Annelies - 16-09-26 @ 22:40

Ik sluit de computer af waar ik net de gegevens van Isabel de Waard heb ingevoegd. Een nieuwe cliënt. Patiënt zeggen we liever niet hier. ten slotte is een zwangere vrouw niet ziek. Ik voel mijn maag rommelen. Een blik op mijn horloge zegt genoeg, etenstijd. Zal ik Inge bellen? Inge is de vrouw met wie ik samenwoon, mijn mooie vriendin. Ze is vijf jaar jonger en we wonen samen in het centrum in een flatje. Inge werkt als verpleegster in het ziekenhuis waar ik ook werk. Ze grapt wel eens dat ze tot opluchting van haar moeder toch een arts aan de haak heeft geslagen. Ik stop mijn telefoon weer terug. Misschien beter van niet. De laatste tijd hebben Inge en ik steeds vaker ruzie, misschien zitten we teveel op elkaars lip, samenwonen en dan werken in hetzelfde ziekenhuis. Natuurlijk verschillen we van elkaar. Inge is ondanks dat ze jonger is, veel serieuzer dan ik. Nu werkt ze op oncologie en dat is niet de meest vrolijke afdeling van het hospitaal. Maar de laatste tijd gaat alles mis. Zelfs de seks lijkt met de dag af te nemen. Toen we elkaar net kenden, was de flat te klein door onze seksuele acrobatiek. Maar tegenwoordig mag ik blij zijn als ik haar mag aanraken. Dat stelletje wat net bij me was, leek me wel voor elkaar bestemd. Aardige man en zij een vrolijke meid, blij met haar zwangerschap. Zoals verwacht was er een spanning, ten slotte onderzoek ik haar intieme delen. Maar ik ben arts, ik zie zoveel vagina's op een dag dat het voor mij routine is.

Als ik in het restaurant aan mijn lunch zit, betrap ik me er op dat ik weer aan mevrouw De Waard denk. Ondanks mijn routine blijf ik een vrouw, en aangezien ik gevoelens heb voor vrouwen, maakt Isabel wel indruk op me. Niet dat ze uitzonderlijk knap is, al is het een leuke verschijning, maar ze heeft iets, een uitstraling, hetzelfde gevoel dat ik bij Inge had jaren geleden. Ik schud mijn hoofd. Nee hè, ik ben toch niet verliefd aan het worden. Die tijd hebben we gehad. Ik neem een hap van mijn salade en kauwend probeer ik te denken aan de rest van mijn werkdag. Nieuwe afspraken, routine onderzoeken. Het gezichtje van Isabel schuift weer voor mijn ogen. Ik sta abrupt op en loop met mijn dienblad naar de counter. Onderweg word ik tegen gehouden door Ariadne, mijn baas. "Denk je nog even aan die lezing, Annelies." zegt ze. God dat is waar ook. Morgen moet ik een groep cliënten toespreken. Het ziekenhuis wil graag tonen hoe zeer ze de band tussen cliënten en de artsen op prijs stellen. Ik vermoed dat ze het eigenlijk geen moer kan schelen, maar het oogt goed in de public relations. "Ik weet het Ariadne, ik heb mijn verhaaltje klaar."

Terug lopend naar mijn kamer mijmer ik over mijn lezing. Stel je voor dat Isabel ook komt. Gelijk druk ik de gedachte weg. Isabel is gewoon een cliënt, hou ik mezelf voor en natuurlijk komt ze morgen niet. Waarschijnlijk weet ze niet eens dat ik een praatje hou morgen. In mijn kamer check ik de mailing list. Isabel de Waard staat er op met haar e-mailadres. Dan is ze dus wel op de hoogte gesteld. Niet aan denken, bedenk ik mezelf. Je gedraagt je als een puber. Een beetje ruzie met je vriendin en je droomt gelijk een romcom bij elkaar. Mijn assistente komt binnen en meldt dat er een nieuwe cliënte aankomt. Ik knik en sta op. Tijd om te stoppen met dromen en gewoon aan het werk te gaan.

