Annelies - 16-09-26 @ 22:40

Ik sluit de computer af waar ik net de gegevens van Isabel de Waard heb ingevoegd. Een nieuwe cliënt. Patiënt zeggen we liever niet hier. ten slotte is een zwangere vrouw niet ziek. Ik voel mijn maag rommelen. Een blik op mijn horloge zegt genoeg, etenstijd. Zal ik Inge bellen? Inge is de vrouw met wie ik samenwoon, mijn mooie vriendin. Ze is vijf jaar jonger en we wonen samen in het centrum in een flatje. Inge werkt als verpleegster in het ziekenhuis waar ik ook werk. Ze grapt wel eens dat ze tot opluchting van haar moeder toch een arts aan de haak heeft geslagen. Ik stop mijn telefoon weer terug. Misschien beter van niet. De laatste tijd hebben Inge en ik steeds vaker ruzie, misschien zitten we teveel op elkaars lip, samenwonen en dan werken in hetzelfde ziekenhuis. Natuurlijk verschillen we van elkaar. Inge is ondanks dat ze jonger is, veel serieuzer dan ik. Nu werkt ze op oncologie en dat is niet de meest vrolijke afdeling van het hospitaal. Maar de laatste tijd gaat alles mis. Zelfs de seks lijkt met de dag af te nemen. Toen we elkaar net kenden, was de flat te klein door onze seksuele acrobatiek. Maar tegenwoordig mag ik blij zijn als ik haar mag aanraken. Dat stelletje wat net bij me was, leek me wel voor elkaar bestemd. Aardige man en zij een vrolijke meid, blij met haar zwangerschap. Zoals verwacht was er een spanning, ten slotte onderzoek ik haar intieme delen. Maar ik ben arts, ik zie zoveel vagina's op een dag dat het voor mij routine is.

Als ik in het restaurant aan mijn lunch zit, betrap ik me er op dat ik weer aan mevrouw De Waard denk. Ondanks mijn routine blijf ik een vrouw, en aangezien ik gevoelens heb voor vrouwen, maakt Isabel wel indruk op me. Niet dat ze uitzonderlijk knap is, al is het een leuke verschijning, maar ze heeft iets, een uitstraling, hetzelfde gevoel dat ik bij Inge had jaren geleden. Ik schud mijn hoofd. Nee hè, ik ben toch niet verliefd aan het worden. Die tijd hebben we gehad. Ik neem een hap van mijn salade en kauwend probeer ik te denken aan de rest van mijn werkdag. Nieuwe afspraken, routine onderzoeken. Het gezichtje van Isabel schuift weer voor mijn ogen. Ik sta abrupt op en loop met mijn dienblad naar de counter. Onderweg word ik tegen gehouden door Ariadne, mijn baas. "Denk je nog even aan die lezing, Annelies." zegt ze. God dat is waar ook. Morgen moet ik een groep cliënten toespreken. Het ziekenhuis wil graag tonen hoe zeer ze de band tussen cliënten en de artsen op prijs stellen. Ik vermoed dat ze het eigenlijk geen moer kan schelen, maar het oogt goed in de public relations. "Ik weet het Ariadne, ik heb mijn verhaaltje klaar."

Terug lopend naar mijn kamer mijmer ik over mijn lezing. Stel je voor dat Isabel ook komt. Gelijk druk ik de gedachte weg. Isabel is gewoon een cliënt, hou ik mezelf voor en natuurlijk komt ze morgen niet. Waarschijnlijk weet ze niet eens dat ik een praatje hou morgen. In mijn kamer check ik de mailing list. Isabel de Waard staat er op met haar e-mailadres. Dan is ze dus wel op de hoogte gesteld. Niet aan denken, bedenk ik mezelf. Je gedraagt je als een puber. Een beetje ruzie met je vriendin en je droomt gelijk een romcom bij elkaar. Mijn assistente komt binnen en meldt dat er een nieuwe cliënte aankomt. Ik knik en sta op. Tijd om te stoppen met dromen en gewoon aan het werk te gaan.

Isabel - 17-09-26 @ 09:11

Zodra Job in de loop van de ochtend naar zijn werk is vertrokken na ons bezoek aan de gynaecoloog, open ik thuis mijn email. Ik heb een email van het ziekenhuis. Ik open het en lees dat dokter de Ruijter, mijn gynaecologe, een lezing zal geven over het contact tussen patiënt of client en de arts of ziekenhuis.
Nu moet ik zeggen dat ik ons contact wel erg prettig vond. Ja, ik voelde me wat opgelaten in het begin en zeker kwetswaar toen ik daar half naakt wijdbeens voor haar moest gaan liggen. Natuurlijk is dat haar werk. Maar toch. Zeker toen ze me daar aanraakte, dat plekje dat tot dusver alleen voorbehouden was aan mannen in het algemeen en aan mijn Job in het bijzonder. Vreemd genoeg had ik dat ook niet als vervelend ervaren. De knappe arts had me voldoende op mijn gemak gesteld en misschien vond ik het zelfs wel een fijne gedachte, dat zij mij daar aanraakte.
Net als vandaag ben ik ook morgen vrij en zie in mijn agenda dat ik ook geen verdere plannen of afspraken heb staan. Waarom eigenlijk ook niet? Waarom zou ik die lezing niet gewoon bijwonen. Als het ziekenhuis en arts er moeite in steken om de band tussen arts en patiënt te verbeteren, wil ik daar best aan meewerken. Zeker nu het toch al zo’n puinhoop is in de zorg in Nederland.

Na het avondeten hebben Job en ik voorzichtig seks. Voor de eerste keer sinds ik ontdekte dat ik zwanger was. Alles lijkt me gewoon zo kwetsbaar. Straks gebeurt er nog iets met de vrucht als we te ruw zijn en wordt de zwangerschap afgebroken. Daar moet ik mijn arts de volgende keer toch maar eens naar vragen. Of misschien morgen wel eventjes, na afloop van de presentatie? Ik besluit het verder niet aan Job te vertellen, want die zit toch niet op zulke dingen te wachten. Als ik weer voor controle naar de gyno moet, kan hij wel weer mee, maar morgen hoeft dat niet.

Adriane - 17-09-26 @ 10:47

Ik sta in de deuropening van de kleine collegezaal en tel de stoelen. Twaalf, vijftien… genoeg voor de groep die zich heeft aangemeld. Het ziekenhuis wil “nabijheid” uitstralen. Alsof een half uur praten over empathie en oogcontact de wachtlijsten kleiner maakt of de roosters minder strak. Maar goed, public relations, budget, imago. Ik doe mee.
Annelies komt binnen, map onder de arm, haar gebruikelijke lichte glimlach. Ze ziet er frisser uit dan de laatste weken. Minder de schaduw van die permanente ruzies met Inge. Ik ken die blik. Ik ken haar al lang genoeg.
“Alles klaar?” vraag ik.
“Ja. Kort en helder. Geen jargon, geen medische college. Gewoon… hoe we met elkaar omgaan.”
Ik knik. “Goed. En probeer niet te veel te grappen over ‘intiem contact’. Sommige mensen nemen dat letterlijk.”
Ze lacht even, maar het blijft oppervlakkig. Ik zie hoe haar blik even naar de deur schiet, alsof ze iemand verwacht. Of hoopt.
De zaal vult zich. Een paar oudere vrouwen, een jong stel, een man alleen… en dan zij. Isabel de Waard. Zwanger, bijna dertig, de cliënt van gisteren. Annelies had haar naam gisterenavond nog in het systeem gezet. Ik had de notitie gelezen: eerste controle, alles in orde, partner aanwezig. Niets bijzonders. Toch zit de vrouw nu hier, alleen, handen gevouwen op haar buik, ogen gericht op Annelies alsof ze haar al kent.
Annelies ziet haar ook. Een fractie van een seconde stokt haar adem. Ik zie het. De lichte kleur in haar wangen. De manier waarop ze haar schouders rechttrekt.
Ik ga achterin zitten. Vanuit deze hoek zie ik alles.
Annelies begint. Warm, professioneel, precies de toon die we willen. Ze praat over vertrouwen, over het verschil tussen “patiënt” en “cliënt”, over hoe kwetsbaar een vrouw zich kan voelen wanneer ze haar lichaam blootstelt aan een vreemde. Ze kijkt de zaal rond, maar haar blik blijft vaker dan toevallig hangen bij Isabel.
Isabel luistert aandachtig. Soms glimlacht ze. Soms knikt ze. En één keer, wanneer Annelies iets zegt over “het respecteren van intimiteit”, kijkt ze recht in Annelies’ ogen en houdt die blik een seconde te lang vast.
Ik voel iets in mijn maag. Niet jaloezie. Eerder herkenning. Ik heb Annelies al eens eerder zo zien kijken. Jaren geleden, toen ze Inge nog net kende. Diezelfde gerichte, bijna hongerige aandacht die ze probeert te verbergen achter professionaliteit.
Na afloop blijven de meeste mensen nog even hangen voor koffie. Isabel niet. Ze wacht tot de rest is vertrokken en loopt dan naar Annelies toe. Ik sta dicht genoeg om het te horen.
“Dokter de Ruijter… Annelies. Mag ik u even iets vragen? Privé.”
Annelies’ stem is iets te gecontroleerd. “Natuurlijk. Kom even mee naar mijn kamer.”
Ze lopen de gang in. Ik volg ze niet. Dat doe ik niet. Maar ik zie hoe Annelies de deur van haar kamer half open laat, en hoe Isabel naar binnen gaat.
Ik ga terug naar mijn eigen kantoor. Open het dossier van Isabel de Waard nog eens. Zwangerschap, eerste trimester, partner Job. Geen bijzonderheden. Geen reden tot zorg.
Toch voel ik een lichte onrust. Annelies is een uitstekende arts. Ze is ook een vrouw die de laatste maanden steeds stiller wordt over Inge. En nu dit.
Ik stuur haar een kort berichtje:
Mooie lezing. Kom straks even langs als je tijd hebt.
Dan leun ik achterover en kijk naar buiten. Het is nog vroeg in de middag. De dag is nog lang. En ik heb het gevoel dat er iets begint te verschuiven dat ik liever in de gaten houd.
Niet omdat ik het haar niet gun.

Maar omdat ik weet hoe snel “gewoon professioneel” kan veranderen in iets dat niemand meer onder controle heeft.

Inge - 17-09-26 @ 16:33

Ik woon samen met mijn lieve vriendin Annelies in een leuk appartementje in het centrum. Ik ben supertrots op haar en op mezelf want Annelies is gynaecologe dus mijn vriendin is echt een arts! Ik ben zelf verpleegster en werk in hetzelfde ziekenhuis dus we komen elkaar ook regelmatig tegen op werk als we dezelfde werktijden hebben. Helaas gaat het de laatste tijd wel wat minder tussen ons en hebben we vaker ruzie en ik weet niet echt waar dat door komt. Misschien zien we elkaar wel té vaak maar dat was in het begin van onze relatie geen probleem. Toen kregen we letterlijk geen genoeg van elkaar en besprongen we elkaar als we thuis kwamen en hadden we de hele avond en nacht sex met elkaar en we hebben ook regelmatig sex op werk gehad.

Ik heb vanaf mijn 16e wel sex met meisjes gehad maar Annelies is pas mijn eerste serieuze vriendin met wie ik een echte relatie heb, mijn vorige relaties waren daarvoor altijd met jongens/mannen. Op mijn 19e toen ik net op kamers woonde heb ik een fling gehad met een gescheiden vrouw van in de 40 en ook al duurde dat wel een paar maanden, dat noem ik niet echt een relatie. Achteraf was ik duidelijk een rebound meisje voor haar en was ze vooral heel boos op haar ex-man wat ze afreageerde door heel dominant met mij te zijn. De sex was echt geweldig maar ook wel heel heftig voor zo'n onervaren meisje als ik en ik heb heel wat uren op mijn knieën tussen haar benen doorgebracht en liep vaak moeilijk als zij haar speeltjes weer eens gebruikt had. En ze had ook 2 kleine kinderen, echte lieverds, maar dat maakte het allemaal nog veel ingewikkelder dus op een gegeven moment zijn we ermee gestopt. Ik heb er wel heel veel van geleerd!

Wat dat betreft is Annelies echt een lieverd en is de sex veel intiemer en kunnen we uren met elkaar tongen en strelen en vingeren zonder dat we gelijk klaar hoeven te komen. Konden moet ik eigenlijk zeggen want de laatste tijd hebben we steeds vaker ruzie en raken we elkaar bijna niet meer aan. Het is echt heel stom maar ik ben steeds vaker jaloers dat Annelies de hele dag door tussen de benen van andere vrouwen zit te kijken en aan te raken ook al is het gewoon haar werk en is ze een professional. Maar ik zie vaak wie er bij haar komt en dat zijn vaak ontzettend knappe vrouwen en jonge meiden en dat maakt me gewoon heel erg onzeker. Ik heb ook het gevoel dat Annelies haar bazin Ariadne iets doorheeft en vaak heel flirterig naar mij toe is, weer een oudere dominante vrouw die iets in mij ziet?

Onze thuis situatie is zelfs zo stressvol en ik mis de sex zo erg dat ik de afgelopen tijd al 2x vreemdgegaan ben. Een is een nieuwe vrouwelijke collega, een hele knappe jonge meid van 21 die vanaf dag 1 al met mij aan het flirten was en wel heel duidelijk maakte dat ze sex met mij wilde. We zijn nu al een paar keer een vluggertje gehad tijdens een saaie lange nachtdienst toen we niks te doen hadden. De andere is een hele knappe arts van de SEH die bijna alle verpleegsters al gehad heeft volgens mij. Ik kon me er altijd tegen verzetten omdat ik Annelies had maar laatst tijdens een nachtdienst was ik te geil en was de nood te hoog en heeft hij me hard van achteren genomen en in me klaargekomen. Ik ben er niet trots op maar ik kon het niet meer tegenhouden...

Annelies - 17-09-26 @ 21:39

“Dokter de Ruijter… Annelies. Mag ik u even iets vragen? Privé.” Ik zie Isabel de Waard naar me toe komen. En ik kan het niet helpen, mijn adem stokt. Ik heb het gevoel dat ik beurtelings rood en bleek word, maar ik beheers me en zeg zakelijk,“natuurlijk. Kom even mee naar mijn kamer.” Isabel loopt mee en ik laat haar voor gaan. Wat is er toch met me? Ik ben arts, gynaecoloog, niet een of ander verliefde puber. Ik heb een relatie, ook al gaat die momenteel niet zo goed. En Isabel is een getrouwde vrouw, een hetero vrouw. Toch bekijk ik haar lichaam van achteren met meer dan professionele interesse en betrap me er op dat ik goedkeurend naar haar billen in de skinny jeans kijk. Ik ga achter mijn bureau zitten. "Wat wilt u weten?" Isabel glimlacht. En weer slaan in mijn gedachten de vlammen uit. Hou toch eens op! Spreek ik mezelf in gedachten toe. Het is cliënt. "Dokter, kan het kwaad dat mijn man en ik seks hebben tijdens de zwangerschap?" zegt ze. Een bekende vraag, als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat die vraag is gesteld, was ik nu miljonair. Maar voor Isabel is het de eerste keer. "Als je zwanger bent, kan je gewoon seks hebben als je dat wilt," begin ik, "klaarkomen is veilig en penetratie ook. Het kan zijn dat je seks anders ervaart doordat je lichaam en je hormonen veranderen. Misschien wil je daardoor ook op een andere manier seks hebben. Het belangrijkste is dat het goed voelt voor jou en je partner." "Dus de baby heeft er geen last van?" vraagt Isabel. Ik knik. "Seks of een orgasme kan geen miskraam veroorzaken. Het embryo zit goed beschermd in de baarmoeder en baarmoederhals is afgesloten met een slijmprop, waardoor de baby of het prille vruchtje veilig is voor penetratie. Dus je kunt gewoon vrijen zolang jij en je partner daar zin in hebben." zeg ik. Isabel kijkt me dankbaar aan. "Dank je wel dokter."

Ik loop naar Ariadne, wat moet die nou weer? Ze is aan het werk in haar kamer. Ariadne is de hoofdarts van onze afdeling. Ze is geweldig en ik bewonder haar zeer. Ze kent Inge ook goed en er soms wel eens momenten dat ik denk dat Ariadne een beetje verliefd is op mijn vriendin. Ik blaas de gedachte gelijk weg. Ik weet niet eens of Ariadne lesbisch is, ze heeft het nooit over haar seksleven. "Ah Annelies," zegt ze, als ik binnenstap. "Ga even zitten." Ik pak een stoel en ga tegenover haar zitten. "Ben je verliefd?," zegt ze plompverloren. Verschrikt kijk ik haar aan. "Verliefd, verliefd, ik hou van Inge," begin ik, me afvragend wat die vraag te betekenen heeft. "Ik bedoel Inge niet," zegt Ariadne, "ik bedoel Isabel de Waard." Het is alsof ik een klap in mijn gezicht krijg. Geschokt kijk ik naar mijn baas. "O...op Isabel de Waard?" "Ja," zegt ze en zet haar bril af. "In de zaal observeerde ik je en ik zag hoe je steeds naar haar keek en zij naar jou..." Ik weet niet wat ik moet zeggen. Verbluft staar ik naar mijn cheffin. "Ik zeg dit als je vriendin, Annelies, je waagt je op glad ijs. Het ziekenhuis heeft strenge regels voor arts-patiënten relaties." "Ja maar," stamel ik, "er is niets tussen ons, echt..ik..." "Dat is goed," zegt Ariadne en zet haar bril weer op. "Ik vroeg me het zo af..." Ik sta op en heb zin een potje te janken. Ben ik zo doorzichtig? Kan iedereen zo gemakkelijk mijn gevoelens aflezen uit mijn doen en laten?" Ik verlaat de kamer van Ariadne en loop terug naar mijn kamer.

Als ik die avond thuis kom, is Inge er al. Ze zit op haar telefoon filmpjes te scrollen. Ik geef haar een vluchtige kus en ze kijkt amper op. "Alles goed op de afdeling? Hoe ging je lezing?" vraagt ze. Ik kom bij haar zitten en ze legt haar telefoon weg. "Ging wel," zeg ik. Zal ik Inge vertellen wat er gebeurt is tussen mij en Ariadne? Beter van niet. Het is toch ontrouw, ook al gebeurde het allemaal in mijn hoofd en Inge is toch al zo snel jaloers. "Veel vragen uit de zaal," zeg ik, 'iedereen was wel geïnteresseerd." "Leuk," zegt Inge, maar ik haar ogen lees ik alleen desinteresse. "Zullen we wat gaan eten bij dat leuke tentje in het centrum" zeg ik, "je weet wel, Carcasonne.." "Ik ben moe," klaagt Inge, "kunnen we geen takeaway bestellen? Ik heb wel trek in sushi." Een uur later zitten we naar netflix te kijken en het Japanse eten te verslinden. Als ik later een poging doe om met Inge te vrijen, is ze al in slaap gevallen.

Isabel - 18-09-26 @ 11:04

De lezing van dokter de Ruijter is redelijk bezocht. Even is daar die blik van herkenning als onze blikken elkaar kruizen. Annelies geeft haar lezing. Zakelijk, maar toegankelijk, begrijpelijk en met soms wat humor. Ze is het tegenovergestelde van mij: aantrekkelijk, goed gekleed en vooral heel zelfverzekerd. Ik ben dat niet, dat laatste zeker niet. Aantrekkelijk en goed gekleed misschien nog wel, maar dat zal de komende maanden ook vanzelf verdwijnen. Mijn slanke lichaam dat ik 2x per week goed onderhoud in de sportschool zal door de groeiende vrucht in mijn baarmoeder uitgroeien tot iets dat op een walrus lijkt? En diezelfde dikke buik zal me dan dwingen om mijn mooie kleding te vervangen door positiekleding. Maar het is vooral mijn onzekerheid waar ik mee worstel. Onzekerheid die wordt gevoed door de veranderende hormonen in mijn lichaam. Onzekerheid over alles. Of ik nog wel seks kan hebben als zwangere vrouw. Of ik wel een goede moeder zal zijn. Of Job en ik wel geschikt zijn als gezin. Wat ik nog wel en juist beslist niet meer mag eten. Echt van alles. Als het maar met de baby te maken heeft. Ik weet dat ik hier vast niet de enige in ben. Waarschijnlijk heeft Annelies al mijn vragen al duizenden keren gehoord. En beantwoordt.
Tijdens haar lezing kijkt Annelies meerdere keren mijn kant op. Bij sommige opmerkingen misschien zelfs onnodig lang. En iedere keer geeft me dat toch wel een warm gevoel. Waarschijnlijk ben ik voor haar niet meer dan een herkenningspuntje in de zaal, een puntje waar ze haar rust kan vinden om haar lezing voort te zetten. Maar ik vind haar oogcontact toch wel erg prettig. Ook dat zullen wel mijn hormonen zijn, maar het doet iets met me.
Annelies was de eerste vrouw in mijn leven die me intiem betastte. Uit medische noodzaak, maar dan nog. Haar vingers bij mijn vagina, ook al droeg ze handschoenen, vond ik echt niet zo vervelend als ik had gedacht. Nee sterker nog: het had me zelfs misschien wel wat opgewonden.
Ik heb nooit iets met meisjes gehad. Niet eens een keertje wat gezoend of zo, geen bischierige gevoelens of wat dan ook. Maar het gevoel dat de vingers van dokter de Ruijter, Annelies, bij me had achtergelaten, liet me niet zo één twee drie los.

Na afloop sprak ik haar even aan, privé. Ik zat met vragen over mijn seksleven, over met name het hebben van seks nu ik zwanger was. Ze stelde me gerust dat ik naar hartenlust kon… vrijen… (waarbij ze me even aandachtig in zich opnam). Ik wilde haar wel omhelzen van blijdschap, maar dat leek me weer niet gepast.
Gerustgesteld en opgewekt ga ik terug naar huis. Annelies heeft de meeste van mijn heersende angsten weggenomen. Ik besluit lekker lang in bad te gaan liggen. Ik bekijk mezelf voor de spiegel als ik me uitkleed. Ik zie er nu nog goed uit. Platte buik, sportief lichaam. Ik leg mijn handen op mijn buik, alsof ik daar op dit moment al iets zou kunnen voelen. De komende maanden zal mijn lichaam een enorme verandering door gaan. De vollere borsten ten gevolgen van de zwangerschap, zal Job denk ik wel waarderen. Maar die buik. In het begin zal het nog wel meevallen, maar uiteindelijk zal die denk ik ook echt wel in de weg zitten en kan ik alleen nog maar moeizaam wat waggelen. Ik probeer het me voor te stellen, maar zie het nog niet echt. Het enige wat ik steeds zie, is Annelies. Geen idee waar dit gevoel vandaag komt, maar het is er.

Ik stap in het warme bad en merk dat mijn sluimerende opwinding maar niet afneemt. Ik vecht tegen gevoelen, of verlangens misschien wel, die ik niet eerder heb gehad. Uiteindelijk doe ik iets dat ik maar zelden heb gedaan en sinds ik met Job ben, zelfs nooit meer heb gedaan. Of hoeven doen: zelfbevrediging. Ik streel mijn lichaam en verwen mezelf. Ik bevredig mezelf. En doe daarbij iets dat ik nog nooit heb gedaan: ik denk aan een andere vrouw! Ik denk aan Annelies de Ruijter, mijn gynaecologe! Ik kom sneller klaar dan ooit en besef me in eens de ware definitie van het woord bevrediging in zelfbevrediging. Naar mijn mening heb ik zojuist de ultieme zelfbevrediging ervaren. Maar tegelijk voel ik me vreselijk schuldig dat ik daarvoor mentaal vreemd moest gaan bij mijn vriend.

’s Avond hebben Job en ik uitvoerig seks. Maar ik denk aan de vrouw die de lezing vandaag gaf en niet aan mijn vriend met wie ik uitvoerig en heerlijk intiem aan het vrijen ben. “Waar had ik dat aan te danken?”, vraagt hij na afloop. “Gewoon… Omdat ik zin had. En omdat het volgens Annelies geen kwaad kan”, zeg ik met pretoogjes. “Annelies?”, vraagt hij en kijkt me onwetend aan. “Mijn gynaecologe”, zeg ik. Kennelijk heeft zij een heel stuk minder indruk op hem gemaakt dan ze op mij maakte…

Ariadna - 18-09-26 @ 12:06

Ik ben de hoofdarts van de gynaecologie, en ik val in voor Oncologie.
Het reilen en zeilen van de afdeling is mijn lust en leven, waarbij een relatie er helaas bij in schiet. Een vdan mijn paradepaardjes is Annelies, en dan in het bijzonder haar vriendin. Inge. Ik volgde Annelies al eerder en heb haar kunnen strikken voor deze functie wat ze uitstekend doet, maar tijdens haar praatje zie ik iets waar ik iets van moet zeggen. Het bied namelijk kansen om Inge voor mij te winnen. Annelies is verliefd, want dat is wel duidelijk. Hoe ze naar elkaar kijken en hoe Annelies reageert op mijn opmerking, en gevolgen. Ze zegt dat er niets aan de hand is maar ik weet wel beter, en vraag of Inge zich bij mij kan melden. Niets ontgaat mij op de afdeling en daarbuiten. Ze hebben zich meermaals laten gaan met een verpleegster en nu die charmeur van een dokter. Eens kijken hoe ze zich hieruit red, en wat ze kan en wil doen om haar baan te houden.

Annelies - 18-09-26 @ 12:54

De confrontatie met Ariadne zeurt nog in me na. Ik weet dat mijn cheffin als een soort Cerberus waakt over 'haar' afdeling, maar het meest verward me dat ze ik zo gemakkelijk te lezen ben. Zelf heb ik al honderden malen voor me zelf ontkend dat ik verliefd ben op een cliënte, maar kennelijk ben ik een open boek voor anderen. Weer doe ik zelf zelfonderzoek. Ik hoef geen moeite te doen om het beeld van Isabel voor me te krijgen. Haar slanke figuurtje, de mooie sprankelende ogen, haar uitstraling... "Waar zit je aan te denken?" Betrapt kijk ik naar Inge. We zitten op de bank en kijken een film op Netflix die me eigenlijk niet interesseert. "Eh...ik dacht aan morgen..." improviseer ik snel, "morgen heb ik een vergadering over de benoeming van een nieuwe assistente." "Oh," zegt Inge, "waarom weet ik daar niks van? Is ze mooi?" Ik kijk haar bevreemd aan. Hou ik nog wel van Inge? Ze is zo ver van me af komen te staan de laatste tijd. "Vergeten," zeg ik, "en ik weet niet hoe hij er uit ziet." "Een man?" zegt Inge, "dat is nieuw op jullie afdeling." "Ach je kent de ouwe Tuinman, die wil graag dat er op afdelingen mannen en vrouwen werken." Tuinman is de de geneesheer-directeur, een progressief heerschap met moderne ideeën. "Ah juist," zegt Inge en kijkt weer verder. Ik volg de beelden ook, maar als van zelf zie ik Isabel weer voor me.

Inge en ik ontwaken weer vroeg, zoals gewoonlijk. "Ik moet vandaag bij Ariadne komen," zegt Inge aan het ontbijt. Ik weet dat Ariadne plaatsvervanger is van Tuinman, maar toch bevreemd het mij dat ze Inge op audiëntie laat komen. ten slotte werkt Inge op een heel andere afdeling. "Weet je al waarover?" "Geen idee, misschien gaat het over mijn verzoek om die studie te volgen." "Welnee," zeg ik, "dat beoordeelt Jasmijn." Jasmijn Toornstra is het hoofd van Oncologie. "Dan weet ik het niet," zegt Inge schouders ophalend. Mijn vriendin rijdt met me mee naar het ziekenhuis. Bij in de ingang geef ik haar een zoen, maar ze kust me niet terug. Ik kijk haar nog even na en vraag me weer af wat Ariadne van mijn vriendin wil. In mijn kamer komt Jeanette, de assistente van de afdeling de afspraken bespreken met mij en mijn collega's. Na een half uurtje kunnen we beginnen aan onze werkdag. Terwijl ik wacht op mijn eerste afspraak van de dag, zie ik mijn aantekeningen liggen. Ik lees de naam van Isabel de Waard weer. Gelijk krijg ik een vreemd geluksgevoel over me. Ik verzet me niet. Ik weet nu zeker dat ik verliefd ben op een cliënte, op Isabel. Uiteraard zijn er gelijk schuldgevoelens. Isabel is hetero, ze is getrouwd met die Job en zwanger van hem. Ik weet bijna zeker dat ze niets van me moet weten. Ik ben haar arts punt uit. Mevrouw Valente komt binnen. Ze heeft wat vragen over haar bevalling, niet te vroeg, want aan haar buik te zien is het bijna zover.

Weer heb ik een eenzame lunch. Ik heb Inge gebeld maar die nam niet op. De salade smaakt me niet en ik blijf aan Isabel denken. Ik heb laatst een boek gelezen hoe je verliefd kunnen worden. Niet gewoon in het wild, maar ook op filmsterren, rockstars of zelfs op chatvriendinnen. Een heel hoofdsuk ging over verliefdheden op onbekende personen. Mensen die je passeert in de straat of ontmoet op een feestje. Liefde blijkt een moeilijk te vangen fenomeen was de conclusie. Ik loop naar de afvalbak en dump de restanten van mijn lunch en plaats mijn dienblad op de counter. Ik loop naar buiten en ga uit de wind bij de muur van het ziekenhuis staan. Plotseling heb ik mijn telefoon in mijn hand. Ik schrik er zelf van. Kennelijk heb ik onbewust het apparaat opgevist. Ik loop mijn lijst met contacten na, geen 'Isabel' natuurlijk. Terug in mijn kamer zoek ik de gegevens van Isabel de Waard. Ik voer haar nummer op in mijn telefoon. Dan leg ik het apparaat op mijn bureau en onderdruk mijn impuls. Natuurlijk ik kan Isabel bellen, maar wat dan? Ga ik haar mee uitvragen? Ga we even klessenbessen in een lunchroom? Het ziekenhuis is duidelijk. Geen intieme contacten tussen medisch personeel en de cliënten/patiënten. Ik berg mijn telefoon op en bereid me voor op de middagsessie.

Ik heb Inge weer een paar keer gebeld maar ze neemt niet op. Jasmijn verteld me even later dat ze de middag heeft vrij genomen. Vreemd. Dan gaat mijn gewone telefoon. "Dokter?" Een mannenstem. "U spreekt met Job de Waard. Mijn vrouw is pa..cliënt bij u...en ze bloedt van onderen. Niet veel, maar toch." "Goed dat u belt, meneer de Waard," zeg ik, "het beste kunt u even de verloskundige of de huisarts bellen. Bloedverlies komt wel vaker voor in de eerste twaalf weken van de zwangerschap. Meestal is het onschuldig, maar het kan wijzen op een miskraam. Ik zal uw vrouw inroosteren voor een onderzoekje morgen, komt u ook mee?" "Ik zal mijn best doen, maar het is momenteel razend druk op mijn werk." Als de verbinding is verbroken, bel ik mijn assistente en roosteren we Isabel in. Ik hoop dat Job de Waard het inderdaad te druk heeft.

Ariadne - 19-09-26 @ 12:35

Ik wacht in mijn kamer. De deur staat half open, precies zoals ik het wil. Inge komt precies op tijd binnen. Ze ziet er vermoeid uit, de schouders iets te hoog, alsof ze al weet dat dit gesprek niet over haar studieverzoek gaat.

“Ga zitten,” zeg ik. Niet vriendelijk, niet vijandig. Gewoon duidelijk.

