek verward. "Dat is tegen de regels."

"Ik heb hier zes jaar gezeten. Dat is lang genoeg. Vertel dat maar tegen jullie regels." Erika klemde een arm om de mijne, en haar andere om Debbie. "Ik ben klaar hier."

Ik tilde de koffer op en zo wandelden we naar buiten.

"Ik snap hier niets van," zei ik terwijl we op de bus wachtten. "Dat je zo snel…"

"Ik ook niet, broer," zei Erika, "maar we hoeven niet alles te snappen, hè?" Ze kuste me, en kuste Debbie daarna. "Onze dochter." Ze zei het alsof het de normaalste zaak van de wereld was. "Ze heeft jouw ogen, Bob."

"Dat zei ik ook," zei Debbie, die haar moeder en mij niet los kon laten. "En nu zijn we samen. En ik hoop voor altijd."

Ik kuste haar op haar voorhoofd. "We doen ons best."

De bus kwam.

*

De reis naar huis was stil verlopen. We waren alledrie nog onder de indruk van deze dramatische verandering in Erika, en nu was ze thuis, bij Debbie en mij.

Debbie liet haar de woning zien.

"Is dit jouw kamer?" vroeg Erika toen ze de logeerkamer zag.

"Nee. Ik slaap bij oom… papa Bob," hoorde ik haar zeggen.

Erika keek om naar me, een glimlach op haar gezicht. "Natuurlijk. Zit in de familie, hè?"

"Wil jij deze kamer, mam?" vroeg Debbie. "Of wil je bij ons slapen? Het bed is groot genoeg."

Van die vraag keek ik wel even op, al was ik het er meteen mee eens.

"Ik slaap graag bij jullie," zei mijn zus, die me weer aankeek. "Als je vader dat goed vindt."

Ik liep naar het tweetal toe en sloot hen beiden in mijn armen. "Dat is geeneens een vraag."

Debbie keek Erika en mij aan. "Zullen we het meteen proberen?"

Trefwoord(en): Broer, Dochter, Moeder, Taboe, Vader, Zus, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Mijn Kleine Broertje (9.1) door Angelaa
• Boer Harry En Zijn Dochters (9.2) door Elite_12
• Jutta's Verjaardag (8.6) door Dickydickert
• Uitbraak (8.7) door Jeroen22314
• Logeren Bij Oom En Tante (9.3) door Daniel16880
• Met Moeder Naar Het Congres (9.2) door Rocks
• Jens En Zijn Moeder (8.0) door Akwa
• Vruchtbaar Familiebedrijf (9.5) door Lisanne S.
• Zijn Nieuwe Favoriet (9.3) door Homem-Christo
• In De Stal (9.0) door Buzzer

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!