Jack De Vries - 02-10-26 @ 15:27

Als ik voor de deur parkeer, pak ik nog eens mijn telefoon en bekijk de mail. Een aanvraag voor een offerte, het opknappen van een zolder. Meestal zijn offerteaanvragen wel wat uitgebreider, wat mensen met een zolder willen doen, een slaapkamer, een goed ingedeeld rommelhok, maar deze is erg vaag.
Lijkt me typisch iets voor een klusje tussendoor, en aangezien een grote klus bijna ophoudt, heb ik toch maar een afspraak gemaakt.

Als de deur opengaat zie ik een mooie vrouw staan, maar waar ik normaal gesproken oogcontact zoek, wordt mijn aandacht nu gelijk naar haar lichaam getrokken. Een mooi lichaam, maar dat zie ik gelukkig wel vaker. Maar dit lichaam is verpakt in glanzend zwart latex. Ik corrigeer me zelf snel en kijk weer omhoog en stel me voor.

Ze gaat me voor naar de zolder, en ik zie haar blote dijen onder de jurk uitsteken. Of ik wil of niet, mijn ogen volgen haar benen naar beneden, waar haar hooggehakte voeten tikken op de vloer en de trap. Ik ben best wel wat gewend bij vrouwen waar ik een klus uitvoerde, ontvangen worden in een badjas etc. maar dat was dan altijd omdat ik te vroeg arriveerde of zo. Latexjurkjes ben ik wel gewend, met m'n ex deden we wel eens wat experimentjes en latex en een beetje vastbinden was daar ook onderdeel van. Helaas, die ex vond het toch niet zo spannend als ik, dus was ik al weer een tijdje single.

Na de uitleg wat deze klant, deze spannende vrouw in latex, verwacht moet ik even mijn gedachten ordenen. Blijkbaar ben ik iets te lang stil, want ze vraagt: “Dus… bent u nog steeds bereid om de klus te doen, meneer De Vries?”

Ik knik, een klus is een klus en deze lijkt me best spannend. En misschien mag ik wel... maar nee, die gedachten laat ik al snel varen. Wat zei ze nou net: "En ik moet hem precies zo laten bouwen als… als er van me wordt verwacht.” - dus ze doet in opdracht. Dus dan heeft ze een meester. Of meesteres, niet zo bekrompen denken Jack, zeg ik tegen mezelf.

"Het lijkt me wel een uitdagende klus, maar om een offerte te kunnen maken moet ik wel weten wat voor materiaal en wat voor soort, eeuh, meubels je dan wilt hebben. Daar kunnen we het straks nog wel even over hebben, als het aanbod van een kop koffie nog staat." Bij mij begon er inmiddels ook wat te staan, hoe ze daar voor maar stond, slank lichaam, haar hoofd steeds iets gebogen. Die strakke jurk en ondanks haar hoge hakken was ze nog zeker een halve kop kleiner dan ik was.

Ik pakte m'n telefoon en een rolmaat: "Ik neem even wat maten op en dan praten we even verder."

Fleur - 03-10-26 @ 08:49

Ik sta stil op de zolder terwijl hij zijn rolmaat uitrolt. Mijn handen hangen langs mijn lichaam, vingers licht gebogen, alsof ik niet precies weet waar ik ze moet laten. Het latex trekt strak over mijn dijen elke keer als ik onbewust mijn gewicht verplaats. De rits tussen mijn borsten voelt koud en hard, en ik moet me inhouden om er niet met mijn vingers over te strijken.

Hij meet de muren, de schuine kanten van het dak, de plek waar de balken lopen. Ik volg hem met mijn ogen, maar hou mijn hoofd steeds een beetje naar beneden. Zoals hij het wil. Zoals er van me wordt verwacht.

“Die muur daar,” zeg ik zacht, en wijs met een lichte beweging van mijn hand. “Daar moet een stevige bevestiging komen. Voor… voor ophangpunten. Zwaar belastbaar.” Mijn stem klinkt kleiner dan ik wil. “En hier, midden in de ruimte, moet er ruimte blijven voor een… een frame. Of een bank. Ik heb de tekeningen in mijn telefoon, als u wilt.”

Ik voel hoe mijn wangen warm worden. Hij kijkt even op van zijn maten. Zijn blik glijdt kort over mijn lichaam, over het glanzende zwart dat me omhult, over de blote huid van mijn dijen onder de zoom van de jurk. Ik slik en laat mijn handen weer voor me rusten, vingers in elkaar gevouwen.

