Dit verhaal is geschreven om dat ik regelmatig model ben bij een locale kappers opleiding. En de eigenaar is inderdaad een hele lieve en mooie vrouw.

Anton grinnikte terwijl hij tegen het aanrecht in zijn rustige huis leunde. Hij had het grootste deel van de ochtend doorgebracht met het verwerken van complexe spreadsheets voor een klant in Duitsland – een klus waarbij hij tot het middaguur in zijn pyjama kon blijven rondlopen. Op zijn vijfenzestigste beschikte Anton over een fysieke verschijning die mensen vaak verraste: met zijn lengte van 1,90 meter, een slank en atletisch postuur en een volle bos kort, grijs haar, leek hij meer op een gepensioneerde atleet dan op een consultant die vanuit huis werkte. Hij zag zijn eigen spiegelbeeld in de broodrooster – scherpe blauwe ogen, een kaarsrechte houding – en besloot dat het eindelijk tijd was om zich aan te kleden voor de dag.

De stilte in zijn Roemeense buitenwijk werd alleen doorbroken door het verre geluid van een grasmaaier en het rinkelen van zijn telefoon. Het was een telefoontje van Cristina Apostu. Cristina was een ware krachtpatser in de stad; de verfijnde en ambitieuze eigenaresse van Salon Aposina. Ze kenden elkaar al een paar jaar – een vriendschap gestoeld op wederzijds respect en een gedeelde waardering voor esthetiek van hoog niveau.

"Anton, zeg alsjeblieft dat je vanmiddag vrij bent," klonk Cristina’s stem aan de andere kant van de lijn – dringend, maar met een speelse ondertoon. Ze had de bijzondere gave om een verzoek te laten klinken als een koninklijk bevel; een gevolg van haar zelfvertrouwen en de luxe die haar nieuwe leven buiten de stad kenmerkte. Ze zocht een model voor haar cursisten – iemand met een uitgesproken profiel en een kalme uitstraling. Anton, met zijn lengte en tijdloze gelaatstrekken, was de perfecte kandidaat.

Toen Anton zijn auto op het strakke, minimalistische parkeerterrein van Salon Aposina parkeerde, wierp de middagzon lange, gouden schaduwen over het wegdek. De salon was een oase van wit marmer, geurloze lucht en het ritmische geknip van professionele kappersscharen. Bij binnenkomst voelde hij een geladen sfeer, vol met de geconcentreerde energie van jongeren. Zes cursisten – drie jonge vrouwen en drie mannen, allemaal tussen de achttien en vijfentwintig jaar oud – stonden in een halve cirkel opgesteld; hun ogen stonden wijd open, een mengeling van zenuwen en enthousiasme. "De legende is gearriveerd!" kondigde Cristina aan, terwijl ze naar voren stapte om hem te begroeten. Ze zag er zoals altijd indrukwekkend uit; haar atletische postuur werd geaccentueerd door een getailleerde zwarte tuniek die prachtig afstak bij haar goudblonde, golvende haar. Haar bruine ogen fonkelden van een mengeling van professionele trots en oprechte genegenheid toen ze Anton een korte, warme knuffel gaf. "Iedereen, dit is Anton. Behandel zijn haar alsof het van gesponnen goud is. Als iemand van jullie een fout maakt, krijgen jullie met mij te maken."

Anton grinnikte en zijn blik bleef even op Cristina rusten terwijl zij hem naar een van de leren stoelen met hoge rugleuning leidde. Hij boog iets naar voren en verlaagde zijn stem tot een speels, samenzweerderig gefluister dat alleen zij kon horen: "Sinds wanneer ben jij mijn persoonlijke lijfwacht, Cristina? Ik wist niet dat ik de salon betrad onder diplomatieke onschendbaarheid."

Cristina lachte – een volle, rijke klank die de nieuwsgierige blikken van de cursisten trok. Ze gaf hem een stevige, liefdevolle klop op zijn schouder, waarbij haar uitdrukking zachter werd. "Je bent een zeldzaam exemplaar, Anton. Hoge jukbeenderen, een kalm temperament en haar dat ook nog eens meewerkt. Als een van deze zenuwachtige types per ongeluk in je oor knipt, hoor ik het de rest van mijn leven van je." Ze wendde zich tot de groep, haar stem kreeg weer een autoritaire toon: "Nou, wie wil er beginnen? Vergeet niet: hij is geen paspop. Hij is een heer. Behandel hem ook zo."

