Prachtig verhaal. Dat deze mensen elkaar vinden om aan te vullen wat ze missen, was al erg opwindend.
De belofte in de cliffhanger doet me enorm uitkijken naar het vervolg.

Lieve Zazie

Geweldig! Weer toon je een volledig aspect van Linsey. Ze is als een schilderij dat afgedekt op een ezel staat. Elke keer trek je een stukje van het doek weg en ontwaren we een nieuw deel van het kunstwerk. Geen wonder dat Michael zo van slag is.
Van de bange vermoedens na het eerste deel blijft niets meer over. Dit wordt weer een positief en hoopvol verhaal over verandering. Een Zazie-verhaal. Zalig!

Als de opwinding het overneemt, telt enkel nog het genot. Dit beschrijf je mooi in je verhaal. Heel goed geschreven.

Het zit erop. Jammer.
Je schonk ons een slotverhaal met enkele dualiteiten.
Onderdanigheid of romantiek? Ik ken een koppel dat beide weet te verenigen. Het kan en is mooi. Het hoeft dus geen keuze te zijn.
Hard of soft? Stephen of Pierre? Het verschil is subtiel. Wat Lotte meemaakt op het strand met Pierre en in dit verhaal met Stephen verschilt an sich niet veel van elkaar. Toch duid je het verschil.
Lotte of Lotte? De verhaal-Lotte maakt een duidelijke evolutie mee in haar hoofd en in haar hart. Hoe beleeft de meelezende Lotte dit? Dit geeft een extra dimensie.

Roberteros, de psychologische beschouwingen zijn net de reden dat ik je verhalen zo geweldig vindt. Verontschuldig je er dus niet voor. De gedachten en gevoelens maken het net opwindend voor mij.

Zal Lotte zichzelf aan Pierre geven? Wie weet komen we het ooit te weten. Ik hoop echt dat er ooit nog een vervolg komt.

Dank je voor deze prachtige reeks!

Met elk deel wordt je verhaal beter.
De hele scene op het terras is fantastisch uitgewerkt. De wisselwerking tussen de drie, onuitgesproken, maar toch bewust van wat er gaande is, is fenomenaal. Je begeleidt ons doorheen de beleving van alledrie. En het verlangen groeit.

Ik kijk nu al gespannen uit naar het volgende deel. Zalig!

Heel mooi debuut.
Rustig opgebouwd en voorzichtig toewerkend naar de vraag.

Ik volg wat Jan zegt. Iets meer erotiek en gevoel zou de betrokkenheid vergroten.

Toen je Elise het ochtendgeluid van Mandy liet vergelijken met een achtcilinder motor, drong het tot me door.

Danny is de motor die zoveel vreugde brengt in het beeldschone-huisgenote-universum. De verhuis van Anna's ouders, de foutief berekende belastingen, het reisje naar Rome voor de meisjes én Nick, de relatie tussen Lotte en Anna.
De Bijbelse spreuk "wie zaait, zal oogsten" is volledig van toepassing op je verhalen. Al vaak zei ik dat ik houd van de liefheid en de zachtheid van je personages. Dat is dus volledig het gevolg van Danny. En dus van Dannyboy.

Weer een prachtig verhaal. Zijn er trouwens nog kaartjes over?

De geschiedenis herhaalt zich. Ook hier in je verhaal. Toch is het helemaal anders. Hoewel er vroeger genot was, zat er toch een scherp tandje aan.
Dat is nu niet meer het geval. Wat in het vorige deel gebeurde, was nodig om tabula rasa te maken en liefdevol genot een kans te geven.

Prachtig en heel gevoelig verteld.
De afwisseling met het dagboeksprookje raakte me.

Ik gaf een 10.

Prachtige inleiding waarin de hoofdpersonages mooi gekaderd worden. Hyperrealistisch geschreven.
De eerste opwinding is aanwezig. De eerste verlangens ontstaan. Benieuwd hoe dit stap voor stap zal evolueren.
Ik ben er zeker van dat je Roos’ belevenissen alle recht aandoet. Kan niet anders met zo’n oprecht verhaal.

Eindelijk komen we iets over Michael te weten. Een hard verhaal. Het verklaart veel. Blijft het tussen hen twee rond seks draaien of zal Lisa een gat in zijn muur kunnen maken langswaar ze welkom is?

Heerlijk verhaal weer. Zo onromantisch het uitkleden in de badkamer bedoeld is, zo opwindend en erotisch komt het over. Ditmaal heeft Michael zichzelf wel onder controle. Maar wat als Mirjam straks weg is?

Hoe zit het eigenlijk met Jos? Nog zo’n mysterie.

Ik blijf uitermate geboeid. Blijf me boeien, Eline!