Ze gaat tegenover me zitten. Haar blik glijdt even over mijn bureau, dan terug naar mijn gezicht. Ik zie de spanning in haar kaak.

“Je weet waarom je hier bent?”

Ze schudt haar hoofd. “Jasmijn zei alleen dat u me wilde spreken.”

Ik leun achterover, bril af, handen gevouwen. “Jasmijn weet het niet. Ik wel.”

Stilte. Ik laat die stilte even liggen. Dan open ik de map die ik al klaar had liggen. Geen officiële stukken. Alleen notities. Tijden. Namen. Een foto van een nachtdienstrooster. En een screenshot van een WhatsApp-gesprek dat per ongeluk op een gedeelde computer was blijven staan.

“De nieuwe verpleegkundige. Eenentwintig. En dokter Reinders van de SEH.” Mijn stem blijft vlak. “Twee keer met haar. Minstens één keer met hem. In het ziekenhuis. Tijdens dienst.”

Inge wordt bleek. Haar lippen bewegen, maar er komt geen geluid uit.

“Ik ben hoofdarts. Ik zie alles. En ik bewaar alles.” Ik leg de map dicht. “Annelies weet het nog niet. Jasmijn ook niet. Tuinman al helemaal niet. Voorlopig.”

Ze slikt. “Wat… wilt u?”

Ik glimlach, heel licht. “Ik wil dat je eerlijk bent. Niet tegen mij. Tegen jezelf. Je relatie met Annelies is dood. Jullie wonen samen, werken in hetzelfde gebouw, en raken elkaar amper nog aan. Jij zoekt elders wat zij je niet meer geeft. En zij… zij zoekt ondertussen ook.”

Inge trekt haar wenkbrauwen samen. “Wat bedoelt u?”

“Annelies is verliefd. Niet op jou. Op een cliënte. Isabel de Waard. Zwanger, getrouwd, hetero. En toch. Ik heb het gezien. Zij heeft het bevestigd, zonder het te bevestigen.”

Inge staart me aan. Ik zie de jaloezie opkomen, sneller dan de schaamte.

“Ik kan dit allemaal laten liggen,” vervolg ik rustig. “Of ik kan het laten escaleren. Jouw baan, haar baan, de reputatie van de afdeling. Het hangt van jou af.”

“Wat moet ik doen?” Haar stem is hees.

Ik sta op, loop om het bureau heen en ga half tegen de rand leunen, dichter bij haar. Dicht genoeg om haar parfum te ruiken. Dicht genoeg om te zien hoe haar pupil zich iets wijder maakt.

“Je komt vanavond bij mij eten. Alleen. Geen Annelies. Geen excuses. We praten. Echt praten. Over wat jij nodig hebt. En over wat ik kan bieden.”

Ze kijkt omhoog. Ik zie de herkenning. Die oude, dominante vrouw uit haar verleden. De rebound van vroeger. Ik weet precies welke snaar ik raak.

“En daarna?” vraagt ze zacht.

“Daarna beslissen we samen of Annelies ooit iets te weten komt. Of jij blijft doen alsof jullie relatie nog bestaat. Of jij eindelijk stopt met stelen van aandacht die je allang niet meer wilt.”

Ik leg mijn hand heel even op haar schouder. Niet zacht. Niet hard. Precies genoeg.

“Zes uur. Mijn adres heb je al. Kom niet te laat.”

Ze knikt, bijna automatisch, en staat op. Bij de deur draait ze zich nog even om.

“En Annelies?”

“Die houdt zich voorlopig bezig met Isabel de Waard en een bloedingsmelding. Morgen heeft ze een extra controle. Ik zorg dat ze genoeg afleiding heeft.”

Inge knikt opnieuw en verdwijnt de gang in.

Ik ga terug achter mijn bureau zitten, zet mijn bril op en open het dossier van Isabel de Waard. Bloedverlies. Eerste trimester. Morgen om half tien.

Ik glimlach.

Annelies denkt dat ze verliefd is op een cliënte.
Inge denkt dat ze nog iets te verliezen heeft.

En ik?
Ik heb precies wat ik wilde: controle.

Ariadne - 19-09-26 @ 13:03

Hoi andere Ariadne, vreemd dat je een stukje schrijft terwijl ik toch zeker weet dat het niet van mij is. De eerdere Ariadne. Weet niet waarom je dit doet, maar vindt het niet netjes! Sorry maar dit doe je niet lijkt mij. Weet niet hoe de andere erover denken. Ik vindt het ongepast hoe mooi en goed het stukje ook is.

Grt eerste Ariadne

Annelies - 19-09-26 @ 13:54

Helemaal met je eens Ariadne 1. Dit is heel ongepast. Ik heb het ook een keer meegemaakt dat iemand zonder te vragen mijn rol overnam. Heel naar. Ik ben het ook met je eens dat Ariadne 2 goed kan schrijven. Dus waarom creëer je geen nieuwe rol? Een collega van Annelies of van Ariadne of een collegaatje van Inge. Misschien een kennis van Job en Isabel die ook zwanger is. Maar vraag altijd eerst of je een rol mag overnemen. Het komt wel eens voor dat iemand geen zin meer heeft en stopt, maar Ariadne 1 had pas nog geschreven...

Ariadne - 19-09-26 @ 14:04

Dank je wel Annelies. Het voelt inderdaad heel naar aan, vooral omdat een soortgelijke invalshoek willen gebruiken, nadat Inge haar stukje had geschreven. Wel zo netjes. En mocht ik stoppen dan laat ik dat altijd weten. Ook wat velen niet doen, helaas. Misschien ben ik wel te netjes.

Liefs Ariadne

Isabel - 19-09-26 @ 15:56

Ladies, ik ben het 100% met jullie eens. Heb het zelf ook meerdere keren meegemaakt dat iemand zomaar mijn rol overnam, terwijl het echt een actief verhaal is. ALs er al weken niet meer op een schakel is gereageerd, dan kan ik het nog enigszins begrijpen. Maar in dit geval dus zeker niet. Er is wat mij betreft maar 1 Ariadne en dat is de originele. In dit geval dus extra jammer, omdat de schakel zelf echt waanzinnig goed geschreven was inderdaad. En ik hoop ook dat deze "Ariadne 2" een andere rol weet te vinden in dit verhaal, want daar moet met dit schrijftalent toch hopelijk wel plek voor zijn.
Liefs Isabel

Ariadne 1 - 19-09-26 @ 16:44

(Zal ik dan het stukje van Ariadne2 gewoon negeren? Ik wilde graag wachten op Inge. ten minste dat was mijn oorspronkelijke idee. Pfff de geest is nu echt uit de fles. Krijg die er maar weer eens in. Ariadne 2 wat vindt jij eigenlijk zelf? Je schrijft zo mooi, en ben het met de meiden eens dat je vast een andere rol in de ketting neemt. No hard feelings!)

Isabel - 19-09-26 @ 16:45

Met een heerlijk gevoel lig ik tegen mijn man aan, lepeltje-lepeltje. We hebben heerlijke seks gehad, voor het eerst na een aantal weken, maar ik kan de slaap niet vatten. Mijn gedachten zijn constant bij dokter de Ruijter, de eerste vrouw in mijn leven die mijn vagina betaste. Waar dat vreemde geval van genegen bij mij vandaan kwam, snap ik nog steeds niet helemaal. Maar haar aanrakingen, hoe professioneel ze ook waren, had ik vreemd genoeg juist als prettig ervaren.
Haar lezing over het contact tussen ziekenhuis en cliënt was duidelijk: het contact moet begrijpelijk, begripvol en menselijk zijn, maar wel professioneel. Wat er momenteel door mijn hoofd spookte, was alles behalve professioneel. Waren het werkelijk gevoelens voor een andere vrouw die ik nu opeens leek te koesteren, of waren dit de hormonen die spraken? Ik had nooit een dergelijke belangstelling voor andere vrouwen gehad, maar bij haar nu juist opeens wel. Ik snapte het niet, zeker niet omdat ik volgens mij ook volmaakt gelukkig met Job ben.
Ik probeerde te slapen, maar zag alleen maar mijn gynaecologe voor me. Iedere keer dat ik mijn ogen sloot in een andere hoedanigheid, maar nooit professioneel. Alles behalve zelfs. En ik wist niet eens of Annelies wel op vrouwen viel. Ik wist niet eens of ik wel op vrouwen viel, al had ik momenteel bij haar wel sterk dat vermoeden. Ik denk dat ik voor mijn eigen gemak dan ook maar aannam dat ze lesbisch was. Maar zelfs als dat zo was, dan had ze waarschijnlijk vast wel een vrouw of vriendin. Bovendien, was ik zeker niet de enige vrouw die wijdbeens voor haar kwam liggen. Dus waarom zou ze dan juist uitgerekend mij ook leuk moeten vinden?
Ik raakt mezelf aan, tussen mijn benen. Ik voelde dat ik geil was. En mijn poesje was nog kleverig van de seks met Job. Ik streelde mezelf, mijn klitje, mijn spleetje en vingerde mezelf een beetje. Met geopende ogen staarde ik in het donker voor me uit en zag Annelies voor me. Ze was alles behalve professioneel met me bezig. En ik vond het fijn.
“Wat is er lieverd? Kan je niet slapen?”, hoorde ik Job achter me fluisteren. Onbewust had mijn onrustige gedrag hem wakker gemaakt. Maar gelukkig lag hij met een erectie tegen me aan. “Ik ben nog steeds geil schat”, zei ik hem, pakte zijn pik vast en leidde die achterlangs mijn vochtige grotje in. Job stootte in me, neukte me achterlangs en speelde met 1 hand met mijn borsten. Gelukkig was het achterlangs, want ik kon hem nu niet aankijken. Ik dacht aan een ander, terwijl hij me neukte. Dat kon ik hem toch moeilijk opbiechten?
In mijn gedachte keek Annelies goedkeurend toe naar wat Job en ik deden, alsof ze het juist aanspoorde. Na een paar minuten kwam Job klaar. Zijn pik pulseerde heerlijk in mijn grotje en hij spoot in me. Tevreden rolde hij bij me weg en gleed zijn pik uit me. “Er zijn talloze dingen die ik veel beter kan dan hij hoor Isabel”, hoorde ik Annelies in gedachte in mijn oor fluisteren, voordat ze uit mijn gedachten verdween. Ik was in slaap gevallen.

De volgende ochtend word ik wakker met hevige krampen in mijn buik. En ik bloed een beetje. Ik raak meteen in paniek, want dit kan niet goed zijn. En Annelies zei nog wel dat Job en ik gewoon konden vrijen met elkaar. We hadden het beslist niet wild gedaan zo’n eerste keer. Ook Job is behoorlijk in paniek en belt meteen naar het ziekenhuis. Daar krijgt hij van mijn gynaecologe te horen dat ik morgenochtend ingeroosterd wordt, maar dat hij wel eerst de huisarts en verloskundige moet inlichten.
“Ik zal proberen vrij te krijgen morgen, maar het is erg druk, dus ik weet niet of dat lukt. Als dat niet lukt, red je het dan alleen, of moeten we je zus of een vriendin vragen om mee te gaan?”, vraagt Job nog voordat hij naar zijn werk gaat. “Nee, dat lukt wel. Misschien is het niets ernstig. Ik wacht wel gewoon even af wat de verloskundige en de huisarts zeggen. En morgen ga ik gewoon eerst langs Annelies”, stel ik hem gerust.
Ergens wil ik juist dat er helemaal niemand met me meegaat naar de gynaecologe. Zeker Job niet, want ik ben veel te bang dat ik mezelf zal verraden als we met z’n drieën in één ruimte zijn.
Het enige waar ik me nu juist zorgen over maak, is over hoe ik deze dag doorkom. Ik heb nog steeds wat last van krampen en soms was bloederige afscheiding. En ik ben bang en heel onzeker nu. Na een half uur hang ik weer aan de telefoon bij de huisarts. Ik hou het niet meer en kan de spanning niet langer aan. “Kunt u alstublieft een spoed afspraak bij mijn gynaecologe maken, bij dokter Annelies de Ruijter?”, vraag ik de huisarts, nee smeek ik hem.
Aan het einde van de ochtend word ik teruggebeld. “Vanmiddag half drie heeft dokter de Ruijter een gaatje voor u. Ik heb u er met spoed tussen laten plaatsen”, weet mijn huisarts me gerust te stellen.
Volgens mij zijn de bloedingen inmiddels wel gestopt, maar ik wil haar zien…

Ariadne - 19-09-26 @ 22:41

Alle puzzelstukjes vallen als gegoten stukjes in elkaar. Als hoofdarts heb ik inzicht in de lopende afspraken en dus ook die van Annelies. Zojuist is die van Isabel de Waard eraan toegevoegd. Het had niet beter kunnen uitkomen. Juist nu Inge van Santen, haar misstapjes in het ziekenhuis aan het intensiveren is.

Zometeen komt ze op mijn afspraak en heb Jasmijn, mijn assistente al ingelicht.

Ze komt te vroeg. Als vanzelfsprekend laat ik haar wachten en kom uit mijn kantoor en kijk haar even aan. Mijn blik staat op waarschuwend en besteed verder geen aandacht aan haar blik die asn geeft dat we een afspraak hebben. Ik loop uit wat heel gewoon is in een ziekenhuis. Vanuit de balie merk ik dat ze rusteloos is.

“Kom je mee”, zeg ik poeslief en inge schrikt op uit haar dagdroom.

“Ik zal heel eerlijk tegen je zijn!”

Sex op de werkvloer met collega’s is niet toegestaan en met een patiënt al helemaal niet.

Ik klap mijn laptop dicht alsof daar alles opstaat maar weet dat deze worden gecontroleerd dus heb een achterdeurtje voor dit soort gevallen.

“Wat is je antwoord hierop Inge?”

Nog voor ze kan antwoorden zeg ik haarfijn met wie ze sex heeft gehad. Zelfs het tijdstip.

Inge wordt rood en schiet in de verdediging. “Ik heb geen sex met patiënten gehad!”

Nee dat klopt, maar jou vriendin zit er dicht tegenaan.

Ze kijkt mij aan en slikt meerdere keren.

Ze is verliefd op een patiënte.

“Op wie?” Dat is niet belangrijk!

Net nu jullie relatie op een dieptepunt zit. Jij constant vreemd gaat en dat heeft gevolgen.

Of, en ik laat bewust een stilte vallen.

Inge slikt diep. “Wat moet ik doen? “

Jij gaat zo meteen naar huis, ik zorg dat je verlof wordt goedgekeurd en je meld je stipt om 5 uur bij mijn huisadres.

Zo niet, dan is jou carrière hier in dit ziekenhuis kort geweest en denk niet dat je nog in aanmerking komt in een ander!

Ik geef Inge een briefje met mijn adres en fluister in haar oor dat haar oude vriendin mijn zus was.

Inge’s ogen worden groot en slaan daarna direct neer. Ze weet meteen haar plaats en knikt zoals ze gewend is vanuit het verleden.

Haar relatie met Annelies is veels te timide voor haar.

Ze weet niet dat de aanstelling van Annelies slechts een middel was om Inge ook in het ziekenhuis te krijgen. Mijn eerste doel is bereikt.

Inge staat op en vraagt met zachte stem, of Annelies hiervan op de hoogte is?

“Straks praten we verder!” Je zal laat thuis zijn en ben op tijd!”

Annelies - 19-09-26 @ 22:48

Ik zit 's morgens achter mijn bureau en drink de koffie uit de automaat. Een van de goede dingen die Ariadne heeft geregeld na haar aanstelling was een koffieautomaat met echte koffiebonen. Daar is de koffie enorm van vooruit gegaan. Zo dadelijk begint mijn spreekuur en ik voel me katterig. Inge kwam gisteravond pas heel laat thuis en wilde geen stom woord zeggen. Daar werd ik weer gefrustreerd van. Ik verloor mijn geduld en riep allerlei dingen waar ik nu spijt van heb. Dat ze een 'kil wijf' is, dat ze maar doet waar ze zin in heeft. Dat ze me negeert en vermoedelijk de beest heeft uitgehangen in de stad. Ik werd steeds kwader en Inge bleef stoïcijns stil. Het einde van het liedje was dat ze weer de deur uitging. Het laatste wat ze tegen me zei was dat ze bij Vicky ging slapen. Vicky is haar collega op Oncologie en die woont op kamer in het centrum. Haar relatie is net over en ze woont weer alleen. En ik moest weer zo nodig Inge naschreeuwen dat ze een hoer is en wat mij betreft bij Vicky mag blijven wonen. Kortom ik was boos en meende eigenlijk niet wat ik zei. Ik schrik op als mijn assistente komt melden dat 'mevrouw de Waard' er is. God, dat is waar ook. Isabel. Door dat gedoe met Inge heb ik niet meer aan haar gedacht. Maar als ze binnenkomt weet ik gelijk weer waarom ik zo blij was dat ze vandaag zou langskomen. Ook al is de aanleiding minder prettig.

Isabel gaat tegenover me zitten en ik betrap me er op dat ik weer voel hoe mijn gevoelens met me aan de haal gaan. Wat is er toch met me aan de hand? Ik mis de seks met Inge en ik ben niet het type dat vreemd gaat ter compensatie. Aan de andere kant zijn mijn gevoelens voor de mooie Isabel niet zuiver seksueel. Ik ben gewoon verliefd op haar. Zou ze al daar zit. Slank met die mooie ogen en die blik die een combinatie is van openheid en sensualiteit en ik voel me gelijk weer veertien toen ik verliefd werd op mijn lerares Nederlands en feitelijk ontdekte dat ik lesbisch ben. Helaas bleek mevrouw Van der Weide gewoon getrouwd en helemaal niet lesbisch, dus moest ik mijn debuut in het rijk van Sappho nog even uitstellen. Isabel en ik wisselen wat beleefdheden uit en ze vertelt over de bloedingen. "Het zal vermoedelijk heel onschuldig zijn," zeg ik. "Het is nu gestopt?" Ze knikt. "En het gebeurde nadat jullie seks hadden gehad?" "Ja...maar u zei..." "Ik weet het," zeg ik, "toch kan wat bloedverlies wel het gevolg zijn. Maar ik wil even wat dingen uitsluiten. We gaan een vitaliteitsecho laten maken om te kijken of het hartje van de baby klopt. Ook bekijken we of het kindje in de baarmoeder groeit, en niet in de eileider, want dan is er sprake van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het duurt ongeveer 15 minuten. " Isabel knikt en ik vraag mijn assistente of ze Isabel naar de afdeling kan brengen.

Een uur later zit Isabel weer voor me. "Alles is goed," zeg ik, "het hartje van de baby klopt, er is geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik zou zeggen doe rustig aan met de seks en bel gelijk als er weer iets gebeurt." Als ik weer naar het gezicht van Isabel kijk, word mijn adem afgesneden. Ze ziet er zo lief en kwetsbaar uit. Als ze opstaat en weg wil lopen, ontglipt me een iets dat ik eigenlijk niet durfde te zeggen. "Mevrouw de Waard...eh Isabel...kun..je..." ik bijt bijna mijn tong er af, wat zit je te stamelen muts? Wat moet ze wel niet denken? "...het is bijna lunchtijd...heb je eh...zin om met me te lunchen?" Isabel heeft zich omgedraaid en kijkt me glimlachend aan. "Dat zou ik erg leuk vinden," zegt ze spontaan, "hier in het ziekenhuis?" "Nee, nee, hier in de buurt is een leuk restaurantje. Ik trakteer..." Even later lopen we naar De Huiskamer, een restaurant vlak bij het ziekenhuis. Onderweg praten we over allerlei zaken, ze is een gezellige gesprekspartner, geen moment valt er een stilte in ons gesprek. In de huiskamer neem ik heel solidair een Spa rood en Isabel kiest voor Blauw. Terwijl we de kaart bestuderen, vraag ik me af waar ik mee bezig ben. En nu? Ga ik haar versieren. Inge was de laatste die ik in het wild heb aangetroffen. In een club waar we kwamen dansen. Ze had ruzie met een vriendin en stond zich in haar eentje uit te leven op de dansvloer. Maar nu ben ik arts en ik zit hier met een patiënt, sorry Ariadne, een cliënt. Wil ik Isabel versieren? Ze is een heterovrouw, ze is getrouwd, ze verwacht haar eerste kindje. En ik? Ik heb een vriendin met wie ik samenwoon en met wie ik ruzie heb. "Ben je getrouwd?" vraagt Isabel en legt de kaart weg. "Nee," zeg ik, "ik woon samen..." "Oh leuk," zegt Isabel. "Ach, momenteel heb ik ruzie met mijn vriendin," zeg ik, "ze is gisteren boos weggelopen en zit nu bij een vriendin." Waarom zeg ik dat allemaal? Je weet toch dat vrouwen het maar zozo vinden als je zit af te geven op je partner. "Oh dat is dus niet zo leuk," zegt Isabel. "Nee," zeg ik. Het gesprek valt even dood, maar de serveerster komt langs en noteert onze bestellingen. We klinken met de Spa. "Lunch je wel vaker met je cliënten?" vraagt Isabel glimlachend. Ik leun achterover en zet mijn glas neer. "Nee," zeg ik, "maar ik wil jou graag beter leren kennen..." Verbeeld ik het me nu of zie ik Isabel even schrikken?

Annelies - 19-09-26 @ 22:52

Sorry sorry, kruisende verhaallijnen, hoewel het volgens mij geen problemen geeft. Ik was alleen vergeten dat de afspraak met Isabel om half drie was. Maar misschien luncht dokter Annelies laat. Ik neem aan dat het Ariadne 1 die de nieuwe schakel van Ariadne schreef? Nou nog even de regels volschrijven naar de derde regel zodat deze schakel nog mee kan.

Ariadne - 20-09-26 @ 08:56

Vind een 1 achter mijn naam zo raar. Ben geen nummer hoop ik toch. Ach je hebt het zo druk dat de lunch er vask bij in schiet. Niets veranderen hoor. Je valt echt voor haar. Perfect voor mij, jou bazin, die jou meisje wil hebben.

Liefs Ariadne. Nummertje één hihi

Job - 20-09-26 @ 14:42

“Wat is er lieverd? Kan je niet slapen?" Vroeg ik zachtjes aan mijn meisje. Haar gewoel had me gewekt uit mijn eerste slaap. Ik droomde nog een beetje na van de heerlijke neukpartij die we net hadden. Mijn pik was er nog stijf van.

We hadden al een tijdje niet meer zo lekker geneukt. Beide waren we bang dat het de zwangerschap negatief kon beïnvloeden.

Haar gynaecoloog had haar gelukkig gerustgesteld door haar op het hart te drukken dat het absoluut geen kwaad kon.

"Ik ben nog steeds geil schat”, zei ze zachtjes. Mijn hart maakte een sprongetje, ook zij was eigenlijk ook nog niet genoeg bevredigd. Zullen de zwangerschapshormonen zijn? Zouden die de zin in sex versterken? Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen wat die zin in mijn pik veroorzaakte. Ik ging het er gewoon lekker van nemen!

Ze pakte mijn pik achter haar vast en leidde die achterlangs tussen haar billen door, haar vochtige grotje in. Bij het spreiden van haar schaamlippen zuchtte ze diep en drukte haar billen in mijn schoot. Hierdoor voelde ik mijn pik helemaal in haar natte glibberige kut glijden. Ze was, mede door mijn grote hoeveelheid sperma diep in haar, nog steeds superglad. Haar hete kut zoog mijn dikke stijve pik als bijna vanzelf in haar onderbuik.

Met mijn vrije hand kleedde ik haar heerlijke volle borst. Ik kon goed voelen dat deze al begonnen te groeien. Haar tepels waren groot en hard. Ik rolde ze zachtjes tussen mijn vingers wat door Isabel zachtjes kreunend werd aangemoedigd.

Met lange stoten drukte ik telkens mijn pik helemaal in haar melkende kut. Ondanks dat we kort geleden allebei klaar waren gekomen voelde ik al snel mijn tweede orgasme zich aanmelden. Ze stootte haar billen als antwoord op mijn stoten telkens tegen me aan waardoor zij ook al snel begint te hijgen en te schokken. Haar kut sluit zich nog strakker om mijn lid als ze hijgend haar tweede hoogtepunt bereikt... Dit is ook voor mij de druppel. Ik spuit mijn tweede lading warm sperma diep in haar pulserende kut... Uitgeput laat ik me uit haar glijden en draai me op mijn rug.

Bijna direct vallen we allebei in een diepe slaap..

“Ik zal proberen vrij te krijgen morgen, maar het is erg druk, dus ik weet niet of dat lukt. Als dat niet lukt, red je het dan alleen, of moeten we je zus of een vriendin vragen om mee te gaan?” Zeg ik behoorlijk geschrokken en bezorgd. Ze vertelde me zojuist dat ze bloed had verloren en krampen in haar buik voelde..

Als man sta je dan best wel machteloos. Op zich wil ik wel graag mee met haar naar de gynaecoloog. Ik kan niet ontkennen dat ik best wel blij was dat het geen man is maar een vrouw. Het blijft toch altijd wel een hele opgave. Je vrouw haar benen laten spreiden voor een vreemde man wekte bij mij toch best wel weerstand op.

Een vrouwelijke arts is toch anders. Aan Isabel's reactie kon ik wel merken dat zij zich er ook heel prettig bij voelde. Tijdens het onderzoek vertelde ze duidelijk wat ze deed en waar ze vooral op letten. Tijdens het onderzoek kon ik mijn ogen moeilijk van haar afhouden. Annelies, de arts, was echt een prachtige vrouw. Ik schatte haar iets ouder dan ons. Haar mooie ogen brachten me een beetje van de wijs terwijl zij maar bleef vertellen. Haar volle borsten werden omsloten door het iets te krappe jasje. Eronder droeg ze een licht doorschijnend overhemd waardoor ik haar zwarte kanten beha duidelijk kon zien...

Toen ik Isabel even aankeek zag ik ook haar ogen gericht op de volle borsten van de vrouw die haar betastte op haar meest intieme plekje tussen haar benen...

Isabel - 20-09-26 @ 18:13

Ik ben blij dat ik zo snel bij dokter de Ruijter terecht kan. Ook al vertoon ik inmiddels geen van symptomen meer, ik ben er toch niet gerust op. Gelukkig snapt Annelies dat en laat voor de zekerheid (voornamelijk voor mijn eigen geruststelling denk ik achteraf) een vitaliteitsonderzoek doen en kijkt of er toch niet een buitenbaarmoederlijke zwangerschap plaats vindt. Ongeveer een uur later kan ik opgelucht adem halen, want er is echt helemaal niets aan de hand met mijn zwangerschap. Alles is prima in orde!
Ik wil opstaan om naar huis te gaan, want Annelies heeft ongetwijfeld al de volgende afspraak staan. Maar dan vraagt ze me opeens mee voor lunchen. Hoewel ik zelf al had geluncht, sla ik het aanbod niet af. Ik voel me, ik weet niet, gewoon erg prettig bij haar.
Ik denk er niet eens over na of dit mogelijk valt onder de noemer grenzen overschrijden tussen arts en cliënt, zoals ze gisteren nog zo duidelijk maakte tijdens haar lezing. Van haar kant is het als arts wellicht niet helemaal ethisch verantwoord wat ze voorstelt, maar van mijn kant voel ik me er totaal niet ongemakkelijk bij. Bovendien, in mijn ogen valt lunchen onder toch net wat meer onder privétijd dan dat het onder werktijd valt.

Even later zitten we in een restaurantje in de buurt van het ziekenhuis aan de spa blauw en rood en praten we met elkaar. Ik vraag haar of ze getrouwd is. En die vraag stel ik uit meer dan alleen goed fatsoen. Annelies is niet getrouwd, maar woont samen. Met een vrouw. Ze is dus lesbisch. En haar relatie zit momenteel in een flinke dip. Annelies is er heel open over.
"Lunch je wel vaker met je cliënten?", vraag ik haar glimlachend. Annelies leunt wat achterover en zet haar glas neer. "Nee," zeg ik, "maar ik wil jou graag beter leren kennen...". Haar antwoord is eerlijk en daar schrik ik wel even een beetje van. Niet zo zeer van haar eerlijkheid, maar wel van dat ze mij beter wil leren kennen. Mijn sexy gynaecologe (ja, dat durf ik inmiddels wel toe te geven) is lesbisch, zit vast in een bekoelde relatie en wil mij beter leren kennen. Terwijl ik met Job alles voor mekaar heb en net in die prille beginfase van onze eerste zwangerschap zitten. Nou ja, ik dan. Job doet er niet zoveel aan, aan onze zwangerschap. Die heeft er alleen voor gezorgd dat we in deze situatie van zwanger raken, zijn beland.
Misschien schrik ik eigenlijk nog wel meer van het feit dat dit juist een situatie is, die Annelies gisteren nog in haar lezing bestreed. En toch maak ik ook daar niet echt druk om. Ik heb er niet zo’n probleem mee. Ik zal er zeker geen heisa om maken. Bij de eerste intieme aanraking die ze pas geleden gaf, voelde ik iets. Iets dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Misschien had het mijn nieuwsgierigheid gewekt. En tijdens de heerlijke seks met mijn man had ik steeds aan deze vrouw gedacht. Ze kwam zelfs als een visioen vertellen dat er voelde dingen waren die ze beter kon dan Job. En nu blijkt diezelfde vrouw in het echt dus lesbisch te zijn en mij beter te willen leren kennen.
Ik zou me ongemakkelijk moeten vinden. Maar in plaats daarvan voel ik me eerder gevlijd. Dat zo’n aantrekkelijk vrouw op een vrouw als mij kan vallen… ten minste, daar ga ik toch wel een beetje van uit. Dat dat de achterliggende gedachte is achter wat zij bedoelt met “mij beter leren kennen”.