De cursisten aarzelden; er hing een voelbare spanning in de lucht, een mengeling van respect en ontzag. Ze keken naar Anton en vervolgens naar elkaar, alsof ze bespraken wie dapper genoeg was om de eerste knip te zetten. Een van de jongemannen – een slanke jongen met trillende vingers en een veel te groot schort – stapte naar voren. Hij keek op naar Anton – die zelfs zittend nog boven iedereen uitstak – en slikte hoorbaar.

"Ik doe het wel," fluisterde de cursist.

Terwijl de jongeman voorzichtig door de dikke, grijze lokken begon te kammen, leek de salon in een ritmische trance te raken. Het geknip van de schaar was uiterst precies, bijna chirurgisch. Anton sloot zijn ogen, leunde met zijn hoofd naar achteren en liet de spanning van de werkweek van zich afglijden. Hij voelde dat Cristina naar hem keek; haar professionele blik analyseerde de hoek van de knipbeweging, maar er was nog iets anders: een stille warmte, een vertrouwdheid die was gegroeid door jaren van gedeelde grappen en wederzijdse bewondering.

Een tijdlang was het enige wat te horen viel het zachte gezoem van een föhn in de verte en het gedempte stemgeluid van Cristina, die aanwijzingen gaf. "Iets meer naar links, Leo," instrueerde ze, haar hand zwevend op enkele centimeters van Antons nek, zonder hem aan te raken. "Ga niet tegen de groeirichting in; volg haar."

"Wacht, stop even. Leo, je werkt tegen de haarrichting in," zuchtte Cristina, al bleef haar toon bemoedigend. Ze kwam dichterbij; haar aanwezigheid omhulde Anton plotseling als een warme golf. "Kijk goed. Het geheim zit hem niet in de kracht waarmee je knipt, maar in de hoek van de aanzet."

Om beter te laten zien hoeveel spanning er nodig is bij de nek, reikte Cristina uit en pakte ze – voorzichtig maar vastberaden – het achterhoofd van Anton vast.

Met een vloeiende, zelfverzekerde beweging trok ze zijn hoofd naar achteren en omlaag, waardoor zijn lichaam in een diepe boog kwam te staan. Terwijl zijn hoofd achterover kantelde, kwam het direct tegen de zachte, volle ronding van haar borstkas aan te rusten. De plotselinge nabijheid was adembenemend; door de dunne stof van haar tuniek heen voelde hij het gelijkmatige ritme van haar hart en de warmte van haar huid.

Anton bood geen weerstand. Integendeel, hij gaf zich over aan het gevoel; zijn blauwe ogen sloten zich terwijl een golf van ontspanning over hem heen spoelde. De geur van haar kostbare parfum vermengde zich met de steriele lucht van de salon en creëerde een besloten toevluchtsoord voor hen beiden, midden in de kring van toekijkende studenten. Even bestond de wereld buiten de leren stoel niet meer. Er was alleen nog de druk van haar borsten tegen de achterkant van zijn hoofd en de vaste, sturende hand van een vrouw die precies wist hoe ze met hem moest omgaan.

Cristina hield de houding een paar tellen langer vast dan nodig was; haar ademhaling bleef rustig tegen zijn nek aan voelen. De studenten stonden in een verstijfde halve cirkel, gevangen tussen het klinische karakter van een kniples en de tastbare, elektrische spanning die uitging van hun docente en haar model. De stilte in de salon werd zwaar, geladen met een onuitgesproken besef dat dit allang niet meer alleen over de hoek van een schaar ging.

"Zie je nu de spanning?" vroeg Cristina. Haar stem klonk een octaaf lager, al verroerde ze zich geen millimeter. "Als je te hard trekt, vervorm je de hoofdhuid. Trek je niet hard genoeg, dan wordt de lijn grillig."

Een langzame glimlach verscheen op Antons gezicht, terwijl zijn hoofd nog steeds tegen haar aan rustte. Hij voelde de zachtheid van haar borstkas en de kracht in haar vingers – een contrast dat een subtiele siddering door zijn atletische lichaam deed gaan. Hij deed geen poging om weer rechtop te gaan zitten; in plaats daarvan slaakte hij een langzame, tevreden zucht en leunde nog dieper tegen haar warmte aan.

