Voor het eerst is er droefenis. Waar de meiden wilde plannen hebben, is er voor Wim slechts een placebo voorhanden.
Enkel Hilke kan dit doorbreken..

Het duet van verlangen gaat verder. De nacht is nog jong. Van mij mag ze nog even blijven duren.
Je woorden winden op, Stanzie…

Jij noemt het een symfonie van liefde. Dat is het ook. Of het voor Hilke en Ellen eenzelfde soort liefde is, is nog onduidelijk. Hoe dan ook is dit verhaal een prachtig duet van schoonheid.
Ik kreeg er zin van. Heel veel zin!

Iedereen verlangt naar iedereen. Toch wordt het niet luidop gezegd. Het zou het nochtans gemakkelijker maken.
Aan de andere kant zou het minder spannend zijn.
Nu is er Mildred die als een volleerde dirigente de hoofdinstrumenten leidt en stuurt. Het resultaat is een samenspel van drie aria’s dat doet uitkijken naar een vervolg.

Oh zo fout, maar ook oh zo opwindend!
Heel mooi en heerlijk verteld debuut. Dat vraagt om meer…

Deze afwisseling vult een blinde vlek op.
Ook deze kant van het verhaal is prachtig. De lichte jaloezie die in gunnen overgaat terwijl het genot begint toe te nemen.

Leuke reeks!

Zo heerlijk!
Zo teder!
Zo mooi!
Zo …

Na 23 delen is dit allang geen verhaal meer. Het is een thuiskomen bij moeders die ontdekt hebben dat er niets vies is aan lichamelijk genot en er de heilzame kracht van inzien!

Er zijn een paar reeksen (waaronder Dannyboy’s ‘Een beeldschone huisgenote’) waarin de personages voor mij tot leven zijn gekomen, waarin ze een eigen karakter hebben waardoor ik hun gedragingen kan aanvoelen, waarin ze een soort vrienden geworden zijn.
Dit is één van die reeksen. Niets te snel, niets te uitbundig. Altijd levensecht.

Damn!
Vanaf de eerste alinea was ik mee. De herkenbaarheid is immens. Het gevoel van existentiële twijfel. De vraag “Is dit nu later?” Als jongere hoorde ik het Stef Bos zingen in een Brussels park. Twee keer zong hij het. Dit zou me niet overkomen. Ik zwoer het mezelf.
En nu herken ik het gevoel dat je zelf onder woorden brengt.

En dan doorbreek je alles. In een immens erotische scene richt je een volgspot van hoop en genot op de bühne van je eigen leven. Krachtig en intens!

Een 10!

Ik waande me Jan.
Ik voelde de opwinding die steeg naarmate de grenzen bij Liza opschoven.
Het idee is fout. Of niet?
Mag ik deze guilty pleasure hebben? Waarom niet?

Ik weet niet of je aan een vervolg dacht. Mijn fantasie ondertussen wel.

Zien en gezien worden. Een van de vaste thema’s in je verhalen. Met woorden liet je ons weer naar je kijken. Naar jou en Merel. Naakt, in een fotoshoot uit het heden en verleden, masturberend, verleidend, neukend. Intiem op een afgesloten set, sybianiserend voor de voorbijkomende toeschouwers en finaal voor meer dan duizend kijkers op een podium.
Alles in liefdevolle openheid en opwindende geilheid.

Uiteindelijk zullen er veel meer mensen gekeken hebben. Duizenden. Dat zal je merken aan het aantal views van dit verhaal.
Dank je om me mee te nemen naar deze eroticabeurs. Dank je dat ik naar je mocht kijken. Dank je voor de opwinding.

Ik zou een punt willen geven voor elke kijker, voor elke lezer.
Helaas ben ik beperkt tot 10.

Heeeerlijk, Floortje!