“Ik mag niet te veel zelf beslissen,” fluister ik. “Alles moet precies kloppen met wat er is opgedragen. De hoogte van de ringen, de dikte van de balken, zelfs de kleur van het leer dat er later overheen komt.”

Ik doe een klein stapje opzij zodat hij langs me kan. Mijn hakken klikken op de oude vloerplanken. Het latex kraakt zacht. Ik voel de stof tegen mijn billen, tegen mijn borsten, en het maakt me nog bewuster van hoe bloot ik eigenlijk ben, ondanks dat ik volledig gekleed sta.

Hij zegt iets over de koffie die nog openstaat. Ik knik snel.

“Beneden is beter,” zeg ik. “Hier is het stoffig… en ik moet u de specificaties laten zien.”

Ik daal de trap als eerste af, wetend dat hij achter me loopt. Ik voel zijn blik op mijn benen, op de manier waarop de jurk bij elke trede een stukje omhoog schuift. Mijn hart klopt sneller. Niet alleen van spanning. Ook van de wetenschap dat ik hier sta in opdracht. Dat alles wat ik zeg en doe, moet kloppen met wat er van me wordt verlangd.

Beneden in de keuken zet ik de waterkoker aan. Mijn handen trillen een beetje als ik de kopjes pak.

“Melk of suiker, meneer De Vries?” vraag ik, terwijl ik mijn blik laag houd.

Jack De Vries - 07-10-26 @ 13:15

"Niets erin, gewoon zwart graag" zeg ik, terwijl ik denk: net zo zwart als die latex jurk.
Maar ik probeer professioneel te blijven. Ze heeft dus een meester die haar opdracht heeft gegeven die verbouwing te laten uitvoeren. Klinkt heel spannend, en natuurlijk moet ze van haar meester er zo uitdagend uitzien.

"Die muur moet trouwens geen probleem zijn, die is stevig genoeg om 4 mensen aan op te hangen." In mijn gedachten zie ik haar al tegen de muur staan, enkels en polsen vast. Weerloos en kwetsbaar, verlangend naar aandacht van haar meester. Wat zou ik daar graag bij willen zijn, zien hoe ze probeert te gehoorzamen.

Ik probeer mijn gedachten weer te ordenen. Hoe vreemd deze klus ook is, het is wel een klus en die levert geld op.
"Laat eens zien Fleur", zeg ik tegen haar, "wat zijn de plannen die jouw, eeeuh" ik twijfel. Natuurlijk wil ik 'Meester' zeggen, maar dat vind ik dan op een of andere manier weer niet kunnen.
"eeuh, je partner... wat zijn de plannen van je partner."

Ze geeft haar telefoon aan me en ik mag wat door de afbeeldingen swipen. Ingenieus bedacht, genoeg ringen aan het meubelstuk om haar vast te binden. En weer dwalen mijn gedachten even af. Snel swipe ik verder. Er zal toch geen foto van haar tussen zitten...

Fleur - 08-10-26 @ 14:19

Ik geef hem mijn telefoon. Mijn vingers trillen een beetje als ik hem overhandig. “Hier… de tekeningen en de specificaties,” zeg ik zacht. “Alles staat erop. De exacte maten, de belastbaarheid, de posities van de ringen.”

Hij begint te swipen. Ik blijf staan met mijn handen voor me gevouwen, hoofd licht gebogen, terwijl de waterkoker achter me zacht borrelt. Het latex klemt om mijn lichaam. Elke ademhaling voelt zwaarder.

Dan stopt hij.

Ik weet precies bij welke foto.

De foto die er per ongeluk tussen is blijven staan. Of misschien niet per ongeluk. Mijn meester had gezegd dat ik alles moest laten zien wat nodig was. Inclusief hoe het eruit moest zien als het klaar was.

Op het scherm lig ik naakt, vastgebonden op het zwarte gynaecologische BDSM-toestel. Benen wijd open, enkels en polsen stevig vastgesnoerd aan de steunen. Mijn hoofd iets achterover, blik naar beneden, precies zoals hij het wil. Niets erin. Gewoon zwart leer en metaal om me heen. Weerloos. Kwetsbaar. Compleet overgeleverd.

Mijn wangen branden. Ik slik hard.

“Die… die hoort erbij,” fluister ik. “Zodat u precies ziet hoe het toestel moet worden geplaatst. En hoe stevig de bevestigingen moeten zijn.”

Ik durf hem niet aan te kijken. Mijn stem is klein.

“Mijn meester wil dat alles klopt. Dat ik precies zo kan worden vastgelegd als op de foto. Geen speelruimte. Geen mogelijkheid om te bewegen.”