Heel langzaam en bedachtzaam nam Cristina de druk weg, waardoor Antons hoofd weer terugkeerde naar de hoofdsteun. Ze deinsde met een zelfverzekerde, vloeiende beweging achteruit. Haar blik kruiste die van hem voor een fractie van een seconde—een gedeeld geheim werd erkend—voordat ze haar aandacht weer op de bevende studenten richtte. "Vooruit," beval ze, haar stem hervond haar professionele scherpte, "Leo, maak de 'taper' af. Gebruik de spanning waar we het net over hadden. Zorg dat de lijn strak blijft."

Terwijl de student aarzelend zijn werk hervatte, trok Cristina zich niet terug naar de observatiezone. In plaats daarvan liep ze naar de strakke marmeren balie, slechts een paar stappen bij Anton vandaan. Ze leunde ertegenaan, met één atletisch been over het andere geslagen; haar houding was ontspannen, maar straalde tegelijkertijd autoriteit uit. Vanaf dit punt was ze dicht genoegbij dat Anton de vage, bloemige geur van haar parfum kon opvangen, maar ver genoeg weg om de studenten het gevoel te geven dat ze zich weer in een klaslokaal bevonden.

Anton voelde de koele bries van de airconditioning in zijn nek, maar de plek waar haar borstkas tegen hem aan had gerust, voelde nog steeds verontrustend warm aan. Hij bleef voor zich uit kijken en observeerde de vervormde reflectie van de salon in de spiegel. Hij kon zien dat Cristina naar hem keek—niet zoals een docent naar een model kijkt, maar zoals een vrouw naar een man kijkt. Er lag een speelse nieuwsgierigheid in haar bruine ogen, een stille uitdaging om te zien hoe hij zou reageren op de plotselinge overgang van intimiteit terug naar de klinische omgeving van de salon.

Terwijl Leo nauwgezet doorging met het bijwerken van het kapsel, verplaatste Anton zijn gewicht in de stoel en liet zijn blik naar Cristina dwalen. Ze leunde niet langer tegen de balie; ze liep rondom de werkplek, haar bewegingen vloeiend en zelfverzekerd terwijl ze de houding van een andere student corrigeerde. Door de manier waarop ze bewoog—soms reikte ze omhoog om een lamp bij te stellen, dan weer boog ze over een schouder om een haargrens te inspecteren—kroop haar korte, getailleerde tuniek telkens een stukje omhoog.

Telkens als ze bewoog, ving Anton een vluchtige, goudkleurige glimp op van haar middel. Het was een smalle strook blote huid, een warm contrast met het steriele wit van de salon, die telkens tevoorschijn kwam en weer verdween in het ritme van haar instructies. Het was een verleidelijk kortstondig schouwspel; een ritmisch opflitsen van huid dat aanvoelde als een geheime boodschap tussen hen beiden, precies onder de neus van de zes studenten. Anton merkte dat hij zijn ademhaling afstemde op haar bewegingen; hij was in de ban van de atletische welving van haar taille en de zelfverzekerde manier waarop ze zich bewoog.

Cristina leek zich bewust van zijn blik. Telkens wanneer ze zijn blauwe ogen in de spiegel opving, wendde ze haar blik niet af; in plaats daarvan wierp ze hem een kleine, veelbetekenende glimlach toe. Ze rekte zich extra uit om een fles stylingproduct van een hoge plank te pakken, waardoor de zoom van haar top net een stukje verder omhoog schoof. Het was een speels kat en muisspel, een zwijgzame dialoog van aantrekkingskracht en terughoudendheid. De lucht tussen hen voelde zwaar, bijna drukkend aan, alsof de fysieke afstand tussen de stoel en de balie was verdwenen.

Leo deinsde eindelijk achteruit; zijn gezicht was rood aangelopen door een mengeling van opluchting en uitputting. Hij had de afgelopen twintig minuten geobsedeerd gewerkt aan de symmetrie van het opscheer werk, waarbij zijn handen telkens licht trilden zodra de schaduw van Cristina over zijn werkplek viel. Hij keek naar zijn docente, hopend op een bevestigend gebaar, maar Cristina leunde nog steeds tegen het marmeren aanrecht, haar blik strak op Anton gericht.

"Ga opzij, Leo," beval ze, al was de scherpte uit haar stem verdwenen en vervangen door een zachte, bijna zoemende klank. "Voor een eerste poging heb je het prima gedaan. Laat mij de details maar afwerken."