“Hoe zie je dat voor je dan, Annelies”, vraag ik mijn gynaecologe als ik van de ergste schrik bekomen ben en ik haar woorden op me heb laten inwerken. Annelies zegt niet direct iets, maar kijkt me alleen maar aan. “Gisteren nog gaf je een lezing waarin je heel duidelijk de scheidingslijn tussen arts en cliënt aangaf… En volgens mij valt dit daar ver buiten?”, leg ik uit. Maar ik wijs haar vraag niet af. Zeker niet. Al hap ik ook niet direct toe dat ik haar eigenlijk ook zeer graag beter wil leren kennen. Wat dat in mijn situatie dan ook mag betekenen…

Annelies - 20-09-26 @ 21:06

Ik zie dat mijn vragen Isabel verrassen. Dat kan ik me heel goed voorstellen. Wat zou ik zelf denken als ik plotseling voor de lunch zou worden uitgenodigd door mijn belastingconsulent om maar iets geks te noemen. En als hij dan zou zeggen dat hij me wat beter wilde leren kennen zou ik gelijk afhaken, want mijn consulent loopt tegen de zestig en is getrouwd, met een vrouw. Eigenlijk ben ik al veel te ver gegaan. Ik ben de arts van deze mooie vrouw, een getrouwde hetero vrouw, en ik zeg dingen 'als ik wil je beter leren kennen'. Het zweet breekt me uit als Isabel zegt: "Hoe zie je dat dan voor je dan, Annelies?" Ik aarzel, want nu moet ik iets zeggen. En wat moet ik dan zeggen? Dat ik verliefd op haar ben geworden? Dat ik haar het liefst mee zou ontvoeren en met haar weglopen naar een Grieks eiland. Ik moet denken aan Portrait of a Marriage van Nigel Nicolson. Daarin wordt beschreven hoe de schrijfster Vita Sackville-West die getrouwd was met de diplomaat Harold Nicolson, een affaire heeft met de socialite Violet Trefusis, ook een getrouwde vrouw. Die twee waren verliefd en vluchten voor hun echtgenoten naar Parijs met het plan om zich terug te trekken op een Grieks eiland. Inwendig moet ik lachen. Want het is maar de vraag of Isabel lesbische neigingen heeft. Wel heb ik haar blikken opgemerkt tijdens de lezing en ook nu weer zie ik hoe ze me nieuwsgierig bekijkt. Maar voor het zelfde geld klaagt ze me aan wegens grensoverschrijdend gedrag. Aan de andere kant kan ik zo niet verder. Ik ben verliefd en ook al zit in een relatie, ik moet iets met mijn gevoelens. Al die tijd ben ik me bewust van de blikken van Isabel. "Eh..gewoon,,," begin ik, "...ik vind je heel aardig, eigenlijk...eigenlijk ben ik verliefd op je...en daarom...ik..." Geneerd kijk ik op en zie Isabel verschrikt kijken. Haar mond staat open en ze lijkt verstard. Dit is het, denk ik, nu stapt ze naar Ariadne en meldt dat ik haar benaderd heb met de verkeerde intenties. Ik zal me moeten verantwoorden voor de medische tuchtraad en ontslagen worden. Maar op dit ogenblik kan het me allemaal geen moer schelen. Dat ik in feite overspel pleeg, bijvoorbeeld, doet me niets. Inge doet me niets meer. Ik wil dat Isabel weet dat ik verliefd op haar ben. Ik verwacht er niets van. Ze zal me misschien uitlachen of aangeven, maar dan heb ik in ieder geval iets gedaan. Isabel neemt een slok van haar Spa Blauw en kijkt me daarbij niet aan. Ik heb nu al weer spijt van wat ik gezegd heb, wat bezielde me? Hoe zie je dat voor je dan voor je? Dat heeft ze gezegd. Eigenlijk heb ik geen flauw idee. Dat Isabel hetero is, zou natuurlijk voldoende moeten zijn om niet verder te gaan. Maar voor een lesbienne is het altijd al afwachten of een mogelijke toekomstige partner lesbische gevoelens heeft. Isabel zet haar glas neer en kijkt me nu recht aan...

Isabel - 22-09-26 @ 10:01

"Eh..gewoon,,,", zegt Annelies met de nodige aarzeling, "...ik vind je heel aardig, eigenlijk...eigenlijk ben ik verliefd op je...en daarom...ik...". Mijn gynaecologe kijkt geneerd op naar mij en is duidelijk kwijt wat ze verder nog wil zeggen. Geschrokken kijk ik terug naar haar en weet zelf ook even niets te zeggen. Ik zou haar aan moeten klagen bij het bestuur, want als iets te ver gaat, dan is het dit wel. Mijn gynaecologe heeft gevoelens voor mij die iedere ethiek overschrijden. Ik voel me kwetsbaar. Ben dat ook in mijn situatie denk ik wel. Maar niet zo kwetsbaar als Annelies op dit moment. Zij weet ook dat ze zich zeer veel problemen op de hals kan halen door me dit te vertellen. Haar aanstelling, haar carrière, haar relatie (voor wat die nu nog waard is dan). Alles zet ze hiermee op het spel op het moment dat ze me bekent verliefd op me te zijn.
Ik zeg helemaal niets en denk alleen maar. Denk over wat ze me zojuist heeft bekend en over hoe ik hier op moet reageren. Waarschijnlijk maakt de ongemakkelijke stilte haar gek. Maar mij ook. Maar ik moet het even op me in laten werken. Eén melding bij haar afdelingshoofd en alles is voorbij. Dan is zij waarschijnlijk alles kwijt en blijf ik met een hele hoop vragen achter. Wanneer iemand bereid is om zoveel op te offeren alleen maar om een gevoel uit te spreken, hoeveel heeft die persoon dan niet te bieden als daarop wordt ingegaan. Ik neem nog een slokje Spa Blauw en zet mijn glas dan langzaam neer op tafel. Ik kijk haar recht aan, recht in haar mooie ogen die momenteel doodsangsten uitstralen. Angst om wat ze mij zojuist heeft toegegeven en vooral angst voor de gevolgen daarvan denk ik.
“Ik waardeer je eerlijkheid Annelies. Echt. En ook al hoort dit niet, vanuit jouw oogpunt, ik zal er geen punt van maken. Wees niet bang, ik doe geen aangiften tegen je. Ik heb je veel te graag als mijn gynaecologe. Ik voel me erg op m’n gemak bij je, zoals je misschien wel hebt gemerkt”, probeer ik haar meteen zo goed mogelijk gerust te stellen. Ik zie in haar ogen dat ik daar op zich wel in geslaagd ben. Maar ik weet ook dat ze daarmee nog met een hele hoop vragen blijft zitten. Net als ik trouwens. Is ze werkelijk verliefd op me? Of zou ik slechts een uitvlucht in een slechte relatie zijn? Kan ik op vrouwen vallen? Hoe zou het zijn om het met een vrouw te doen? Kan ik dit wel? Ik ben ten slotte gelukkig getrouwd met Job en on verwachting van ons eerste kindje. De reden nota bene dat Annelies en ik hebben ontmoet. En toch… Mijn droom toen ik seks met Job had, een visioen eigenlijk meer. Had dat wat te betekenen of waren dat slechts te hormonen die een loopje met mij namen?

Annelies - 22-09-26 @ 15:57

Annelies van der Pies, zo werd ik vroeger wel genoemd op de basisschool door de andere meisjes. Kinderen zijn wreed. En ik weet nog hoe ik dan voelde. Vernederd, uitgestoten. Zo voel ik me nu ook een beetje. Ik heb mijn nek uitgestoken en Isabel heeft mijn kop er af gehakt. Nee, nee, dat is niet eerlijk, wat ik nu allemaal denk. Isabel is nog lief voor me. Ze lacht me niet uit. Loopt niet verontwaardigd, beledigd of kwaad weg. Ze benadrukt dat ze me niet zal aangeven. Dat ze zich op haar gemak bij me voelt. Allemaal goed en wel. Maar ik ben verliefd op haar. Liefde is iets raars. Je kunt het niet sturen, en het is vaak niet gebaseerd op logische gronden. Het is niet dat Isabel nu de mooiste vrouw van de wereld is, zoals bijvoorbeeld Helena van Troje, die gelijk de tienjarige oorlog rond Troje veroorzaakte, ook al kon ze er niets aan doen. Maar Isabel heeft wel iets in me ontstoken. Misschien was ik meer vatbaar omdat mijn relatie met Inge zo slecht ging de laatste tijd. Maar ik geloof dat ik ook zonder ruzie met mijn vermoedelijk voormalige vriendin, verliefd zou zijn geworden op deze vrouw. Ook nu, nadat ze me min of meer heeft afgewezen, zie ik haar daar zitten als een bijna mythisch wezen. Een godin. En ik ben slechts een sterveling die een onmogelijke liefde aanhangt. Al die gedachten razen door mijn hoofd. Ik heb gegokt en verloren. De mooie Isabel is hetero, verliefd op haar Job en in verwachting van hun eerste kindje. Heb ik er spijt van dat ik mijn liefde heb bekend? Nee, want ik was anders ongelukkig achter gebleven, mezelf verwijtend dat ik haar niet heb verteld dat ik verliefd ben.

"Het spijt me," zeg ik vervolgens, "sorry, lief van je dat je er geen punt van maakt. Het is inderdaad erg onprofessioneel van me." Al die tijd blijven die lieve bruine ogen op me gericht. En ik voel me smelten. God, wat is dit erg. Ik zou wel weg willen rennen en net als Alice in een konijnenhol willen vallen om me te verstoppen voor de wereld. "Tot nu toe is me dit nog niet overkomen," ga ik verder. "Ik ben nog nooit verliefd geworden op een cliënt. Maar jij bent heel bijzonder, maar vraag me niet om het gevoel te omschrijven, want dat kan ik niet. Ik ben verliefd. Misschien kun je beter toch een andere gynaecoloog nemen?" Weer kijken die prachtige ogen me aan. Haar mond die ik alleen kan omschrijven als sensueel is een beetje geopend. "Nee, dat wil ik niet Annelies," zegt ze. Haar stem alleen al, zendt golven van geluk door mijn lichaam. "zoals ik al zei ik voel me heel erg op mijn gemak bij je...misschien zou ik me gevleid moeten voelen." Ze aarzelt alsof ze meer zou willen zeggen, maar zwijgt dan. Ik voel dat ik op het punt sta een potje te janken. Om een emmer ijs leeg te eten bij een stompzinnige ziekenhuisserie en de gordijnen dicht te trekken. Ik kijk op mijn horloge. "Lunchtijd is voorbij, Isabel, lief dat je mee gegaan bent. Ik zie je wel weer bij de volgende controle..." Ik sta op en voel dat mijn hart dat toch al is gebroken, nu helemaal aan diggelen ligt.

Inge - 22-09-26 @ 17:08

Ik ben even druk geweest maar wat fijn dat jullie doorgegaan zijn en heerlijk om te lezen, het wordt echt spannend! Ik hoop dat mijn stukje een beetje aansluit :-)

Ik word zo rood als een kreeft en ik krijg het superwarm als ik op heterdaad betrapt ben door Ariadne, ze weet alles! Met wie ik sex heb gehad, wanneer en volgens mij weet ze zelfs wat ik allemaal gedaan heb. "Als jij je baan wilt houden doe je exact wat ik zeg!" zegt Ariadne met een strenge blik. “Wat moet ik doen?“ zeg ik zacht terwijl ik naar de grond kijk. Deze vrouw heeft me klem en in haar macht.

"Jij gaat zo meteen naar huis, ik zorg dat je verlof wordt goedgekeurd en je meld je stipt om 5 uur bij mijn huisadres. Zo niet, dan is jou carrière hier in dit ziekenhuis kort geweest en denk niet dat je nog in aanmerking komt in een ander!" Ze geeft me een briefje met haar huisadres waar ik me moet melden en dan fluistert ze in mijn oor: "Margriet is mijn zus en zij heeft mij wel verteld wat een onderdanig sletje jij bent en wat ze allemaal met jou gedaan heeft. En ik beloof je dat zij nog lief is geweest vergeleken met wat ik met jou van plan ben..."

Mijn ogen worden groot als ik haar verschrikt aankijk en ik kan het niet geloven. Margriet was de gescheiden vrouw bij wie ik jaren geleden een flinke periode over de vloer kwam en die haar frustratie en boosheid op haar ex-man op mij afreageerde. Ik sla mijn ogen neer en weet mijn positie als jong onderdanig meisje bij deze oudere dominante vrouw. Ik voel gelijk weer dezelfde energie als toen met Margriet.

"Is Annelies hiervan op de hoogte?" fluister ik zachtjes. “Straks praten we verder!” Je zal laat thuis zijn en ben op tijd!” zegt Ariadne streng. "En nu ophoepelen uit mijn kantoor en ik zie je straks bij mij thuis". Ik pak mijn spullen en verlaat verslagen het ziekenhuis. Ik heb geen keus en moet wel gehoorzamen. Ook al hebben Annelies en ik momenteel niet de meest sprankelende relatie, ik wil haar geen pijn doen en wil niet dat zij te weten komt dat ik vreemdgegaan ben. Ik baal van mezelf dat ik het gedaan heb en moet nu op de blaren zitten.

Een paar uurtjes later fiets ik de straat in waar Ariadne woont, een prachtige straat met geweldige huizen. Ik heb me gedoucht en geschoren en een leuk en schattig maar eenvoudig jurkje met lingerie eronder aangetrokken. Ariadne heeft me geen kleding instructies gegeven maar van haar zus moest ik altijd dit soort 'schattige' jurkjes dragen en dan zonder iets eronder, "want alles gaat toch gelijk uit zodra je binnen bent" zei ze altijd. Nu geen ondergoed aandoen vond ik niet helemaal gepast alhoewel ik een vermoeden heb dat het eindresultaat hetzelfde zal zijn.

Doodnerveus sta ik voor de voordeur en bel ik aan...

Isabel - 22-09-26 @ 19:38

Meteen dat Annelies haar gevoelens voor mij heeft bekend, heeft ze er eigenlijk ook spijt van. Misschien alleen doordat mijn reactie misschien niet helemaal was zoals ze had gehoopt? Maar wat moest ik dan? Halsoverkop mijn man opbellen dat onze relatie voorbij en dat ik wil scheiden, omdat ik zo nodig mezelf wil ontdekken? Bij mijn gynaecologe nog wel! Dat zou toch ook niet eerlijk tegenover Job zijn? Bovendien, ik weet zelf helemaal nog niet wat ik precies voel of wil.
Wat ik wel weet en wil, is niet overstappen naar een andere gynaecologe, ook als stelt Annelies dat juist wel voor. Annelies zit verslagen, nee eerder terneergeslagen, tegenover me aan het tafeltje. Ik moet wat zeggen, ik wil wat zeggen. Maar ik weet niet wat en slik mijn opkomende woorden dan aarzelend ook weer in. Haar ogen zijn vochtig, alsof ze ieder moment kan beginnen te huilen. Ik heb haar duidelijk gekwetst, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Ze kijkt op haar horloge. "Lunchtijd is voorbij Isabel”, zegt ze voorzichtig, concluderend als ze ziet hoe laat het is. “Lief dat je mee gegaan bent. Ik zie je wel weer bij de volgende controle..." en ze staat op. Ik ook. Ze zucht zwaar en is kwetsbaar. Onze lunch nauwelijks aangeraakt. Ik had al niet zo’n honger, maar ons gesprek ontnam Annelies de eetlust. Ik voel me schuldig. Tegelijk ben ik blij dat ik nu weet wat ik weet. Het heeft me in elk geval een deel van de antwoorden op vragen gegeven waar ik mee liep. Mijn gynaecologe is lesbisch en is verliefd op mij. En ook al ben ik dan gelukkig getrouwd met Job en in verwachting, ik voel me vereerd. Dat zo’n mooie en intelligente vrouw op een doodgewone vrouw als mij zou kunnen vallen.
We pakken onze jas en lopen weg. Annelies loopt traag, slentert naar de uitgang van het restaurantje. Ze heeft het plezier in haar werk op dit moment duidelijk verloren en zou liever niet terug naar de afdeling gaan. Maar haar cliënten wachten, daar kan ze niet om heen.
“Hey…”, zeg ik dan aarzelend en pak haar arm aarzelend vast. Net voor de uitgang houdt Annelies stil en draait zich om. Ik wil haar nog meer zeggen, maar vergeet spontaan wat als ik in haar vochtige ogen kijk. Tranen wellen op in haar ogen. Als ik haar nu alleen terug naar het ziekenhuis had laten lopen, dan had ze dat zeer waarschijnlijk huilend gedaan. Of het haar kwetsbaarheid of mijn eigen verlangens zijn, weet ik niet, maar voor ik er erg in heb, drukken mijn lippen op die van Annelies. Ik kus haar. Misschien niet echt doordacht, maar wel gemeend. Ik wil dat ze weet dat ze, ondanks mijn eigen lastige situatie, hier niet alleen in staat.
Is het verstandig dat ik dit doe? Waarschijnlijk niet nee. Maar er is maar 1 manier om daar werkelijk achter te komen. En ik geloof dat ik zojuist dat pad ben begonnen te bewandelen...

Isabel - 22-09-26 @ 21:49

Isabel houdt me tegen als ik het ziekenhuis in wil lopen. Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik wil haar afschudden. Het is voorbij. Een moment lang heb ik gedacht dat ze misschien had toegegeven dat ze ook verliefd op mij is. Dat is natuurlijk niet zo. Isabel is getrouwd, ze verwacht een kindje. Het was naïef van mij om te denken dat het anders zou zijn. Het liefst zou ik nu naar huis rennen en in bed kruipen, me verstoppen voor de wereld. Maar dan, plotseling voel ik twee zachte lippen op de mijne drukken. Het is Isabel! Ze kust me. Langdurig. Niet een vlug zoentje op mijn wang, maar een lang aangehouden kus op mijn lippen. Dan verbreken we de kus en staren elkaar beduusd aan. Ik voel alsof ik beurtelings in brand sta en met ijswater wordt bekogeld. We zeggen niets, wat zouden we moeten zeggen? Om ons heen lopen mensen naar binnen of naar buiten en voor mij staat de wereld even stil. Wat is dit? Verwachting? Hoop? Of een afscheid? Dan draai ik me om en loop het ziekenhuis in. Bedenk en loop weer terug. Isabel staat er nog. Ik rommel in mijn jaszak en pak een kaartje uit mijn jaszak waarop ook mijn privé nummer staat. Ik geef het aan Isabel en druk een vluchtige kus op haar mond. "Bel me..." zeg ik.

Pas in mijn kamer kom ik tot rust. Volgens mij is mijn hartslag ver boven de 140. Ik realiseer me dat ik nu nog niet weet of ik een kans maak. Misschien wilde Isabel haar solidariteit tonen, of was het een zoenoffer? Ik kijk op als er op de deur wordt geklopt. Ariadne komt binnen. "Waar zat jij?" vraagt ze streng. "Ik was lunchen...buiten de deur." Ariadne knikt. "Denk je nog aan die dagrapporten? Ik wil ze uiterlijk morgen!" En weg is ze weer. Ik zucht. Ik denk weer aan Isabel. Mijn verliefdheid is alleen maar groter geworden. Toch ben ik bang. Bang dat Isabel niet zo zeer mijn liefde beantwoordde, maar me gerust wilde stellen, haar vriendschap wilde tonen. Maar ik wil niet alleen haar vriendschap, ik wil haar liefde. Daarom gaf ik mijn kaartje. Zou ze durven bellen? Zuchtend klap ik mijn laptop open en zoek het bestand met de dagrapporten. Dat wordt overwerken vanavond. Maakt niet uit. Nu Inge bij een vriendin slaapt is het huis toch leeg. Ik kijk naar mijn telefoon. Zou ze bellen?

Annelies - 22-09-26 @ 21:54

Sorry Isabel. Ik heb per ongeluk jouw naam boven mijn schakel gezet. Kennelijk was ik zo onder de indruk van jouw stukje dat ik onbewust je naam gebruikte, die ik trouwens een stuk mooier vind dan Annelies. Maar dit terzijde. En allen die meeschrijven. Geweldig! Sommige verhalen zijn leuker om aan mee te schrijven dan anderen en dit is er zo één. Isabel je schrijft echt goed en je opbouw is geweldig. Heel langzaam komen Annelies en Isabel bij elkaar en je schrijft heerlijk realistisch want hoe raken een verliefde lesbische gynaecologe en een prachtige zwangere getrouwde heterodame tot elkaar? Perfect!

Ariadne - 24-09-26 @ 09:02

Als ik het kantoor van Annelies benader blijkt ze lunchen te zijn. Buiten de deur.

Net na de afspraak met Isabel. Vreemd maar niet toevallig. Jasmijn vertelt dat ze net vertrokken zijn en heeft haar telefoon al in de hand om Annelies te bellen. “Nee laat maar, ik spreek haar straks wel.” Het laatste wat ik hoor is een diepe zucht. En, “bitch.” In mijn gedachte zet ik Jasmijn ook op mijn lijstje.

De lunch duurt nog maar even en kijk hoe Annelies in elkaar gedoken naar de entree loopt. Iets verderop loopt wonderbaarlijk Isabel met snelle gehaaste pas om haar in te halen. Even staan ze pratend tegenover elkaar en voel bijna de tragiek. Isabel is getrouwd en heeft vast en zeker Annelies geen toezegging gedaan. Dan gebeurt er iets wat ik zeker nog niet had verwacht. Isabel kust Annelies met op haar mond. Best lang en vermoed dat het een tongkus is. Goh en de radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren.

Even later kom ik op mijn manier naar haar kantoor en voel de blikken van Jasmijn in mijn rug.

“Waar was je?” “Lunchen buiten de deur.” “Oke, vergeet je de dagraporten niet!”” Ik wil ze morgen hebben!” Ik draai mij om en ga naar huis om mij voor te bereiden op het bezoek van Inge.

“Inge is te vroeg.” Op zicht goed maar iets te zeker. Jammer dat ze niet te laat is dan kreeg ze meteen een reprimande.

Ik laat haar wachten en doe in mijn wollen grijze jurk, die strak om mijn lichaam zit, open. Mijn naaldhakken zijn hoog en spits. Kom maar binnen meisje en houd haar tegen als ze bij de volgende deur komt.

“Sletjes hebben geen kleding aan in mijn huis, dus.”
Ik wacht en zie Inge angstig kijken. “Moet moet ik mij uitkleden?”

Het is of, dat, of jou vriendin komt alles te weten en de tuchtcommissie ook. Jij bepaalt wat het wordt. Ik geef je 10 seconden.

Zowat direct daarop begint ze het truttige jurkje open te knopen. Mijn zus houd van dit soort kleding alleen dan wel zonder ondergoed. Ik ben veel anders dan mijn zus. Veel meer uitdagend, al zou je dat niet zeggen op de werkvloer. Mooie lingerie draag ik altijd!

Tot op haar lingerie na, kleed Inge zich uit. “Alles” zeg ik streng. Twijfelend kleed Inge zich uit. ik word nat van haar lichaam, van haar onderdanige gedrag.

Ga in de houding die mijn zus jou geleerd heeft want sletjes die zich hard van achter laten neuken verdienen het niet om te staan bij mij.

Inge kijkt angstig en knielt voor mij neer. Ik pak haar kin met één vinger en til haar hoofd omhoog.

Jij hebt vast wel trek om iets te eten toch? Inge knikt.

Ik bind haar handen vast achter haar rug en stroop mijn jurk wat op en ga op een paar meter voor haar zitten. Mijn kousen zacht en de jarretels spannen tegen mijn zachtecdijen

Je weet wat te doen. Dat heb je al geleerd bij mijn zus. Alleen je mond mag je gebruiken. Lik je mevrouw klaar. Je hebt 15 minuten. Volgens zuster Clara, ben jij de befkoningin de afdeling. Dus dat moet geen probleem zijn voor jou. Als je het goed doet krijg je antwoord op al je vragen. Ze kijkt met gretige oogjes naar mijn slipje en ziet de krulletjes haar erlangs zitten.
Al een paar maanden woekerd mijn vagina volop. Wachtend op inge. Haar toekomstige taak. Eentje in ieder geval.


De tijd gaat nu in! Kom kom!

Isabel - 29-09-26 @ 10:02

Pas als ik terug naar huis ga, besef ik werkelijk wat ik heb gedaan: ik ben vreemdgegaan! Oké, geen seks dan gehad, maar wel geheel uit vrije beweging gezoend met een ander. Met een vrouw. Met mijn gynaecologe. Dit was verdomme geen klein onschuldig kusje, maar een echte zoen. Met tong en zeker met gevoel, ook van mijn kant. Terwijl ik weet dat Annelies diepe gevoelens voor me heeft, verliefd op me is. Wat ik heb gedaan is niet eerlijk. Niet tegenover mijn man, want ik heb hem bedrogen. En ook zeker niet tegenover Annelies, want geef ik haar hier geen valse hoop mee? Ze is verliefd op me, maar wat heb ik haar te bieden? Ik hou van Job, ik ben zwanger van hem en ga hem echt niet verlaten. Dat zal Annelies zich toch ook wel realiseren? Wat heb ik gedaan? Waarom deed ik dit? Bij de ingang van het ziekenhuis nog wel. De vriendin van Annelies had het zomaar kunnen zien. Of een bekende van mij die toevallig net in of uit het ziekenhuis kwam. Waarom juist nu zo met vuur spelen, in deze fase van mijn leven, in deze fase van mijn huwelijk met Job? Van de zoen an sich heb ik geen spijt, maar wel van de mogelijke gevolgen ervan. Sterker nog: ik voel me vreemd genoeg niet eens schuldig tegenover mijn man dat ik dit heb gedaan. Ik heb me (veel) te veel laten leiden door mijn emoties. Al weet ik ook dat ik daarmee net zo goed tegen mezelf sta te liegen. Nee, het was de magische aantrekkingskracht van deze vrouw. Niet van zomaar een willekeurige vrouw, maar uitsluitend van deze vrouw. En niet omdat ze verliefd op me is. Dat maakte de stap voor mij juist alleen maar moeilijker. Toch had ik die stap genomen, door haar te zoenen, met alle gevolgen van dien.

Onderweg naar huis, stop ik in de stad. Uit onterechte zelfmedelijden wil ik mezelf een beetje verwennen. Een mooi setje lingerie, zodat ik me goed voel. Goed voelen voor mezelf, voor Job en misschien ook wel een beetje voor Annelies. En een sexy nachtjaponnetje. Voor als ik straks in het ziekenhuis kom te liggen, want dan ga ik dus echt niet in zo’n afschuwelijke ziekhuisjurk liggen. Opgelucht van de uitkomst van de onderzoeken en vermoeid door alles wat er daarna nog is gebeurd, ga ik in bad liggen. Wassen, scheren, relaxen. En weer een beetje mezelf verwennen. Mijn lichaam vraagt er momenteel gewoon veel meer om dan anders. En ondanks mijn schuldgevoelens tegenover mijn man, is het weer mijn gynaecologe waaraan ik denk als ik mezelf streel.
Ik heb haar gezoend. En dat was fijn. Zou de rest ook zo fijn zijn? Of zelfs nog beter dan met een man, dan met Job, zoals Annelies me in mijn visioen laatst probeerde duidelijk te maken? Zou ik dat kunnen? Seks met een vrouw hebben?

Haar kaartje met privénummer ligt al een tijdje voor me op tafel als ik mijn telefoon pak. Vanaf het moment dat Annelies bekende verliefd op me te zijn, zat ik nog maar met 1 vraag…
“Keek je de eerste keer dat ik bij je in de stoel lag ook met andere ogen naar mijn kutje? Anders dan bij andere cliënten, bedoel ik dan? Wat ging er door je heen toen ik mijn benen voor je opende en ik je me daar liet betasten?”, app ik uiteindelijk, trillend van de zenuwen, naar haar privénummer. Ik doe nog wat huishoudelijke taken en begin dan vast het avondeten voor te bereiden…

Annelies - 29-09-26 @ 10:54

Overwerk. Zuchtend sluit ik uiteindelijk mijn laptop en kijk op de klok. Zo laat al? Snel pak ik mijn jas en verlaat het ziekenhuis. Dat door het tijdstip een stuk stiller oogt dan overdag. Ik rijd naar huis en voel me doodmoe. Na een rustig rit kom ik thuis en parkeer de auto. In mijn huis plof ik op de bank. Gek genoeg heb ik geen honger. Alleen de vermoeidheid die op mijn spieren en ogen drukt. Inge is er niet. Die zit natuurlijk nog bij haar vriendin. Ik twijfel wat te doen. Slapen gaat nog even niet. Ondanks mijn vermoeidheid giert de adrenaline nog door mijn lichaam. In TV heb ik geen zin. Dan begint mijn telefoon te trillen en hoor ik het karakteristieke ping geluid. Ik pak het apparaat en zie 'onbekende beller'. Als ik het appje open, lees ik de boodschap: “Keek je de eerste keer dat ik bij je in de stoel lag ook met andere ogen naar mijn kutje? Anders dan bij andere cliënten, bedoel ik dan? Wat ging er door je heen toen ik mijn benen voor je opende en ik je me daar liet betasten?” Het is afkomstig van Isabel. Even voel ik een opwindende vreugde. Ze heeft me geappt! Maar de boodschap is wat mysterieus. Wil ze me uitdagen of juist proberen te belasteren? Misschien is ze geschrokken van haar kus en wil ze alles toedekken als hormonale opwelling. Misschien is dat de reden dat ze het in het medische trekt. Ik denk er over na. Als ik verder ga, klaagt ze me misschien echt aan vanwege ongewenste intimiteiten met haar arts. Maar haar negeren wil ik niet. De mooie Isabel heeft me in haar ban. Weer voel ik golven verliefdheid over me stromen als ik haar gezicht voor me projecteer.

Ik besluit eerlijk te zijn. Geen omtrekkende bewegingen meer. Duidelijkheid. Langzaam, de woorden overwegend, begin ik te typen. Ik kijk naar het eindresultaat: "Lieve Isabel. Toen je daar lag was je voor mij aanvankelijk een doodgewone cliënt. Een zwangere vrouw, zoals ik er dagelijk velen zie. En de vagina is voor mij net zo gewoon als je neus of mond. Maar bedenk, ik ben niet of andere lesbienne die opgewonden raakt van de kut van een andere vrouw. Ik ben verliefd op je. Natuurlijk voel ik me momenteel ook seksueel aangetrokken tot je, maar mijn gevoelens voor jou zijn zuiver. Het is je blik, in die prachtige ogen. Noem het liefde op het eerste gezicht. Maar toen ik je zag, wist ik gelijk: Ik ben verliefd. En ja, toen ik je onderzocht, tintelde mijn huid en voelde ik me seksueel opgewonden. Maar mijn liefde voor je was er eerst." En aarzel ik, maar dan voeg ik toe: "Ik wil niet stoken in je huwelijk, dus zal ik me terug trekken als je niet van avances gediend bent, maar ik wil je graag nog een keer zien en er over praten. Kunnen we elkaar morgen ontmoeten in De Huiskamer?" Ik voeg het adres toe en een tijdstip. Dan verstuur ik het appje.

Isabel - 29-09-26 @ 12:53

Ik had het geluid van mijn telefoon bewust uitgezet toen ik haar berichtje kreeg. Ik wilde niet dat Job direct iets zou vermoeden. Als ik even naar de wc ben, lees ik het berichtje van Annelies. Natuurlijk bekeek ze mijn vagina niet als een lekker gebakje van de warme bakker! Hoe kon ik zo stom zijn dat ook maar te denken? En te vragen. Ze is een vrouw, een lesbische dan misschien. Maar betekent natuurlijk niet ze alleen maar aan blote kutten denkt. Dat mannen al geil worden van een klein beetje upskirt, betekent natuurlijk niet dat lesbiennes daar ook meteen wild van worden. Annelies in ieder geval duidelijk niet. Die is daar te ontwikkeld voor en heeft wel iets meer niveau dan dat. Nee, Annelies valt op een persoon, niet op een blote kut. Gelukkig maar. Gelukkig was ik meer voor haar dan alleen maar een blote kut.
Neemt niet weg dat het aanraken van mijn vagina toch wel iets met haar deed. Zoals het ook iets met mij deed misschien. Het laatste stukje van haar berichtje lees ik meerdere keren opnieuw. "Ik wil niet stoken in je huwelijk, dus zal ik me terug trekken als je niet van avances gediend bent, maar ik wil je graag nog een keer zien en er over praten. Kunnen we elkaar morgen ontmoeten in De Huiskamer?". Ik weet niet goed hoe ik hier op moet reageren al geeft wat ik lees, me wel een heel speciaal gevoel.
Ik wil ook helemaal niet toestaan dat iemand in mijn huwelijk stookt. Maar tegelijk voel ik me eerder waanzinnig gevlijd vanwege haar avances dan dat ze me afschrikken. Of zouden moeten afschrikken. Had ik nu BOM-moeder geweest of in scheiding gelegen, dan had het makkelijker geweest. Maar dat is niet het geval. En mijn huwelijk met Job is veel te goed om op het spel te zetten. Het geeft een onwerkelijk gevoel van vertwijfeling, terwijl ik tegelijk ook heel goed weet wat ik het liefst zou willen doen. Met het berichtje dat ik vervolgens naar Annelies stuur, sta ik doe dat mijn relatie complexer wordt. Ik zou het niet moeten doen. Ik zou gewoon nee moeten tegen. Maar in plaats daarvan stem ik juist in met een ontmoeting.