Isabel - 17-09-26 @ 09:11

Zodra Job in de loop van de ochtend naar zijn werk is vertrokken na ons bezoek aan de gynaecoloog, open ik thuis mijn email. Ik heb een email van het ziekenhuis. Ik open het en lees dat dokter de Ruijter, mijn gynaecologe, een lezing zal geven over het contact tussen patiënt of client en de arts of ziekenhuis.
Nu moet ik zeggen dat ik ons contact wel erg prettig vond. Ja, ik voelde me wat opgelaten in het begin en zeker kwetswaar toen ik daar half naakt wijdbeens voor haar moest gaan liggen. Natuurlijk is dat haar werk. Maar toch. Zeker toen ze me daar aanraakte, dat plekje dat tot dusver alleen voorbehouden was aan mannen in het algemeen en aan mijn Job in het bijzonder. Vreemd genoeg had ik dat ook niet als vervelend ervaren. De knappe arts had me voldoende op mijn gemak gesteld en misschien vond ik het zelfs wel een fijne gedachte, dat zij mij daar aanraakte.
Net als vandaag ben ik ook morgen vrij en zie in mijn agenda dat ik ook geen verdere plannen of afspraken heb staan. Waarom eigenlijk ook niet? Waarom zou ik die lezing niet gewoon bijwonen. Als het ziekenhuis en arts er moeite in steken om de band tussen arts en patiënt te verbeteren, wil ik daar best aan meewerken. Zeker nu het toch al zo’n puinhoop is in de zorg in Nederland.

Na het avondeten hebben Job en ik voorzichtig seks. Voor de eerste keer sinds ik ontdekte dat ik zwanger was. Alles lijkt me gewoon zo kwetsbaar. Straks gebeurt er nog iets met de vrucht als we te ruw zijn en wordt de zwangerschap afgebroken. Daar moet ik mijn arts de volgende keer toch maar eens naar vragen. Of misschien morgen wel eventjes, na afloop van de presentatie? Ik besluit het verder niet aan Job te vertellen, want die zit toch niet op zulke dingen te wachten. Als ik weer voor controle naar de gyno moet, kan hij wel weer mee, maar morgen hoeft dat niet.

Adriane - 17-09-26 @ 10:47

Ik sta in de deuropening van de kleine collegezaal en tel de stoelen. Twaalf, vijftien… genoeg voor de groep die zich heeft aangemeld. Het ziekenhuis wil “nabijheid” uitstralen. Alsof een half uur praten over empathie en oogcontact de wachtlijsten kleiner maakt of de roosters minder strak. Maar goed, public relations, budget, imago. Ik doe mee.
Annelies komt binnen, map onder de arm, haar gebruikelijke lichte glimlach. Ze ziet er frisser uit dan de laatste weken. Minder de schaduw van die permanente ruzies met Inge. Ik ken die blik. Ik ken haar al lang genoeg.
“Alles klaar?” vraag ik.
“Ja. Kort en helder. Geen jargon, geen medische college. Gewoon… hoe we met elkaar omgaan.”
Ik knik. “Goed. En probeer niet te veel te grappen over ‘intiem contact’. Sommige mensen nemen dat letterlijk.”
Ze lacht even, maar het blijft oppervlakkig. Ik zie hoe haar blik even naar de deur schiet, alsof ze iemand verwacht. Of hoopt.
De zaal vult zich. Een paar oudere vrouwen, een jong stel, een man alleen… en dan zij. Isabel de Waard. Zwanger, bijna dertig, de cliënt van gisteren. Annelies had haar naam gisterenavond nog in het systeem gezet. Ik had de notitie gelezen: eerste controle, alles in orde, partner aanwezig. Niets bijzonders. Toch zit de vrouw nu hier, alleen, handen gevouwen op haar buik, ogen gericht op Annelies alsof ze haar al kent.
Annelies ziet haar ook. Een fractie van een seconde stokt haar adem. Ik zie het. De lichte kleur in haar wangen. De manier waarop ze haar schouders rechttrekt.
Ik ga achterin zitten. Vanuit deze hoek zie ik alles.
Annelies begint. Warm, professioneel, precies de toon die we willen. Ze praat over vertrouwen, over het verschil tussen “patiënt” en “cliënt”, over hoe kwetsbaar een vrouw zich kan voelen wanneer ze haar lichaam blootstelt aan een vreemde. Ze kijkt de zaal rond, maar haar blik blijft vaker dan toevallig hangen bij Isabel.
Isabel luistert aandachtig. Soms glimlacht ze. Soms knikt ze. En één keer, wanneer Annelies iets zegt over “het respecteren van intimiteit”, kijkt ze recht in Annelies’ ogen en houdt die blik een seconde te lang vast.
Ik voel iets in mijn maag. Niet jaloezie. Eerder herkenning. Ik heb Annelies al eens eerder zo zien kijken. Jaren geleden, toen ze Inge nog net kende. Diezelfde gerichte, bijna hongerige aandacht die ze probeert te verbergen achter professionaliteit.
Na afloop blijven de meeste mensen nog even hangen voor koffie. Isabel niet. Ze wacht tot de rest is vertrokken en loopt dan naar Annelies toe. Ik sta dicht genoeg om het te horen.
“Dokter de Ruijter… Annelies. Mag ik u even iets vragen? Privé.”
Annelies’ stem is iets te gecontroleerd. “Natuurlijk. Kom even mee naar mijn kamer.”
Ze lopen de gang in. Ik volg ze niet. Dat doe ik niet. Maar ik zie hoe Annelies de deur van haar kamer half open laat, en hoe Isabel naar binnen gaat.
Ik ga terug naar mijn eigen kantoor. Open het dossier van Isabel de Waard nog eens. Zwangerschap, eerste trimester, partner Job. Geen bijzonderheden. Geen reden tot zorg.
Toch voel ik een lichte onrust. Annelies is een uitstekende arts. Ze is ook een vrouw die de laatste maanden steeds stiller wordt over Inge. En nu dit.
Ik stuur haar een kort berichtje:
Mooie lezing. Kom straks even langs als je tijd hebt.
Dan leun ik achterover en kijk naar buiten. Het is nog vroeg in de middag. De dag is nog lang. En ik heb het gevoel dat er iets begint te verschuiven dat ik liever in de gaten houd.
Niet omdat ik het haar niet gun.

