Een Avond In Zwart En Zijde | Erotisch Sexverhaal op Opwindend.Net

Ze hadden elkaar nog maar twee weken eerder ontmoet, op een besloten opening van een kleine galerie waar niemand toevallig leek te zijn. Kurt en Elise waren gekomen voor een bevriende schilder; Lucas en Mara omdat zij de eigenaar kenden. Tussen de witte muren, de zachte stemmen en de glazen wijn ontstond eerst een gesprek over kunst, daarna over reizen, en uiteindelijk over de zeldzame sensatie dat sommige ontmoetingen niet nieuw voelen, maar herinnerd.

Het was Mara geweest die had gelachen en gezegd dat mensen elkaar pas echt leerden kennen aan een tafel, niet staand tussen schilderijen. Elise had daarop voorgesteld om de kennismaking voort te zetten met een diner, klein en zorgvuldig, zonder haast. Lucas had er speels aan toegevoegd dat zo’n avond vroeg om enige ceremonie: formele kledij voor de heren, mooie jurken voor de dames, en vooral de bereidheid om de avond niet te strak vast te leggen. Niemand had bezwaar gemaakt.

Kurt was lang en slank, met donkerblond haar dat aan de slapen al iets lichter werd en een gezicht dat rustiger leek dan zijn ogen werkelijk waren. Hij bewoog bedachtzaam, sprak met een lage stem en had een manier van kijken waardoor mensen het gevoel kregen dat hij meer opmerkte dan hij liet blijken. Elise was iets kleiner, elegant gebouwd, met kastanjebruin haar dat los tot net over haar schouders viel. Haar gezicht had zachte lijnen, maar haar rechte houding en rustige glimlach gaven haar iets zelfverzekerds. Lucas was breedgeschouderd en iets forser dan Kurt, met donker haar, een korte baard en een vanzelfsprekende beweeglijkheid in zijn handen en stem. Hij kon met een halve opmerking een tafel laten kantelen van beleefd naar persoonlijk. Mara was lang, rank en opvallend rustig aanwezig, met bijna zwart haar dat strak achter één oor viel en heldere, directe ogen. Ze luisterde lang, keek zonder haast, en leek precies te weten wanneer zwijgen meer zei dan spreken.

De regen tikte zacht tegen de ramen van het huis van Kurt en Elise, een gewoon maar verzorgd huis in een rustige straat. Binnen brandden een paar kaarsen op de kast en stond de eettafel klaar met linnen servetten, mooi glaswerk en borden die Elise met zorg had gekozen voor deze avond.

Kurt en Elise waren thuis al klaar toen het bijna tijd was. Hij droeg een donker pak met een smal gesneden jasje en een open boord, precies feestelijk genoeg voor een bijzondere avond zonder overdreven formeel te worden. Elise had gekozen voor een diepgroene jurk van soepele stof, nauwsluitend waar dat vanzelf leek te gaan en vrij vallend waar beweging belangrijker was dan vorm. Bij iedere stap ving de stof het licht anders, zonder ooit meer prijs te geven dan haar glimlach toestond.

Toen even later de bel ging, keek Kurt kort naar Elise. Zij hief haar wenkbrauwen, alsof ze een vraag stelde die zij allebei al kenden. Op de stoep stonden Lucas en Mara: hij in een zwart smokingjasje, nonchalant gedragen over een donker overhemd, met een ontspannen zelfverzekerdheid die hem moeiteloos leek te passen; zij in een nachtblauwe jurk van glanzende stof, eenvoudig maar opvallend, alsof het kaarslicht er even aan bleef hangen. Hun begroeting was hoffelijk, maar niet koel. Handen bleven een fractie langer in elkaar rusten dan strikt noodzakelijk.

Aan tafel begon het gesprek voorzichtig, zoals goede gesprekken soms doen: met wijn, reizen, muziek en de vraag of iemand nog geloofde in toeval. Lucas vertelde over een concert in Parijs, Mara over een schilderij dat haar ooit had doen stilstaan in een museumzaal. Elise luisterde met haar kin licht op haar hand, terwijl Kurt de glazen bijvulde en merkte hoe ieder woord de ruimte iets dichter maakte.

“Toeval is een beleefde naam voor verlangen,” zei Lucas terwijl hij zijn glas optilde. “Achteraf noemen we het toeval, omdat dat minder onthullend klinkt.” Kurt glimlachte. “En vooraf?” Mara keek hem aan over de rand van haar glas. “Vooraf noemen we het nieuwsgierigheid.”