Een uur later, als de film is afgelopen, ga ik naar boven. Job blijft nog even beneden en uiteindelijk app ik of hij ook naar boven komt. In mijn nieuwe lingerie en mijn sexy nachtjaponnetje zit ik uitdagend op bed als hij de slaapkamer binnenkomt. Ik heb zin in seks. “Weet je het zeker?”, vraagt Job die mijn bedoeling zeer goed snapt, “ik bedoel na gisteren en zo?”. “Annelies heeft me verzekerd dat het niet van de seks kon komen en alles is verder goed met mij en met de baby”, zeg ik en zet mijn voeten met opgetrokken benen uitnodigend ver uit elkaar.
Job en ik hebben weer heerlijke intieme seks met elkaar, maar het is steeds weer Annelies waar ik aan denk. Aan hoe anders het is om haar gladde gezicht tussen mijn dijen te voelen in plaats de stoppels van Job’s gezicht. Of hoe haar mond op mijn lichaam zou aanvoelen, vergeleken met die van Job. Die zoen met haar had bepaalde gevoelens duidelijk alleen maar bij me aangewakkerd.
En wanneer ik in standje 69 bovenop Job lig, iets dat ik altijd met een man doe, want ik wil de controle houden, vraag ik me zelfs af hoe het zou zijn om in datzelfde standje onder Annelies te liggen. Ik ben altijd veel te bang dat een man zich niet weet in te houden en te gretig of te diep gaat, waardoor ik er altijd voor kies om bovenop te liggen. Maar met Annelies zou het anders kunnen zijn. Ik weet ook niet wat me bezield om nu juist dit soort dingen te bedenken, terwijl ik met mijn man bezig ben.
Ik kneed zijn ballen, lik en zuig aan zijn harde pik en trek hem flink af, totdat hij vol in mijn mond klaarkomt. Het is iets dat ik eigenlijk nooit toelaat. Vandaar ook dat Job me nogal verrast aankijkt als ik het dit keer wel toelaat. Helemaal wanneer ik ook nog eens alles zomaar doorslik. “Ik heb ergens gelezen dat het juist goed voor de baby is als je het zaad van de vader doorslikt…”, lach ik hem toe.

Annelies - 29-09-26 @ 13:47

Ik lig al in bed als mijn telefoon weer pingt. Even blijf ik al verstijfd liggen. Ik durf bijna niet te kijken. Bang dat het een of andere banale reclame is of een uitnodiging voor een APK keuring. Ik voel me weer net toen ik zestien was en verliefd op mijn lerares Engels. De vrouw die me de The Price of Salt van Patricia Highsmith te leen had gegeven. Hét boek voor beginnende lesbiennes. Het verhaal van een verkoopster in een warenhuis die verliefd wordt op een Amerikaanse vrouw uit de New Yorkse High Society en een relatie met haar krijgt. Ik las het boek met rode oortjes en liet me vervolgens door mijn lerares inwijden in de lesbische liefde. Ook toen was ik alert op een boodschap van haar. Die kreeg ik toen nog via briefjes die ze me heimelijk toespeelde. Ik kijk op mijn telefoon. Het is weer een anonieme beller en als ik op het appje klik, zie ik dat het van Isabel is. Bijna laat ik de telefoon uit mijn trillende handen vallen. Doe even rustig aan, muts, spreek ik mezelf toe, je lijkt wel een verliefde puber. Gelukkig het is geen afwijzing. Ze wil me graag zien in De Huiskamer.

De volgende morgen ben ik vroeg wakker. Ik heb slecht geslapen. Mijn gedachten zijn voortdurend bij de mooie Isabel. Ik weet dat ze hetero is en getrouwd, maar dat kan me niet meer schelen. Ik was ook hetero toen mijn lerares Nederlands me verleidde. Althans dat dacht ik, maar Manon, mijn lerares vertelde me later dat ze al veel eerder dan ik had gezien dat ik op vrouwen viel. Ze vertelde me nog een andere, harde, waarheid. Een lesbienne kan wel verliefd worden op een andere vrouw, maar weet nooit of die andere vrouw ook lesbische neigingen heeft. Ik maak mijn ontbijt IJslandse yoghurt over een in stukken gesneden banaan en koffie. Ik heb al tien keer mijn telefoon gecheckt of ik geen appje heb gemist en Isabel zich misschien bedacht heeft. Dan pak ik mijn koffertje en loop naar mijn auto. Even komt Inge in mijn gedachten. Al die tijd heb ik geen moment gedacht dat wat ik doe in feite overspel is. Maar Inge heeft niets meer van zich laten horen. Ik parkeer bij het ziekenhuis in de parkeergarage en ga met de lift naar mijn verdieping. Ariadne houdt me tegen op de gang. "Dagrapporten?" zegt ze. "Heb je al," zeg ik, "gisteravond via de mail..." "Hum," zegt mijn baas, "weer erg laat, dame...en heb je nog gedacht aan die vergadering met het UMC morgen?" "Ik denk aan niets anders," lieg ik.

Op mijn kamer kom ik tot rust. Zuchtend kijk ik naar de lijst met namen van zwangere dames op mijn spreekuur. Even later brengt mijn assistente de eerste binnen. Een hoogzware blondine en haar onverschillige man. Snel en efficiënt werk ik me door de rijstebriberg van cliënten heen tot het tijd is om het luilekkerland van De Huiskamer te betreden. Ik kijk in de spiegel, vind voor de tienduizendste keer dat mijn neus veel te lang is en mijn lippen te smal en pak mijn lippenstift. Was ik ook zo op mijn zestiende? Vast wel. Hoe oud was Manon ook al weer toen? Achtendertig of zo. En getrouwd met een veel oudere man. Het werd nooit iets tussen mij en Manon. Ik deed eindexamen en vertrok van school en Manon heb ik nooit meer terug gezien. Ik loop naar mijn assistente. "Ik ga...was er nog iets?" Ze glimlacht. "De Anaconda had weer wat te zeuren over die dagrapporten, maar dat is inmiddels geregeld," Ik grinnik over de bijnaam van Ariadne en loop naar de lift. Ik voel vlinders in mijn buik als ik in mijn auto stap. Nog even en dan zie ik Isabel weer.

Isabel - 29-09-26 @ 15:03

Natuurlijk voel ik me schuldig tegenover mijn man. Maar minder dan ik wellicht zou moeten. En het weerhoudt me er ook niet van om te doen wat ik nu ga doen. Voor zover ik weet vermoedt Job niets en weet hij niets van mijn groeiende contact met mijn gynaecologe. En Job zou het niet in zijn hoofd halen om in mijn telefoon rond te snuffelen. Bovendien, alle berichtjes zijn voor de zekerheid gewist. Los daarvan heeft mijn man momenteel denk ik erg weinig te klagen. Want de seks de afgelopen twee dagen is geweldig, voor ons allebei.
Annelies zou meer recht tot klagen hebben als je het zo bekijkt. Want wij hebben contact en zij maakt gevoelens bij me los die ik niet eerder kende. En ik vast ook wel bij haar. En als beloning daarvoor ga ik vervolgens met mijn man naar ben. Dus de afgelopen twee dagen heeft mijn man volop geprofiteerd van het voorspel dat er tussen Annelies en mij gaande was. Misschien is het dus nog wel minder eerlijk tegenover haar dan tegenover Job.
Vandaag gaat Job vanuit het werk eerst sporten, zoals elke week. Voor ik naar De Huiskamer vertrek, heb ik het eten al voorbereid. Voor de zekerheid heb ik nog wel even een leugentje verzonnen waarom ik eventueel niet thuis ben mocht Job om wat voor reden dan ook, eerder thuis komen.
Enerzijds ben ik best opgewonden als ik naar De Huiskamer rij, een plek waar ikzelf nog nooit ben geweest. Anderzijds doe ik het met lood in mijn schoenen, omdat ik niet goed weet wat ik van onze ontmoeting verwachten mag of wil. Feit is dat Annelies mijn gedachte beheerst. Echt elk moment van de dag en op iedere manier. Feit is ook dat ik haar gisteren geheel uit vrije beweging heb gekust, iets waar ik in onze situatie spijt van zou moeten hebben, maar het vreemd genoeg toch niet heb. Feit is ook dat ik totaal niet weet wat ik eigenlijk met deze situatie aan moet, waar ik in hemelsnaam mee bezig ben en wat ik zelf hoop te vinden of te ontdekken.
Maar de aantrekkingskracht die mijn gynaecologe op mij heeft, is gewoon niet te bevatten en laat me dingen doen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.

Ik voel mijn hart bonken en mijn keel is droog van de zenuwen. Bloeddruk waarschijnlijk 200 over 140 en een dito hartslag. Dit kan toch haast niet goed zijn voor mij of de baby. Toch zet ik door, hoe moeilijk ik het ook vind. Aarzelend ga ik naar binnen, de zenuwen gieren door mijn lijf. Daar zit ze, wat afgelegen achterin: Annelies, mijn gynaecologe, de vrouw die verliefd op mij is en de enige reden dat ik hier nu ben. Haar ogen fonkelen, stralen, maar niet voordat ze mij ziet. Daarvoor leek haar blik eerder bang en keek ze voortdurend op haar telefoon. De onzekerheid over mijn komst, of een afzegging van onze afspraak heeft plaatsgemaakt voor de bevestiging dat ik haar daadwerkelijk wil ontmoeten. In gewone kleding en niet in haar dokterspak, is ze zowaar nog mooier.
Ik loop op haar af. Wat moet ik nu doen? Moet ik haar omhelzen? Moet ik haar zoenen? Kan dat hier zomaar? Of moet ik gewoon niets doen en gaan zitten? Gewoon, twee vrouwen die elkaar nauwelijks kennen en hebben afgesproken. Bij Annelies lijkt het zelfde dilemma zich af te spelen. Een beetje ongemakkelijk, en zonder duidelijke begroeting gaan we maar zitten. Een haast onwerkelijk mengelmoes van sereniteit, opwinding en ontspannenheid begint in mij lichaam te ontwikkelen.
De mooie, maar beslist niet overdreven uitbundige lingerie die ik gisteren nog voor mijn man had aangetrokken, kriebelt onder mijn kleding. Geen idee eigenlijk of ik het bewust of juist meer uit voorzorg had aangetrokken. Want ik weet helemaal niets meer lijkt het wel. Alleen dat ik het gisteren wel bewust mede voor haar had gekocht.
“Fijn dat je er bent Isabel”, zegt ze vriendelijk, “wil je wat drinken?”. Ik knik. “Doe maar weer een spa blauw. Dat is geloof het enige dat ik momenteel kan verdragen aan drinken”.
Ik kan maar niet geloven dat ik hier zit, dat ik deze stap heb durven nemen. Ik zit recht tegenover een waanzinnig knappe vrouw, die geen geheim heeft gemaakt van haar ware gevoelens voor mij. Haar intenties voor dit moment durf ik dan ook totaal niet in te schatten, maar ik kan ze wellicht wel een beetje raden aangezien ze verliefd op me is. En mijn eigen intenties? Die kan ik vreemd genoeg misschien nog wel slechter inschatten…

Annelies - 29-09-26 @ 16:50

Wat is ze mooi. Als ze tegenover me gaat zitten, voel ik mijn hart overslaan. Ik moet denken aan dat oude Buddy Holly liedje, "Hearbeat what do you miss when my baby is kissing me..." Maar er is geen sprake van kussen. Ze zit daar en ik hier. Alsof er een heel universum tussen ons is. Ik was veel te vroeg in De Huiskamer, een gezellig tentje waar ze koffie schenken en frisdrank en snacks verkopen. Steeds maar weer raadpleegde ik mijn telefoon. Geen berichten. Goed nieuws of juist slecht nieuws. Nerveus speel ik met mijn derde espresso. En dan komt ze binnen, de mooie Isabel. Nogmaals ze is niet eens superknap. Maar ze heeft een uitstraling en een uitdagende twinkeling in haar ogen. Liefde is iets vreemds. Ik heb er veel over gelezen, mede omdat mijn cliënten vrijwel allemaal zijn geconfronteerd met het resultaat van liefde: een baby. Je kunt zomaar op iemand verliefd raken, door zijn of haar manier van doen, de uitstraling of de geheimzinnige X-factor. Zo ben ik verliefd geraakt op Inge en nu op Isabel. Ik haal een spa blauw voor haar en neem zelf een gewone koffie. Als ik weer zit, kijkt Isabel me geheimzinnig aan. "Ik hou van mijn man," zegt ze dan onverwachts. Ik glimlach. Want wat had ik dan verwacht? Dat ze zich op me zou storten en we na een woeste vrijpartij de horizon tegemoet zouden rijden? "Klinkt logisch," zeg ik. "Ik ben verliefd op jou." Nu bloost ze, wast haar schattig staat. Ik zie dat ik haar uit haar evenwicht haal. "Ik weet niet waarom ik dit doe..."?" zegt ze dan. "Ik ben getrouwd, verwacht een kind en dan vertel jij me dat je verliefd bent..." Ik knik. "Ik weet het en geloof me het is niet mijn gewoonte om cliënten te overvallen met een liefdesverklaring. "Dat mag ik hopen..." zegt Isabel wat pinnig.

Ik zucht. "Lieve Isabel," zeg ik, "liefde kun je niet sturen, je wordt verliefd en volgens een oud liedje 'ben je dan verloren, je zakt er in tot allebei je oren.' Ze kijkt me aan alsof ik gek ben geworden. "Ik ben verliefd op je geworden en dan ik twee dingen doen, het negeren en gewoon tegen je doen als tegen elke cliënt of je mijn liefde verklaren. Dat is een risico, want je kan je beledigd voelen of bedreigd of allebei, Maar als ik het niet doe, dan word ik gillend gek. Ik weet niet eens wat ik eigenlijk wil. Net zoals een puppy die hard achter een auto aan rent, zonder te weten wat hij zou moeten doen als hij de auto inhaalt." Isabel fronst haar wenkbrauwen. "Je weet niet wat je wil?" "Nee," zeg ik, "jij bent getrouwd en ik heb een relatie. Ik ben helemaal verkeerd bezig. Als ze er op mijn werk achter komen zal mijn baas niet aarzelen om me aan te klagen bij de directie. En als mijn vriendin het merkt, krijg ik klappen. Maar ik moest het zeggen." Ik moet denken aan The Price of Salt waarin het hoofdpersonage verliefd wordt op de society dame. In de jaren vijftig toen homoseksualiteit niet op de kalender stond. Ook daar kan het object van haar liefde zich niet zomaar vrij maken uit haar omgeving om zich over te geven aan een lesbische verhouding. "Maar wat wil je Annelies?" vraagt Isabel, "seks? Of mijn handje vasthouden?"

Ik kijk haar aan. "Ik wil je kussen," zeg ik dan. Het moet even inzinken. "Je wil overspel plegen?" zegt Isabel. "Het kan me niet schelen hoe je het noemt," zeg ik, "toen je mij kuste bij het ziekenhuis was dat spontaan. Kennelijk wilde je het zelf ook en..." Mijn adem wordt afgesneden. Isabel is omhoog gekomen en heeft ze zich over me heen gebogen. Ik voel haar zachte lippen op de mijne. Mijn tong glijdt naar binnen en de hare ook. Het wordt een langgerekte kus, heel intens. Opeens bestaat De Huiskamer niet meer. De kus gaat over in een langdurige vrijpartij. Alsof we al jaren niets anders doen.

Isabel - 30-09-26 @ 08:48

Een mix van verontschuldigingen en redenen voor haar gedrag, iets anders kan ik haar gedrag niet noemen. Ze kijkt me aan.
"Ik wil je kussen", zegt ze dan aarzelend. En ook al had ik iets dergelijks ergens wel verwacht, het moet even bij indalen. "Je wil overspel plegen?", vraag ik terug. Annelies haalt haar schouders op. "Het kan me niet schelen hoe je het noemt", antwoordt ze heel rustig, "toen je mij kuste bij het ziekenhuis was dat spontaan. Kennelijk wilde je het zelf ook en...". En verder laat ik haar al niet meer uitpraten. In een fractie van een seconde heb ik alles overwogen en kon nog maar één ding bedenken om te doen. Ik ben overeind geschoten en sta half over tafel gebogen met mijn lippen op die van Annelies gedrukt. Hartslag en bloeddruk die iedere gezonde waarde ruimschoots overschrijden. Op het moment dat onze tongen zich om elkaar heen strengelen, gaat er nog maar één alarmbel af: die van het verlangen in mijn kut. Ik ben mezelf niet meer en zoen haar ongegeneerd en alsof we helemaal alleen in een afgelegen gebied zijn, in plaats van midden in De Huiskamer. Tijd en plaats lijken eventjes niet langer te bestaan. Het is alleen zij en ik, onze monden onlosmakelijk met elkaar verbonden. Mijn longen vullen zich met haar adem, mijn mond met haar tong en haar speeksel. “Dames… Zouden jullie dit misschien gewoon thuis kunnen doen?”, vraagt iemand van de bediening in het voorbijgaan. “Ja natuurlijk. Sorry”, zeg ik verontschuldigend, maak me los van Annelies en ga hevig blozend weer op mijn stoel zitten. “Dat sorry sloeg niet op jou hoor”, zeg ik opgelaten tegen Annelies waarop we allebei in de lach schieten. Ik heb geen spijt van mijn actie, van de gevolgen al evenmin. Hooguit spijt van dat ik me hier zo liet gaan. Nog half lachend geeft Annelies me een goedkeurend knipoogje. “Dat was echt een heerlijke zoen Isabel”, straalt ze. Dat kan ik zelf moeilijk ontkennen. Ik denk er precies zo over. En ergens voel ik dat ik meer wil, al maakt dat alles natuurlijk nog complexer dan het op dit moment al is. “En nu?”, vraag ik haar onzeker en voorzichtig. Hier blijven kan wel, maar kan er verder niets gebeuren. Samen naar het toilet zal hier toch echt niet tot de mogelijkheden horen na onze zoen midden in de zaak. En naar huis gaan is voor beiden geen optie. Bij mij kan Job altijd thuis komen en Annelies zit met Inge. En ook al weten we dat we onherroepelijk op een overspel afstevenen, als we daar niet al in zijn beland, ik denk niet dat we dit moedwillig doen om onze partner te kwetsen. Ik in elk geval niet. Ik weet me geen raad met mijn gevoelens, met mijn gevoelens van diepgewortelde liefde voor Job, maar ook met de nieuwsgierige opwindende gevoelens die ik momenteel voor Annelies voel.

Annelies - 30-09-26 @ 12:01

De kus is eindeloos en ik voel me heerlijk. Ik zweef. Natuurlijk is er weer de gewone jaloezie. Een van medewerkers vind het nodig een opmerking te maken. We gaan weer zitten. Maar niets kan me dit meer afpakken. Ik lach naar Isabel en zegt dat de zoen heerlijk was. "En nu?" zegt ze nerveus. Gek genoeg had ik nog niet zover gedacht. Ik had misschien wel gehoopt op die kus, maar die niet verwacht. We kunnen moeilijk nu naar huis gaan waar Job misschien elk ogenblik thuis kan komen. Mijn huis? Inge is momenteel elders, dus dat zou kunnen... Maar hoe vindt ze dat? Het is allemaal nog zo pril. Ik heb bekend dat ik verliefd op haar ben en dat ik haar wil kussen. En dat laatste heeft ze gedaan. Maar wil ze verder. De volgende stap is seks. Lesbische seks. Die is teder en gevoelig, maar toch seks. Is ze daar wel aan toe? Ik zie hoe ze nadenkt en afweegt. Ik weet hoe het was toen ik verleid werd door mijn lerares. Ik was zo groen als gras. Het begon met opmerkingen, uitlenen van lesbische boeken. Dan kusjes, toen vrijen en uiteindelijk werd ik in haar slaapkamer verleid. Het was de eerste keer dat ik een vrouw in het echt naakt zag. Een rijpe vrouw. Ik wist me geen raad. Maar ik werd op mijn gemak gesteld en ervoer hoe lekker seks met een vrouw kan zijn. Zo veel minder ruw en kort dan met een man. Ik kijk weer naar de mooie Isabel en voel een grote hartstocht voor haar opkomen.

"We kunnen naar mijn huis gaan?" stel ik voor. Ze kijkt weer verschrikt. Ik weet het, ze beseft waar ik heen wil. Misschien wil ze het zelf ook wel, maar durft ze niet. Bang voor het onbekende. "Maar je vriendin dan?" "Inge is momenteel niet meer in ons huis," zeg ik zachtjes. "We hebben ruzie..." Ze kijkt ongelovig. "Door mij?" zegt ze. "Nee," zeg ik, "het gaat al tijden slecht tussen ons." "Ik weet het niet," aarzelt ze. "Wat gaan we doen?" "Knuffelen," zeg ik, "vrijen..." "Seks?" vraagt ze. "Misschien," zeg ik, "als je het wil..." "Ik voel me fijn bij jou," bekent ze, "en ik ben nieuwsgierig naar je...maar het is zo anders. Ik heb altijd alleen seks gehad met mannen..." Ik knik. "Logisch, je bent nu eenmaal hetero. Maar je moet niks. Al zouden we alleen maar praten. Of elkaars hand vast houden. Voor mij is het ook nieuw. Ik ben tot nu toe altijd trouw geweest aan Inge." "En zij ook aan jou?" Ik haal mijn schouders op. "Geen idee. Inge is veel jonger dan ik en een stuk wilder. Misschien..." Weer kijk ik in die prachtige ogen en voel me wegzweven. Ze is zo verschrikkelijk mooi. En lief en... Hemel ik ben echt verliefd! ? "Nou?" zeg ik, "wil je met me mee naar mijn huis?"

Ariadne - 30-09-26 @ 20:13

Hoi Inge, ik vermoed dat je mij laatste ketting wat te heftig vind. Je bent stil. Ik wil het met alle liefde minderen. Of heb je geen tijd gehad, wat natuurlijk zomaar kan. Laat even iets weten alsjeblieft.

Liefs Ariadne

Inge - 01-10-26 @ 10:48

Hoi lieve Ariadne, ik vond het niet te heftig hoor! Ik ben best wel druk met studie dus niet altijd evenveel tijd om te schrijven, sorry dat ik zo langzaam ben! Ik vind het juist superspannend hoe dominant jij bent en dat is in het echt ook wel een stiekeme grote fantasie van mij 🙄 Ik heb heel veel zin om met dit superfijne kettingverhaal verder te gaan dus dat ga ik zeer binnenkort doen. Liefs, Inge

Ariadne - 01-10-26 @ 11:50

Lieve Inge, fijn dat je even iets laat weten. Fantastisch dat je verder wil met schrijven en dat het niet te veel was. Maar neem je tijd! Je studie is veel belangrijker. Ik wacht gewoon op jou stukje.

Liefs Ariadne.

Opwindend dat dit een fantasie van jou is

Isabel - 01-10-26 @ 16:13

Ik schrik er toch wel van wanneer Annelies voorstelt om dan maar naar haar huis te gaan. Ik had misschien nooit als mogelijkheid bedacht, omdat zij met Inge samenleeft. Onze zoen smaakte naar meer, voor ons allebei. Maar om werkelijk met haar mee naar huis te gaan, dat lijkt wel een zeer grote stap ineens.
Ze kijkt weer verschrikt. Ik weet het, ze beseft waar ik heen wil. Misschien wil ze het zelf ook wel, maar durft ze niet. Bang voor het onbekende. "Maar je vriendin dan?", probeer ik het nog. Maar haar vriendin Inge blijkt momenteel niet meer bij haar te wonen. Vandaar dat zij dus ook wel kon voorstellen om naar haar huis te gaan. "Ik weet het niet", zeg ik aarzelend. Enerzijds ben ik doodsbang voor wat er kan gebeuren als ik mee ga. Anderzijds wil ik juist niets liever dan dat. "Wat gaan we doen?", vraag ik haar. Want ook al zou ik heel hard weg moeten rennen, is er iets dat me tegen houdt dat te doen.
Mijn hoofd zegt dat ik hier weg moet, zonder haar. Afketsen nu het nog kan. Terug naar mijn veilige omgeving met Job. Maar mijn hart zegt wat anders. Mijn hart bonkt als een gek. Niet zozeer van angst, maar eerder van nieuwsgierigheid. En mijn onderbuik, mijn kut, geeft aan dat het werkelijk nergens bang voor is.
Sinds Annelies me daar beneden beroepsmatig heeft aangeraakt, heeft dat idee en het bijbehorende gevoel me niet meer losgelaten. Mijn hoofd zegt nee, mijn hart zegt ja en mijn kut verlangt naar niets anders dan de meest waanzinnige aanrakingen van deze al even waanzinnige vrouw. "Knuffelen", stelt ze heel bewust voor. Niet te gretig, maar wel alle aandacht en intimiteit. "vrijen...? Seks?", vraag ik haar. Dat behoort wat Annelies betreft zeker tot de mogelijkheden, maar alleen als ik dat echt wil. Hoe verliefd ze ook op me is, ze stelt mij op de eerste plaats. Ze wil zich niet aan me opdringen, ook al geef ik haar daar misschien wel genoeg aanleiding toe.

Ze snapt mijn twijfel, die van een heterovrouw die opeens oog in oog staat met een geheel andere kant van haarzelf, gelukkig maar al te goed. Alsof ze het zelf ook allemaal al heeft meegemaakt. En weet hoe ze hier nu naar moet handelen.
Gevangen in de blik van haar mooie ogen, voel ik me iedere keer weer heel speciaal worden. Nooit eerder heeft iemand op zo’n manier aandacht voor mij gehad. En dat is een heel bijzonder gevoel. Maar tegelijk ook verwarrend. Want ik wil helemaal niet vreemd gaan. Ik wil Job helemaal niet kwetsen; ik hou juist zielsveel van hem.

“Nou?”, vraagt ze me dan, “wil je met me mee naar mijn huis?”. Ik denk even na. Ik voel me fijn bij haar en wil niet dat dit gevoel stopt. En ik ben nieuwsgierig naar haar. En misschien ook wel naar mezelf. Ik knik langzaam. Ondoordacht. Impulsief. Aangetrokken door een magische kracht. “Het is denk ik de enige manier om mijn nieuwsgierigheid naar je een plekje te geven?”, lach ik voorzichtig. Haar ogen stralen, de opluchting is duidelijk in haar hele gezicht te zien. Annelies knikt ook langzaam, instemmend. “Maar alles gaat op jouw voorwaarden”, drukt ze me nogmaals op het hart.
Als we haar huis betreden pak ik plots haar arm vast. “Ik… ik… ik kan niet met je vrijen Annelies”, zeg ik haar. Ik geloof dat ik het echt wel heel graag zou willen, ontdekken hoe het met een andere vrouw zou zijn, maar niet vandaag. “Niet nu…”, verontschuldig ik me. Stel dat ik thuis kom en Job is dan al thuis? Hoe moet ik hem uitleggen dat ik zo naar een andere vrouw ruik? Of waarom ik anders gedouchte had voor ik thuis kwam?
Om aan te geven dat ik niet zonder reden met haar ben meegegaan of wat dan ook, druk ik me weer tegen haar aan. Mijn lippen drukken net zo ferm op haar lippen als haar borsten tegen de mijne. Het is een hemels gevoel. En de zoen is van ongekende klasse. Onze eerste twee zoenen waren nog in het openbaar, waardoor we ons lang niet zo lieten gaan als nu hier bij haar thuis in de gang. Haar handen lijken zich overal tegelijk te bevinden, terwijl ik juist veel voorzichtiger, onzekerder te werk ga. Het voelt bijna alsof ik mijn hele leven weer opnieuw beleef. Maar ditmaal met een vrouw als destijds met een jongen.
Als we onze zoen uiteindelijk verbreken, verbindt een speekseldraadje onze lippen nog heel even. Ik kijk naar Annelies, die met gesloten ogen nog duidelijk staat na te genieten van dit moment. Ik streel haar prachtige gezicht, de fluweelzachte huid van wangen. Hoe geweldig zou het zijn om dat gezicht tussen mijn benen te zien als ik omlaag zou kijken. En het enige dat ik daarvoor hoef te doen, is het haar vragen. Maar juist dat wil ik niet. Niet nu. Of liever wil ik het wel, maar is de tijd er niet naar. Ik zou het thuis nooit kunnen uitleggen als ik dit nu zou doorzetten. We kijken elkaar weer aan, wat het voor mij alleen nog maar moeilijker maakt om niet te zwichten voor mijn nieuwsgierigheid. “Vind je het echt niet erg als we het vandaag alleen bij praten, wat aanraken en zoenen houden?”, vraag ik hijgend in haar oor als ik me weer tegen haar aan druk. “Nee, echt niet”, is haar duidelijke antwoord, waaruit ook inderdaad geen teleurstelling spreekt. “Alleen al dat je hier durft te zijn… Dat je hier wilt zijn, bij mij… Is meer dan genoeg voor dit moment. Zeker meer dan ik had verwacht”, zegt ze en een fractie later genieten we opnieuw van het fantastische spel dat onze tongen met elkaar spelen.

Annelies - 01-10-26 @ 21:38

We nemen afscheid met nog een lang aangehouden kus. Daarna stap ik in mijn auto en rijd naar huis. Ik zou teleurgesteld moeten zijn. Maar dan ben ik niet. Ik voel me gesterkt door de woorden van Isabel. Het is duidelijk dat ze nieuwsgierig is, maar dat alles haar te vlug ging. Ze is hetero, getrouwd en verwacht haar eerste kindje. Om dan al gelijk naar het huis van je aanbidster te gaan en mogelijk seks te hebben ging haar voor als nog te snel. Maar we hebben een aantal mooie momenten gedeeld. Seks was sowieso niet mijn uitgangspunt. Dat komt eventueel wel. Ik ben verliefd, dus is zoenen, knuffelen voorlopig ruim voldoende. Thuis is het huis leeg en ongezellig. Ik zie aan de lege koelkast dat ik morgen boodschappen moet doen. Waar zou Inge nu uithangen? Ze was zich zelf niet de laatste tijd. Net alsof ze ergens mee zat. Ik zet de televisie aan en bekijk het aanbod op Netflix. Het kan me allemaal niet boeien. Ik sta op en beleg een cracker met kaas. Ik ontdek ook nog een restje karnemelk. Tot nu toe ben ik als noodgedwongen vrijgezel geen succes. Ik pak een boek uit de kast, maar leg het na een paar bladzijden weer weg. Steeds doemt het gezicht van Isabel weer op. Wat trekt me zo aan, aan deze vrouw. Het is ongrijpbaar. Uiteraard ben ik onder de indruk van haar lichaam en haar schoonheid. Maar dat is het niet. Het is iets onbepaalds, iets wat me doet hunkeren naar haar. Noem het liefde. Ik zet de tv weer aan en val midden in docu over de zorg. Al snel zap ik weg. Reclames, stukjes speelfilm, films die ik al vaker heb gezien. Soms blijf ik hangen. Een zwart-wit film...'Manhattan' zie ik van Woody Allen. Hij ligt op de bank en denkt na welke dingen in het leven onmisbaar voor hem zijn, zoals een schilderij van Cezanne, het zijn allemaal dingen, tot hij opeens zegt: "Tracy's face". Tracy is het jonge meisje waarmee hij samen is geweest en met wie hij het uitgemaakt heeft. Even later zien we hem door de straten van Manhattan rennen, op weg naar Tracy. Ik zet de tv weer uit. Moet ik nu ook door de straten gaan rennen naar Isabel? Ze ziet me aankomen. Job zal wel thuis zijn. Wat zou hij denken? Wat doet de gynaecoloog van mijn vrouw hier?