Maar omdat ik weet hoe snel “gewoon professioneel” kan veranderen in iets dat niemand meer onder controle heeft.

Inge - 17-09-26 @ 16:33

Ik woon samen met mijn lieve vriendin Annelies in een leuk appartementje in het centrum. Ik ben supertrots op haar en op mezelf want Annelies is gynaecologe dus mijn vriendin is echt een arts! Ik ben zelf verpleegster en werk in hetzelfde ziekenhuis dus we komen elkaar ook regelmatig tegen op werk als we dezelfde werktijden hebben. Helaas gaat het de laatste tijd wel wat minder tussen ons en hebben we vaker ruzie en ik weet niet echt waar dat door komt. Misschien zien we elkaar wel té vaak maar dat was in het begin van onze relatie geen probleem. Toen kregen we letterlijk geen genoeg van elkaar en besprongen we elkaar als we thuis kwamen en hadden we de hele avond en nacht sex met elkaar en we hebben ook regelmatig sex op werk gehad.

Ik heb vanaf mijn 16e wel sex met meisjes gehad maar Annelies is pas mijn eerste serieuze vriendin met wie ik een echte relatie heb, mijn vorige relaties waren daarvoor altijd met jongens/mannen. Op mijn 19e toen ik net op kamers woonde heb ik een fling gehad met een gescheiden vrouw van in de 40 en ook al duurde dat wel een paar maanden, dat noem ik niet echt een relatie. Achteraf was ik duidelijk een rebound meisje voor haar en was ze vooral heel boos op haar ex-man wat ze afreageerde door heel dominant met mij te zijn. De sex was echt geweldig maar ook wel heel heftig voor zo'n onervaren meisje als ik en ik heb heel wat uren op mijn knieën tussen haar benen doorgebracht en liep vaak moeilijk als zij haar speeltjes weer eens gebruikt had. En ze had ook 2 kleine kinderen, echte lieverds, maar dat maakte het allemaal nog veel ingewikkelder dus op een gegeven moment zijn we ermee gestopt. Ik heb er wel heel veel van geleerd!

