Paul - 22-09-2026 om 01:02
In de lege fabriekshal verstomden onze kreunen. Nogmaals neem ik mijn zusje, prinses Leia in mij op. Op het eind hebben we alleen nog anaal gedaan, maar uit haar kutje bungelt een grote sliert slijm. In gedachten houd ik mezelf voor dat het een grote klodder van Jabba’s zaad is. Misschien moet ik haar wel schoonlikken, zoals alleen een Jedha dat kan.
Een moment twijfel ik en ik voel mezelf opnieuw stijf worden, maar toch weet ik me te beheersen en fatsoeneer mijn kleding terwijl Marianne naakt voor me staat. Ook bij haar zie ik de lust in de ogen, maar we beheersen ons en rijden niet veel later naar Antonio.
Bij Antonio loop ik vol verbazing rond. Het lijkt alsof de hele filmwereld haar kostuums er heeft achter gelaten. Ik zie kostuums van Conan the Barbarian, Tomb raider, Games of Thrones, maar uiteindelijk blijven we staan bij kostuums van Star Trek. Marianne heeft al een kostuum van in haar handen van Star Trek uit de zestiger jaren. De kostuums waren mooi, maar zelf was ik meer van de latere versies van Star Trek, waar ik vooral fan was van Seven of Nine. Haar borsten waren groot en leken toch stevig, terwijl ik eigenlijk de voorkeur voor vrouwen met kleinere borsten heb.
Als we bij de kostuums mee willen nemen, zie ik de man net onze teruggebrachte kleding inspecteren. Zelf zie ik ook een paar verdachte vlekken in het kostuum van Leia en ik zeg hem dat ik het kostuum graag overneem.
Thuis aangekomen kleden we ons snel om. Haar rokje is super kort en Marianne ziet er sexy uit met de laarsjes eronder. Alhoewel deze serie van Star Trek niet mijn favoriet was, weet ik me nurse Chapel nog wel te herinneren.
Ergens tussendoor hebben we nog een maaltijd weten te ritselen van de snackbar. Tegenover elkaar zittend zijn we aan het eten en haar heerlijke ronde borsten komen schitterend uit in het kostuum. Ik denk zelfs haar tepel te zien priemen, wat het nodig effect heeft.
"Nurse Chapel, ik heb een beetje last van een spier..."
Marianne staat op en loopt naar me toe: "Waar precies Captain?"
Ik grijp haar bij haar hand en druk die in mijn kruis.
"Maar dat is geen spier, Captain," zegt ze verontwaardigd
"Nurse Chapel! U moet mijn orders uitvoeren. Onderzoek die spier!"
Het volgende moment is Nurse Chapel druk bezig met mijn opgezwollen lid te bestuderen. Ze knijpt er eens in, tilt hem op aan de eikel en likt het voorvocht op. “Ik ben onbekend met dit fenomeen, Captain, maar ik heb zelf ook een bijzonder gevoel hier” zegt ze terwijl ze wijst op haar kutje. Met een armzwaai worden de resten van de snackbarmaaltijd van tafel geveegd, waarna Nurse Chapel op de tafel gelegd wordt.
“Ik zal u onderzoeken Nurse Chapel.” Zeg ik, waarop ik haar ultrakorte rokje op til en haar opgezwollen vulva bestudeer. Teder gaat mijn vinger over haar lipjes, tergend langzaam.
"Ik zie een parallel universum daar, Nurse Chapel,"
"U moet gaan, waar nog nooit een man is gegaan," giechelt Marianne.
"Echt, bent u nog maagd?" vraag ik haar.
Mijn sonde ploegt vervolgens zich een weg door haar melkweg en gebruikt haar zwarte gat om andere dimensies te bereiken.
Als we klaargekomen zijn, schieten we gelijk in de lach. “We zijn echt een stel pubers” zegt Marianne.
“Over pubers gesproken, het is toch fantastisch dat ze het huis uit zijn. Dit hadden we anders nooit gedaan” reageer ik.
“Heerlijk toch” zegt Marianne en ze begint de bakjes van de snackbar van de grond te rapen. Dit doet ze op handen en voeten, waardoor het rokje zover omhoogschuift, dat haar kutje bloot is. Het witte sap laat haar spleetje verleidelijk glimmen.
“Zeker, maar ik verbaas me dat ik niet eens een app-je gehad heb van Inge” zeg ik.
