Wat een fantastisch geschreven verhaal. Ik vind dit gewooon mooi, niet plat, niet pervers, maar mooi. Ik heb zelden zo'n mooi verhaal gelezen qua schrijfstij, qua opbouw (in de beperkte ruimte die je hier hebt). Dit vraagt niet om een vervolg, dit schreeuwt erom!

Hiervoor zijn geen wijze woorden of goed bedoelde handelingen.
Hier heerst de ondergang onvermijdelijk en onontkoombaar.
Ik herken dit van een goede vriendin zij won en dat is al meer dan 15 jaar geleden.
De pijn voel ik nog steeds.

..deze is lekkerrr Leen 👍😘

Ruw. Rauw. Intens. This is rock and roll babe.

Geil!

Ohh hier mag gerust een vervolg op komen hoor Leen . Wat is dit weer mooi en opwindend beschreven . Had ik maar zo een Elvira als buurvrouw .

Het broeit nog flink in de Ardennen. Blijft het onderhuids of slaat de brand echt uit? Ik gok van wel!

Lekker, zo'n geile buurvrouw

Stilaan vind ik mijn stem terug. Die was meegesleurd in de genadeloze geut van grenzeloze woede, van verpletterende machteloosheid. De verstomming werd gevuld met herinneringen aan geleende wijsheden. Beschreef Henry de Montherlant niet de macht die wie door zelfvernietiging opgeslorpt wordt toont aan wie niet wil zien? En Foucault, die wie durft te weten toont hoe bedreven we zijn, vilein en badend in schijnheiligheid, telkens we instituties die we voorstellen als zaligmakend inzetten om ons de beelden van lijdende zielen te besparen. Of Fromm, die echte liefde een ambacht noemt, de vaardigheid om de ander te zien en te laten in het anders zijn.
Leen heeft deze verwijzingen niet nodig. In woorden die zin na zin krachtiger worden, duidelijker vertolken, spiegels worden... dwingt ze om naar onszelf te kijken, terwijl wij snakken naar splinters waarover we ons vrolijk kunnen maken.
En nu ga ik weer zwijgen. Herlezen, beseffen dat ik niet weet. En zwijgen.

Voor mij persoonlijk is dit de reeks waar ik het meeste van geniet Leen. Hopelijk vind je nog genoeg inspiratie temidden van al je andere meesterwerken om ook dit weekendje Ardennen in de lucht te houden.