Terwijl Cristina naar de stoel bewoog, bogen de andere vijf cursisten instinctief naar voren, gretig om de meester aan het werk te zien. Anton voelde de sfeer veranderen; de speelsheid van de afgelopen minuten maakte plaats voor een geconcentreerdere stemming. Toen ze achter hem kwam staan, bereikte de geur van haar parfum hem opnieuw – sterker nu – en hulde hem in een wolk die aanvoelde als een zijden sjaal. Ze greep niet direct naar de schaar. In plaats daarvan legde ze beide handen op zijn schouders, waarbij haar vingers zich licht in zijn brede, atletische schouderpartij drukten.

"Rechtop zitten, Anton," fluisterde Cristina; haar stem was een lage trilling die hij tot in zijn ruggengraat voelde. "Je hangt onderuit. Een man van jouw postuur hoort zijn lengte niet te verbergen."

Ze wachtte niet tot hij gehoor gaf, maar gebruikte haar handpalmen om hem overeind te duwen – een aanraking die zowel vastberaden als bezitterig aanvoelde. Terwijl hij zich oprichtte, verschoof zijn hoofd een fractie, en hij voelde de zachte, volle druk van haar borstkas tegen zijn nek. Dit keer was het geen toeval. Het was een bewust, aanhoudend contact dat een elektrische schok door zijn hele lichaam stuurde, tot in zijn tenen. De cursisten keken toe met een blik vol nieuwsgierigheid en verwarring; ze konden niet opmaken of dit een specifieke techniek was voor het afwerken van een kapsel, of dat er iets heel anders aan de hand was.

Cristina pakte eindelijk de schaar, maar ze week niet terug. Ze bleef tegen hem aan leunen, haar lichaam een warm gewicht tegen zijn rug. Terwijl ze de fijne haartjes rond zijn oren begon bij te knippen, waren haar bewegingen traag en weloverwogen. Telkens wanneer ze vooroverboog om een lijn te inspecteren, streek haar adem langs zijn huid en verschoof de stof van haar tuniek, waarbij deze zijn schouder raakte. Anton sloot zijn ogen en concentreerde zich op het ritmische *knip-knip* van de schaar en de bedwelmende nabijheid van de vrouw achter hem. Hij kon haar hart voelen kloppen – een snel, opgewonden ritme dat het zijne weerspiegelde.

De laatste cursist, een stil meisje genaamd Elena, stapte naar voren om de laatste controles uit te voeren. Met trillende hand stak ze uit om een loshangende grijze haarlok glad te strijken; haar aanraking was aarzelend en kort. Toen ze haar hand terugtrok, leek de spanning die het afgelopen uur in de lucht had gehangen plotseling te verbreken, waardoor er een vreemde, zinderende leegte achterbleef.

Cristina deinsde achteruit, haar bewegingen soepel en katachtig. Ze liep niet zomaar weg; ze trok zich met een weloverwogen, vertraagde gratie terug richting de marmeren balie. Bij de rand van de koude steen leunde ze naar achteren en boog haar rug in een lange, luxueuze rek, waardoor de atletische welving van haar bovenlichaam extra opviel. Terwijl ze haar gewicht naar achteren verplaatste, kwam haar borstkas naar voren – een silhouet dat onvermijdelijk de aandacht trok. Door deze beweging schoof de zoom van haar getailleerde tuniek opnieuw omhoog, waardoor een flink stuk goudkleurige, blote huid zichtbaar werd tussen de tailleband van haar spijkerbroek en de stof van haar top.

Het was een plotselinge flits van warmte in de klinisch witte salon. Even vergaten de cursisten hun gereedschap; hun blik dwaalde af naar datzelfde goudkleurige stuk huid. Cristina trok haar shirt niet naar beneden; ze bleef juist even in die uitgerekte houding staan, met een kleine, triomfantelijke glimlach op haar lippen. Ze wist precies wat ze deed: ze zocht de grenzen van professioneel fatsoen op, terwijl ze tegelijkertijd de volledige, dwingende controle behield.

"Zo, iedereen. Kom erbij staan," kondigde Cristina aan. Haar stem nam direct weer de scherpe, gezaghebbende toon van een mentor aan. Ze trok haar shirt niet meteen recht – ze liet het beeld van haar goudkleurige huid nog even sudderen in het onderbewustzijn van de cursisten, terwijl ze terugliep naar het midden van de ruimte. "Kijk naar het eindresultaat. Let op hoe het opgeschoren gedeelte naadloos overloopt in de kruin. Dat is het verschil tussen een knipbeurt en een sculptuur."

