Eenzaamheid

Dag Leen,
jouw verhaal heeft mij heel diep geraakt en daardoor heb ik een stuk van mijn verleden herbeleefd.
Op weg naar mijn laatste levensmoment omdat ik niet verder kon, maar de trein kwam niet, was uitgevallen.
Bij een tweede poging werd ik door een auto aangereden, niets ernstigs. Ik was met mijn geest heel ergens anders en had de auto niet eens opgemerkt.
Mijn eenzaamheid had mij opgevreten en niemand zou mij missen. Ik wilde weg van de pijn die ik al zoveel jaren moest verdragen en warover ik niet mocht klagen.
Ik kan jouw pijn niet voelen en jij niet de mijne, maar toch delen wij iets samen en dat delen geeft een klein beertje troost.
JE BENT NIET DE ENIGE, ook al heb je daar niets aan.
Dank voor jouw verhaal.
peter

Tering ik hoop dat dit niet echt waar is.

Aangrijpend!
Medelijden? Ja natuurlijk, het zou wel heel gek zijn als je dat als lezer niet zou voelen. Maar ook vol bewondering voor de moed van de schrijfster, die zich bloot durft te geven om haar diep persoonlijke verhaal over de gevolgen van huiselijk geweld te vertellen.