Voor Roos, mijn kleine lieve prinses.

“Laat me je bekijken, je bent zo mooi.”

“Ja meneer, kijk naar me, alstublieft. Ik wil dat u kijkt. Ik wil dat u mij mooi vind.”

Ik geef het toe, ik heb wat voyeuristische trekjes. Ik kijk nu eenmaal graag naar vrouwen, alle vrouwen, jong, wat ouder, mooi, minder mooi, fors of superslank, verlegen of extrovert. De vrouw is in mijn ogen de mooiste creatie op aarde. Maar ik ben vast niet de enige te lang alleen- en droogstaande, in zijn midlife crisis blijven hangende, ietwat volslanke mannelijke vijftigplusser, die hier zo over denkt.

Desalniettemin mag ik graag staren naar diepblauwe ogen, nog diepere decolletés en juist te ondiepe rokjes. De frivoliteit van een jong meisje die geheel onbewust of, nog spannender, zeer bewust, net even iets meer laat zien dan je op basis van goed fatsoen zou verwachten. De onschuld met het sausje ondeugendheid dat menig mannenhart harder doet kloppen, of andere lichaamsdelen harder doet zijn.

Ik kijk ook wel af en toe wat porno, maar de expliciete directheid is maar even opwindend. Net genoeg voor de noodzakelijke, periodieke ontlading bij gebrek aan een partner. Maar niets kan de spanning evenaren van het onverwacht oog in oog komen met een 'per ongeluk' afgezakt bh-bandje, een krabbende hand in een blijkbaar jeukend bikini broekje of een iets te doorschijnend wit topje van een jongedame in het openbaar.

Zo ook deze zaterdagavond, in Bergen aan Zee, waar ik na de lange lockdown eindelijk weer eens kan gaan genieten van een hapje eten op het strand in mijn favoriete plek, Blooming Beach. Dat juist in deze zanderige omgeving dames minimaal gekleed zijn is natuurlijk geen toeval, maar ook een heerlijke wandeling in de koele wind langs de continue bruisende witte branding is natuurlijk gewoon heerlijk om te doen. Na een uurtje lekker uitgewaaid te hebben begint de trek te komen en begeef ik mij naar de strandtent.

Helaas ben ik niet de enige die op dit briljante idee gekomen was. En Blooming Beach is verreweg de populairste tent op het strand. Alle tafeltjes zijn bezet en ik meld mij bij de desk waar de reserveringen worden bijgehouden.

En daar sta je, degelijk gekleed in je werkoutfit, kleurige blouse, strakke zwarte rok tot net boven je knieën, wit schort om en je fel rode haren in een lage staart. Je eveneens knalrode lippenstift vormt een sterk contrast met je blanke gezicht en trekt mijn aandacht als een magneet. En dan ... je ogen, je mooie grote ronde ogen, als uit een Japanse Hentai animatie gestolen. En ze kijken mij aan. Ik verdwaal, ik verdrink, ik ...

"Goedenavond meneer, kan ik u helpen? Heeft u gereserveerd?"

Ik ontwaak uit mijn betovering en probeer zo normaal mogelijk te reageren. Het lukt maar gedeeltelijk.

"Eh tja, ja eh ... nee, nee eigenlijk niet. Had dat gemoeten?"

"Hm. ja eigenlijk wel, het is erg druk. Maar bent u alleen?"

Ik moet helaas bevestigend antwoorden. Mijn scheiding ligt al jaren achter me en ook de relaties erna waren maar van korte duur. Ik vind het eigenlijk wel best, zo alleen. Geen gezeur. Maar er zijn wel confronterende momenten, zoals deze.

"Dan kan ik wel iets voor u regelen. Loop maar mee, er komt zo iets vrij. Zullen we eerst wat drinken aan de bar?" vraag je professioneel in de eerste persoon meervoud.

"Nou gezellig, ik neem wel een rood wijntje, wat neem jij?" antwoord ik gevat. Je moet lachen. En niet gespeeld, je vind het echt leuk.

"Helaas, ik moet nog twee uurtjes werken meneer, dan ben ik pas vrij" is je antwoord waarmee je me afwijst zonder me echt af te wijzen. Maar die vat ik niet natuurlijk. Ik zie dit als een uitnodiging. Of beeld ik mij dat in, is de wens de moeder van de gedachte? Waarschijnlijk. Ze moet pas eind twintig zijn, ze had mijn dochter kunnen zijn, als ik er één gehad had. Ach, laat ik het spelletje maar meespelen.