Anton kwam in één vloeiende beweging uit de stoel overeind. Met zijn lengte van 1,90 meter domineerde hij plotseling de ruimte; zijn atletische gestalte wierp een lange schaduw over de groep twintigers. Hij ervaarde tegelijkertijd een vreemd gevoel van kwetsbaarheid en kracht. Zijn haar was netjes verzorgd, maar de warmte van Cristina’s lichaam leek een onzichtbare spoor op zijn huid te hebben achtergelaten. Hij ving haar blik en knikte langzaam, met een blik van waardering.

"Je ziet eruit als een man die zijn jeugd heeft herontdekt, Anton," plaagde Cristina, terwijl haar bruine ogen fonkelden. Ze liep naar hem toe; het getik van haar hakken op de marmeren vloer echode na in het ritme van zijn eigen hartslag, die nog steeds in zijn borst bonkte. Ze stak haar hand uit en haar vingertoppen streken – nauwelijks merkbaar – langs zijn nek om een paar achtergebleven haartjes weg te vegen. De aanraking was licht, bijna toevallig, en toch droeg ze het gewicht in zich van alles wat zich in de stilte van de kappersstoel had afgespeeld.

"Wacht op me in mijn kantoor," fluisterde Cristina, haar lippen raakten bijna zijn oor. De plotselinge intimiteit in haar stem ontdaan van haar professionele distantie deed een nieuwe golf van warmte door Anton heen trekken. "Ik stuur de anderen weg, en dan wil ik met je praten."

De woorden vormden een zachte, gevaarlijke belofte, uitgesproken met een discretie die de drukke salon deed aanvoelen als een lege ruimte. Een seconde lang hield Anton zijn adem in, gefascineerd door het contrast tussen haar publieke persona de zelfverzekerde eigenaresse van Salon Aposina en deze persoonlijke, zinderende intensiteit. Hij voelde de warmte van haar adem op zijn huid; een aanhoudende gewaarwording die de lucht om hen heen zwaar en geladen maakte.

Cristina deinsde achteruit en het masker van de autoritaire docente viel direct weer op zijn plek. Ze wendde zich tot de zes cursisten, die nog steeds verbaasd om zich heen keken na de indrukwekkende verschijning van Anton. "Dat was het voor vandaag," kondigde ze aan, haar stem weer helder en melodieus. "Leo, Elena, ruim jullie werkplekken op. De rest van jullie: neem de aantekeningen over de 'taper' hoeken nog eens door. Maandag verwacht ik een volledig verslag van jullie vorderingen. Ga nu maar."

Het geluid van de zware glazen deuren die in het slot vielen, klonk als een besliste klik die door de inmiddels stille, uit wit marmer opgetrokken ruimte galmde. Cristina haastte zich niet. Ze bewoog zich met een roofdierachtige gratie door de salon en doofde de verlichting in gedeelten, totdat alleen de zachte, amberkleurige gloed van de decoratieve lampen overbleef. De plotselinge schemering veranderde de sfeer; de zakelijke omgeving maakte plaats voor iets dat veel intiemer en heimelijker aanvoelde. Ze zei niets terwijl ze door de ruimte liep; haar hakken tikten in een traag, gelijkmatig ritme een teken van de transformatie van bazin naar vrouw.

Toen ze eindelijk haar kantoor binnenging, liep ze niet direct naar haar bureau. Ze bleef in de deuropening staan en liet haar bruine ogen over Anton glijden, die daar te midden van de luxe van haar privévertrek stond. Het kantoor was een afspiegeling van Cristina zelf: verfijnd, kostbaar en tot in de puntjes georganiseerd. Ze sloot de deur achter zich met een zachte plof; het geluid fungeerde als een definitief slotakkoord voor de buitenwereld. Pas toen, in de zware stilte van hun afzondering, slaakte ze een lange, huiverende zucht.

"Eindelijk," zei ze. Haar stem was niet langer het melodieuze instrument van een docente, maar een lage, hese fluistering die door de kleine ruimte trilde. "Ik dacht dat die kinderen nooit zouden vertrekken. Heb je enig idee hoe moeilijk het was om van je af te blijven terwijl Leo met die scharen in de weer was?"

