Het was een van die zomermiddagen waarop de lucht zo zwaar hing dat je het gevoel had dat de tijd zelf te lui was om vooruit te gaan. Gretuda zat in de fauteuil bij het raam, haar handen gevouwen over die enorme, ronde buik die al weken leek te dreigen met een onmiddellijke uitbarsting.

Ze was vijfendertig, hoogzwanger, en over tijd. Twee weken over tijd, om precies te zijn. De gynaecoloog had gezegd dat ze ‘gewoon moest wachten’, dat baby’s hun eigen agenda hadden, maar Gretuda voelde zich meer als een overrijpe vrucht die elk moment uit elkaar kon barsten.

Haar man, Mark, was onderweg van een vergadering in Utrecht. Hij had beloofd om half vier thuis te zijn. Het was nu tien over drie.

De deurbel ging. Niet de zachte, beleefde bel van een vriendin, maar die korte, zakelijke druk die alleen professionals toepassen. Gretuda zuchtte, probeerde overeind te komen, en zakte weer terug. Haar buik was een obstakel, een zelfstandig wezen dat haar bewoog in plaats van andersom.

‘Kom binnen,’ riep ze, hoewel de deur al openstond. Het was een van die deuren die je niet meer dichtdeed als de hitte zo indringend was.

De verloskundige kwam binnen. Hij heette Vincent, of zo had hij zich in ieder geval voorgesteld tijdens het telefoongesprek een halfuur eerder. Een man van begin veertig, breed in de schouders, met een kalme blik die tegelijkertijd iets te intens was. Hij droeg een witte jas die net iets te strak zat, en in zijn hand hield hij een tas. Maar het was niet de tas die Gretuda’s aandacht trok. Het was de contour onder zijn broek.

Een enorme, zware bolling die bij elke stap licht heen en weer zwaaide, alsof er een stevige paal in zijn onderbroek lag te wachten.

‘Gretuda,’ zei hij, en zijn stem was laag, bijna fluisterend. ‘Je klonk paniekerig aan de telefoon. Over tijd, zei je. En die buik…’ Hij keek ernaar met een mengeling van professionele interesse en iets anders. Iets hongerigs. ‘Die is indrukwekkend.’

Ze lachte zenuwachtig. ‘Ik voel me als een olifant. En Mark is nog niet thuis. Hij zei half vier.’

Vincent knikte, zette zijn tas neer en deed de deur achter zich dicht. Het klikken van het slot klonk harder dan nodig was. ‘Dan hebben we even. Ik ken een trucje. Iets dat de natuur soms een zetje geeft.

Oud verloskundig geheim. Werkt sneller dan een inleiding in het ziekenhuis.’

Hij kwam dichterbij. Zijn hand lag even op haar schouder, zwaar en warm. Toen liet hij die hand zakken, langs haar arm, naar de bolling van haar buik. Hij streelde eroverheen, traag, alsof hij de baby erin kon voelen bewegen. Gretuda’s ademhaling versnelde. Ze had al dagen geen echte aanraking gehad. Mark was voorzichtig, te voorzichtig. Vincent niet.

‘Trek je jurk omhoog,’ zei hij rustig. ‘Ik moet voelen.’

Ze aarzelde een seconde. Toen deed ze het. De stof gleed omhoog over die strakke, glanzende huid. Haar buik lag bloot, zwaar, met blauwe aderen die eronder kronkelden als rivieren.

Haar borsten waren vol en zwaar, de tepels donker en hard van de zwangerschap. Vincent boog zich voorover. Zijn vingers glipte onder de rand van haar onderbroek, trok die omlaag tot over haar dijen. Ze was kaal, zoals de meeste vrouwen tegenwoordig, en nat. Niet van de hitte alleen.

‘Godverdomme,’ mompelde hij. ‘Je bent al zo open. Die baarmoederhals is zacht. Maar we moeten haar verder openen. Snel.’

Hij ging op zijn knieën voor haar zitten. Zijn gezicht was vlak bij haar kruis. Ze voelde zijn warme adem. Toen kuste hij haar daar, open, tong die diep naar binnen ging, proevend, zuigend. Gretuda kreunde. Haar handen klemden zich vast in de armleuningen van de fauteuil.

Vincent likte haar clitoris met trage, stevige streken, terwijl twee vingers al naar binnen glipte, zoekend naar die zachte plek achterin. Hij masseerde daar, stevig, in cirkels, en ze voelde iets verschuiven. Een lichte kramp, een golf van druk.

‘Dat is het begin,’ fluisterde hij tegen haar natte huid. ‘Nu het echte werk.’