Wat dat betreft is Annelies echt een lieverd en is de sex veel intiemer en kunnen we uren met elkaar tongen en strelen en vingeren zonder dat we gelijk klaar hoeven te komen. Konden moet ik eigenlijk zeggen want de laatste tijd hebben we steeds vaker ruzie en raken we elkaar bijna niet meer aan. Het is echt heel stom maar ik ben steeds vaker jaloers dat Annelies de hele dag door tussen de benen van andere vrouwen zit te kijken en aan te raken ook al is het gewoon haar werk en is ze een professional. Maar ik zie vaak wie er bij haar komt en dat zijn vaak ontzettend knappe vrouwen en jonge meiden en dat maakt me gewoon heel erg onzeker. Ik heb ook het gevoel dat Annelies haar bazin Ariadne iets doorheeft en vaak heel flirterig naar mij toe is, weer een oudere dominante vrouw die iets in mij ziet?

Onze thuis situatie is zelfs zo stressvol en ik mis de sex zo erg dat ik de afgelopen tijd al 2x vreemdgegaan ben. Een is een nieuwe vrouwelijke collega, een hele knappe jonge meid van 21 die vanaf dag 1 al met mij aan het flirten was en wel heel duidelijk maakte dat ze sex met mij wilde. We zijn nu al een paar keer een vluggertje gehad tijdens een saaie lange nachtdienst toen we niks te doen hadden. De andere is een hele knappe arts van de SEH die bijna alle verpleegsters al gehad heeft volgens mij. Ik kon me er altijd tegen verzetten omdat ik Annelies had maar laatst tijdens een nachtdienst was ik te geil en was de nood te hoog en heeft hij me hard van achteren genomen en in me klaargekomen. Ik ben er niet trots op maar ik kon het niet meer tegenhouden...

Annelies - 17-09-26 @ 21:39

“Dokter de Ruijter… Annelies. Mag ik u even iets vragen? Privé.” Ik zie Isabel de Waard naar me toe komen. En ik kan het niet helpen, mijn adem stokt. Ik heb het gevoel dat ik beurtelings rood en bleek word, maar ik beheers me en zeg zakelijk,“natuurlijk. Kom even mee naar mijn kamer.” Isabel loopt mee en ik laat haar voor gaan. Wat is er toch met me? Ik ben arts, gynaecoloog, niet een of ander verliefde puber. Ik heb een relatie, ook al gaat die momenteel niet zo goed. En Isabel is een getrouwde vrouw, een hetero vrouw. Toch bekijk ik haar lichaam van achteren met meer dan professionele interesse en betrap me er op dat ik goedkeurend naar haar billen in de skinny jeans kijk. Ik ga achter mijn bureau zitten. "Wat wilt u weten?" Isabel glimlacht. En weer slaan in mijn gedachten de vlammen uit. Hou toch eens op! Spreek ik mezelf in gedachten toe. Het is cliënt. "Dokter, kan het kwaad dat mijn man en ik seks hebben tijdens de zwangerschap?" zegt ze. Een bekende vraag, als ik een euro zou krijgen voor elke keer dat die vraag is gesteld, was ik nu miljonair. Maar voor Isabel is het de eerste keer. "Als je zwanger bent, kan je gewoon seks hebben als je dat wilt," begin ik, "klaarkomen is veilig en penetratie ook. Het kan zijn dat je seks anders ervaart doordat je lichaam en je hormonen veranderen. Misschien wil je daardoor ook op een andere manier seks hebben. Het belangrijkste is dat het goed voelt voor jou en je partner." "Dus de baby heeft er geen last van?" vraagt Isabel. Ik knik. "Seks of een orgasme kan geen miskraam veroorzaken. Het embryo zit goed beschermd in de baarmoeder en baarmoederhals is afgesloten met een slijmprop, waardoor de baby of het prille vruchtje veilig is voor penetratie. Dus je kunt gewoon vrijen zolang jij en je partner daar zin in hebben." zeg ik. Isabel kijkt me dankbaar aan. "Dank je wel dokter."