Ze liep op hem af; de afstand tussen hen verdween in een paar doelbewuste passen. Ze reikte niet naar zijn hand, maar legde haar handpalmen plat tegen zijn borstkas, waarbij ze de stevige, atletische contouren van zijn lichaam onder zijn overhemd kon voelen. Ze keek naar hem op, haar hoofd achterover gekanteld om zijn blauwe ogen te ontmoeten, een blik van rauwe, ongefilterde bewondering op haar gezicht. "Je bent veel te afleidend voor een knipbeurt, Anton. Je hebt een manier om een ruimte te domineren zonder een woord te zeggen, en vandaag... vandaag was het bijna ondraaglijk."

Anton glimlachte een trage, veelbetekenende blik. Hij verroerde zich aanvankelijk niet; hij genoot van de spanning die was opgebouwd vanaf het moment dat ze in de stoel tegen hem aan was komen leunen. Hij voelde de warmte die van haar uitging; de geur van haar parfum omhulde hem nu volledig. Hij reikte naar beneden, zijn grote handen vonden de welving van haar taille en trokken haar stevig tegen zich aan. Het contact voelde elektrisch aan alsof alle statische spanning die zich gedurende de middag had opgebouwd, plotseling een uitlaatklep vond.

"Ik geloof dat het woord dat je zoekt 'model' is, Cristina," fluisterde hij. Zijn stem was een diep gerommel dat in haar borstkas leek na te trillen. "En als model was het mijn taak om stil te blijven zitten. Maar jij " hij boog voorover, zijn lippen streken langs haar oorschelp " jij maakte het me niet bepaald makkelijk om kalm te blijven."

Cristina slaakte een zacht, trillend lachje. Ze liet haar voorhoofd even tegen zijn borst rusten om haar gedachten te ordenen. De speelse energie maakte plaats voor iets kwetsbaarders; een zeldzaam barstje in het gepolijste pantser van de salonhoudster. Ze deed een klein stapje achteruit niet om het contact te verbreken, maar om hem in de ogen te kijken met een oprechtheid die zwaar aanvoelde in het stille kantoor.

"Er is iets een droom, eigenlijk," fluisterde ze, terwijl haar vingers nog steeds de lijn van zijn sleutelbeen volgden. "Ik heb deze droom, Anton. Hij keert telkens terug zodra ik in de stilte van mijn eigen huis mijn ogen sluit. Lange tijd wilde ik het niet toegeven. Ik had het gevoel dat ik het verborgen moest houden een verlangen dat niet paste in het leven dat ik heb opgebouwd voor mijn dochters en mijn echtgenoot."

Anton bleef roerloos, zijn blik vastberaden en aandachtig. Hij drong niet aan op details; hij bood simpelweg de solide, onwankelbare aanwezigheid waar ze zo duidelijk naar verlangde. Hij begreep dat deze bekentenis een gok was een prijsgeven van het zorgvuldig opgebouwde imago dat ze tot dan toe in stand had gehouden.

Cristina deinsde een klein stukje terug, al hield ze haar hand stevig op zijn borst gedrukt, alsof ze vreesde dat de betovering zou verbreken zodra ze hem losliet. Haar stem daalde tot een samenzweerderig gefluister het soort toon dat je gebruikt voor geheimen die bijna te gevaarlijk zijn om hardop uit te spreken.

"Het is een droom," bekende ze, terwijl haar bruine ogen de zijne doorzochten. "Een terugkerende droom die me telkens bezoekt wanneer ik hier ben, lang nadat de laatste afspraak voorbij is en de stad tot rust is gekomen. In die droom ben ik alleen in de salon, vlak voor sluitingstijd. Er komt een late klant binnen een man die arriveert precies op het moment dat ik op het punt sta te vertrekken. En in die droom, Anton, ben ik volledig naakt. Geen tuniek, geen schort, niets anders dan een paar zwarte hoge hakken."

Anton stokte de adem in de keel bij de voorstelling van haar de zelfverzekerde eigenaresse van Salon Aposina ontdaan van haar professionele pantser, staand te midden van het witte marmer en de zilveren spiegels, enkel gehuld in stiletto's.

"In die droom," vervolgde ze, haar stem steeds heser, "knip ik niet alleen het haar van de klant. Ik leid hem naar de stoel en doe meer dan dat. Ik scheer hem “alles”. Ik verzorg hem met een precisie die veel verder gaat dan alleen kapper zijn. En daarna verliezen we onszelf in een lange, hartstochtelijke vrijpartij die echter aanvoelt dan mijn werkelijke leven. Elke keer is de klant een andere man, een vreemde. Maar in de droom merk ik dat ik aarzel. Ik durf dit niet zomaar met iedereen te doen. Ik wil alleen iemand die ik kan vertrouwen."