Wil ik seks met Isabel? Nee, niet persé. Ik hunker naar haar liefde. Maar zij is nieuwsgierig, misschien gevleid door mijn aandacht. Ze zal niet hetzelfde voelen wat ik voor haar voel. Toen ik Inge pas leerde kennen, deden we niets anders dan vrijen. Seks kwam pas later. Ik voel weer de lippen van Isabel op de mijne. Hoe nieuwsgierig is ze? Wil ze gewoon eens weten hoe het is om een andere vrouw te zoenen of gaat het bij haar ook verder? Ik schakel de televisie weer aan. Op het scherm zie ik het slot van Manhattan. Tracy staat in de hal van haar flatgebouw, omringd door koffers. Ze wil in de taxi stappen die haar naar het vliegveld zal brengen. En vandaar zal ze naar Londen vliegen om op de RADA The Royal Academy of Dramatic Arts acteerlessen te nemen. Woody smeekt om haar niet te gaan. Maar ze confronteert hem met het feit dat hij het heeft uitgemaakt. "It's only for six months" zegt ze dan. Dat is het, bedenk ik. Ik moet geduld hebben. Isabel is hetero en ik heb bij haar iets losgemaakt. Nu moet ik geduld hebben of ze ooit naar me toe zal komen. Of ze bereid is toe te geven aan haar nieuwsgierigheid. Op meer kan ik niet hopen.

Isabel - 06-10-26 @ 09:47

Annelies en ik zoenen zoals ik niet eerder met iemand heb gezoend. En ondanks dat alles getuigde van passie, lust en verlangend, wisten we ons nog wel in te houden.
Alleen maar zoenen, aanraken en praten. Normaal gesproken het perfecte einde van de perfect eerste date wat mij betreft, want ik loop doorgaans niet te hard van stapel.
En toch… Dit keer bleef ik juist met een bepaalde soort van leegte achter, iets van een onbeantwoord gevoel. Het ging inderdaad erg snel allemaal. En misschien dat ik daarom ook wel op de rem had getrapt. Als het aan mij had gelegen, was ik misschien wel direct met haar naar bed gegaan. Ware het niet dat ik gelukkig getrouwd ben met Job, wat mij ervan had weerhouden.
Het idee alleen al: mijn man bedriegen met een ander… Het maakte me al misselijk. Of was dit de baby die dat misselijkmakende gevoel momenteel veroorzaakte toen ik terug naar huis ging? Ik voelde de lippen van mijn gynaecologe nog steeds op mijn lippen en raakte mijn mond zelfs even aan om te controleren of ze er stiekem toch niet nog waren. Maar nee. Annelies was thuis, alleen. En ik was onderweg naar mijn eigen huis, naar mijn man.
De stiekeme date die ik met de vrouw had gehad, had me dieper geraakt dat ik had verwacht en had ook meer losgemaakt. Al dagenlang beheerste Annelies compleet mijn leven, maar nu nog vele malen erger. Hoe perfect zou haar knappe gezicht tussen mijn dijen staan? Hoe spannend zou het zijn om haar verlangen te ruiken? Te proeven? Haar vingers die mijn vochtige vrucht open pelden en betraden. Hoe lekker zou dat zijn? Haar puntige tong tussen mijn gezwollen schaamlippen en tokkelend rond mijn klit, terwijl we verliefd diep in elkaars ogen staren?
Mijn hemel! Zou dat kunnen? Dat ik verliefd op haar aan het raken was? Dat kan toch haast niet? Ik ben getrouwd met Job? En ik ben nooit op vrouwen gevallen. Toch was daar constant die enorme wens, dat verlangen, om mezelf bij haar in de stoel te zetten, mijn voeten in de beugels te plaatsen en gewillig mijn benen te openen voor haar. Annelies zou geen eendenbek nodig hebben om met haar vingers zeer diep toegang tot mijn vagina te verschaffen. Ik wilde het graag, meer dan wat dan ook. Maar het zou ongepast zijn. Van haar kant. Van mijn kant.

Ik was gewoon echt geil tegen de tijd dat ik thuis kwam. Met een heerlijk gevoel stond ik achter het aanrecht het eten af te maken en kon het niet nalaten mezelf regelmatig te betasten. En net zo vaak vroeg ik me dan af hoe dit met haar zou zijn, met Annelies. Ik wilde haar, ik verlangde naar haar, nog meer nog dan ik naar mijn eigen man verlangde. Ik verlangde misschien wel net zo veel naar haar als Job naar mij verlangde. En de laatste dagen had Job zich in de zevende hemel gewaand bij mij, want ik was uitzonderlijk opgewonden en gewillig. Dat dit voor mij niet door hem, maar door een vrouw kwam, dat deed er even niet toe. En Job merkte daar bovendien niets van. Die genoot alleen maar met volle teugen van mijn toegenomen libido.
Zo ook vandaag toen ik hem thuis hoorde komen van de sportschool. Ik stak mijn opwinding niet onder stoelen of banken. Ik had bovendien de mooie lingerie nog aan. Niet voor hem, maar voor haar, al wist hij dat natuurlijk niet.
“Ruikt heerlijk schat”, zei hij toen hij de keuken binnenkwam. “En het ziet er ook heerlijk uit”, lachte hij en gleed met zijn handen over de ronde vormen van mijn kleding. Ik liet het toe, dacht daarbij aan de vrouw met wie ik vandaag weer had gezoend. “Die gesprekken met je gynaecologe hebben je duidelijk goed gedaan”, lachte hij opgewonden, “want zo heb ik je in lange tijd niet meer gezien”. Hij moest eens weten hoe goed die gesprekken voor mij waren. En hoe slecht misschien wel voor ons huwelijk.

Job stond als een ondeugende geile puber tegen me op te rijen, waarna ik even alter zwichtte, mijn rok optilde en me tegen het aanrecht door hem liet nemen. ‘Wat zou er gebeuren als Annelies en ik samen onder deze omstandigheden in de keuken zouden zijn?’, vroeg ik me af, want het was me wel duidelijk dat dit niet dit zou zijn wat ik nu met Job beleefde. Nog net op tijd slikte ik de naam van mijn gynaecologe in toen Job diep in me klaarkwam. Bijna had ik mezelf en daarmee ook haar, verraden.
“Als jij nou even snel gaat douchen, maak ik het eten even af en kunnen we daarna aan tafel”, stelde ik voor, toen Job uitgeschokt was en zijn lul langzaam uit mijn volgespoten kutje gleed.
“HELP! Denk echt alleen nog maar aan jou als ik seks met Job heb! En ook zonder seks denk ik constant aan jou”, stuurde ik Annelies snel toen Job onder de douche stond.
Ik ging de tafel vast dekken, controleerde een paar keer mijn berichtjes, maar kreeg zeker niet meteen wat van haar terug. Misschien was Inge teruggekomen en bevond Annelies zich nu met haar vriendin in een vergelijkbare situatie als ik nu met Job?
Voor de zekerheid had ik mijn telefoon op stil gezet.

Annelies - 06-10-26 @ 21:08

De dag na mijn afspraakje met Isabel, ben ik weer aan het werk. Werken is altijd een goed medicijn als je verliefd bent. Hoewel ik Isabel voortdurend zie in elke zwangere vrouw die haar benen voor mij spreid, helpt de routine en het werk me wel om niet gek te worden. Niet dat al die vagina's me opwinden, daarvoor ben ik teveel een professional. Het is mijn werk en ik hou van mijn werk. Er is een afspraak uitgevallen en ik kan even uitblazen. Ik pak mijn telefoon weer en als een verliefde puber die voortdurend de berichtjes van haar geliefde overleest, roep ik de appjes van Isabel maar weer eens op: “HELP! Denk echt alleen nog maar aan jou als ik seks met Job heb! En ook zonder seks denk ik constant aan jou”, lees ik voor de duizendste keer. En steeds wil ik iets liefs terugsturen, maar ik kan niet op de goede woorden komen. Ze heeft me betoverd, ik ben haar liefdesslavin, en zij is mijn wrede liefdesmeesteres. Ze martelt me met haar ingehouden kuisheid. Ze bekent voortdurend haar liefde, maar weert me dan weer af. En met goede reden, we zijn een soort lesbische Romeo en Julia. We zijn verliefd, maar kunnen er niet aan toegeven omdat zij in een hetero wereld verkeert en ik in een lesbische. Ik kijk op de klok en besluit toch een bericht te sturen. "Lieverd," begin ik, "ik houd van je met mijn hele hart en ziel. Ik ben in staat alles op te geven voor jou en je ongeboren kind. Ik wil je beminnen waar jij maar wil. Op een Grieks eiland, desnoods op de Zuidpool. En toch ik begrijp dat je aarzelt lieve schat. Je hebt Job, je hetero leventje, je vrienden en vriendinnen. En ik pas daar niet in... Ik begrijp dat je moeite hebt om verder te gaan met mij. Maar bedenk dat je maar hoeft te fluiten en ik kom naar je toegerend." Ik lees het over. Erg melodramatisch. Maar ik meen het. Ik denk weer aan Woody Allen en Tracy. Liefde is nooit rationeel. Zal ik het bericht nu deleten of op verzenden drukken? Mijn vinger aarzelt, dan druk ik resoluut op 'send'.

Na nog twee cliënten komt mijn assistente binnen. "Het grote opperhoofd wil je spreken," zegt ze ernstig, "is het bleekgezicht stout geweest?" Ik begin te lachen en ze doet mee. "Waarover wil Ariadne me spreken?" vraag ik. "Je denkt toch niet dat de grote baas haar geheimen deelt met little old me?" grijnst Jeannette. Zuchtend sta ik op en loop naar de kamer van Ariadne. "Ah, Annelies," zegt ze en wijst op de stoel tegenover haar bureau. "Ga zitten," Terwijl ik plaats neem peins ik me suf wat ik nu weer gedaan heb. Ik heb geen cliënten aangerand, geen geld verduisterd of nota's vervalst. "Hoe is je thuissituatie?" begint Ariadne. Ik kijk haar verbluft aan. Wat is dit nu weer? Gaan we op de familiaire toer? "Inge is bij me weg," zeg ik bijna fluisterend. Ariadne hoort het onbewogen aan. Die zal pas schrikken als ik onthul dat ik bezig ben een cliënte van me te versieren. "Ruzie?" "Het gaat al een tijdje slecht," beken ik. "We zijn niet meer zo verliefd als vroeger." Ariadne knikt. "Het was me al opgevallen dat je niet helemaal de oude bent. Je luncht langer dan toegestaan, gaat vroeger weg. Maar dit verklaart veel...weet je waar Inge uithangt?" "Niet echt, ze zei dat ze bij een vriendin zou intrekken, maar ik heb al een paar dagen niets meer gehoord." "Sterkte meid," zegt Ariadne, "als er iets is wat ik voor je kan doen?" Ik schud mijn hoofd. Even later ben ik weer op mijn kamer en check mijn telefoon. Nog geen berichtje van Isabel.

Isabel - 07-10-26 @ 17:26

Het wachten duurt lang. Wachten op een reactie van mijn gynaecologe. Niet over de baby of mijn zwangerschap, maar een privébericht, dat iedere medische ethiek overstijgt. Het zal vast niet zijn dat Annelies me niet iets wil terugsturen, maar misschien is ze er niet voor in de gelegenheid. Misschien is Inge inderdaad weer thuisgekomen en kan ze niets sturen. Of misschien weet ze gewoon echt niet wat ze me moet sturen. Dan die middag, op het werk, ontvang ik toch opeens een berichtje van haar. Alleen al het verschijnen van haar naam in beeld is voldoende om mijn hart over te doen slaan. "Lieverd", lees ik met een bevend hart, want ik ben bang voor haar reactie, goed of slecht, "ik houd van je met mijn hele hart en ziel. Ik ben in staat alles op te geven voor jou en je ongeboren kind. Ik wil je beminnen waar jij maar wil. Op een Grieks eiland, desnoods op de Zuidpool. En toch ik begrijp dat je aarzelt lieve schat. Je hebt Job, je hetero leventje, je vrienden en vriendinnen. En ik pas daar niet in... Ik begrijp dat je moeite hebt om verder te gaan met mij. Maar bedenk dat je maar hoeft te fluiten en ik kom naar je toegerend". Ik lees het berichtje een paar keer achter elkaar, met tranen in mijn ogen. Het is erg melodramatisch, maar ik voel gewoon de puurheid bij haar woorden die ik lees. Ik leg mijn telefoon weg, maar pak die een minuut later weer en lees het berichtje nogmaals.
Een ongekende strijd woekert in mijn lijf. Angst en liefde. Goed en fout. Vreemdgaan en trouw blijven. Bekende en veilige heteroseksuele gevoelens versus ontluikende, onveilige maar fijne lesbische gevoelens. De strijd is hevig, emotioneel en misschien zelfs oneerlijk. Oneerlijk tegenover mijn man. Want diep van binnen lijk is steeds zekerder van mijn zaak te worden. Het heeft niets met hem te maken; ik kom echt niets te kort bij Job. Maar Annelies heeft iets dat ik gewoon nooit eerder heb meegemaakt. Iets in haar houding, haar uitstraling, haar handelen, heeft iets in mij losgemaakt.
Weer lees ik haar berichtje en weet totaal niet hoe ik hier op moet reageren. Maar dat ik er op moet reageren, dat voel ik aan alles. Ik denk aan Job, mijn man. En aan alles wat we samen hebben. En wat we nog krijgen, bedenk ik me als ik mijn handen even op mijn buik leg. Het ligt niet aan hem, maar aan mij. Ik moet deze stap zetten, ik wil dit ontdekken. En wat de consequenties ook zullen zijn, ik zal ze waardig dragen.

“Je hebt geen idee wat je woorden met me doen. Maar het voelt geweldig! Noordpool en Griekenland zijn me te ver weg en duurt te lang om er te naar af te reizen. Zolang kan en wil ik niet wachten. Als je me morgen eind van de middag kan inplannen in het ziekenhuis, mag je me betasten. Echt betasten. Niet professioneel, maar wel… vakkundig… En anders moeten we ergens anders afspreken. We verzinnen wel wat. Maar ik wil het, ongeacht de consequenties”, stuur ik haar uiteindelijk na lange tijd terug.

Heel even sluit ik mijn ogen en zie haar weer voor me, Annelies, een naam die als muziek in mijn oren klinkt. Ik ben ongekend opgewonden, maar op een andere manier dan normaal, dan met Job. Ik voel me nu nog mooi en verleidelijk. Over een tijdje, als mijn buik echt dik is en ik alleen nog maar positiekleding kan dragen, zal dat allemaal wel een stuk minder zijn. Natuurlijk is een zwangerschap niet een proces waarbij je echt van de ene dag op de andere compleet verandert, maar liever stel ik het gewoon niet nog langer uit. Ik ben er aan toe om het te ontdekken, om Annelies te ontdekken, om te ontdekken hoe het is om met een andere vrouw te vrijen…

Annelies - 07-10-26 @ 21:04

Het bericht komt vlak voordat ik naar huis wil gaan. Mijn lege huis, zonder vriendin. Als ik het lees, moet ik gaan zitten en begin ik spontaan te huilen. De spanning was ook zo groot. Ze wil met me verder. Althans ze wil dat ik haar betast. Echt betast en niet als gynaecologe, maar als vrouw. Het zal het begin zijn van een ontdekkingsreis. En net als bij de grote ontdekkingsreizen vier eeuwen geleden is alles onzeker. Zelfs als we elkaar ontdekken is onzeker waar we heen gaan. Zij is een hetero, gewend aan een pik en ik ben lesbienne. Verschillen we niet te veel. Ze is getrouwd, ze is zwanger. Wat verwacht ik eigenlijk. Ik schud mijn hoofd. Ik moet zijn als Magelhaen of Columbus, de reis is nu belangrijk, het ontdekken van onze gezamenlijke seksualiteit. Ik spring op en loop naar de deur van mijn kamer. Ik moet een afspraak inplannen bij Jeanette voor morgen, einde van de middag. Maar met de kruk in mijn hand, houd ik in. Dat kan helemaal niet. Ariadne houdt alles in de gaten. Als ik morgenmiddag op een afspraak een cliënte betast zonder professioneel oogmerk, dat weet ze dat binnen vijf minuten. We zullen betrapt worden, en dan vlieg ik er uit en raak ik Isabel kwijt. Ik loop terug en pak mijn telefoon. Even denk ik na. Dan tik ik een nieuw bericht in: "In het ziekenhuis is te gevaarlijk. Mijn baas houdt me teveel in de gaten. Kunnen we niet beter in een motel of hotel afspreken of desnoods bij mij thuis?" Weer twijfel ik tussen deleten en verzenden. Als ik bericht verstuur ben ik medeplichtig aan de ontrouw van Isabel. Ze gaat haar man bedriegen met een vrouw. Dan gaat mijn vinger resoluut naar 'send'. Dan pak ik mijn autosleutels en loop door de gangen naar de uitgang.

Thuis is het bijzonder ongezellig. Ondanks dat het tussen Inge en mij zoveel slechter ging, was ze er altijd. Dan bespraken we de dag en dronken wat voor we aan het eten begonnen. Daarna keken we naar een film of gingen gamen of deden een bordspel als Stratego. Soms gingen we dancen in een club in het centrum of naar de bios. Ik mis het allemaal. Hoewel ik Inge niet echt mis. Ze deed zo onverschillig de laatste tijd. Waar zou ze zijn? Zal ik bellen? Ik zit met de telefoon in mijn hand. Maar leg het apparaat weer neer. Inge zal het niet op prijs stellen als ik weer contact zoek. En ik zelf eigenlijk ook niet. Zuchtend kijk ik of Isabel al een antwoord heeft gestuurd. Ze vinkjes geven aan dat ze het bericht wel heeft gelezen. Ik zie dat ik ben vergeten boodschappen te doen. Ik ga naar een bezorgdienst en bestel sushi. Om niet helemaal te verzinken in het beeld van een oude vrijster die met haar 97 katten in een verwaarloosd huis woont, dek ik de tafel, met een bord, een wijnglas, servet en stokjes voor de sushi. Ik zet de televisie aan en kijk zonder iets te zien. De enige die ik werkelijk zie is Isabel. Haar lieve glimlach, haar mooie ogen, haar zachte lippen... Het geluid van de deurbel haalt me uit mijn concentratie. Ik ren naar de deur en pak de sushi aan van de bezorger. Ik betaal met een fooi en sluit de deur weer. Ik doe de sushi op het bord, schenk de wijn in en zet de televisie uit. Voor ik echter een hap kan nemen, klinkt een luide ping. Een berichtje! Met bonzend hart pak ik mijn telefoon...

Isabel - 09-10-26 @ 15:25

"In het ziekenhuis is te gevaarlijk. Mijn baas houdt me teveel in de gaten. Kunnen we niet beter in een motel of hotel afspreken of desnoods bij mij thuis?", lees ik later haar reactie. Eigenlijk ook niet meer dan logisch. Annelies heeft gelijk, wat ik van haar vraag, is vragen om problemen.
In het diepste geheim onderhoud ik een spannend contact met mijn gynaecologe, buiten medeweten van mijn man en buiten medeweten van de vriendin of naderende ex-vriendin van Annelies. Ik ben er niet trots op dat ik het doe, maar mijn gevoelens lijken me geen andere keus te geven. Ik moet gewoon gehoor geven aan die innerlijke drang om met Annelies te flirten. Het is ook niet langer een vraag of ik mijn zal bedriegen, maar hoe lang ik het nog weet uit te stellen. Want dat ik hem zal gaan bedriegen, omwille van een vrouw nog wel, lijkt inmiddels ook wel onomstotelijk vast te staan. En misschien is dat ook het enige verzachtende voor Job aan de hele situatie: dat het met een vrouw is, dat het niets met gevoelens voor een andere man, een andere pik te maken heeft, maar met een vrouw.
Voor het eerst in mijn leven besluit ik me ook te verdiepen in lesbische liefde, in hoe of wat vrouwen zoal met elkaar kunnen doen, al is het nodige natuurlijk best gemakkelijk in te beelden. Met ingehouden adem, een droge mond en een bonzend hart bekijk ik enkele lesbische filmpjes op een pornosite. Het windt me wel degelijk op, te meer omdat ik me inbeeld dat het Annelies en ikzelf ben die ik in de video’s zie. Ik voel me schuldig en ellendig om mijn naderende vreemdgaan, dat als een soort van Zwaard van Damocles boven mij hangt. Het schuldgevoel naar Job toe is groot, maar is en blijft slechts ondergeschikt aan de wens, het verlangen en mijn nieuwsgierigheid naar die andere vrouw, naar Annelies.

Ik zoek wat op het Internet, zoek naar een geschikt hotel of motel in de buurt. Neutraal terrein. In een andere plaats en zonder de kans dat Inge opeens thuis komt. Dan pak ik mijn telefoon en begin een berichtje te typen. Ik typ het berichtje met 1 hand. Mijn andere hand beweegt van mijn borsten naar mijn buik en tot slot naar mijn kruis. Het idee dat ik over zo’n 24 uur wel eens mijn eigen eerste lesbische ervaring zou kunnen hebben gehad, windt me ontzettend op merk ik. Slechts het typen van het berichtje maakt me geil. Achter de rug van mijn man om, ben ik een seksdate aan het regelen met een vrouw. En ik voel me er steeds minder schuldig over. Alsof dit het enige logische en onafwendbare gevolg is van onze eerste ontmoeting in het ziekenhuis.
Dan stuur ik Annelies het berichtje, waarin ik voorstel om morgen bij de VanderValk in de nabijgelegen plaats af te spreken. “Dinner for 2. Maar wat we eten, dat zien we dan wel…”, sluit ik het berichtje af. Tevreden, trots en geil leg ik mijn telefoon weg. Tevreden over hoe ik me momenteel voel, trots om wat ik zojuist heb gedaan. En geil, gewoon omdat het Annelies betreft…

Annelies - 09-10-26 @ 16:57

Het staat er echt. De naam van het hotel en een afspraak daar. Dinner for 2. Ik denk aan appelmoes en de kers, serveren ze die daar nog? Allerlei gedachten laaien in me omhoog. Wat moet ik aan? Wat als ik iemand zie ik ken op het moment dat we inchecken? Gaan we gelijk met elkaar naar bed? Ik bedenk dat ik al heel lang niet zomaar seks heb gehad met een betrekkelijke vreemde. Ik ben geen type om vreemd te gaan en al helemaal geen voorstander van een one night stand en volgens mij is Isabel net zo. We zullen als twee onervaren pubermeisjes, in het lichaam van twee volwassen vrouwen, seks met elkaar hebben. Isabel is helemaal een novice, die heeft volgens mij geen enkele seksuele ervaring met een vrouw. Ik stuur een berichtje dat ik haar morgen zie en naar haar verlang. Ik zie dat ik maar een kwart van de sushi heb gegeten. Ik loop naar de slaapkamer en open mijn deel van de kledingkast. Vrouwen en kleren, daar zou je een standaardwerk over kunnen schrijven, inclusief de beroemde zin, "ik heb niks om aan te trekken" of de mannelijke variant: "je hebt een kast vol met niks om aan te trekken". Volgt een eindeloos vergelijken en passen van jurkjes, rokjes, bloesje, shirtjes. Ik word er tureluurs van. De helft past niet meer, is uit de mode of onwaarschijnlijk lelijk. Waarom ik die ooit gekocht heb?

Uiteindelijk houd ik een zwart leren rokje over, dat ik vorig jaar in de Bijenkorf heb gekocht. En na een nieuwe ronde volgt een witte zijden blouse. Nerveus sta ik voor de spiegel. Ik lijk wel een tiener die zich voorbereid op haar eerste schoolfeestje. Lingerie. Gelukkig heb ik een mooi setje van Victoria's secret in de kast hangen. Een Viper balconette bh en bijhorende string. Zwart met kant. Ik voel ineens ongelooflijk vrouwelijk. Ik trek alles weer uit en hang het op. Morgen zal ik het meenemen in een weekendtas en me na afloop van het werk in het ziekenhuis omkleden. Opgewonden loop ik weer naar beneden. Dat ik morgen Inge zal bedriegen, belast me totaal niet. Ze heeft me in de steek gelaten, zonder enige verklaring. En daarbij. Ik ben verliefd. Op de mooie Isabel. Het kan me niet schelen of ze eigenlijk hetero is en nog nooit met vrouwen seks heeft gehad. Ik wil met haar vrijen, en haar beminnen en haar kennis laten maken met de lesbische liefde. Ik kijk op de klok. Ongemerkt is er weer een uur voorbij gegaan, terwijl ik alleen maar aan Isabel heb gedacht. Ik sta op en loop naar de slaapkamer. Naakt kruip ik onder de dekens. Ongemerkt glijdt mijn hand naar mijn vulvalippen. Die zijn gezwollen en vochtig. Een heerlijk gevoel van geilheid overvalt me. Ik denk aan Isabel, stel me voor dat we elkaar kussen, en ik haar lichaam streel. Dat mijn lippen op de hare drukken en onze tongen zich verstrengelen. Mijn lichaam begint te schokken. En mijn hand wordt kletsnat van het vocht dat uit mijn vagina stroomt. Weer zie ik Isabel voor me. Mooi, sereen en vol verwachting. Weer voel ik haar lippen op de mijne...

Isabel - 09-10-26 @ 18:02

De berichtjes zijn weer uit mijn telefoon gewist, net zoals ik ook de zoekgeschiedenis van mijn laptop drastisch heb gedecimeerd. Voor zover ik weet heeft Job nog nooit in mijn telefoon gesnuffeld of op mijn laptop, maar je weet het maar nooit. Ik neem het zekere voor het onzekere. Het hotel heb ik met mijn privérekening betaald, dus ook daar zal Job niet zomaar iets van terug vinden. En de rest betaal ik wel cash als dat nodig is.
Onder het eten bespreken Job en ik onze dag. Zijn dag was wel “gewoon, z’n gangetje”, net als mijn dag. Als is dat van mijn kant behoorlijk gelogen natuurlijk. Ja, ik ben gewoon naar mijn werk geweest en heb daar gedaan waarvoor ik ben aangenomen. Maar diep van binnen hield ik me met heel andere zaken bezig.
“Ik heb morgen een etentje. Afscheid van een collega die met pensioen gaat”, lieg ik tegen Job, “dus ik ben later thuis. Moet ik eten voor je in de koelkast zetten, dat je het zelf opwarmt?”. Job moet morgen zaalvoetballen met de jongens, dus dat vindt hij wel prima dan. “Ja is goed. Doe maar iets van macaroni. Of bami of zo”, zegt hij en ik knik.
We kijken wat tv en uiteindelijk zeg ik dat ik even in bad ga liggen. Ik wil even tijd voor mezelf hebben en ongestoord aan Annelies kunnen denken. Ik lig gewoon heerlijk relax in het warme water, scheer me vast voor mijn date met Annelies, bedenk wat ik morgen aan zal trekken en speel wat met mezelf. Ik ben weer geil, door haar.
Wanneer ik Job naar boven hoor komen, kom ik uit bad en droog me af. “Geil Isa, zo helemaal kaal. Da’s lang geleden”, lacht Job goedkeurend als ik mijn nachtkleding wil aantrekken en hij mijn naakte lichaam ziet. Morgen wil ik op mijn mooist zijn voor Annelies en dus heb ik in bad alles weggeschoren. Tevreden over zijn goedkeuring loop ik heupwiegend naar het dressoir in de slaapkamer om mijn spullen voor de nacht te pakken. Ik voel de ogen van mijn echtgenoot op mijn naakte billen branden en voel wat er door hem heen gaat. Ik draai me langzaam om, leun tegen het dressoir en kijk mijn man aan, die op bed is gaan zitten. “Sinds je zwanger bent, lijk je bij vlagen nog mooier dan eerst”, zucht hij tevreden. Ik neem zijn compliment ter harte, al weet ik niet zeker of dit door mijn zwangerschap komt of dat dit een andere reden heeft. De blik in zijn ogen wordt langzaam aan wat geiler. “Heb je…?”, begint hij. “Zin?”, maak ik zijn vraag af, want die blik in zijn ogen kan maar op 1 ding duiden. Ik knik, bijt op mijn onderlip en loop langzaam naar hem toe. “De laatste tijd steeds wel ja. De zwangerschap heeft mijn hormoonhuishouding flink door elkaar geschud”, lach ik zachtjes tegen hem en zet mijn blote voet in zijn kruis. Ik plaag hem wat en voel de reactie in zijn broek. “Kan mij niet erg genoeg door elkaar geschud worden”, lacht hij duidelijk opgewonden, “ik hou van je Isabel”.
We zoenen, knuffelen en al gauw lig ik naakt bovenop hem. Wat onhandig ontdoen we hem samen van zijn kleren en begin ik hem te pijpen. Na een tijdje pakt hij me vast en trekt me over zijn gezicht. Uitgehongerd, alsof hij in jaren geen kut heeft gelikt, likt Job mijn kaalgeschoren spleetje. “Hmmm… Doe het dan maar voor de baby”, spoort Job me uiteindelijk aan als hij bijna klaarkomt. Opnieuw laat ik hem in mijn mond klaarkomen en slik het door. Het is iets dat ik morgen zeker niet zal missen als ik met Annelies ben.
Ik blijf hem nog even pijpen en speel met zijn lul en ballen. Als zijn pik na een tijd weer overeind staat, laat ik me eroverheen zakken en begin ik te rijden. Heel rustig, heel beheerst, met onze vingers in elkaar gehaakt. We kijken elkaar vaak aan en Job bekijkt de bewegingen van mijn naakte lichaam bovenop hem. Hij vindt me echt mooi, dat weet. Maar momenteel hoop ik alleen maar dat Annelies dat morgen ook zo zal vinden.
Ik kom klaar. Langdurig en voor mijn doen zeker ook intens. Job rolt ons om, zonder zijn pik uit me te halen. Ik voel hem heel goed in me zitten. Onze vingers zitten nog steeds in elkaar gehaakt en we vrijen intiem. We vrijen, we zoenen. Job weet mijn plekjes feilloos te vinden met zijn mond en ik vraag me af of Annelies en ik daar morgen ook genoeg tijd voor zullen hebben. Job hangt boven me, zoent me, likt en kust mijn borsten en tepels, zuigt er soms wat steviger aan.
In een gecontroleerd, beheerst en monotoon tempo voel ik zijn lul in en uit mijn kutje bewegen. En juist deze vorm van intimiteit zal ik morgen met Annelies niet kunnen vinden, niet op deze manier. Ik kom opnieuw klaar, schokkend, trillend, onder hem en uiteindelijk spuit Job voor de tweede keer. Ik kus hem, liefdevol en dankbaar. Want deze vrijpartij was echt heerlijk. En een goede uitgangspositie om mijn eerste lesbische ervaring morgen mee te kunnen vergelijken…

Annelies - 09-10-26 @ 20:43

De afspraak met Isabel is pas vanavond. In de morgen stop ik mijn rokje, blouse en lingerie in een weekendtas en stop er ook wat cosmetica en andere toiletspulletjes bij. Ik heb mijn haren gewassen en geborsteld. Ik ontbijt met yoghurt en fruit en kijk onderwijl naar het nieuws. Dan loop ik naar mijn auto en rijdt naar het ziekenhuis. Nog zoveel uren voordat ik Isabel zie voor mijn eerste illegale afspraakje. Want dat is het, zowel Isabel als ik zijn ontrouw aan onze partners, ook al is Inge inmiddels vertrokken. Jeanette zit al achter haar bureautje als ik binnen kom. "Ik heb al twee afzeggingen," zegt ze na onze begroeting over en weer. Ik zie het op de computer. Een van die afzeggingen is godzijdank de laatste. Dan kan ik me nog omkleden en opmaken voor ik afreis naar het hotel. Hoe gedraag een vrouw zich die overspel pleegt? Daar denk ik aan als ik de eerste cliënte en haar man ontvang. Een jong stel, hun tweede kindje. Voor ons drietjes een routine afspraak. De geijkte vragen, het onderzoek, routine. Zou je je schuldig moeten voelen? Want dat doe ik niet. Ik voel me niet schuldig. Ik word alleen maar opgewonden als ik denk aan mijn afspraakje met Isabel. Tijdens de lunch, schuift Ariadne aan. Ik eet in het bedrijfsrestaurant en zij komt bij me zitten met haar lunch. "Hoe gaat het met je schat?" vraagt ze onschuldig, "nog niks van Inge gehoord?" Ik probeer droef te kijken en haal mijn schouders op. "Ik kan haar niet bereiken..." Ze legt even haar hand op de mijne. "Het komt vast goed," zegt ze bemoedigend.