Ik loop naar Ariadne, wat moet die nou weer? Ze is aan het werk in haar kamer. Ariadne is de hoofdarts van onze afdeling. Ze is geweldig en ik bewonder haar zeer. Ze kent Inge ook goed en er soms wel eens momenten dat ik denk dat Ariadne een beetje verliefd is op mijn vriendin. Ik blaas de gedachte gelijk weg. Ik weet niet eens of Ariadne lesbisch is, ze heeft het nooit over haar seksleven. "Ah Annelies," zegt ze, als ik binnenstap. "Ga even zitten." Ik pak een stoel en ga tegenover haar zitten. "Ben je verliefd?," zegt ze plompverloren. Verschrikt kijk ik haar aan. "Verliefd, verliefd, ik hou van Inge," begin ik, me afvragend wat die vraag te betekenen heeft. "Ik bedoel Inge niet," zegt Ariadne, "ik bedoel Isabel de Waard." Het is alsof ik een klap in mijn gezicht krijg. Geschokt kijk ik naar mijn baas. "O...op Isabel de Waard?" "Ja," zegt ze en zet haar bril af. "In de zaal observeerde ik je en ik zag hoe je steeds naar haar keek en zij naar jou..." Ik weet niet wat ik moet zeggen. Verbluft staar ik naar mijn cheffin. "Ik zeg dit als je vriendin, Annelies, je waagt je op glad ijs. Het ziekenhuis heeft strenge regels voor arts-patiënten relaties." "Ja maar," stamel ik, "er is niets tussen ons, echt..ik..." "Dat is goed," zegt Ariadne en zet haar bril weer op. "Ik vroeg me het zo af..." Ik sta op en heb zin een potje te janken. Ben ik zo doorzichtig? Kan iedereen zo gemakkelijk mijn gevoelens aflezen uit mijn doen en laten?" Ik verlaat de kamer van Ariadne en loop terug naar mijn kamer.

Als ik die avond thuis kom, is Inge er al. Ze zit op haar telefoon filmpjes te scrollen. Ik geef haar een vluchtige kus en ze kijkt amper op. "Alles goed op de afdeling? Hoe ging je lezing?" vraagt ze. Ik kom bij haar zitten en ze legt haar telefoon weg. "Ging wel," zeg ik. Zal ik Inge vertellen wat er gebeurt is tussen mij en Ariadne? Beter van niet. Het is toch ontrouw, ook al gebeurde het allemaal in mijn hoofd en Inge is toch al zo snel jaloers. "Veel vragen uit de zaal," zeg ik, 'iedereen was wel geïnteresseerd." "Leuk," zegt Inge, maar ik haar ogen lees ik alleen desinteresse. "Zullen we wat gaan eten bij dat leuke tentje in het centrum" zeg ik, "je weet wel, Carcasonne.." "Ik ben moe," klaagt Inge, "kunnen we geen takeaway bestellen? Ik heb wel trek in sushi." Een uur later zitten we naar netflix te kijken en het Japanse eten te verslinden. Als ik later een poging doe om met Inge te vrijen, is ze al in slaap gevallen.

Isabel - 18-09-26 @ 11:04

De lezing van dokter de Ruijter is redelijk bezocht. Even is daar die blik van herkenning als onze blikken elkaar kruizen. Annelies geeft haar lezing. Zakelijk, maar toegankelijk, begrijpelijk en met soms wat humor. Ze is het tegenovergestelde van mij: aantrekkelijk, goed gekleed en vooral heel zelfverzekerd. Ik ben dat niet, dat laatste zeker niet. Aantrekkelijk en goed gekleed misschien nog wel, maar dat zal de komende maanden ook vanzelf verdwijnen. Mijn slanke lichaam dat ik 2x per week goed onderhoud in de sportschool zal door de groeiende vrucht in mijn baarmoeder uitgroeien tot iets dat op een walrus lijkt? En diezelfde dikke buik zal me dan dwingen om mijn mooie kleding te vervangen door positiekleding. Maar het is vooral mijn onzekerheid waar ik mee worstel. Onzekerheid die wordt gevoed door de veranderende hormonen in mijn lichaam. Onzekerheid over alles. Of ik nog wel seks kan hebben als zwangere vrouw. Of ik wel een goede moeder zal zijn. Of Job en ik wel geschikt zijn als gezin. Wat ik nog wel en juist beslist niet meer mag eten. Echt van alles. Als het maar met de baby te maken heeft. Ik weet dat ik hier vast niet de enige in ben. Waarschijnlijk heeft Annelies al mijn vragen al duizenden keren gehoord. En beantwoordt.
Tijdens haar lezing kijkt Annelies meerdere keren mijn kant op. Bij sommige opmerkingen misschien zelfs onnodig lang. En iedere keer geeft me dat toch wel een warm gevoel. Waarschijnlijk ben ik voor haar niet meer dan een herkenningspuntje in de zaal, een puntje waar ze haar rust kan vinden om haar lezing voort te zetten. Maar ik vind haar oogcontact toch wel erg prettig. Ook dat zullen wel mijn hormonen zijn, maar het doet iets met me.
Annelies was de eerste vrouw in mijn leven die me intiem betastte. Uit medische noodzaak, maar dan nog. Haar vingers bij mijn vagina, ook al droeg ze handschoenen, vond ik echt niet zo vervelend als ik had gedacht. Nee sterker nog: het had me zelfs misschien wel wat opgewonden.
Ik heb nooit iets met meisjes gehad. Niet eens een keertje wat gezoend of zo, geen bischierige gevoelens of wat dan ook. Maar het gevoel dat de vingers van dokter de Ruijter, Annelies, bij me had achtergelaten, liet me niet zo één twee drie los.