“Nu je het zo zegt, van Iris weet ik niet beter of die zit om de dag in de nesten en nu heb ik niks gehoord” antwoordt Marianne.
Ondertussen heeft het uitzicht van haar natte vulva-lippen mijn penis doen stijf worden. Ik ga op mijn knieën achter haar zitten en kus haar billen. Spontaan laag ze haar bovenlichaam naar de grond zakken waarop ik haar kutje begin te likken. Bewust lik ik alleen haar spleetje, omdat ik niet het gevoel kreeg dat ze heel wild werd van het likken van haar anus.
Ze kreunt zachtjes en van genot knijpt ze haar handen samen, waardoor de snackbarbakjes verpulverd worden in haar handen. Mijn lul klopt tussen mijn benen. Marianne kijkt over haar schouder en kreunt: “Stuur je sonde op verkenning naar die ster, wie weet wat we ontdekken.”
Ik glij met mijn eikel eerst door haar spleetje, spuug nog eens op haar sterretje en zet dan mijn sonde klaar voor lancering. Langzaam gaat de sonde de ster binnen, de hitte tegemoet van de eeuwige kernfusie.
Inwendig grinnik ik om de malle vergelijking, als mijn telefoon overgaat. Marianne en ik negeren het, want ons genot gaat boven alles. Mijn sonde is bezig de nodige informatie te verzamelen, als de telefoon weer over gaat en gelijk weer een keer.
“Paul, misschien moet je toch opnemen” zegt Marianne.
Aan de telefoon heb ik Nathalie, die mij vertelt dat Inge een ongeluk gehad heeft, maar niet in gevaar is. Geschrokken vertel ik Marianne wat Nathalie me vertelde. Snel schiet Marianne onder de douche, terwijl ik onze sappen met een washandje van me afwas.
Binnen het kwartier zitten we in de auto onderweg naar het ziekenhuis.
“Nou, ik had verwacht dat mijn dochter als eerste in de problemen zou komen” zegt Marianne.
“Anders ik wel, maar je weet het niet. Iris vertelt je niks. Voor hetzelfde geldt doet ze het met een paar man” zeg ik.
“Wat, een trio?” reageert Marianne.
“Bijvoorbeeld, je hebt zelf ook ooit 2 man tegelijk afgetrokken” antwoord ik.
“Ja, maar dat was jaren geleden” zegt ze.
“Precies, net zo oud als Iris nu is” zeg ik.
“Ze is een hitsige donder, maar ik denk eerder dat ze telkens een ander opzoekt.”
Ondertussen parkeer ik de auto en lopen we het ziekenhuis in. Bij de spoedeisende hulp worden we gelijk doorverwezen. Zo dwalen we door een bijna verlaten ziekenhuis onderweg naar mijn dochter. Toch zie ik mogelijkheden en kan het niet laten om het tegen Marianne te zeggen: “Dit is toch fantastisch. Stel je de mogelijkheden hiervoor. Bijvoorbeeld een anesthesist, die zijn patiënte en extra injectie geeft, of de zuster, die de patiënt met een overdosis viagra helpt.”
Al pratend komen we bij de zaal aan, waar Nathalie ons bijpraat. Gelukkig ontwaakt Inge niet veel later, waarna de arts haar onderzoekt. Ik hoor de grappen van de arts en het doet mijn tenen krommen.
Als ze klaar is, vraagt Inge naar Iris, waarop Nathalie haar in haar oor fluistert. Dat laatste is wel heel verdacht en Marianne slaat er gelijk op aan: “Nat, wat is er aan de hand? Wat is er met Iris?”
Nat kijkt Inge aan, dan naar ons en slaat haar ogen neer. “Kom op, ik ben haar moeder, wat is er aan de hand?” vraagt Marianne nogmaals.
“Nou, Iris en Aron hebben ruzie. Aron zei dat ze een grote crisis doormaken” antwoordt Nathalie aarzelend.
Marianne en ik kijken elkaar aan en denken waarschijnlijk hetzelfde: Wie van ons twee zou het juist hebben? En hoe lost Iris dit weer op?
We blijven nog even bij Inge, maar nemen dan afscheid zodat ze kan rusten. De hoofdpijn is vervelend, dat gebroken been is lastig, maar uiteindelijk komt het goed. Ze zal alleen niet op haar mooist op onze bruiloft komen.
Arm in arm loop ik met Marianne terug door het ziekenhuis richting de auto.