De jongen heette Thijs. Begin twintig, lang, donkerblond. Nog wat slungelig in zijn bewegingen. Op vakantie in Zuid-Frankrijk, had hij een goedkope kamer gehuurd in een halfverlaten dorpje in de Vaucluse. Veilig ver van overtoeristische plekken. ’s Avonds ademde hij de geurige berglucht in, op weg naar het enige terras dat nog open was voor een verkoelend biertje.

Daar stond ze. Klein, mager, met een olijfkleurige, door de zon getekende huid, diep ingesneden gezicht en lange zilvergrijze haren die ze los liet hangen. Haar kleurige kleren waren versleten, maar ze droeg ze met een adellijke waardigheid. Een zigeunerin, besefte hij. Zo oud dat ze zijn grootmoeder kon zijn. Ze keek hem recht aan met haar heldere, donkere ogen.

Ogen, met een zweem van gevoeligheid, die rechtstreeks in zijn ziel keken en hem woordeloos accepteerden.

Ze nam zijn grote kolenschop van een knuist in haar delicate, knokige handen. “Heb je een plek om te slapen?” vroeg ze zonder omwegen. Haar stem was laag, intens, met een melodieus timbre.

Thijs aarzelde. Ze zag eruit alsof ze zeventig was, misschien ouder. Magere armen, dunne polsen, een lichaam dat de jaren duidelijk had gemerkt. Maar er zat iets in haar blik dat hem niet meteen weg liet lopen. Iets smekends. En iets krachtigs, mysterieus, dat hij nog niet onder woorden kon brengen. Hij nam zijn besluit. Hij zou deze kwetsbare vrouw niet alleen buiten laten slapen.

“De kamer heeft maar één bed,” zei hij.

“Dat is genoeg,” antwoordde ze, en ze glimlachte met een mond vol ontbrekende tanden. Een kneepje in zijn hand.

Hij nam haar mee, de borende blikken van de stamgasten in zijn rug negerend, de krakende houten trap op. Met elegante passen en wiegende heupen ging ze hem voor. In de kamer rook het naar stof en versteende tijd. Ze legde haar schamele spullen zorgvuldig in een hoekje, trok haar schoenen uit en ging zonder vragen op de rand van het grote bed zitten. Thijs ging aan de andere kant liggen, met de rug naar haar toe, ongemakkelijk. De lange dag eiste zijn tol. Hij viel in slaap.

Diep in de nacht voelde hij een hand op zijn heup. De volle maan scheen door de geopende persiennes.

Ze was geruisloos opgestaan. Haar magere lijf gleed tegen het zijne. Koele, ranke vingers glipten onder zijn T-shirt, streken over zijn buik, lager. Hij wilde iets zeggen, maar haar lippen waren al bij zijn oor.

“Stil,” fluisterde ze. “Laat me.”

"Je... je bent mijn eerste," stamelde hij.

Ze glimlachte. Dat weet ik, lieve jongen, fluisterde ze. Laat het gebeuren. Ze nam zijn hoofd in haar knokige handen en kuste hem op zijn volle lippen. Kort, maar teder.

Haar handen waren ervaren, doelgericht. Ze trok zijn broek omlaag, gevolgd door zijn hemd. Koesterend, maar met vaste hand streelde ze zijn jonge roede tot hij keihard was, wat niet lang duurde, en klom half over hem heen. Haar magere dijen spreidden zich in het maanlicht. Nu zou het gebeuren, besefte Thijs. Tussen deze dijen zou hij man worden. Ze streelde zijn staf, zette zijn vochtig glinsterende eikel tegen haar delicate schaamlippen. Ze was droog en wrang, maar ze nam hem toch in zich op, langzaam, teder, millimeter voor millimeter. Ze hield stil. Hij was nu helemaal in haar koele heiligdom.

Thijs lag onder haar, eerst geschokt, dan steeds meer opgewonden. "Kijk me aan", fluisterde ze. Haar zilveren haren glansden in het maanlicht, haar intense ogen als duistere sterren omlijstend als een stralenkrans. Haar botten prikten in zijn huid, haar borsten waren plat en slap, haar huid gerimpeld en koel. Maar ze bewoog met een ritme dat hij niet kende... traag, diep en golvend als de rivier van de tijd. Haar handen hielden zijn polsen vast tegen het matras. Haar adem rook naar tabak en iets ouds.

Ze reed hem, diep, zorgvuldig, strak. Ze sprak zachte, hese woorden in een melodieuze taal die hij niet kende. Ze moest een beeldschone vrouw moest zijn geweest. En dat was ze nog steeds, besefte hij.

Al die tijd bleef ze hem aankijken, Zag ze hem. En hij haar. Laat je gaan, Thijs, ademde ze. Kom in me. Kom thuis.

Hij kwam, hard en plotseling. Golven van zijn jonge, krachtige zaad vloeiden in haar wachtende rijpe schede. Ze bleef nog even zitten terwijl hij trilde. Een streling, gevolgd door een tere kus in zijn hals. Toen een zachte, plotseling felle beet. Ze liet haar voorhoofd lang op het zijne rusten, gleed toen van hem af. Ze veegde hun dikke, kleverige liefdessappen af met de rand van het laken als iets kostbaars, en vlijde zich weer naast hem alsof er niets gebeurd was.

“Nu ben je van mij,” fluisterde ze alleen.

De volgende ochtend was ze weg. Alleen een paar zilveren haren op het kussen, haar licht pijnlijke tandafdrukken in zijn nek en de geur van haar huid in het bed herinnerden hem eraan dat het echt was gebeurd.

Thijs zat de volgende ochtend nog lang op de rand van het bed. Het laken was nog licht vochtig waar zij had gelegen. Hij raakte de zilveren haren aan die op het kussen lagen, rolde er een tussen zijn vingers en bekeek hem alsof het een bewijs was van iets dat niet mocht bestaan.

Hij bleef die dag in het dorp. En de dag erna. En de dag daarna.

Elke avond zat hij op hetzelfde, nu desolate, terras, bestelde hetzelfde vlakke lokale biertje en keek melancholiek naar de pijnlijk lege stoel tegenover hem. Mensen praatten, honden blaften, de aromatische avondgeuren drongen zijn neusgaten binnen. De zon zakte achter de heuvels, maar hij hoorde alleen haar stem nog. Stil. Laat me.

’s Nachts werd het erger. Hij lag in het bed dat nog naar haar rook, Haar indringende tabaksgeur, iets kruidigs, droogs en ouds - en voelde opnieuw die magere dijen over de zijne, die koele vingers om zijn polsen, die wrange, trage beweging waarmee ze hem had genomen. Hij drukte zijn neus op de plek waar ze had gelegen, ademde haar diepe geur in. Hij kwam bijna elke nacht in zijn hand met haar naam op zijn lippen, hoewel hij die naam niet kende.

Hij vroeg in het dorp naar haar. Niemand wist iets. Of ze wisten het wel en zeiden niets. Een oude man bij de bakker keek hem alleen maar lang aan en schudde zijn hoofd.

Tot de vijfde avond...