Na afloop sprak ik haar even aan, privé. Ik zat met vragen over mijn seksleven, over met name het hebben van seks nu ik zwanger was. Ze stelde me gerust dat ik naar hartenlust kon… vrijen… (waarbij ze me even aandachtig in zich opnam). Ik wilde haar wel omhelzen van blijdschap, maar dat leek me weer niet gepast.
Gerustgesteld en opgewekt ga ik terug naar huis. Annelies heeft de meeste van mijn heersende angsten weggenomen. Ik besluit lekker lang in bad te gaan liggen. Ik bekijk mezelf voor de spiegel als ik me uitkleed. Ik zie er nu nog goed uit. Platte buik, sportief lichaam. Ik leg mijn handen op mijn buik, alsof ik daar op dit moment al iets zou kunnen voelen. De komende maanden zal mijn lichaam een enorme verandering door gaan. De vollere borsten ten gevolgen van de zwangerschap, zal Job denk ik wel waarderen. Maar die buik. In het begin zal het nog wel meevallen, maar uiteindelijk zal die denk ik ook echt wel in de weg zitten en kan ik alleen nog maar moeizaam wat waggelen. Ik probeer het me voor te stellen, maar zie het nog niet echt. Het enige wat ik steeds zie, is Annelies. Geen idee waar dit gevoel vandaag komt, maar het is er.

Ik stap in het warme bad en merk dat mijn sluimerende opwinding maar niet afneemt. Ik vecht tegen gevoelen, of verlangens misschien wel, die ik niet eerder heb gehad. Uiteindelijk doe ik iets dat ik maar zelden heb gedaan en sinds ik met Job ben, zelfs nooit meer heb gedaan. Of hoeven doen: zelfbevrediging. Ik streel mijn lichaam en verwen mezelf. Ik bevredig mezelf. En doe daarbij iets dat ik nog nooit heb gedaan: ik denk aan een andere vrouw! Ik denk aan Annelies de Ruijter, mijn gynaecologe! Ik kom sneller klaar dan ooit en besef me in eens de ware definitie van het woord bevrediging in zelfbevrediging. Naar mijn mening heb ik zojuist de ultieme zelfbevrediging ervaren. Maar tegelijk voel ik me vreselijk schuldig dat ik daarvoor mentaal vreemd moest gaan bij mijn vriend.

’s Avond hebben Job en ik uitvoerig seks. Maar ik denk aan de vrouw die de lezing vandaag gaf en niet aan mijn vriend met wie ik uitvoerig en heerlijk intiem aan het vrijen ben. “Waar had ik dat aan te danken?”, vraagt hij na afloop. “Gewoon… Omdat ik zin had. En omdat het volgens Annelies geen kwaad kan”, zeg ik met pretoogjes. “Annelies?”, vraagt hij en kijkt me onwetend aan. “Mijn gynaecologe”, zeg ik. Kennelijk heeft zij een heel stuk minder indruk op hem gemaakt dan ze op mij maakte…

