De vraag die ik sinds het eerste deel had, is beantwoord. Het antwoord is logisch. 🙂

Je beschrijft een totale metamorfose van Wendy. Waar haar opwinding in de vorige delen door haar man werd gemanipuleerd (hoewel ik daar nu plots aan begin te twijfelen 😁), gaat ze nu voluit voor haar eigen genot. Er duikt een kant op die ik kiet vermoedde.
Weer heel goed geschreven.

Verschillende personages en verhaallijnen doorkruisen je verhaal. Dit maakt het erg boeiend. Dat Ike blijft weigeren om seks te hebben met Tina was heel onverwacht.
Er staat van alles te gebeuren. Ieder heeft zijn eigen agenda. Ik blijf geboeid lezen.

Als je de kans krijgt om samen met een prachtige en (laten we heel eerlijk zijn) erg geile schrijfster als Floor een verhaal te schrijven, dan zeg je daar geen nee tegen. Je grijpt die kans met beide handen, dankt God op je blote knieën en doet je uiterste best om haar in dat verhaal zo goed mogelijk tot haar recht te laten komen. Ik hoop dat ik daar in mijn eigen versie in geslaagd ben.
Dat zij ondertussen je eigen verhalenreeks een nieuwe opwindende doorstart laat beleven, is de kers op de taart.

Dank je wel, lieve Floor. Ik ben dol op je verhaal. En op jou natuurlijk ook. 😊

Prachtig verhaal. De opbouw is heel langzaam, maar dat maakt het net goed. De spanning stijgt gelijkmatig.
Ik wil zeker een vervolg lezen.

Steef, ik weet niet wat je bedoeling met dit verhaal is. Als het afwachten is op reacties om dan te beslissen of je een vervolg schrijft, twijfel dan niet en ga aan de slag.
Ik vind dit een heerlijk verhaal.

Je bouwt het langzaam op. Er gebeuren kleine dingen. Reacties laten even op zich wachten. Ondertussen zijn er gedachten, gevoelens, twijfels.

Een kleine ondeugendheid wordt groter tot je plots ontdekt dat er een grens is overschreden. En dan is het te laat. Het verlangen is er.

Als het hier eindigt, dan heb ik genoten. Maar stiekem hoop ik op nog meer genot. Er zijn nog grenzen die langzaamaan kunnen worden verlegd.

Bewondering wordt verlangen. Het verlangen groeit tot een niveau waarin het onhoudbaar wordt.
Als dan, onuitgesproken en in stilte, het eerste contact volgt, knettert de bijna elektrische spanning in de lucht. De eerste bevestiging van wat ondertussen duidelijk is, neemt alle remmingen weg. Vanaf dan is er enkel genot.

Mooi. Prachtig. Sfeervol. Wonderlijk. Intens. Passievol.
Deze woorden beschrijven je verhaal, maar doen het niet genoeg eer aan om het te vatten. Het was dat en zoveel meer.

Even onoplettend en ik schreef mijn reactie bij dit deel per ongeluk bij het vorige. Daarom dus opnieuw:

Weer een sterk en intens verhaal. Het wordt dominanter. Misschien tijd om het genre niet meer als familie (wat het natuurlijk ook is), maar als extreem aan te duiden? Dat laatste lijkt sterker aanwezig.

Heel goed geschreven.

Weer een sterk en intens verhaal. Het wordt dominanter. Misschien tijd om het genre niet meer als familie (wat het natuurlijk ook is), maar als extreem aan te duiden? Dat laatste lijkt sterker aanwezig.

Heel goed geschreven.

De afwisseling in denkfoutjes (die toch nog steeds blijven) en juiste inzichten toont dat elke dag, elk moment weer opnieuw een valkuil kan zijn.

Je beschrijft dit weer op een doeltreffende manier.

Net als ik dacht Lolita te hebben doorgrond, laat je haar rebelleren tegen haar nieuwe seksuele bewustzijn. In ieder ander verhaal zou Lolita de sterren van het firmament hebben geneukt.
Niet bij jou. Jouw personages blijven realistisch. Ondanks het net ontdekte genot zoekt ze toch naar meer betekenis. En die lijkt ze te hebben gevonden.

Top, Zazie! Benieuwd naar het vervolg.