"Oh, ik heb geen haast hoor, en het eten schijnt erg goed te zijn hier." Je lachte weer hartelijk naar me.

Na een drankje aan de bar komt er een tafeltje vrij. Op een mooi plekje, met goed uitzicht op de binnenkomende en uitgaande mensen en daarmee de schaars geklede jonge meiden, bestel ik het complete dagmenu. Met voldoende gangen en wat afzakkertjes moet ik het wel tot sluitingstijd kunnen uithouden.

Het eten is heerlijk, het uitzicht adembenemend en af en toe loop je langs. Soms vraag je of alles naar wens is. Als je van me wegloopt, verlekker ik me aan je prachtige benen die onder je strakke serveerster rokje uitkomen en in je enigszins kinderlijke sokjes en gympen verdwijnen. Je hebt wel iets weg van een schoolmeisje in uniform, maak ik mijzelf wijs.

Het is tegen sluitingstijd en ik vraag om de rekening. Je komt hem zelf brengen.

"En, nog tijd voor een drankje met een oude eenzame man?" durfde ik er nog net uit te persen. Je moet weer hartelijk lachen.

"U bent wel heel charmant, meneer. En een volhouder. U heeft het wel verdiend, u mag me een drankje aanbieden."

Terwijl de rest van de medewerkers het restaurant opruimen en klaar maken voor de volgende dag, nemen we plaats aan de bar. Je vraag twee biertjes aan je collega en deze komt met de toepasselijke 'Corona Extra'.

"Ik dacht dat we daar zo langzamerhand vanaf waren", mompelde ik. Je glimlacht lief en heft het flesje.

"Proost! Op een virusvrije zomer" is mijn cliché inbreng. "Hoe heet je eigenlijk? Ik ben Ringo, zoals de drummer, weet je wel, van The Beatles. Ach, da's voor jouw tijd."

"Proost meneer Ringo! It’s been a Hard Day's Night!" waarmee je laat weten dat mijn ouwelullen muziek jou ook bekend is.

"Op charmante mannen met veel geduld. En mijn naam is Roos, zoals de bloem, weet je wel, die mooie met die gemene stekels" zeg je onheilspellend.

"Hallo Roos, het is mij een zeer genoegen" en we klinken het glas.

Mijn ogen dwalen van de jouwe langzaam naar beneden. Op je blouse bij je linkerborst zit een vlek, een mooi excuus om er even te blijven hangen. Je ziet me kijken en kijkt zelf ook omlaag.

"Oh jee, een vlek op mijn tiet. Zie je dat?" Ik had het gezien, maar ik keek meer naar je tiet dan naar de vlek. "Ik ga me maar omkleden en dan op huis aan".

"Zal ik je thuis brengen?" vraag ik brutaal. Je begint weer te lachen.

"U laat er geen gras over groeien, meneer". Ik loop rood aan.

"Eh, sorry, zo bedoel ik het niet hoor. Ik wilde je alleen een lift aanbieden. Echt hoor, je bent veel te jong om met je te flirten, dat zou ongehoord zijn, toch?" probeer ik mijzelf uit de netelige situatie te redden. Je schiet in de lach. "Ik woon hier tien minuutjes lopen vandaan. Als u wilt mag u met me meelopen, het is soms best wel een beetje donker en eng door de duinen." Natuurlijk neem ik je aanbod aan.

Je loopt naar het personeelsgedeelte en binnen enkele minuten sta je weer naast me, in je net te korte hotpants en een veel te ruim mouwloos t-shirt. Je hebt duidelijk geen BH aan en je mooie borstjes kijken aan alle kanten van het hagelwitte shirt naar buiten om zelf ook gezien te worden.

Mijn broek begon te knellen, wat een heerlijk gezicht. Je ziet me kijken en je lacht.

"Beter hè?" vraag je ondeugend "Geen vlekken meer" terwijl je met je vingers op je tepels drukt.

"Bijna geen shirt meer" grap ik, en je lacht met mij mee.

"Kom meneer Ringo, we gaan" en ik volg je de deur uit. Wat ben je van plan?

Wordt vervolgd ... misschien ;)