Ik ben blij als ik af kan nokken. Ik krijg het altijd Spaans benauwd van Ariadne. Ik heb het idee dat ze dwars door me heen kijkt. Volgens Jeanette heeft ze het boze oog of is een heks die al vijfhonderd jaar overleeft heeft. "Ga je nog iets leuks doen, vanavond?" zegt mijn bazin als ik opsta op weer te gaan werken. Zou ze iets vermoeden? Maar hoe kan ze. Alles is via mijn privé telefoon verlopen. "Nee," zeg ik luchtig, althans zo probeer ik te klinken, "ik ga denk op de bank liggen en naar een romcom kijken." "Oh welke," kirt Ariadne. "Bridget Jones' diary," zeg ik uit de losse pols. "Leuke film," zegt Ariadne. Even ben ik bang dat ze zich zelf zal uitnodigen om samen de film te bekijken. "Misschien moeten we een keer samen naar de film gaan," zegt mijn cheffin, "die nieuwe film van Spielberg moet erg goed zijn..." "Leuk," zeg ik, "maar nu moet ik weg, zo dadelijk staat de volgende voor mijn deur." Ik moet me zelf beheersen om niet weg te rennen. Naar de film met Ariadne. Het lijkt me leuker om een clysma te ondergaan. De middag verloopt voorspelbaar. Onderzoekjes, gesprekjes. Totdat ik eindelijk de computer kan afsluiten. Ik pak mijn weekendtas en loop naar de toiletten. Daar verruil ik mijn werkkleding voor de leren rok en de witte blouse en mijn oude katoenen beha en slipje voor de string en beha van Victoria's secret. Er zelfs een jarretelgordeltje bij en twee zwarte kousen. In de spiegel maak ik mezelf op. Niet te veel, lipstick, beetje oogschaduw, wat eyeliner. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Even overvalt me een enorme twijfel. Waar ben ik mee bezig? Ga ik nu een huwelijk kapot maken. Job en Isabel uit elkaar drijven? Ik kijk op mijn horloge. Heb ik nog tijd om af te bellen? Maar dan schud ik met mijn hoofd. Ik wil dit en Isabel wil dit. We gaan samen vrijen en de lesbische liefde verkennen. Wat er van komt, ligt in de toekomst. Misschien wil Isabel helemaal niet verder met me...

In de auto kom ik wat tot rust. Op de radio heb ik een klassieke zender opgezocht. Pianomuziek. Chopin. De Nocturnes. De GPS geeft aanwijzingen naar het Van der Valkhotel. Ik denk aan Isabel. Aan haar lichaam, haar borsten, haar gezicht. Weer zie ik haar glimlach. Soms licht spottend, altijd hartelijk. Ze heeft me in haar ban. Nu moet ik doorzetten. Ik parkeer op het parkeerterrein en neem de weekendtas mee met mijn werkkleding. Aarzelend loop ik naar de receptie. Wat zal de receptioniste denken? Of misschien is het een man... twee vrouwen op één kamer. Misschien worden we wel geweigerd. Ik schrik als een man me laat voorgaan. Een oudere man die even naar me glimlacht. Is hij van de zedenpolitie? Onzin. Homoseksualiteit is niet strafbaar in Nederland. Het is gewoon een beleefde man. Ik loop verder en kom in de lobby. Dan hoor ik mijn naam en zie Isabel staan. "Hallo..." zegt ze en lacht naar me. Ze ziet er oogverblindend uit. Gek genoeg is het enige wat ik me op dat moment afvraag, wat ze Job verteld heeft dat ze is gaan doen. "Hi," zeg ik en lach terug.

Isabel - 10-10-26 @ 14:26

Na een gespannen werkdag, alleen maar omdat ik zo zenuwachtig was voor mijn echte serieuze ontmoeting met Annelies straks, ga ik naar huis om me op te frissen en om te kleden en om het eten voor Job klaar te zetten in de koelkast. Hij moet vanavond zaalvoetballen met de jongens en moet daarvoor snel wat eten, terwijl ik zogenaamd een afscheidsetentje van een collega heb. In gedachte heb ik me al ingebeeld dat tegen de tijd dat Job klaar met zaalvoetballen is en met de jongens onder de douche staat, ik ook onder de douche sta met Annelies na een ongekende vrijpartij met haar. Ik loop weer op de feiten vooruit, want zover is het nog lang niet. Misschien gooien externe factoren, zoals een bekende die er toevallig ook is, wel roet in het eten. Of klap ik helemaal dicht als het moment eenmaal werkelijk daar is. Kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen om Job te bedriegen, ook niet met Annelies, hoe graag ik het ook zou willen.
Er gaat van alles door me heen. Maar nog steeds weet ik denk ik 1 ding zeker: na vanavond zal ik weten hoe het is om met een vrouw te vrijen.
Doodzenuwachtig en opgewonden tegelijk begeef ik me naar het Van der Valk hotel waar Annelies en ik hebben afgesproken en waar ik een kamer heb geboekt. Of het ook werkelijk zover zal komen, weet ik niet, maar we hebben in elk geval de mogelijkheid om er gebruik van te maken mocht dat nodig zijn. En als het aan mij ligt, dan is dat zeker nodig. Denk ik.
Gelukkig zie ik geen bekenden als ik het hotel binnenga en me bij de receptie meld. Het inchecken ging eenvoudig en de aantrekkelijk jonge meid achter de receptie, iets jonger dan ik schat ik, maakte er geen enkel punt van dat mijn vriendin er nog niet was. Alsof ze feilloos doorhad wat er speelde, wat mijn ware reden van mijn aanwezigheid hier was, alsof ze mijn dubbele agenda had ingezien, gaf ze me zonder aarzelen een twee keycard voor de kamer. “Voor je vriendin alvast”, zei ze vriendelijk. Ik breng mijn spullen vast naar de kamer, geen idee waarom eigenlijk, want misschien kom ik hier helemaal niet meer terug vandaag. Met alleen een handtasje ga ik terug naar de lobby en wacht daar op Annelies.
De receptioniste kijkt regelmatig mijn kant op en als we elkaar aankijken, lacht ze vriendelijk. Volgens mij heeft ze maar al te goed door waarom ik hier ben en wat er staat te gebeuren, Het is een leuke meid, niet zo mooi of intrigerend als Annelies, maar zeker niet verkeerd. En het was een zeer vreemde gewaarwording om dat te realiseren. Want zo keek ik nooit naar andere vrouwen. Maar kennelijk was zoenen met Annelies al voldoende om deze verandering van opvatting in gang te zetten. Zonder ook maar een echte lesbische ervaring te hebben gehad, realiseer ik me nu opeens dat ik waarschijnlijk toch wel echt op vrouwen val, dat ik echt wel een lesbische kant heb. Ik weet het zeker: Annelies en ik gaan met elkaar vrijen! Ik ga me straks door haar laten inwijden in de lesbische liefde en niets gaat me daarin tegenhouden. Zelfs als Job nu opeens het hotel zou binnenstappen, dan laat ik me niet door hem tegenhouden. De gevolgen ervan zie ik later wel onder ogen.

Ik hoor hakken tikken op de marmeren vloer van de lobby. Heel even wachtend, vertwijfeld en dan in een constante pas richting de receptie. Aan het loopje hoor ik dat het Annelies is. Ik hoef er niet eens voor op te kijken, zo zeker weet ik het gewoon. Maar uiteraard kijk ik wel op. En ja, zij is het inderdaad. Echt een plaatje zoals ze daar naar de receptie loopt. Zo mooi. Zo vrouwelijk. Zo sexy. Zo… speciaal hier voor mij…
Ze had mij niet gezien en staat weer even wat vertwijfeld bij de receptie. Het geeft mij mooi de gelegenheid om haar als een stille aanbidster nog heel even intens te bewonderen. De speelse pumps, de zwarte kousen, het leren rokje en de witte blouse. Het staat haar geweldig. Op een rare manier voel ik me trots dat uitgerekend deze vrouw verliefd op me is.

Een vriendelijk man is zo galant om haar bij de receptie voor te laten. Annelies staat voor de receptiebalie, tegenover de mooie receptioniste. Als de meid mijn gynaecologe ziet, kijkt ze direct mijn kant op. Alsof dit vandaag echt de enige vrouw had kunnen zijn die hier voor mij kwam. Maar ze had het correct ingeschat. Ik ben dan al naar de receptie gelopen en zeg aarzelend “Hallo” tegen Annelies. Onbewust ga ik er denk ik van uit dat ze mijn stem net zo eenvoudig zal herkennen als ik haar voetstappen in de lobby herkende. Annelies draait zich om en kijkt me aan. Ze is prachtig opgemaakt, vrouwelijk en volledig in overeenstemming met haar kleding: niet overdreven, maar wel vrouwelijk en sexy. Een beetje lippenstift, een beetje oogschaduw, wat eyeliner. Nergens te veel of te weinig van, maar precies goed.
Ze kijkt me heel kort maar indringend aan, neemt me razendsnel in haar op. Het witte mouwloze truitje dat strak om mijn borsten spant. Ik voel me onrustig en heb zelfs het idee dat Annelies werkelijk mijn hart kan zien kloppen als ze goed kijkt. En goed kijken doet ze zeker, maar vast niet naar mijn hart. Haar ogen dalen af, over mijn knierok, terwijl ze me tot dusver altijd in een spijkerbroek had gezien. Van de lingerie eronder, het setje dat ik speciaal haar mij en voor haar had gekocht en al twee keer tevergeefs voor haar had aangetrokken, is op het onderste deel van mijn kousen na, niets te zien. .
"Hi", zegt ze dan en lacht naar me terug. Haar stem klinkt bijna onzeker. “Ik heb al ingecheckt, dus dat kan je overslaan”, zeg ik al net zo opgelaten. Annelies stapt direct weer bij de receptie vandaan en omhelst me. Het zalige gevoel van haar armen om me heen en haar stevige borsten die flink tegen me worden aangedrukt. Het meisje achter de receptie geeft me een goedkeurend knipoogje, alsof ze blij voor me is dat deze vrouw is verschenen. Misschien bedoelt ze er niets mee. Misschien heeft ze juist precies door wat er speelt tussen ons. Misschien is de receptioniste het wel gewend dat er regelmatig twee willekeurige personen aan de receptie verschijnen om samen de nacht of een dagdeel in een hotelkamer door te brengen om te doen wat thuis niet kan.
“Wil je wat drinken?”, vraag ik Annelies en we nemen even een drankje aan de bar. “Wat je tegen je man gezegd?”, vraagt Annelies me en ik vertel haar over het leugentje van het afscheid van een collega. Ze knikt. “Dapper hoor. Ik had eigenlijk niet gedacht dat je het door zou zetten, juist vanwege je man. Ik heb wel duizend keer gedacht dat je alsnog zou afzeggen of niet zou komen opdagen”, zegt ze zachtjes. Ze kijkt me weer zo intens aan met die mooie ogen, verliefd… Ik begin helemaal te gloeien van binnen en voel me zeer vrouwelijk en heel erg speciaal bij haar. “Nee, ik wil het echt. Er is geen weg terug meer voor mij. En eigenlijk heb ik dit, vandaag, ook als enige mogelijke uitkomst gezien vanaf de eerste keer dat je me aanraakte”, zeg ik haar heel eerlijk. Ben ik zelf ook verliefd? Geen idee eigenlijk? Ik vind haar aantrekkelijk en echt zeer zeer leuk. Maar verliefd? Ik ben in elk geval wel bijzonder nieuwsgierig. Kan je eigenlijk wel echt verliefd op een ander zijn als je gewoon gelukkig bent in je relatie?
“We hebben dus wel even tijd, maar ook niet alle tijd van de wereld”, concludeert Annelies uit mijn woorden. Daarin heeft ze gelijk. “Zullen we dan maar naar onze kamer gaan?”, stelt ze voor, nog voordat we ons drinken ophebben, “we moeten de tijd die we samen hebben dan maar nuttig besteden, nietwaar?”. Ik knik. “Heel erg graag Annelies. Ik kijk er naar uit, maar vind het ook doodeng”, beken ik eerlijk. “Dat snap ik maar, maar er is niets engs aan, dat zal je straks pas echt beseffen”, stelt ze me op mijn gemak en staat op.
Ik sta ook op en loop met haar mee. “Ga jij maar voor, jij weet welke kamer het is?”, zegt ze. De jonge vrouw achter de receptie glundert tevreden als we samen voorbij lopen richting de lift. Alsof het dankzij haar is dat Annelies en ik nu samen onderweg naar onze kamer zijn. Of misschien denkt ze alleen maar "veel plezier dames. Maar pak toch gewoon elkaars hand vast. Ik weet allang wat jullie daar boven gaan doen hoor". Misschien verbeeld ik me van alles in wat er eigenlijk helemaal niets is en bedoelt ze er gewoon echt helemaal niets mee en is ze gewoon alleen maar professioneel vriendelijk...

Annelies - 10-10-26 @ 16:26

Zittend aan de bar besef ik pas goed dat het allemaal echt is wat er gebeurt. Isabel is een plaatje. Een rok, in plaats van de spijkerbroek waarin ik haar tot nu toe heb gezien. En dat strak om haar borsten spannende truitje. Mijn god, wat prachtig. Ik wil mezelf knijpen om me er nog eens van te vergewissen dat zij het echt is en dit geen droom. Ik vraag wat ze tegen haar man heeft gezegd. Het smoesje klinkt heel aannemelijk. Ik vertel over mijn twijfels, dat ik bijna afgezegd heb en zij benadrukt nog eens dat ze dit echt wil. Ik geloof haar. Als arts houd ik mijn vakliteratuur bij en ik herinner me een studie van een seksuologe dat homoseksualiteit dieper in een mens verankerd is dan menig een wil toegeven. Vandaar die agressiviteit van sommige heteromannen tegenover homo's. Ze voelen diep in hun hart een aantrekkingskracht, maar willen dat niet toegeven en uiten het dan op een andere manier. Vrouwen zijn wat subtieler. Sowieso komt genegenheid en openbare uitingen daarvan meer voor tussen vrouwen dan tussen mannen. Vrouwen kussen elkaar frequent, knuffelen en beleven de seksualiteit vaker. Zullen we dan maar naar onze kamer gaan?”, zeg ik uiteindelijk. Onze drankjes, nauwelijks aangeroerd staan nog voor ons, “we moeten de tijd die we samen hebben dan maar nuttig besteden, nietwaar?”. Isabel kijkt me even aan. “Heel erg graag Annelies. Ik kijk er naar uit, maar vind het ook doodeng,” zegt ze. Ze is duidelijk nerveus. Ik begrijp en zeg dat er niks engs is aan lesbische seks en dat ze dat straks zal begrijpen. We staan op en ik laat haar voor haar voor gaan, ten slotte weet zij waar onze kamer is. Isabel opent de deur met haar keycard. Ik volg haar en merk hoe nerveus ik zelf ben. Het is een normale hotelkamer met een tweepersoonsbed, een minibar, een stoel en een klein bureautje. Achter is de deur naar de badkamer. Midden in de kamer krijgt Isabel de slappe lach. Het werkt aanstekelijk en als twee schoolmeisjes op een driedaags schoolreisje naar Parijs, giechelen we zonder enige reden. "Sorry hoor," hikt Isabel, "het is de spanning..." "Wil je je eerst wassen?" vraag ik. Ze schudt haar hoofd. En dan kus ik haar. Ik besef dat ik het initiatief moet nemen. Isabel is te nerveus. Ze wil graag, maar durft niet goed. Het is een lang aangehouden, erotische kus. Onze lippen verkleven aan elkaar en onze tongen maken contact. Mijn handen strelen haar rug die stijf staat van de spanning. Al zoenend belanden we op het bed en we kussen door. Hartstochtelijk, lang aangehouden. Mijn handen strelen onderwijl haar borsten. Ik voel haar tepels omhoog komen. Dan voel ik de vingers van Isabel de knoopjes van mijn bloesje open maken. Ik open mijn ogen en kijk naar beneden. Onze lippen zijn van elkaar. Isabel kijkt naar mijn borsten en dan kust ze het vlees net boven de beharand. Ik reik naar achteren en open de achtersluiting. Isabel trekt de beha weg en mijn borsten rollen naar buiten. Ik ben er best trots op. Ze hangen nog niet, zijn appelrond en bekroond met twee roodbruine harde tepels. Weer zoenen we, meer teder nu en ik voel hoe mijn kutje steeds natter word. Dan trek ik het truitje van Isabel over haar hoofd uit. Ze heeft mooie lingerie aan, zie ik. Duur spul. Ik verbeeld me dat ze dat voor mij heeft gedaan. Als ik haar beha open en wegtrek zie ik twee peervormige borsten naar voren komen. Ze zijn stevige en vermoedelijk al wat groter dan normaal vanwege haar zwangerschap. Ik buig me naar voren en lik aan de linkertepel. Isabel kreunt als mijn tanden even langs de uiteinden ratsen. Dan zuig ik er op en kneed met mijn andere hand haar rechterborst. Ze heeft haar ogen gesloten en kreunt als ik wissel van borst.

Weer zoenen we. Langdurig, afwisselend teder en hartstochtelijk. Haar handen spelen met mijn borsten. Dan zakt ook zij naar beneden en neemt een tepel tussen haar lippen. Scheuten van intense geilheid gieren door mijn lichaam. Ik streel haar haren en de huid van haar wang. Dan hapt ze weer begerig in mijn borsten, draait rondjes met haar tong over mijn tepelhoven en likt en bijt in mijn tepels, die keihard omhoog staan. Als we weer vrijen schuiven onze borsten over elkaar heen. Glimlachend kijk ik haar aan. "Mag ik verder gaan?" vraag ik. Ze knikt en kijkt toe hoe ik haar rokje open maak en van haar lichaam trek. De string is doorweekt zie ik en snel trek ik die op haar dijen. Haar vulva strekt zich voor me uit. Prachtig geschoren, zie ik. Haar vulvalippen zijn opgezwollen en bedekt met druppels vocht die als dauw op haar kutje verspreid liggen. Ik kijk naar haar en glimlach. Ze lacht terug en kijkt geïnteresseerd toe. Mijn tong zakt op haar vulva en ik begin te likken. Ik trek een baantje naar haar dijen en lik aan de onderkant. Kreunend kronkelt ze op het bed. Ik herhaal het aan de andere kant, zoek dan haar vulvalippen en bekijk haar clitje, dat behoorlijk is gegroeid. Ik neem het in mijn mond en zuig er op, Ik merk dat ze klaarkomt, en proef de zilte smaak van haar kutvocht. De handen van Isabel gaan naar mijn hoofd en drukken het vaster op haar onderlichaam. Ik lik over haar vulva, langs de vulvalippen en duw mijn tong diep in haar vagina.

Isabel trekt me weer omhoog en we kussen weer, vrijen en zoenen. God, wat ruikt ze heerlijk en wat is ze mooi. Nu maakt Isabel mijn rokje open en trekt het uit. Mijn natte string trekt ze naar mijn enkels en ik schop het uit. Als ze mijn kut ziet, schrikt ze even. "Je hebt je schaamhaar nog!" zegt ze. "Ja, ik vind he scheren daar zo'n gedoe," zeg ik, "ik trim het wel, en zorg dat het geen enorme bos word, maar vind je het erg?" Ze schudt haar hoofd. "Ik vind het wel sexy," zegt ze, "en je hebt het mooi in model." Ik kijk toe hoe ze voorover buigt en me begint te beffen. Het is nog wat onwennig in het begin, maar al snel voel ik haar tong op de juiste plaatsen. Ik streel haar haren en kreun als ze mijn clit te pakken neemt. Mijn spieren spannen en ik kom heerlijk ontspannen klaar. Het is lang geleden dat ik zo intens ben klaar gekomen. We liggen even stil naast elkaar en kijken in elkaars ogen. "En hoe vind je het?" vraag ik.

Ariadne - 11-10-26 @ 21:06

Inge kan niet wachten om mij te liefkozen maar eerst moet ze met haar mond het flinterdunne stringetje omzeilen. Het ziet er komisch en onverzorgd uit hoe mijn schaamhaar langs alle kanten weelderig erlangsuit kroelen. Inge heeft een andere tactiek en beft mij eerst door het slipje heen. Ik geniet van haar goddelijke tong en mond. Dat wordt onmenselijk als het minieme stukje stof weg is. Ik laat het natuurlijk niet merken en geef haar op haar donder. “Schiet eens op, zo goed doe je het niet voor iemand die bekend staat als een befkoningin!” “En mijn slipje is nog steeds niet uit!” Ik help haar en til mijn billen op waarna ze geduldig het drijfnatte stukje stof naar beneden trek. Mijn lipjes zijn dik en vol bloed zelfs mijn clit is duidelijk zichtbaar tussen het woekerende schaamhaar. “Kom kom, lik je mevrouw klaar, sletje!

Inge likt mij zo ongelofelijk lekker dat ik alle zeilen bij moet zetten om niet direct klaar te komen. Haar tong komt zo diep in mijn kut dat ik alleen hierdoor al bijna klaar kom. De variatie met dat en de aandacht die mijn clit krijgt, waarna goddelijk gerimd te worden, trekt mij over de streep en kom ik niet alleen klaar maar squirt ik Inge’s gezicht hals en borsten helemaal vol. Ik ben trots op mijn zus voor de voortreffelijke training en hijg nog minuten na want ik trilde daarna voor een tweede orgasme wat nog heviger toesloeg toen Inge mijn clitje pijpte. GODDELIJK !!!

Inge hijgt nu ook na en kijkt mij gedienstig aan. “Was het naar wens mevrouw?” “Niet slecht”, maar je hebt nog veel te leren. Ik had niet gevraagd om te spreken. Ze slaat haar ogen neer. Pak de scheerspullen die ik heb klaargelegd want jou taak is vanaf nu, om het daar beneden grondig te scheren en altijd glad te houden, op een gemanicuurd driehoekje na. Verder zijn mijn benen, oksels en ieder ander haartje op mijn lichaam jou prioriteit nummer 1.

Iedere keer als ik een haartje vindt wat er niet thuis hoort. Blijf je een dag langer hier. “Begrepen” Inge knikt wederom. Haar blozende wangen verraden dat ze bloedgeil is maar durft niets te zeggen.

Annelies weet niet dat jij hier bent. Sls je contact met haar opneemt, dan weet je wat de consequenties zijn voor jou en voor Annelies.

Voordat je gaat knippen en scheren geef je mij eerst eens een geweldige zoen. Jij zou ook formidabel kussen , volgens Selma. Inge’s ogen gaan wijd open. “Ja” ik ken Selma ook, zij is de vaste huisslavin van mijn zus. Selma houd een oogje op jou vriendinnetje, wat ze allemaal uitspookt nu jij er even niet bent.

Dit klopt ook, want ze heeft tot nu toe iedere afspraak die Annelies buiten de deur heeft gemaakt, gevolgd en vastgelegd op beeld. Heel verrassend hoe ze Isabel innig kust midden in een restaurant en heimelijk met haar wegloopt.

Zo zijn er nog een aantal momenten. Digitaal is het spoor nog interessanter. Annemiek is duidelijk verliefd op Isabel. Haar cliënte. Ik laat het even want Inge komt met blozende wangen en een half open mond naar mij toe. Haar harde tepels op haar mooie ronde borsten tegen mijn boezem. Groot zwaar en toch stevig. Een rilling gaat door mij heen als haar lippen de mijne nauwelijks raken. Dit gevoel heb ik nog nooit gehad. Shit, als haar tong de mijne vindt glijden ze langs elkaar en lijkt het uren te duren tot we stoppen.

Ik moet niet laten merken hoe geil ik ben maar vooral hoe mijn hart klopt. Ik was al stapel op deze mooie vrouw, maar nu pfff

Ik wijs naar beneden en Inge pakt meteen een heet washandje om mijn poes goed warm te maken. Van binnen kook ik bijna en als ze zachtjes over mijn overwoekerde kut strijk kom ik alweer bijna. “Doe ik het goed, mevrouw”, zegt Inge onschuldig. Ik kan alleen knikken want mijn stem is onvast. Niet als een strenge mevrouw.

De tondeuse haalt de eerste laag haren eraf en dan begint ze minutieus alles te scheren en laat een beeldig driehoekje staan. Zo mooi is mij nog nooit gelukt.

“Dit is één van jou taken deze week.”
“Deze week, maar ik moet werken?” “Je hebt de hele week vrij”, wat ik heb goedgekeurd. En als je je taken niet goed uitvoert komt er iedere keer een dag bij naast je normale straf.
“Begrepen?” “Ja mevrouw “, zegt Inge, zacht.” En Annelies dan?” Ik heb overmorgen een afspraak met haar en zal het wel uitleggen.
Nadat ze mij overal helemaal glad gemaakt heeft kon ik geen haartje vinden helaas, dus ging ik eerst maar even plassen.

“Sletje!” “Ja mevrouw “

“Hierkomen!”

“Lik mij schoon!”
“Maar u……”. “Likken en snel!”

Gedienstig zakt Inge door haar knieën en begint mij met haar goddelijke tong schoon te likken en hoor haar zacht kreunen.


“Zit je te vingeren SLET?”

“Mevrouw, ik ben al 2 dagen niet …”
Omdraaien en over mijn knie.

“Meetellen !”

Haar billen worden steeds roder en ze kreunt zelfs een beetje.

“Meekomen!” Ik heb een kuisheidsgordel speciaal op haar maat laten maken met twee dildo’s erin. Eentje voor in haar kutje en de andere in haar kontje. Ik smeer ze in met glijmiddel dat lang goed blijft en gebied haar deze aan te doen. Degene voor haar kont is dikker dan ze gewend is. Als het zit sluit ik het en hang het sleuteltje aan een ketting tussen mijn borsten. Op mijn telefoon kan ik het bedienen en haar gek maken van verlangen. De eerste trillingen in beide zijn al begonnen en detecteren wanneer ze bijna komt. Inge kreunt volop en komt al bijna. Alles gaat uit.

“Deze ga je tot nader order dragen totdat je luistert en braaf bent, en Annelies doet wat ik zeg.

Later die avond krijg ik haarscherpe beelden van Isabel en Annelies in een hotelkamer. Het is nu helemaal duidelijk dat ze verliefd is en sex heeft met haar cliënt.

Eens kijken wat ze morgen hierop te zeggen heeft.

Ariadne - 12-10-26 @ 11:19

(Ik ben weer begonnen Inge. Kijk maar of tijd en zin hebt om aan te sluiten. Hopelijk vindt het fijn wat ik geschreven heb. De tijdlijnen kloppen waarschijnlijk niet helemaal maar ik dacht zo een aansluiting te vinden. Je kan natuurlijk niet zomaar met cliënten afspreken he Annelies. Hihi. Liefs Ariadne)ps lijk maar en zeg maar als je het te ver vindt gaan!

Isabel - 12-10-26 @ 12:40

Annelies weet ongetwijfeld precies wat ik nu doormaak en neemt het initiatief door me te zoenen. Wild, teder, hartstochtelijk, lang. Annelies streelt mijn rug, moet de spanning die in mijn lichaam zit haast wel voelen en gaat zorgvuldig met haar handen in de weer om me te helpen ontspannen. Als ze merkt dat het werkt en dat ik me meer en meer begin te ontspannen in haar armen, liggen haar handen plots op mijn borsten en betast ze me.
Ik had haar nog wel voorgesteld om mij vandaag aan het eind van de middag in haar schema in te rooster en dan mocht ze me onzedelijk betasten, haar vingers in mijn vagina stoppen en al het ondenkbare met me doen. Maar nu ze haar handen alleen maar op mijn borsten legt en me daar betast, schrik ik toch eventjes. Dit is allemaal zo echt. Annelies speelt met mijn borsten, door mijn truitje en beha heen en ik kan mijn opwinding onmogelijk voor haar verbergen. Mijn hele lichaam reageert opeens op haar handelingen. De spanning die ik net nog in mijn rug en schouders voelde, is volledig verdwenen. Mijn kutje lijkt spontaan tot leven te komen, onder aanvoering van mijn klit. En mijn tepels reageren ongekend snel en explosief of de handen van Annelies. Ik ben geil, geil door deze vrouw die me zoent en betast.
Ik moet meedoen. Ik wil niet langer alles aan haar overlaten. Ik heb hier zelf mee ingestemd en wilde dit juist veel te graag. In navolging van wat haar handen bij mij doen, gaan mijn handen ook naar de borsten van Annelies. Ik streel ze wat onwennig, volg de contouren door haar bloesje heen, maar besluit deze dan los te knopen. Ik vind het spannend en ben zo gewonden, dat ik helemaal vergeet te zoenen met haar. Natuurlijk zou ik blindelings een blouse moeten kunnen losknopen, maar ik heb nu echt even al mijn aandacht erbij nodig. Annelies kijkt me aan, hoopvol, goedkeurend, trots misschien zelfs hij wat ik doe. Er komt een prachtige kanten beha onder de stof vandaan tevoorschijn. Ik bekijk haar deels zichtbare borsten en druk mijn mond tegen de blote huid net boven de beha rand. Ik kus haar daar, de aanzet van haar borsten. Het voelt onwerkelijk. Maar niet vreemd, eng of wat dan ook.
Met een handige beweging haakt Annelies de sluiting achter haar rug los en automatisch, brandend van verlangen denk ik meer, trek ik haar losse beha weg. Twee mooie appelronde borsten kijken me bevrijd aan en haar roodbruine tepels kijken me eigenwijs en ondeugend aan. Ze zijn prachtig samengetrokken en stijf.
Als we weer zoenen, trekt Annelies mijn truitje ook al snel uit. Ze bekijkt mijn beha even en lijkt het zeer te waarderen. Waarschijnlijk beseft ze niet eens dat ik ‘m speciaal voor dit moment had gekocht en aangetrokken had. Zuchtend sta ik toe dat ze mijn beha losmaakt en wegneemt. De olijke tweeling, zoals Job mijn borsten soms wel eens noemt, zijn favoriete speelgoed, ligt nu opeens in de handen van een andere vrouw.
Een siddering die ik nog niet eerder had gevoeld trekt door mijn hele lichaam als Annelies zich naar voren buigt mijn linker tepel met haar tong beroert. Ik kreun luider als haar tanden even langs de gevoelige uiteinden van mijn tepels gaan. ik word gek van verlangen als ze mijn tepel in haar mond neemt en mijn andere borst begint te kneden. Dit voelt bij haar zo anders dan wanneer Job dat doet. Terwijl die het ook echt heel teder en aandachtig kan en er niet alleen mee speelt alsof hij een DJ of bakker is.
Ik geniet intens van de aandacht van haar mond en handen en kreun iedere keer wellustig als Annelies de handelingen bij mijn borsten afwisselt. Haar mond op mijn ene borst, knedende hand op de andere. Ik zou er haast van klaar kunnen komen denk ik als ze dit lang genoeg doet en blijft afwisselen .