Ze zweeg even, haar blik werd indringender en haar vingers klemden zich lichtjes vast in zijn overhemd. "Anton, jij bent degene die ik het meest vertrouw. Mijn vraag aan jou is zou jij die klant willen zijn?"

De lucht in het kantoor leek te verdwijnen, vervangen door een zware, elektrische spanning die voor kippenvel op Antons armen zorgde. Lange tijd was het enige geluid het verre, ritmische tikken van een klok aan de muur. Hij keek neer op Cristina en zag niet alleen de zelfverzekerde zakenvrouw, maar een vrouw die hem zojuist de sleutels van haar meest persoonlijke toevluchtsoord in handen had gegeven. De kwetsbaarheid in haar ogen vormde een schril contrast met de durf van haar verzoek, en het riep iets dieps en beschermends in hem op.

Hij antwoordde in eerste instantie niet met woorden. In plaats daarvan veranderde hij zijn greep op haar middel en trok haar strak tegen zich aan, zodat er geen twijfel over kon bestaan welk fysiek effect haar bekentenis op hem had. Hij voelde haar hartslag versnellen tegen zijn borst een gejaagd, fladderend ritme dat haar zorgvuldig bewaarde kalmte verraadde.

"Cristina," mompelde hij, zijn stem veranderend in een lage, resonerende grom die door hen beiden heen leek te trillen. "Als je me vraagt om samen met jou die droom binnen te stappen, dan is het antwoord ja. Maar wel onder één voorwaarde."

Ze knipperde met haar ogen, haar adem stokte. "Welke voorwaarde?"

"Dat we niets overhaasten," antwoordde hij, terwijl zijn blauwe ogen de hare vastklemden met een intensiteit waarvan haar knieën slap werden. "De verwachting is de helft van het genot. Als we dit gaan doen, laten we het wachten dan tot een heerlijke kwelling maken."

Cristina slaakte een zacht, trillend lachje; haar ogen glinsterden van een mengeling van opluchting en hernieuwd verlangen. "Kwellend," herhaalde ze, waarbij het woord klonk als een uitdaging. "Je hebt altijd al een voorliefde gehad voor het dramatische, Anton." Ze leunde een fractie naar achteren, haar blik gleed omlaag naar zijn lippen, om vervolgens direct weer naar zijn ogen te schieten. "Vooruit dan maar. Ik zal jouw spel meespelen. Maar denk maar niet dat dit betekent dat mijn honger is gestild."

Met een trage, weloverwogen beweging maakte ze zich los uit zijn greep; elke centimeter afstand voelde voor Anton aan als een fysiek verlies. Ze liep naar haar bureau; het tikken van haar hakken echode in de plotselinge leegte die was ontstaan op de plek waar haar warmte zojuist nog voelbaar was. Met een zwierige beweging van haar pols maakte ze ruimte op het mahoniehouten blad. Haar bewegingen kregen hun professionele precisie terug, al bleef haar ademhaling onregelmatig.

"Ga naar huis, Anton," beval ze, al was de autoriteit in haar stem nu vermengd met een zware, verleidelijke uitnodiging. "Keer terug naar je spreadsheets en je stille huis. Laat de gedachte aan vanmiddag maar sudderen. Laat het maar kriebelen." Ze zweeg even, haar hand rustend op de rand van het bureau, haar vingers trommelden een traag, ritmisch tempo. "En morgen, precies om zes uur, kom je terug. Niet als model, en niet als gast. Je komt naar mij toe."

Anton voelde een golf van verwachting die zijn hart sneller deed kloppen tegen zijn ribbenkast. Hij deed een stap terug richting de deur, zijn blauwe ogen geen moment van haar afwendend. Het kantoor, voorheen een plek voor zakelijke beslommeringen, voelde nu aan als het toneel voor iets oers. Hij zag hoe haar borstkas op en neer bewoog, hoe haar goudblonde haar het amberkleurige licht van de lampen ving, en de pure, atletische gratie van haar houding.

"Zes uur," antwoordde hij met een diepe, resonerende stem. "Ik zou er niet eens aan denken om ook maar een minuut te laat te zijn."

Bedank voor het lezen

Wordt vervolgd