Mara - 19-08-26 @ 15:50

Het was een expositie opening in de galerie van een goede vriend van Lucas waarvoor we werden uitgenodigd. We hadden er al een aantal meegemaakt en iedere keer werd het een prettige avond. Deze keer bleek het weer geslaagd, niet zozeer vanwege het tentoongestelde werk, maar vanwege de kennismaking met een ander stel. Beide vrienden van de kunstenaar zelf. Lucas en ik waren beide zo diplomatiek het gespreksonderwerp niet op het werk van de kunstenaar te laten komen, maar over 'het leven en zijn bijzondere wendingen' zoals mijn eigen huis-filosoof dit altijd noemt. Lucas was duidelijk gecharmeerd van Elise, want zonder iets te laten blijken merk ik dat hij als een blok voor haar valt. En aangezien mijn man zich vooral door het fysieke laat leiden ...

Twee weken later zitten we met Elise en Kurt aan tafel. We hadden aan het eind van de gezellige avond in de galerie afgesproken elkaar beter te leren kennen, en volgens Mara was een ontspannen diner daar het beste moment voor. Dus goed gekleed staan we te wachten tot de deur van het rijtjeshuis wordt geopend. Kurt staat er zeer goed gekleed bij, en Elise in een prachtige groene jurk is een werkelijk plaatje. Gelukkig was Lucas zo streng naar me om me ook goed te kleden, anders had ik me zeker opgelaten gevoeld.

Een heerlijk diner werd verzorgt, en de tijd ging snel. We kregen naar mate de avond vorderde steeds betere gesprekken; met de filosofische inslag van Lucas zwierven we vele topics langs. Het was duidelijk dat hij indruk probeerde te maken op onze tafelgenoten, en volgens mij had hij succes bij zowel Kurt als Elise. We genoten van de verschillende gangen, subtiele smaken en heerlijke wijnen. Zo kreeg de alcohol ook voorzichtig steeds meer grip op de avond en de onderwerpen. "Toeval is een beleefde naam voor verlangen", één van de stokpaardjes van mijn lieve man. Het was de zin waarmee hij mij ook veroverd had. Het is een mooi begin om het over verlangen, grenzen en passie te hebben. Het was voor mij duidelijk waar Lucas naar toe stuurde... en Kurt leek zijn bedoeling prima te snappen. Hij stelde de juiste vragen, terwijl hij mij indringend aan keek...

👍0

Lucas - 20-08-26 @ 18:55

Het was een heerlijk dinertje. Kurt en Elise hadden echt hun best gedaan, zowel de verschillende gangen die ze hadden voorbereid, maar ook de gehele aankleding. De gerechten mooi opgemaakt op prachtige borden, het tafelkleed met de bijpassende servetten, de twee kleine boeketjes met bloemen, de glazen op hoge poten en de vele kleine kaarsjes die op tafel stonden. Prachtig schitterde het licht van de kaarsjes in de kristallen glazen. Ook zijzelf hadden zich zorgvuldig voorbereid: mooi aangekleed, niet te chique, maar zeker feestelijk.

Mara had deze ambiance denk ik al zien aankomen. Haar voorstel om ons netjes te kleden was de juiste geweest. Beter overdressed dan underdressed is ons motto. Met onze garderobe zit het wel goed, voldoende materiaal voor een leuke avond, nu nog de juiste combi uitzoeken.
Al snel waren we eruit: de nachtblauwe jurk welke we gekocht hadden in Londen: 'er komt een gelegenheid dat ik die prima kan dragen', had ze toen al gezegd. Ikzelf besloot een donker overhemd met mijn smokingjasje aan te trekken.

De sfeer aan tafel is ontspannen, alle ingrediënten zijn dan ook voorhanden. Als de glazen rode wijn voor de zoveelste keer worden gevuld door Kurt, besluit ik wat spanning in het gesprek te brengen. 'Toeval is een beleefde naam voor verlangen. Achteraf noemen we het toeval, omdat dat minder onthullend klinkt. Vooraf noemen we het nieuwsgierigheid.'
Mara kijkt me lachend aan, zij kent me. Kurt en Elise kijken eerst bedenkelijk, denken na over wat ik zojuist heb gezegd. Kurt begint te glimlachen en geeft me een vette knipoog. Elise blijft een beetje verbouwereerd kijken 'sorry, maar die snap ik niet, kun je deze uitleggen?'

👍0

Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!