Ik verlies de controle. Met haar mond en handen op mijn borsten heeft Annelies me ongekend geil gemaakt. Het plezier, het genot dat ze me schenkt, wil ik haar teruggeven. Ik pak haar borsten vast, wat onwennig in het begin. Ze voelen heerlijk warm en stevig aan. En haar lichaam verraadt haar opwinding wanneer ik haar stijve tepels streel, want ik voel haar licht trillen en zwaarder kreunen. Ik lik en kus haar borsten, neem haar stijve tepels om en om tussen mijn lippen en zuig er aan. Als we na een tijdje weer innig tongzoenen, voel ik haar stijve tepels tegen mijn eigen borsten drukken. Ze zijn nat en glibberig van mijn speeksel, net zoals die van mij nat van haar speeksel zijn. Het is een heerlijk gevoel.
Annelies vraagt of ze verder mag gaan en ik knik bevestigend. Ze heeft iedere twijfel allang bij me weggenomen en ben inmiddels bereid om me volledig door haar mee te laten voeren in mijn eigen opwinding. Het is een spannend gezicht om haar mijn rokje te zien openen en deze uit te trekken. Dat ze momenteel weinig aandacht heeft voor mijn inmiddels doorweekte string, kan ik haar wel vergeven vandaag. Ik ben zo heet, dat de lucht in de kamer koel aanvoelt wanneer Annelies mijn string omlaag trekt. Annelies geniet merkbaar van alles wat ze ziet nu mijn string uit is. Met een tevreden lach kijkt ze naar mij en ik lach zenuwachtig terug naar haar. Ik weet dat het gaat gebeuren, dat ze het zal doen. En met ingehouden adem kijk ik toe hoe ze haar hoofd naar mijn kruis beweegt, haar natte tong verlangend uitsteekt en deze dan tegen mijn hete kutje zet. En hoewel deze aanraking niet wezenlijk anders is dan wanneer Job het bij me doet, rolt er een zware donkere kreun over mijn lippen. Alleen maar het idee dat een andere vrouw haar tong op mijn kut heeft zitten en me begint te beffen, geeft me een ongekend gevoel van ondeugendheid en zelfoverwinning.
Slecht heel even voelt de tong van Annelies “mannelijk” aan, want al snel toont ze me zeer duidelijke verschil tussen een man en een vrouw tussen je benen. Alsof mijn kut echt helemaal tot leven komt en een eigen leven leidt. Ik lig op het bed te kronkelen onder haar bedreven tong, die zich werkelijk overal tegelijk lijkt te bevinden. Zo intens en teder gelijk. Zo gretig en toch tegelijk zo ingetogen. Het is onvoorstelbaar dat dit ook zo kan… Ze zuigt op mijn klit, sabbelt eraan en het voelt zoveel intenser allemaal dan wanneer Job die bij me doet. Ik kreun luid en kom klaar. Maar Annelies blijft me gewoon door likken! Ze is zo geweldig.
Het lijkt wel alsof ik verdoofd ben, zo intens voelt haar tong tussen mijn dijen, in en rond mijn kut. En wat is het een heerlijk gevoel om zo’n zacht gezichtje daar te voelen en haar lange haren over mijn benen en buik te voelen kriebelen, te voelen strelen. En komt geen einde aan het genot dat haar tong me geeft en als we dan eindelijk weer zoenen en ik mezelf meer dan ooit proef en ruik in haar gezicht, wil ik nog maar één ding: haar ook beffen.
Annelies zal het niet van me verlangen, me er waarschijnlijk niet eens naar durven vragen, maar ik wil niets liever. En met heel mijn hart.
"Je hebt je schaamhaar nog!", zeg ik wat geschrokken als ik met bevende vingers haar rokje en string heb uitgetrokken. Juist omdat beffen zo’n essentieel onderdeel van lesbische seks leek te zijn, ging ik er eigenlijk van uit dat een kutje zonder haar dan wel zo fijn was. Maar ergens is het ook wel sexy. Geïntrigeerd kijkt Annelies nu naar mij hoe ik mijn gezicht naar haar poesje beweeg. Nu ben ik eigenlijk zelf altijd meer van rustig opbouwen, maar dit keer ga ik echt recht op mijn doel af. Misschien ben ik alleen maar bang dat de twijfel op het allerlaatste moment mij van gedachte zou doen veranderen, dus sla ik alle tedere kusjes op haar blote buik of bovenbenen compleet over. Om mezelf waarschijnlijk alleen maar geen enkele bedenktijd te geven, druk ik mijn gezicht vol in haar kruis. Haar kutje is vochtig en drukt zich heet tegen mijn lippen. Ik ruik haar en weet zonder te proeven dat haar smaak al op mijn lippen zal zitten. Haar bijgewerkte schaamhaar kriebelt in mijn gezicht. En ik vind het niet een vervelens. Ik steek mijn tong uit en beweeg ‘m langs en over haar schaamlippen en er tussendoor. Ik proef haar opwinding, haar sappen, haar geil. Ze smaakt zoals ze ruikt: super geil, maar tegelijk ook weer niet wezenlijk anders dan ikzelf. Ik heb het idee dat ik maar wat doe, zeker in het begin. Maar naarmate haar gekreun en gehijg aanzwelt, heb ik wel meer en meer de indruk dat ik op de goede weg ben. Haar klit is mooi en stijf en staat geil omhoog net onder haar schaamhaar. Ik hap er naar, klem het gezwollen knopje tussen mijn lippen en lik er lang. Dit vind ik zelf altijd zeer lekker. En welke vrouw eigenlijk niet. Ik voel en hoor haar lichaam reageren. Annelies komt klaar. En ik ben trots op mezelf. Niet alleen dat ik dit heb doorgezet en dat ik mijn eerste lesbische ervaring heb. Maar meer nog dat ik Annelies daarbij heb weten laten klaar te komen.

Ik gun haar even wat tijd om dit alles, net als ik, even te verwerken en we liggen in stilte naast elkaar op bed. "En hoe vind je het?", vraagt Annelies dan voorzichtig. Ik rol me naar haar toe en kijk haar aan. God, wat is ze mooi. En wat heb ik hier toch beslist geen spijt van. Zoekend naar de juiste woorden over hoe of wat ik nu voel, streel ik de verwilderde haren uit haar mooie gezicht. Ik weet werkelijk niet wat ik haar moet zeggen. Dus zeg ik het haar dan maar zonder woorden en laat ik het haar wel voelen. Ik tuit mijn lippen, druk ze tegen haar smachtend mond en kus haar. Het volgende moment rol ik me bovenop haar en kus haar nog intenser. Mijn kutje drukt tegen haar poesje, mijn borsten stevig tegen die van haar en onze tong verstrengeld. Dan pak ik haar handen en haak mijn vingers innig in die van haar. De intimiteit die ik gisteren met mijn man deelde, deel ik nu op dezelfde manier met Annelies. Alsof we samensmelten, we zijn één geworden.
Zachtjes bewegen we onze lichaam langs elkaar tijdens het zoenen, alsof we alweer opnieuw een groeiend verlangen naar elkaar willen stillen.
“Het was geweldig”, zeg ik dan eindelijk als ik een paar woorden heb gevonden, “het smaakt naar meer. JIJ smaakt naar meer”, zucht ik en kus haar weer gretig.

Isabel - 12-10-26 @ 13:34

Hi Ariadne,

Geen idee hoe je aan de beelden van Annelies en mij op de hotelkamer bent gekomen, maar ik vind het wel een heel leuke wending. Ik zal wel eens kijken hoe we dit kunnen uitwerken. Misschien is het meisje achter de receptie een bekende van je en zit die in jouw complot? En ik hoop voor jou dat Inge snel weer wat tijd vindt om aan jullie deel verder te kunnen werken.
Dikke kus Isabel

Ariadne - 12-10-26 @ 17:23

(Ik las hotelkamer, en Selma , mijn geheime wapen volgt jullie al eventjes. Eerst in de bar tussen de middag, waar jullie innig kusten, en volgt het digitale spoor op de afdeling. Ze is een verpleegkundige die mij gehoorzaamt. Wat eenbitch ben ik toch. Zo ben ik echt niet in het echte leven. Soms wel, zegt mijn vrouw hoor. )

Isabel - 12-10-26 @ 17:36

Hmm, inderdaad een heerlijke bitch ben je Ariadne. Zo heerlijk gemeen en doortrapt. Daar gaan we nog problemen mee krijgen ben ik bang (of misschien hoop ik dat juist wel), hahaha!
Eens kijken in wat voor vorm we dit kunnen gieten.

Ariadne - 12-10-26 @ 18:45

(Mmmm valt wel mee toch. Wel wil ik zeggen dat jullie beiden prachtig schrijven. Hoe mooi je verliefd kan worden. Mijn meisje heeft het ook al meerdere malen gezegd . Echt goed!

Hopelijk ga je snel meedoen Inge ik heb nog wat in het verschiet voor je. Maar eerst je school!!!

Liefs vsn de lieve Ariadne…..

Ps ik heb nog meer plannetjes…..)

Annelies - 12-10-26 @ 21:17

Onze verhalen begonnen wat uit elkaar te lopen, maar inderdaad de plotwending van de camerabeelden voegt alles weer samen. En ik hoop van harte dat Inge weer mee gaat schrijven...benieuwd naar je plannetjes. En lieve Isabel. Ik schrijf al heel lang mee mee met kettingverhalen. Maar jij bent echt fantastisch. Het verschil tussen lesbische en heteroverhalen is de snelheid waarmee de hoofdpersonen aan seks toekomen. Bij de door mannen opgezette verhalen, vaak al in de eerste schakel. De reden dat ik meeschrijf aan lesbische verhalen is juist dat het verhaal en realisme op de eerste plaats komen. Maar mijn god, ik heb nog nooit een schrijfpartner ontmoet waarbij het zoveel schakels in beslag nam. Mijn complimenten. Ons verhaal staat als een huis!

“het smaakt naar meer. JIJ smaakt naar meer”, zegt Isabel en weer vinden onze lippen elkaar. Ze kust heerlijk, langdurig en met een zekere gretigheid. Zo heel anders dan Inge. Die is toch altijd meer van de speeltjes en ze houdt van perverse spelletjes. Zo vindt ze het lekker als ik haar spank, iets waar ik eigenlijk een hekel aan heb. De tong van Isabel glijdt in mijn mond en ik duw mijn exemplaar er tegen aan. Kleine smakgeluidjes klinken op. Hier hou ik van tederheid en hartstocht. Inge is altijd meer van actie. Me nemen met een strapon bijvoorbeeld. Ik vind kussen het toppunt van erotiek. Erotischer dan beffen. Mijn handen strelen haar rug die aanvoelt als een gespannen veer. Het woelt in me. Het is alsof ik met Isabel eindelijk mijn soulmate heb gevonden. Dat we voor elkaar bestemd zijn. "Was het anders dan met Inge?" vraagt Isabel schuchter als we weer kunnen ademhalen en verliefd naar elkaar kijken. "Oh ja," zucht ik, "heel anders. Inge is best een lieverd, maar ze houdt meer van kinky seks..." "Oh," zegt Isabel wat verschrikt, "en jij?" "Helemaal niet," zeg ik, "ik hou van tederheid, van hartstocht, van zoenen, maar niet van kinky, daarom ging het ook zo slecht met Inge, de laatste tijd..." Isabel ondersteunt haar hoofd met haar hand en streelt mijn haar. "Job is een echte man," zegt ze bijna verontschuldigend, "hij weet inmiddels dat ik een voorspel verwacht, maar al snel is het vlug stoten en klaarkomen, met een vrouw is het toch anders..." "Beter?" "Anders," lacht Isabel en weer zoenen we.

We hebben weer seks. Nog een voordeel van lesbische seks, vrouwen kunnen vaker achter elkaar klaar komen dan mannen. En we hebben geen haast. Inge wil altijd tempo, anders verveelt het haar. Isabel en ik verkennen elkaars lichaam, zoenen, likken, kussen, beffen en praten tussendoor. We strelen elkaar, gaan soms hartstochtelijk tekeer, maar we nemen alle tijd van de wereld. "Moet je nog naar huis?" vraag ik op gegeven ogenblik. Isabel knikt bijna teleurgesteld. "Helaas, ik heb tegen Job gezegd dat het feestje op mijn werk wel laat zal worden, maar ik kan niet de hele nacht wegblijven." "Ik begrijp het," zeg ik en kus haar zachte lippen. Eigenlijk begrijp ik het totaal niet, maar Isabel is aan het vreemd gaan. Ze is de partner van Job, de vader van haar kindje. We hebben seks gehad en ik ben verliefd, maar ik moet niet egoïstisch zijn. Isabel kijkt op haar horloge. "Ik moet eigenlijk gaan," zegt ze. "Ja," zeg ik, maar streel zachtjes haar rug. Ze rilt van genot. "Hou op!" zegt ze glimlachend, "zo kom ik nooit weg..." We zoenen nog een keer, heel lang aangehouden. Dan maakt ze zich los en staat op. "Jij kunt hier blijven..." zegt ze, "ik heb voor de hele nacht betaald...lever morgen gewoon de keycard in." Ze loopt naar de badkamer en ik hoor al snel het water stromen. Op dit moment haat ik Job, het is kinderachtig, ik weet het, maar hij heeft mijn lieveling de hele tijd en ik heb haar maar een paar uur bij me gehad. Het is niet eerlijk...

Aangekleed komt Isabel uit de badkamer. Ik ben opgestaan en loop naakt met haar mee naar de deur. We kussen nog een keer, weer langgerekt. "Zie ik je nog een keer?" vraag ik. "Op het spreekuur toch?" zegt ze met een lachje en dan serieus, "ik app je nog, schat, we zien wel hoe we verder gaan..." Dan is ze verdwenen en ik kruip in bed, pak de afstandsbediening en blijf hangen in een film die ik ik al vijf keer heb gezien. Ik kijk naar de lege plek naast me in bed. Het is een hopeloze zaak, weet ik nu al. Isabel is van Job en samen krijgen ze een kind. Ik ben de vrouw die haar heeft laten kennismaken met vrouwenseks, meer kan ik niet verwachten. Misschien zien we elkaar nog een keer in een hotel, stiekem, maar dan zal ze me ontlopen, misschien zelfs een andere gynaecoloog nemen en dan ben ik mijn grote liefde kwijt. Mijn ogen worden vochtig, en tegelijk schud ik mijn hoofd. Ik moet niet doemdenken, liefde is als water, het vloeit soms allerlei kanten op, maar uiteindelijk eindigt alles in de zee.

Isabel - 13-10-26 @ 15:59

Na een tijd lang zalig met Annelies te hebben gezoend, begint mijn nieuwsgierigheid te knagen. Annelies weet wat ik van mijn eerste ervaring vond, maar zij is al enige tijd lesbisch en heeft een relatie (gehad). Zij heeft dus vergelijkingsmateriaal. Ik niet. Voor mij was alles nieuw en misschien alleen daarom al zo geweldig. "Was het anders dan met Inge?", weet ik het met moeite over mijn lippen te krijgen. De opluchting is dan ook groot als ze zegt dat het beslist anders was dan met Inge, beter en intiemer misschien wel. Wellicht dat Inge’s kinky trekjes mede schuldig zijn aan hoe hun relatie uiteindelijk gelopen is. Ik heb de seks met Annelies echt als iets heel anders dan als seks met een man ervaren. "Job is een echte man", leg ik Annelies uiteindelijk uit nadat zij het nodige over Inge heeft verteld, "hij weet inmiddels dat ik een voorspel verwacht, maar al snel is het vlug stoten en klaarkomen, met een vrouw is het toch anders...". "Beter?", vraagt Annelies hoopvol. "Anders", benadruk ik met een lach en we zoenen weer. Want het is voor mij niet zo zeer een kwestie van beter of slechter. Het is echt gewoon compleet anders. Ik vind voorspel altijd wel belangrijker dan de werkelijke seks, op sommige echt intieme momenten met Job na dan, maar seks met Annelies lijkt haast wel 1 groot voorspel.
Wat zij mij met haar tong laat beleven is ongekend. Steeds weer weet ze met op een andere manier met haar tong te bespelen. Eigenlijk zou ik Job een paar weken bij haar stage moeten laten lopen. Job likt, terwijl Annelies beft. Gewoon standaard het niveau van haar tong, zo hoog en geraffineerd. Maar Annelies kan nog veel meer dan dat, heb ik nu al gemerkt. Die is in staat om de ware definitie van orale bevrediging op mij los te laten. De orgasmes die ze me weet te laten beleven, zijn wilder en intenser dan ik ooit heb gehad. En dat komt echt niet door de hormonen bij mij. Dat is geheel haar verdienste! En ik genoot er zo van, dat ik me al snel niet langer stoorde aan het irritant knipperende rode ledje van de televisie aan de muur. Net een bewegingsmelder of zo.

Annelies en ik vrijen opnieuw, langzaam, onafgebroken, onuitputtelijk, intiem.
"Moet je nog naar huis?", vraagt ze me op gegeven moment. Helaas wel. De teleurstelling is daar, bij ons allebei. Want liever had ik de nacht met haar doorgebracht, maar het kan niet. Ik zou het thuis niet kunnen verantwoorden en ik wil Job niet kwijt. "Helaas, ik heb tegen Job gezegd dat het feestje op mijn werk wel laat zal worden, maar ik kan niet de hele nacht wegblijven", leg ik uit. "Ik moet eigenlijk gaan", zeg ik al snel als ik zie hoe laat het inmiddels is. Nog niet eerder heb ik zo lang aan een stuk gevreeën met iemand. En als we de kans hadden gehad, dan waren we nog uren door gegaan. Dat weet ik zeker. Hopelijk is dat iets voor een volgende keer, al zullen onze ontmoetingen denk ik steeds moeilijker en zeker verdachter gaan worden.
Voor ik ga douchen, want ik kan toch moeilijk geurend naar Annelies thuis bij Job verschijnen, zeg ik haar dat ze vannacht gewoon in het hotel kan blijven, omdat ik al betaald heb voor de kamer. Rijkelijk ingezeept probeer ik iedere getuigenis van wat ik heb gedaan van mijn lichaam te wassen. Ik was me kort, maar grondig. Wis alle sporen uit van onze liefde. Ik spoel de geur van onze seks, van onze liefde weg, maar het verlangen naar haar zal blijven. De herinneringen en het verlangen krijg ik nooit meer weggeboend. En dat wil ik ook helemaal niet. Ik wil hier juist een vervolg aan geven, want er valt nog zoveel te ontdekken, denk ik.

Terug in de kamer irriteer ik me weer aan het knipperende ledje van de TV, maar kan het gelukkig gemakkelijk negeren, doordat Annelies zo mooi op bed ligt.
Langzaam staat ze op begeleidt me naakt naar de deur. Daar zoenen we nog een keer, weer langgerekt. "Zie ik je nog een keer?", vraagt ze me. "Op het spreekuur toch?", zeg ik voor de grap. "Ik app je nog, schat, we zien wel hoe we verder gaan...", zeg ik haar wat serieuzer toe. Want hoe het verder moet, dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Ik heb een ongekende ervaring gehad en ik wil meer, maar het valt gewoon te combineren met een man thuis en een baby op komst. Ik ben een ervaring rijker, maar ben onzekerder dan ooit. Hoe moet dit nu verder dan? Mijn leven is een puinhoop! Alles staat op instorten! Ik neem afscheid en kijk Annelies niet meer aan. Ik wil niet dat ze mijn natte ogen ziet. Ik moet naar huis, naar Job. Al had ik op dit moment zeker liever bij haar gebleven. Maar Job is de vader van mijn kindje en we hebben het goed samen. Wat hier vanavond tussen Annelies en mij is gebeurd staat daar ook geheel los van. Het was zeker geen uitvlucht voor mij. Maar hoe het dan wel verder moet, dat weet ik op dit moment gewoon echt niet.

De leuke meid achter de receptie lijkt haar wel verbaasd te kijken als ik weer vertrek. Het is best druk in de lobby. Een paar stelletjes en een eenzame vrouw die in een boekje zit te lezen. Misschien, net als ik, ook iemand met een dubbele agenda en die op een geliefde zit te wachten. Ik merk dat ze naar me kijkt, dat haar ogen me volgen. Maar als ik omkijk in haar richting, zit ze al aan de telefoon. Ik zal het me wel weer verbeelden allemaal.

Verscheurd tussen twee werelden – mijn vertrouwde leven met Job en het spannende net ontdekte met Annelies – rijd ik naar huis. Ik hoop dat het douchen de geuren van mijn overspel voldoende heeft weggewassen. Wat ga ik tegen Job zeggen? Zal hij met merken aan mijn gedrag? Zal hij het toch op me ruiken? Maar alle gedachten gaan via talloze omzwervingen en onderwerpen toch steeds weer terug naar die hotelkamer bij Van der Valk. Die hotelkamer met het irritante knipperende rode ledje van de televisie. De kamer waar ik zulke fijne herinneringen aan Annelies heb. En ook al ben ik onderweg naar huis, naar mijn man, het is Annelies waar ik steeds weer aan denk.
Ik ben opnieuw geil. ‘Als Job nog niet thuis is, dan keer ik om en ga nog heel even naar haar terug’, neem ik mezelf voor. Maar helaas, Job is zoals verwacht al thuis.
“Was het gezellig lieverd?”, vraagt hij belangstellend als ik binnenstap. “Ja zeker? Want je straalt zo”, lacht hij voor ik kan antwoorden. ‘Fuck! Eén keer seks met een vrouw en ik oog al meteen anders? Ow Annelies, wat doet je toch met me?’, schiet het door mijn hoofd. Ik kan op dit moment maar 1 manier bedenken om geen argwaan bij mijn man te wekken en alles om ons heen te laten vergeten. “En? Hebben jullie gewonnen?”, vraag ik Job, terwijl ik op hem af loop en mijn bloesje begin los te maken. “2-1 verloren helaas”, is zijn antwoord. “Ach gosh… Dan moet je me beffen schat. Want ik ben geil”, zucht ik en trek ook mijn rok uit. “Wat had er gebeurd als we hadden gewonnen schat?”, vraagt hij dan toch nog even nieuwsgierig als ik al uitgebreid op zijn gezicht zit. “Dan had ik je gepijpt en in mijn mond klaar laten komen en het doorgeslikt”, kreun ik gespeeld. Met de nadruk op gespeeld. Want na wat Annelies me heeft laten ervaren, is dit toch wel een duidelijke anticlimax. Dat ik uiteindelijk toch nog klaarkwam op zijn tong, lag meer aan mijn gedachten aan Annelies en mijn vingers op mijn klit, dan aan Job’s befkunsten.

Uiteindelijk vrijen we op de bank. Neuken we. Eerst missionaris, ik onderuitgezakt met Job stotend tussen mijn benen. En daarna op z’n hondjes. Zijn handen spelen met mijn borsten, de borsten die ze genietend door Annelies werden betast. Zijn stoten zijn hard, gretig en effectief. Dit is het enige dat ik niet op deze manier met een vrouw kan beleven. Alleen met een kunstpik, maar dat is toch niet hetzelfde lijkt me. En bovendien, daar houdt Annelies niet van…
“Wat is er toch met je de laatste tijd?”, vraagt Job, “ik vind het wel oké hoor, daar niet van, maar je gedraagt ze anders”. “Gewoon, de hormonen denk ik. En een klein slokje witte wijn met spa rood”, lieg ik nadat Job is klaargekomen. Een betere manier om hetero en lesbische seks met elkaar te kunnen vergelijken, had ik denk ik niet kunnen hebben vanavond. En het contrast tussen beiden is groot. Bijzonder groot zelfs…

Annelies - 13-10-26 @ 16:42

Ik word wakker van de wekker op mijn telefoon. Het is een gewone werkdag vandaag. Snel ren ik naar de douche en terwijl ik me inzeep, denk weer aan Isabel. Ze is zo verpletterend mooi, en heel speciaal. Ik heb nog nooit zo lekker gevreeën met een vrouw. En dan is ze nog onervaren... ik voel me weer geil worden, en mijn vingers zoeken mijn vagina, duwen naar binnen en ik stimuleer tegelijk mijn clit, en merk dat mijn knobbeltje onbehoorlijk groot is. Ik kom klaar met een schreeuw en hoop maar dat niemand me gehoord heeft. Weer aangekleed, check ik de kamer en nu pas valt me op hoe het lichtje op de televisie als een idioot knippert. Misschien een storing. Zal ik het melden? Gelijk besluit ik van niet. Ik wil niet opvallen. Er staat nu een man aan de receptie. Die me vriendelijk vraagt of ik een goed verblijf heb gehad. "Geweldig..." zeg ik en schuif de keycard over de balie. "Niks van de minibar gebruikt?" zegt en tegelijk checkt hij de computer. "Alles is betaald," zegt hij, "nog een fijne dag, mevrouw," Ik knik en loop naar buiten naar mijn auto. Ik probeer andere blikken te mijden en al snel zit ik weer op de weg. Het is nog vroeg, ik kan nog wel snel naar huis om me om te kleden.

Op het werk zit Jeanette weer vertrouwd achter de computer. "Hoi," zegt ze, "wat heb je nu weer uitgevreten?" Ik haar verbaasd en angstig aan. Daar heb je het al. Iemand van het ziekenhuis heeft gezien dat ik met Isabel een hotel ben binnen gaan. Misschien Ariadne zelf wel. Ik voel dat ik een kleur krijg. "Hoezo?" zeg ik en mijn stem klinkt schor. Nee, de Gestapo had geen enkele moeite met me gehad. Ik deug totaal niet als spionne of verzetsstrijder. "Oh, de heks van de Achterweg zoekt je," zegt Jeanette onverschillig, "en ze keek nogal gretig en vilein, dus ik dacht, die zit achter Annelies aan..." Ik haal mijn schouders op. "Ze vraagt of je even langs komt, voor het spreekuur begint," zegt Jeanette en wijdt zich weer aan haar computer. Ik weet mijn kamer te bereiken en plof op mijn bureaustoel. Wat nu als Ariadne me inderdaad heeft gezien of dat is getipt door iemand anders die me heeft gezien. Word ik er nu uitgeflikkerd? Of kom ik er af met een waarschuwing... wat zal ik doen? IJskoud liegen, alles ontkennen. Ze kan me moeilijk gaan martelen. Ik zet mijn computer aan. De vertrouwde afspraken komen naar voren. Ik kijk er naar zonder iets te zien. Het enige wat ik zie is het gezicht van Isabel, haar naakte lichaam en ik voel weer haar lippen, haar tong, proef haar zachte huid...

Mijn interne telefoon gaat. 'Ariadne' lees ik op het display. Ze is nog ongeduldig ook. "Met Annelies..." "Ja, hallo, heeft Jeanette mijn boodschap niet doorgegeven?" "Jawel, ik keek nog even naar mijn afspraken van vandaag..." "Doe dat straks maar, ik moet je dringend spreken!" Ze klinkt streng, bijna als een decaan van een middelbare school. Of als een moeder die haar ongehoorzame kind tot de orde roept. "Ik kom al," zeg ik en leg de hoorn op het toestel. Snel check ik in het spiegeltje op de deur of ik er redelijk uit zie. Een bleek gezicht staart me aan, alsof ik net vreselijk ben geschrokken. Waarschijnlijk stel ik me aan. Misschien gaat het helemaal niet om Isabel en het hotel, maar krijg ik promotie of opslag. Maar ik geloof er zelf niet in als ik de deur open en de gang op loop. "Ik ben even bij Ariadne," zeg ik tegen Jeanette. "Sterkte," zegt ze. Mijn hakken tikken op de tegels van de gang als ik naar het kantoor van Ariadne loop. Op weg naar de beul, bedenk ik met galgenhumor. Bij de deur van Ariadne's kantoor haal ik diep adem. Doe in godsnaam normaal, muts, zeg ik streng tegen mezelf. Het is je baas maar. Niet de beul. Ik klop kort op de deur. "Binnen!" hoor ik Ariadne zeggen. Ik stap naar binnen en zie mijn cheffin achter haar bureau tronen. Het is groot buitenmodel bureau. Notenhout. Heeft ze zelf besteld en betaald. Er is een zitje met twee leren stoelen en een klein zwart tafeltje. Aan de muur hangt kunst. Onbekende schilders met abstracte kunst. Ik registreer het allemaal. Wanhopig op zoek naar enige houvast. "Ah, daar ben je," zegt Ariadne, "kom we gaan even daar zitten..." Ze staat op en loopt naar het zitje. Ik volg en even later zitten we tegenover elkaar. "Alles goed?" vraagt ze. Ze biedt geen koffie aan, valt me op. "Prima," zeg ik, "en met jou?" Ze negeert de laatste opmerking. Dan staat ze op en pakt een tablet van haar bureau. Verbaasd kijk ik hoe ze toegang zoekt. Krijg ik een presentatie te zien? Gaat het daarover? Gaan we praten over mijn volgende speech tegen de cliënten? Ik zie hoe ze de tablet in haar schoot legt, haar grote bril afzet en me aankijkt. "Ik wil je iets laten zien, Annelies, en dan hoor ik graag wat je er van vindt..." Ze drukt op het scherm en geeft de tablet aan mij. Het is een video zie ik. Het beeld is nogal donker, maar al snel wordt alles lichter. Verbaasd kijk ik naar een interieur dat me heel bekend voorkomt. Het is de hotelkamer waar ik gisteren met Isabel was...

Ariadne - 14-10-26 @ 11:01

Inge is deze ochtend opgewekt en zit al klaar om mij weer spiegelglad te maken, en begint gelijk met haar ritueel dat ze de afgelopen dagen ook al heeft gedaan. Eerst mij schoonlikken. Dan alles glad.

Ik moet snel weg een geef Inge de opdracht het huis schoon te maken en ze vraagt of de kuisheidsgordel even af mag om te wassen. Dat mag straks. Ik ben vroeg thuis.

Ongeduldig wacht ik op Annelies nadat ik aan Jeanette doorgegeven heb dat Annelies direct moet komen, nog voor de afspraken.
Ik bel haar maar even en weet dat mijn irritatie in mijn stem aanwezig is. Eigenlijk is dat ook de bedoeling om haar onzeker te maken, we zullen zien.

De laatste beelden komen binnen en zijn in eerste instantie niet duidelijk. Daarna wel. Heel helder en alles staat er perfect op hoe Annelies en Isabel de liefde bedrijven. Het is mij iets te soft, exact wat Inge miste.

Ik kijk nog even naar mijn huis of ze druk bezig is en laat de dildo een ander ritme maken. Inge’s mond gaat direct open en ze kreunt luid en hard. Net voor ze klaarkomt gaat alles weer uit. Nog even en ze doet alles voor mij om klaar te komen.

Annelies klopt netjes en met een barse stem zeg ik ongeduldig binnen.


Ik laat haar plaatsnemen en probeer haar op haar gemak te stellen door in de lage stoelen te gaan zitten. Geheel volgens plan want nu kan ik angstzweet ruiken wanneer het komt. En het tweede gedeelte mijn plannetje.

Ik pak mijn privetablet en zeg tegen Annelies dat ik haar iets wil laten zien en graag haar menig wil horen.

De beelden beginnen donker, de stemmen zacht, maar duidelijk die van Annelies en Isabel en het is best opwindend om te zien.