Ariadna - 18-09-26 @ 12:06

Ik ben de hoofdarts van de gynaecologie, en ik val in voor Oncologie.
Het reilen en zeilen van de afdeling is mijn lust en leven, waarbij een relatie er helaas bij in schiet. Een vdan mijn paradepaardjes is Annelies, en dan in het bijzonder haar vriendin. Inge. Ik volgde Annelies al eerder en heb haar kunnen strikken voor deze functie wat ze uitstekend doet, maar tijdens haar praatje zie ik iets waar ik iets van moet zeggen. Het bied namelijk kansen om Inge voor mij te winnen. Annelies is verliefd, want dat is wel duidelijk. Hoe ze naar elkaar kijken en hoe Annelies reageert op mijn opmerking, en gevolgen. Ze zegt dat er niets aan de hand is maar ik weet wel beter, en vraag of Inge zich bij mij kan melden. Niets ontgaat mij op de afdeling en daarbuiten. Ze hebben zich meermaals laten gaan met een verpleegster en nu die charmeur van een dokter. Eens kijken hoe ze zich hieruit red, en wat ze kan en wil doen om haar baan te houden.

Annelies - 18-09-26 @ 12:54

De confrontatie met Ariadne zeurt nog in me na. Ik weet dat mijn cheffin als een soort Cerberus waakt over 'haar' afdeling, maar het meest verward me dat ze ik zo gemakkelijk te lezen ben. Zelf heb ik al honderden malen voor me zelf ontkend dat ik verliefd ben op een cliënte, maar kennelijk ben ik een open boek voor anderen. Weer doe ik zelf zelfonderzoek. Ik hoef geen moeite te doen om het beeld van Isabel voor me te krijgen. Haar slanke figuurtje, de mooie sprankelende ogen, haar uitstraling... "Waar zit je aan te denken?" Betrapt kijk ik naar Inge. We zitten op de bank en kijken een film op Netflix die me eigenlijk niet interesseert. "Eh...ik dacht aan morgen..." improviseer ik snel, "morgen heb ik een vergadering over de benoeming van een nieuwe assistente." "Oh," zegt Inge, "waarom weet ik daar niks van? Is ze mooi?" Ik kijk haar bevreemd aan. Hou ik nog wel van Inge? Ze is zo ver van me af komen te staan de laatste tijd. "Vergeten," zeg ik, "en ik weet niet hoe hij er uit ziet." "Een man?" zegt Inge, "dat is nieuw op jullie afdeling." "Ach je kent de ouwe Tuinman, die wil graag dat er op afdelingen mannen en vrouwen werken." Tuinman is de de geneesheer-directeur, een progressief heerschap met moderne ideeën. "Ah juist," zegt Inge en kijkt weer verder. Ik volg de beelden ook, maar als van zelf zie ik Isabel weer voor me.

Inge en ik ontwaken weer vroeg, zoals gewoonlijk. "Ik moet vandaag bij Ariadne komen," zegt Inge aan het ontbijt. Ik weet dat Ariadne plaatsvervanger is van Tuinman, maar toch bevreemd het mij dat ze Inge op audiëntie laat komen. ten slotte werkt Inge op een heel andere afdeling. "Weet je al waarover?" "Geen idee, misschien gaat het over mijn verzoek om die studie te volgen." "Welnee," zeg ik, "dat beoordeelt Jasmijn." Jasmijn Toornstra is het hoofd van Oncologie. "Dan weet ik het niet," zegt Inge schouders ophalend. Mijn vriendin rijdt met me mee naar het ziekenhuis. Bij in de ingang geef ik haar een zoen, maar ze kust me niet terug. Ik kijk haar nog even na en vraag me weer af wat Ariadne van mijn vriendin wil. In mijn kamer komt Jeanette, de assistente van de afdeling de afspraken bespreken met mij en mijn collega's. Na een half uurtje kunnen we beginnen aan onze werkdag. Terwijl ik wacht op mijn eerste afspraak van de dag, zie ik mijn aantekeningen liggen. Ik lees de naam van Isabel de Waard weer. Gelijk krijg ik een vreemd geluksgevoel over me. Ik verzet me niet. Ik weet nu zeker dat ik verliefd ben op een cliënte, op Isabel. Uiteraard zijn er gelijk schuldgevoelens. Isabel is hetero, ze is getrouwd met die Job en zwanger van hem. Ik weet bijna zeker dat ze niets van me moet weten. Ik ben haar arts punt uit. Mevrouw Valente komt binnen. Ze heeft wat vragen over haar bevalling, niet te vroeg, want aan haar buik te zien is het bijna zover.