Ik schuif onrustig op mijn hakken. Het latex trekt strak over mijn billen en dijen. Ik voel me opeens nog naakter dan op die foto, terwijl ik hier volledig gekleed voor hem sta.

“Wilt u… nog koffie?” vraag ik bijna onhoorbaar, terwijl ik mijn blik op de grond houd.

Jack De Vries - 13-10-26 @ 13:14

Ik hoor haar uitleg nog wel, half, maar dat ze mij nog om koffie vraagt hoor ik niet meer.

Ik had de stoel gezien, compleet met schetsen hoe die in de kamer moet komen. En wat voor meubels ik nog met de hand erbij moest maken.
In mijn gedachten had ik haar al zien liggen in die stoel. Maar nu ik het in het echt zie, althans op een foto, is het nog opwindender dan ik had voorgesteld.

Knikkend blijf ik naar de foto staren, haar naakte lichaam, weerloos, overgeleverd aan wie er op dat moment bij haar was. Waarom weet ik niet, maar ik word jaloers op haar meester. Ik wil haar ook wel zo vastzetten, laten wachten en dan gebruiken voor m'n eigen genot.
Ik schrik op uit m'n gedachten: "Sorry, eehja, doe nog maar een kopje koffie".
Als ze mijn kopje pakt en wegloopt naar de keuken kijk ik haar na. Die strakke jurk om haar mooie lichaam, de hoge hakken die tikken op de vloer. Even verdwijnt ze uit mijn zicht, maar ik blijf kijken. Als ze terugkomt met koffie ontmoeten onze ogen elkaar even. Maar als ik naar haar blijf kijken, wendt ze snel haar blik naar beneden. Zonder iets te zeggen zet ze de koffie voor me neer.

"Kun je de foto's en schetsen naar me mailen, dan kan ik er op kantoor nog even rustig naar kijken. En ik zou graag ALLE foto's willen hebben."
Voor ik er erg in, laat ik haar de foto van haarzelf zien: "Je ligt er heel verleidelijk bij, maar wat je nu aan hebt vind ik nog geiler..."

Fleur - 14-10-26 @ 14:27

Ik sta stil, telefoon weer in mijn handen. Mijn vingers glijden over het scherm. Zijn woorden blijven hangen. Wat je nu aan hebt vind ik nog geiler…
Ik voel hoe de latex bij elke ademhaling strakker lijkt te trekken. De rits tussen mijn borsten, de zoom die net over mijn dijen valt, de manier waarop het materiaal om mijn billen klemt. Alsof hij me net zo goed ziet als op die foto. Alleen nu sta ik rechtop, nog gekleed, en toch even weerloos.
Ik slik en kijk snel omhoog, net genoeg om te zien dat hij me nog steeds aankijkt. Mijn blik zakt meteen weer.
“Mag ik… even naar de zolder?” vraag ik zacht. “Om te controleren of ik niks vergeten ben door te geven. De exacte plek van de steunbalken. Mijn meester is heel precies.”
Ik wacht op zijn antwoord, handen voor me gevouwen, hakken dicht bij elkaar. Het tikken van de klok in de gang klinkt opeens veel harder.
Hij kijkt me even aan, langer dan nodig. Dan knikt hij.
“Goed idee. Ik ga mee. Dan kan ik meteen de steunbalken controleren en zien waar die ophangpunten precies moeten komen.”
Zijn stem klinkt rustig, professioneel bijna, maar ik voel de ondertoon. Ik knik snel en draai me om, blij dat ik even mijn gezicht kan verbergen. Mijn hakken tikken op de oude planken terwijl ik de trap op loop. Ik weet dat hij achter me aan komt. Dat hij mijn benen ziet, de manier waarop de latex jurk bij elke trede een stukje omhoog schuift.
Boven op de zolder blijf ik staan, iets uit het midden, handen weer voor me gevouwen. Het stof in de lucht prikt in mijn neus. Ik wijs naar de schuine muur.
“Hier… hier moeten de stevigste bevestigingen komen. Mijn meester wil dat ik er volledig aan kan hangen zonder dat er ook maar iets beweegt.” Mijn stem is klein. “En daar, midden in de ruimte, de plek voor het toestel. Exact zoals op de foto.”
Ik durf hem niet aan te kijken terwijl ik het zeg. Mijn blik blijft op de vloer gericht, op het stof en de oude planken. Het latex voelt opeens nog strakker, alsof het me herinnert aan hoe ik eruitzag op die foto. Naakt. Vastgebonden. Overgeleverd.
'Zal ik het anders even demonstreren op de vloer?' vraag ik zonder ik het zelf opeens besef.