Annelies begint licht te zweten maar haalt haar ogen niet van de beelden. “Hoe kom je hieraan, vraagt ze zacht?” “Dat is niet belangrijk”

Ze wil haar mond weer opendoen. Voordat je iets zegt laat ik je nog iets zien en geef je een tweetal opties.

Chronologisch laat ik alles zien. De innige kus vlak voor het ziekenhuis. Een kort filmpje en foto toen ze onstuimig kusten tussen de middag, en nog wat digitale gesprekken.

De mond van Annelies valt open en ze wordt rood, maar zegt niets.

“Je moet weten dat Inge bij mij thuis is. Ze krijgt een heropvoeding en zal de komende 2 weken bij mij blijven en laat ze pas vrij als ze fatsoenlijk luistert. Ik laat de huiscam zien met haar vriendin in haar kuisheidsgordel. Haar spastische bewegingen en open mond verraden de trillingen in haar lichaam. “”Sttt niets zeggen!”

Zo! Er zijn twee mogelijkheden. Je doet alles wat ik zeg! Je gaat gewoon door met Isabel, je geliefde. Je werk verandert niet, je krijgt zelfs een zwaardere functie. Hoger en meer betaald.
Inge blijft bij mij en wordt mijn onderdanige sexslavin. Jij spreekt mij aan met meesteres als we alleen zijn of in mijn huis en hier ben ik mevrouw voor je!

Je gaat, voordat je hier weggaat op je knieën en geeft mij een onvergetelijke befbeurt en laat mij klaarkomen zodat ik weet dat je het meent.

Doe je het niet? Dan verlies je alles. Je baan. Je komt nergens meer aan de slag, daar zorg ik wel voor. Inge wordt ook ontslagen en misschien gaat ze wel naar een nog strengere meesteres. Haar zie je nooit meer terug. Isabel zal haar kindje krijgen zonder jou want Job krijgt een voorstel dat hij niet kan weigeren. Ver weg van jou.

Ik trek mijn rokje op en laat mijn kousen en jarretels zien en het kruisloze slipje. Het vocht glinstert al.

Ze loopt langzaam naar de deur en blijft stilstaan. Als je nu door die deur loopt is alles voorbij Annelies. Denk goed na. Je heb nog 3 seconden!

Annelies - 14-10-26 @ 13:12

Een verschrikkelijke angst neemt bezit van me. Mijn keel is kurkdroog en het angstzweet breekt me uit als ik naar de beelden kijk. Ze zijn haarscherp en ik zie hoe het mijn tong is die de vagina van Isabel beft. Wanhopig blijf ik kijken, ik probeer weg te kijken, maar gefascineerd blijf ik naar de beelden kijken. Soms beweegt het beeld schokkerig, alsof iemand vanaf een afstand de camera bedient. Ineens moet ik weer aan knipperende rode lichtje op de televisie denken. Een camera! Hoe kan ik daar niet aan gedacht hebben. Als het beeld weer zwart wordt, kijk ik naar Ariadne. Wat wil ze, waarom doet ze dit? Is ze gek geworden? Ze kijkt me aan met een sadistisch glimlachje op haar gezicht en legt uit dat ze momenteel Inge als slavin in huis heeft. Inge? Waarom? Maar dan herinner ik me de voorliefde van mijn ex-vriendin voor kinky spelletjes. Voor slaan... Ariadne kijkt me aan met een wrede blik. Ze geeft me twee opties. Gewoon doorgaan met Isabel. Ik krijg meer geld en promotie, maar Ariadne wordt mijn meesteres, doe ik dat niet, dan raak ik alles kwijt. Ze is gek geworden, bedenk ik me. Ik moet haar spelletje meespelen en dan later de politie waarschuwen en Inge bevrijden. Verward kom ik omhoog en strompel naar de deur. De snerpende stem van Ariadne houdt me tegen: "Als je nu door die deur loopt is alles voorbij Annelies. Denk goed na. Je heb nog 3 seconden!" Ik slik, ik zal door de zure appel heen moeten bijten, het spelletje meespelen, straks doet ze me nog wat aan..." Ik draai me om en zak op mijn knieën. Ariadne staat op en draait de deur op slot. Dan zakt ze op haar bureaustoel en trekt haar slipje naar beneden, haar rok trekt ze omhoog. Ik kruip dichterbij en zie hoe mijn cheffin meedogenloos naar haar natte kut wijst. "Beffen!" Aarzelend begin ik te likken, in het begin doe ik het weinig fanatiek, maar dan slaat Ariadne me hard op mijn hoofd. "Beffen! Be better bitch!" Ik lik fanatieker. "Denk er aan, ik moet klaar komen!" Wanhopig duw ik mijn vinger er bij, en hap in haar uitpuilende clit. "En mocht je denken, ik ga naar de politie," zegt ze, "ik ben hier senior arts, afdelingshoofd en ik heb een heel dossier waarin ik allerlei ruzietjes, wangedag van jou heb verzameld. Als het mijn woord tegen het jouwe wordt, maak je geen schijn van kans. En nou tempo!" Met de moed der wanhoop ga ik door. Ik gebruik mijn hele ervaring, elk trucje en op gegeven momen, voel ik een golf kutsap in mijn keel ontploffen. Ariadne klauwt met haar hand in mijn haren en trekt mijn hoofd met een ruk omhoog. "Dat was aardig, meisje...aardig...en nu ga jezelf fatsoeneren...als ik je weer nodig heb, bel ik je wel en zorg dat je beschikbaar bent...en nu eruit!"

Ik wil janken, schreeuwen, maar op het toilet spoel ik mijn mond en was mijn gezicht. Ik voel me doodziek. De smerige takkenteef, de hoer! Wat denkt ze eigenlijk wel? Maar ik besef hoe zwak ik sta. Ik heb genoeg ruzietjes gemaakt, en me soms op personeelsfeestjes laten gaan. Ik weet zeker dat Ariadne alles heeft opgeschreven. Ik kan geen kant op... Wanhopig loop ik terug naar mijn kantoor. Gelukkig is Jeanette even weg en kan ik veilig naar binnen gaan. Ik ga achter mijn bureau zitten en begin te huilen.

Isabel - 14-10-26 @ 14:15

Job is al uit bed en onder de douche als ik ’s morgens wakker word. Ik voel me heerlijk. Ook al zou ik me eigenlijk door mijn misstap met Annelies – al zie ik dat zelf beslist niet zo – ontzettend rot en schuldig moeten voelen, voel ik me juist geweldig. Ik ben in het nauw gedwongen door de lastige situatie die ik met mijn gedrag heb laten ontstaan, en toch voelt het alsof er een enorme last van mijn schouders is gevallen. Ik ben vreemdgegaan, met een vrouw, maar het enige dat ik voel is trots. Niet het type trots dat ik het van de daken wil schreeuwen dat ik seks met een andere vrouw heb gehad, want tegenover Job kan ik hier gewoon nooit trots op zijn, maar toch is het een vorm van trots. En zelfs als Job en ik niet met elkaar waren, zou ik het denk ik niet aan de grote klok hangen. Niet omdat ik me schaam voor mijn lesbische gevoelen, maar wel omdat ik ze met mijn gynaecologe heb beleefd. Nee, het is beter dat niemand dat te weten komt. Het is maar goed dat niemand het weet. Was ik geen client van haar, dan was het anders, makkelijker. Maar dat is nu eenmaal niet de situatie. En nu ik haar heb ervaren, vertrouw ik geen andere gynaecoloog mijn lichaam nog toe.
Met het heerlijke aanhoudende warme gevoel rol ik me om en strek me geheel uit. Even lekker “zeesterren” in het verder lege bed. Ik denk aan de mooie vrouw die mijn gisteren mijn ogen heeft geopend. En meer dan alleen mijn ogen. Het was zo geweldig. De enige spijt die ik me kan bedenken, is het feit dat we het niet eerder hadden ontdekt of de spijt omdat ik naar huis ben gegaan.
Maar spijt van wat er gisteren tussen ons is gebeurd, heb ik zeker niet. Ik zou het zo weer doen. Zonder nadenken.
Met Job onder de douche, zijn mijn gedachten bij haar, bij Annelies. Zou ze met eenzelfde gevoel nu ook in een verder leeg bed liggen? Denkt ze ook aan mij? Of viel ik toch tegen en is ze me alweer vergeten op die manier? Hoe gaat dit verder? Wil ze verder? Moet ik haar nogmaals bedanken?
Ik ben slechts 1x met haar naar bed geweest, ben vreemdgegaan, en merk nu al dat ik er meer moeite mee heb om de schijn naar Job op te houden. Het liefst zou ik het hem gewoon eerlijk vertellen, zodat we zouden kunnen uitvogelen hoe we hier invulling aan zouden kunnen geven, maar dat durf ik niet. Voorlopig is dit iets alleen tussen Annelies en mij en verder niemand. Niemand die weet wat er zich op die hotelkamer heeft afgespeeld. Zelfs die leuke receptioniste weet het niet. Misschien heeft ze vermoedens, heeft ze dergelijk gedrag wel vaker meegemaakt tijdens haar werk, maar echt weten doet ze het niet.

Ik wens mijn man een fijne werkdag en we zien elkaar vanavond weer. Ikzelf hoef pas over twee uur naar m’n werk, wat mij in de gelegenheid stelt om Annelies nog een berichtje te sturen. Maar twee uur zijn zo om als je niet weet wat je moet zeggen en alleen maar doelloos loopt te piekeren. Uiteindelijk stuur ik haar pas tijdens de koffiepauze op het werk een berichtje.
“Ben je de nacht een beetje doorgekomen? Ontzettend bedankt nog voor de unieke ervaring. Hadden we veel eerder moeten doen. Die tong van jou. Ongekend. Waanzinnig. De tong van Job sta ik toe, maar het is jouw tong die ik wil. Toen hij daar wat lag aan te modderen tussen mijn dijen, realiseerde ik me pas echt hoe geweldig het met jou was. Dikke kus en hopelijk tot zeer snel”, stuur ik Annelies.
De gedachten aan deze geweldige vrouw geven me voldoende energie om de dag door te komen.
Maar Annelies gedraagt zich vandaag anders. Ze reageert niet direct op mijn berichtje, wat op zich niet vreemd hoeft te zijn. Maar wat wel vreemd is, dat ik meerdere keren lees dat ze aan het typen is, terwijl ze niets terug stuurt. Er zal toch niets aan de hand zijn? Dat Inge het weet of zo, omdat die vannacht onverwacht thuis was en zich afvroeg waar Annelies dat was? Hoe langer het duurt voor ik antwoord krijg, hoe meer zorgen ik me begin te maken.

Annelies - 14-10-26 @ 20:51

Hoe ik de werkdag doorgekomen ben, is me een raadsel. Nadat ik mijn kantoor was binnen gestrompeld, kotste ik eerst in de wasbak die ik gebruik om mijn handen te wassen als ik cliënten moet onderzoeken. Ik voelde me als een uitgeknepen vaatdoek en moest eerst tien minuten lang met mijn ogen dicht zitten, voor ik me er toe kon zetten de wasbak schoon te maken. Daarna werd ik geleefd. Een lange rij cliënten kwam en ging en ik behandelde ze op de automatische piloot. Het was mijn lichaam die onderzoekjes deed, met hen praatte, maar mijn hersens waren er niet bij. Ik was volkomen van de wereld. Tegen die tijd had ik het appje van Isabel al ontvangen. Heel lief: “Ben je de nacht een beetje doorgekomen? Ontzettend bedankt nog voor de unieke ervaring. Hadden we veel eerder moeten doen. Die tong van jou. Ongekend. Waanzinnig. De tong van Job sta ik toe, maar het is jouw tong die ik wil. Toen hij daar wat lag aan te modderen tussen mijn dijen, realiseerde ik me pas echt hoe geweldig het met jou was. Dikke kus en hopelijk tot zeer snel” Een lief bericht van een vrouw die dolgelukkig is met haar eerste lesbische ervaring. Normaal zou ik in de wolken zijn geweest en plannen hebben gemaakt voor een tweede ontmoeting. Maar ik voel me zo vies en smerig. En wat moet ik Isabel vertellen? Dat mijn vriendin wordt gegijzeld voor een of ander smerig BDSM spel, dat ik word gechanteerd met camerabeelden van diezelfde lesbische ontmoeting als in het app berichtje? Ik kan niet naar de politie en ik kan er zelfs niet met Isabel over praten. God weet of Ariadne nog meer spionnen of camera's heeft geplaatst. Soms probeer ik een berichtje op te stellen, maar verbreek het gelijk. Ariadne kennende, zal ze wellicht ook mijn privé-telefoon hebben gehackt. De hele dag verwacht ik een oproep van haar, dat ik weer moet komen om haar te beffen. De vernedering. Dat vileine glimlachje, die klap op mijn hoofd en de vermaning beter mijn best te doen...

Eenmaal thuis check ik elke hoek, elke kast, elk apparaat en elk gebruiksvoorwerp op camera's. Ik vind niets. Maar wat zegt dat? Weer lees ik het lieve berichtje van Isabel. Dan krijg ik plots een ingeving. Ik moet Isabel laten lezen wat er is gebeurt. Maar niets over de post. Ik ben nu zo paranoïde dat ik zelfs geloof dat Ariadne spionnen op de Post Nl locaties heeft. Ik pak mijn telefoon. "Hallo Isabel, ik wil je zien, zo snel mogelijk, kunnen we vanavond ergens afspreken?" Ik kan er niets aan toevoegen, want dan ziet Big Brother alles. Aan hem moest ik denken bij mijn ingeving. Winston Smith, het hoofdpersonage uit 1984 schrijft in een geheim dagboek. Ik moet iets opschrijven en het Isabel laten lezen. Snel pak ik een kladblok en begin te schrijven. Ik noem de camera in de hotelkamer, de camerabeelden, de slavernij van Inge, de chantage van Ariadne, waarom ik niet naar de politie kan gaan. Ik meld zelfs het beffen door mij van mijn cheffin. Nu moet ik een plek vinden waar ik Isabel mijn gekrabbel kan laten lezen. Wat ik ben zo wantrouwig dat ik er op reken dat Ariadne ook microfoons zal plaatsen als ze weet waar we zijn. Ik moet nog een manier bedenken om Isabel het kladboek te laten lezen zonder dat iemand het ziet. Ik check mijn telefoon. Niets. Ze heeft het wel gelezen zie ik...

Isabel - 15-10-26 @ 14:54

Het berichtje dat ik dan pas veel later van Annelies krijg, neemt mijn ongerustheid zeker niet weg. Het maakt mijn ongerustheid juist alleen maar groter. Ik kan er niet echt een touw aan vast knopen, aan dat vreemde berichtje van haar, maar ik voel de angst, leest het door de voor mij onsamenhangende woorden heen.
Ik merk dat Annelies nu niet vrijuit kan of durft te spreken, vandaar dat ze me in bijna geheimtaal bericht. Mijn ergste nachtmerrie lijkt waarheid te zijn geworden: ik ga één keer in mijn leven vreemd en dat komt al meteen uit! Inge is er achter gekomen, dat kan niet anders! Maar hoe dan? Is Inge inderdaad gisteravond onverwacht thuisgekomen en trof ze daar Annelies niet aan wat tot de nodige vragen leidde? Heb ik mijzelf, ondanks mijn pogingen alles te verbloemen, toch aan Job verraden en weet hij het ook? Heeft iemand ons gezien? Het meisje achter de receptie wellicht? Of was die vrouw in de hotellobby bij mijn vertrek gewoon Inge en had ze ons gevolgd? Ik heb geen idee, maar de angst sluit als twee handen strak om mijn keel.

Wat is de schade hiervan? Wat zijn gevolgen? Ik had natuurlijk heel dapper geroepen dat ik alle gevolgen van mijn overspel met Annelies zou dragen. Maar ik had daarbij niet verwacht dat dit al na 1 dag aan de orde zou komen. Er is geen tijd om excuses of leugens te verzinnen. Ik moet weten wat er aan de hand is en wat er nu al bekend is. Als ons samenzijn werkelijk uitkomt, dan zijn de gevolgen groot. Niet alleen voor mij, in mijn relatie met Job. Geen idee of hij het me zou kunnen vergeven, want we hebben hier in onze relatie nog nooit mee te maken gehad. Maar voor Annelies zijn de gevolgen wellicht nog vele malen groter. Dat haar relatie met Inge dan definitief voorbij zal zijn, is wel onze laatste zorg denk ik. Ik denk niet dat Annelies daar heel rouwig om zal zijn. Maar als het uitkomt dat zij een relatie met een client is aangegaan, dreigt natuurlijk de tuchtcommissie. En ook al wist Annelies ongetwijfeld dat dit risico bestond toen ze het “avontuur” met mij aanging, toch voel ik me er schuldig over. Als ik niet had doorgezet, dan was er niets gebeurd en was het allemaal met een sisser afgelopen en gingen we allemaal vrolijk verder in ons bestaande leventje. En ik voel me schuldiger tegenover haar dat zij door mij haar baan kan kwijtraken, dan ik me schuldig voel tegenover Job voor mijn overspel.

Vanuit mijn werk rij ik naar de afgesproken plek, waar ik Annelies ontmoet. Ondanks alles, de spanningen, de angst, ben ik blij haar te zien. En ik merk dat mijn hele lichaam daar net zo over denkt. Ik leef weer helemaal op nu ik haar zie. Ik wil haar weer zo graag aanraken, omhelzen, met haar vrijen. Maar Annelies reageert koel en afstandelijk, houdt de boot merkbaar af. “Het is te gevaarlijk nu”, fluistert ze geheimzinnig en steekt me een papiertje toe, “lees dit als je weg bent, dan snap je hoe het zit”. Meteen daarna draait ze zich om en loopt weg. Ik sta bevroren aan de grond, want dit was totaal niet de ontmoeting die ik voor ogen had. Zeker niet na gisteravond. Ik snap er niets van. Wat is hier allemaal aan de hand? Waarom dit geheimzinnige gedoe? Als ze me niet meer wil zien, dan kan ze dat toch gewoon zeggen? Ik kijk Annelies na, die volgens mij met schokkende schouders wegloopt. Zou ze huilen?
Vertwijfelt blijf ik nog even staan en slenter dan naar mijn auto terug. Ik rij een stukje en draai uiteindelijk een parkeerplaats op. Ik pak het papiertje dat Annelies me had gegeven en begin te lezen.
Ik weet niet wat ik lees. Ik voel me lijkbleek worden. Alles is uitgekomen. En dat niet alleen, het gaat veel verder dan dat. Misselijkmakend gewoon. Er is onweerlegbaar bewijs dat Annelies een relatie met een cliënte heeft, met mij dus. Digitale sporen, geheime gespreken en het ergste: videobeelden van onze avond in het Van der Valk hotel. En geen donkere korrelige beelden van twee willekeurige vrouwen die misschien wat op ons lijken, nee gewoon Full HD tot in het kleinste detail in beeld gebracht. Een stiekem opgenomen seks-tape van ons, twee vrouwen die onstuimig en uitvoerig de liefde bedrijven. Bij een eventuele rechtszaak waarschijnlijk niet geldig als bewijsmateriaal, maar wat hebben we daar aan? Het leed is dan al geschied. Het zijn beelden die je niet zomaar even kunt negeren. En als iemand die beelden bezit, hoe lang duurt het dan nog voordat ook Job die onder ogen zal krijgen? Als hij ze niet al heeft gezien.
Maar dit blijkt pas het topje van de ijsberg te zijn. De cheffin van Annelies, het afdelingshoofd Ariadne, blijkt overal volledig van op de hoogte te zijn. En ze chanteert Annelies nu hiermee. Ariadne is degene die voor al dit bewijsmateriaal tegen ons heeft gezorgd. Haar connecties reiken verder dan gedacht en Annelies vermoed dat ze overal handlangers en “spionnen” heeft zitten en werken die ons in de gaten houden.
Ariadne heeft ons in de tang. Annelies, mij en zelfs Inge, lees ik. Want ook tegen Inge had ze de nodige bewijzen en heeft haar gechanteerd het uit te laten komen, en levens te ruineren als ze niet haar seksslaaf werd. Dus welke keuze had Inge in dat geval?
Waarschijnlijk net zo min een keuze als die ze Annelies vervolgens stelde. Annelies zal zich voortaan beschikbaar dienen te stellen voor haar afdelingshoofd en zich dan ontfermen over dienst genoegen. Eén seksslaaf was schijnbaar niet voldoende voor Ariadne. Alleen wanneer Annelies zich schikt naar de wil van deze seks-beluste meesteres, op welke manier dan ook, is Ariadne bereid het hele voorval te vergeten. Ze zal het niet in de doofpot stoppen, maar ze zal ook niet de tuchtcommissie inschakelen. Bovendien staat ze toe dat Annelies en ik met elkaar om blijven gaan. Of eigenlijk wil ze dat juist, vreemd genoeg.

Ik lees Annelies’ schrijven met tranen in mijn ogen en een misselijk gevoel in mijn maag. Ik huil, zo erg zelfs, dat ik het eerste deel van de brief niet nogmaals kan lezen omdat de inkt te erg is uitgelopen door mijn tranen. Mijn maag draait om. Ik gooi mijn portier open en hang kotsend naar buiten. Ik ben nu nog gespaard, maar voor hoe lang nog? Als Ariadne al twee van haar medewerkers voor haar eigen pleziertjes chanteert, wat staat mij dat nog te wachten? Moet ik het nu aan Job gaan vertellen? Om ervoor te zorgen dat ze op dat gebied in elk geval geen pressiemiddel tegen me heeft? Maar wat zijn daar dan weer de gevolgen van, voor Job en mij? Kunnen we dat aan?
Ik blijf nog even zitten. Wacht tot de ergste huilbui voorbij is en het misselijke gevoel wat afneemt. Dan rij ik naar huis.
Job schrikt als ik thuiskom en hij me ziet. Ik leg uit dat ik wat misselijk ben, meer niet. “Waarschijnlijk een soort morning-sickness”, lach ik zwak. “Misschien moet je beter maar even de gynaecologe bellen voor een afspraak”, stelt hij zorgzaam voor. Ik zou niets liever willen…

Annelies - 15-10-26 @ 17:12

Ik heb het gevoel gedwongen mee te spelen in een slechte Hitchcockthriller waarin Ariadne een enge chanteur speelt die haar slachtoffers als poppetjes aan een touwtje laat dansen. De ontmoeting met Isabel is een enorme anticlimax. Ik had haar willen omhelzen, zoenen en mee naar bed nemen om daar eindeloos te vrijen. In plaats daarvan hou ik de boot af, dit is niet de tijd voor seks, ook al heeft Ariadne gezegd dat ik gewoon door moet gaan met Isabel. Waarom eigenlijk, wat heeft die enge heks nog meer voor plannetjes. Isabel reageert, zoals te verwachten viel, verward en geschrokken. Uren heb ik nagedacht hoe ik het papiertje zou overhandigen, en uiteindelijk geef ik het terloops als we pal tegen elkaar staan. Niet dat het lukt om alles ongemerkt te laten gebeuren, want Isabel staat nog met alles in haar hand als ik doorloop. Nee, als Mata Hari zijn we geen succes. Ik loop naar mijn auto en rijd naar huis. Wat nu? Ik heb Isabel geschreven geen contact op te nemen, het beste is, denk ik, dat we voorlopig elkaar niet meer zien. Ik wil haar niet in nog meer ellende dompelen, bijvoorbeeld met Job.

Eenmaal thuis zit ik als verdoofd op de bank. Ik heb geen trek in eten. Ik denk aan Inge, ondanks alles heb ik medelijden met haar. Zo'n vrolijke meid altijd en dan nu de seksslavin van een krankzinnig geworden hoer met grootheidswaanzin. Weer zoek ik het huis af, op zoek naar camera's, microfoons. Ik weet hoe klein die apparaatjes zijn dus bekijk ik alles, elke knop, stip of vlek op de muur, alle apparaten, tot aan de brandbeveiligers aan toe. Dan gaat de deurbel. Met een bezwaard hart loop ik naar de deur. Als ik de deur open, zie ik Ariadne staan. "Hallo Annelies," zegt ze, "ik kom even met je praten..." Ik laat haar binnen en weet nu zeker dat ze gezien heeft dat Isabel en ik een boodschap hebben uitgewisseld. In de huiskamer ga ik op de bank zitten en Ariadne neemt tegenover me plaats. Ze pakt haar tablet. Zie je wel, alles is opgenomen. Zonder iets te zeggen overhandigt ze me het apparaat. Weer haarscherpe beelden, je ziet Isabel staan met de papiertjes in haar hand. Hoe heeft ze dat geflikt? Ze moet over een uitgebreid netwerk beschikken. "Wat stond er in die brief?" zegt ze. Haar stem klinkt vriendelijk, rustig, als een moeder die haar kind betrapt heeft op iets stouts. Ik wil liegen, zeggen dat het een lijstje is met rendez-vousplekken, maar iets zegt me dat ze allang weet wat er staat. Dus vertel ik het en laat niets weg. Als ik uitgesproken ben, kijkt ze weer aan met die zelfde vileine glimlach als in haar kantoor. "Ik wist wat er in stond, Annelies," zegt ze, "dus goed dat je niet tegen je meesteres hebt gelogen." Ik slik. Meesteres? Oh ja, zo moest ik haar privé noemen. "Kom hier!" zegt ze streng. Verbaasd sta ik en ze tikt op haar schoot. "Hier! Liggen!" Verschrikt ga ik op haar schoot liggen. Ze trekt mijn jurkje omhoog en mijn slipje naar beneden. Ik wil gillen, protesteren, maar merk dat ik zo geschrokken ben, dat er niets over mijn lippen komt. PATS! Haar hand slaat hard op mijn billen, een goed geplaatste klap die heel zeer doet. Ik geef een gil en ze slaat weer, mogelijk nog harder. "Wat moet ik toch met jou?" zegt ze, en trekt hard aan mijn haren, "je bent een ongehoorzaam dom hoertje...nou wat ben je?" "Een ongehoorzaam dom hoertje," stamel ik. PATS! PATS! Twee klappen op mijn billen. "...een ongehoorzaam dom hoertje, MEESTERES!" schreeuwt ze. Gillend herhaal ik het. Ze geeft me een teken dat ik weer op moet staan. "En nu," zegt ze, "ga je me weer beffen...en je laat me klaarkomen, zo niet, dan zal dat bleke kontje van je kermis vieren!" Ze trekt haar rok en slip uit en gaat met gespreide benen op de bank zitten. "Nu!" beveelt ze.

Isabel - 15-10-26 @ 17:58

“Ik zal morgen wel een afspraak maken als ik me nog steeds zo voel”, zeg ik na kort nadenken tegen Job. We gaan eten, maar Job merkt aan alles dat ik er niet helemaal met mijn gedachten bij ben. Natuurlijk niet. Ik zit met mijn gedachten bij Annelies, die door mijn schuld problemen heeft op haar werk. En die door mijn toedoen nu een soort seksslaaf van haar afdelingshoofd is. En ik denk aan Inge, die arme meid zal hier toch ook niet om hebben gevraagd. Ik heb medelijden met Annelies. En in mindere mate ook met Inge, maar dat is meer omdat ik haar niet ken en omdat zij de ex is van Annelies. En ik heb medelijden met mezelf. Want wat staat mij nog te wachten nu? Ariadne staat er op dat Annelies haar relatie met mij voortzet. Maar waarom eigenlijk? Welk belang heeft zij daar bij? Want met zulke smerige trucjes kan ik me niet indenken dat Ariadne nu ook maar iets zonder enig eigen belang zal doen. Wil ze juist dat Annelies mij nog dieper in de problemen jaagt. Dat er uiteindelijk geen uitweg meer is voor Job en mij en dat er voor mij teveel op het spel komt te staan, waardoor ze mij ook volledig in haar macht kan nemen?
Is mijn lot daarmee nu ook bezegeld? Raak ik Job straks kwijt en eindig ik net als Annelies en Inge ook als seksslaaf voor Ariadne? Ik moet er toch niet aan denken.
Job probeert op zijn manier lief en galant te zijn. Ik hoef de tafel niet af te ruimen, de vaatwasser niet in te ruimen en mag gewoon ontspannen op de bank gaan zitten, met in voeten omhoog. Maar alles behalve ontspannen hoor. Annelies, Inge, Ariadne. Drie vrouwen die plotseling onlosmakelijk met mij verbonden lijken te zijn. Inge ken ik niet, maar heb ik medelijden mee. Ariadne ken ik niet, maar moet ik niet. Die haat ik nu al, alleen maar om wat ze ons flikt. De enige die me werkelijk wat kan schelen, is Annelies. Om haar geef ik. Ik ben dol op haar. Ariadne maakt alles stuk wat wij net aan het opbouwen en ontdekken zijn.
Wat er tussen Annelies en mij is gebeurd, is misschien niet helemaal netjes. Maar het was vrijwillig. En het is een bepaalde manier van liefde. Of in elk geval verlangen naar elkaar. Met wederzijdse instemming, dat is het belangrijkste. Wat Ariadne flikt, is evenmin netjes, maar dat is pure chantage. Dat is zuiver machtsmisbruik, omdat ze weet dat zowel Annelies als Inge er niets tegen in kunnen brengen.
Het blijft maar malen, die hele situatie. De hele avond lang. En het enige dat ik toch steeds weer afvraag, is wat de gevolgen uiteindelijk voor mij zullen zijn. Ik ben zelfs zo in gedachten verzonken dat ik in eerste instantie niet eens door heb dat Job toenadering zoekt. Hij kust nek en hals, gevoelige plekjes doorgaans bij mij. Maar nu missen ze iedere uitwerking. “Gaat het wel lieverd?”, vraagt hij voorzichtig, “je lijkt zo afwezig”.
Als ik hem nu vertel wat mij dwars zit en vooral waarom, dat hebben we ruzie. En dat is wel het laatste waar ik nu op zit te wachten. Ik heb al genoeg aan mijn hoofd nu. Dus kies ik voor de makkelijkste weg: seks. Seks ontneemt Job iedere noodzaak tot het stellen van vragen. Job is een man en mannen zijn wat dat betreft veel gemakkelijk te beïnvloeden dan vrouwen, ben ik inmiddels wel achter.

Ik sta het toe en laat het gebeuren. Ik ben niet echt opgewonden, maar het is goed genoeg voor Job. Ik verzet me er niet tegen, ook al heb ik niet echt zin. Dit is gewoon gemakkelijker dan praten, meer niet. Ik doe niet echt actief me en kreun gespeeld. Genot ken ik niet, alleen angst voor wat er boven mijn hoofd hangt. Ik denk alleen nog maar aan Annelies en aan hoe dit zo heeft kunnen lopen. Job komt kreunend klaar, diep in mij en zijn pik blijft hard. Ik kom ook klaar, gespeeld. Ik smeek hem door te gaan, al net zo gespeeld. Van mij hoeft het nu echt niet, maar het is beter zo. Hoe langer we vrijen, hoe eerder we slapen. En dan dus ook geen vragen van zijn kant of uitleg van mijn kant. Het is goed zo. Ik doe het voor de veiligheid van Annelies.
“Als ik me morgen nog steeds zo voel, maak ik wel een afspreek met de gynaecologe”, zeg ik nogmaals voor het slapen gaan tegen Job. Het is voor zijn gemoedsrust en voor mij om Annelies te zien. Het liefst zou ik mezelf nu in slaap willen huilen, maar dat zou weer vragen bij Job opwekken. Ik weet nu al dat ik me morgenochtend nog precies hetzelfde voel als nu en dat ik een afspraak zal maken met Annelies...