Hij stond op. Zijn broek ging open met één snelle beweging. Wat tevoorschijn kwam was inderdaad een paal. Dik, lang, met dikke aderen die eroverheen kronkelden, de eikel al glanzend van voorvocht. Hij was hard als steen, en zo zwaar dat hij iets naar beneden boog onder zijn eigen gewicht.

Gretuda slikte. Mark was niet klein, maar dit was iets anders. Dit was een instrument.

‘Draai je om,’ zei Vincent. ‘Op handen en knieën. Buik hangend. Dat opent je het meest.’

Ze deed het. Haar enorme buik hing naar beneden, zwaar, trekkend. Vincent ging achter haar staan. Hij wreef de kop van zijn lul over haar natte spleet, heen en weer, tot ze kreunde van ongeduld. Toen duwde hij. Langzaam, onverbiddelijk.

De dikte rekte haar open, centimeter voor centimeter. Ze hijgde, beet op haar lip, voelde hoe hij dieper en dieper ging tot zijn ballen tegen haar billen klapten. Hij was helemaal in haar, tot aan de baarmoedermond.

‘Voel je dat?’ gromde hij. ‘Ik duw ertegen. Elke stoot masseert die cervix open. Oud trucje. Werkt altijd.’

Hij begon te neuken. Niet zacht. Hard, diep, ritmisch. Elke stoot raakte die gevoelige plek achterin, en elke stoot stuurde een golf door haar buik.

Gretuda kreunde luid. Haar borsten bungelden heen en weer, zwaar van melk. Vincent greep haar heupen vast, trok haar stevig naar achteren bij elke stoot, zodat hij zo diep mogelijk kwam. Het geluid van huid op huid vulde de kamer. Nat, klakkend, dierlijk.

‘Je bent zo strak om me heen,’ hijgde hij. ‘Die zwangere kut… god, die is heet. Ik voel haar samentrekken. Ze wil open.’

Hij versnelde. Zijn handen gleden naar voren, grepen haar volle borsten vast, knepen in de tepels tot er een paar druppels melk uitkwamen. Hij wreef die over haar huid, terwijl hij haar bleef neuken alsof zijn leven ervan afhing. Gretuda voelde de druk toenemen.

Een zware, diepe kramp die anders was dan de Braxton Hicks van de afgelopen weken. Dit was echt. Haar baarmoeder reageerde, samentrekkend rond die dikke paal die haar van binnenuit massages gaf.

‘Harder,’ snikte ze. ‘Alsjeblieft… harder…’

Vincent gaf haar wat ze vroeg. Hij trok zich bijna helemaal terug en stootte dan met volle kracht naar binnen, steeds weer, tot ze schreeuwde. Haar sappen liepen over zijn ballen, over haar dijen. De geur van seks en zwangerschap vulde de warme kamer.

Buiten zoemde een auto voorbij. Mark was misschien al dichtbij.

Hij bukte zich over haar, mond bij haar oor. ‘Ik ga je volspuiten. Mijn zaad diep in die open baarmoeder. Dat helpt ook. De prostaglandines. Oude kennis.’

Hij stootte nog een paar keer, diep, en kwam. Hard. Ze voelde de warme stralen in zich spuiten, golf na golf, diep tegen haar cervix. Haar eigen orgasme volgde onmiddellijk, een zware, samentrekkende golf die haar hele lichaam deed trillen. Haar buik verhardde, ontspande, verhardde opnieuw. Een echte wee.

Vincent bleef even in haar, ademend, zijn lul nog pulserend. Toen trok hij zich langzaam terug. Een dikke sliert zaad en haar sappen liep uit haar openstaande kut, over haar dijen, op de grond.

Hij veegde zich af met een doekje uit zijn tas, trok zijn broek weer dicht. ‘Nog een paar van die stoten en ze komt eruit. Maar nu moet ik gaan. Je man is er zo.’

Gretuda lag nog op handen en knieën, hijgend, haar buik zwaar hangend, een nieuwe wee die al opbouwde. Ze keek over haar schouder. Vincent stond bij de deur, kalm, professioneel, alsof hij zojuist een routinecontrole had gedaan.

‘Als hij vraagt,’ zei hij met een half lachje, ‘zeg dan dat ik een manuele dilatatie heb gedaan. Technisch gezien is dat ook waar.’

De deur ging dicht. Gretuda bleef liggen, voelde hoe zijn zaad diep in haar bleef, hoe haar lichaam al begon te werken. Buiten klonk het geluid van een auto die de oprit op reed. Mark.

Ze glimlachte, zwak, tevreden, en voelde de volgende wee opkomen. Sterker dit keer.