Weer heb ik een eenzame lunch. Ik heb Inge gebeld maar die nam niet op. De salade smaakt me niet en ik blijf aan Isabel denken. Ik heb laatst een boek gelezen hoe je verliefd kunnen worden. Niet gewoon in het wild, maar ook op filmsterren, rockstars of zelfs op chatvriendinnen. Een heel hoofdsuk ging over verliefdheden op onbekende personen. Mensen die je passeert in de straat of ontmoet op een feestje. Liefde blijkt een moeilijk te vangen fenomeen was de conclusie. Ik loop naar de afvalbak en dump de restanten van mijn lunch en plaats mijn dienblad op de counter. Ik loop naar buiten en ga uit de wind bij de muur van het ziekenhuis staan. Plotseling heb ik mijn telefoon in mijn hand. Ik schrik er zelf van. Kennelijk heb ik onbewust het apparaat opgevist. Ik loop mijn lijst met contacten na, geen 'Isabel' natuurlijk. Terug in mijn kamer zoek ik de gegevens van Isabel de Waard. Ik voer haar nummer op in mijn telefoon. Dan leg ik het apparaat op mijn bureau en onderdruk mijn impuls. Natuurlijk ik kan Isabel bellen, maar wat dan? Ga ik haar mee uitvragen? Ga we even klessenbessen in een lunchroom? Het ziekenhuis is duidelijk. Geen intieme contacten tussen medisch personeel en de cliënten/patiënten. Ik berg mijn telefoon op en bereid me voor op de middagsessie.

Ik heb Inge weer een paar keer gebeld maar ze neemt niet op. Jasmijn verteld me even later dat ze de middag heeft vrij genomen. Vreemd. Dan gaat mijn gewone telefoon. "Dokter?" Een mannenstem. "U spreekt met Job de Waard. Mijn vrouw is pa..cliënt bij u...en ze bloedt van onderen. Niet veel, maar toch." "Goed dat u belt, meneer de Waard," zeg ik, "het beste kunt u even de verloskundige of de huisarts bellen. Bloedverlies komt wel vaker voor in de eerste twaalf weken van de zwangerschap. Meestal is het onschuldig, maar het kan wijzen op een miskraam. Ik zal uw vrouw inroosteren voor een onderzoekje morgen, komt u ook mee?" "Ik zal mijn best doen, maar het is momenteel razend druk op mijn werk." Als de verbinding is verbroken, bel ik mijn assistente en roosteren we Isabel in. Ik hoop dat Job de Waard het inderdaad te druk heeft.

Ariadne - 19-09-26 @ 12:35

Ik wacht in mijn kamer. De deur staat half open, precies zoals ik het wil. Inge komt precies op tijd binnen. Ze ziet er vermoeid uit, de schouders iets te hoog, alsof ze al weet dat dit gesprek niet over haar studieverzoek gaat.

“Ga zitten,” zeg ik. Niet vriendelijk, niet vijandig. Gewoon duidelijk.

Ze gaat tegenover me zitten. Haar blik glijdt even over mijn bureau, dan terug naar mijn gezicht. Ik zie de spanning in haar kaak.

“Je weet waarom je hier bent?”

Ze schudt haar hoofd. “Jasmijn zei alleen dat u me wilde spreken.”

Ik leun achterover, bril af, handen gevouwen. “Jasmijn weet het niet. Ik wel.”

Stilte. Ik laat die stilte even liggen. Dan open ik de map die ik al klaar had liggen. Geen officiële stukken. Alleen notities. Tijden. Namen. Een foto van een nachtdienstrooster. En een screenshot van een WhatsApp-gesprek dat per ongeluk op een gedeelde computer was blijven staan.

“De nieuwe verpleegkundige. Eenentwintig. En dokter Reinders van de SEH.” Mijn stem blijft vlak. “Twee keer met haar. Minstens één keer met hem. In het ziekenhuis. Tijdens dienst.”

Inge wordt bleek. Haar lippen bewegen, maar er komt geen geluid uit.

“Ik ben hoofdarts. Ik zie alles. En ik bewaar alles.” Ik leg de map dicht. “Annelies weet het nog niet. Jasmijn ook niet. Tuinman al helemaal niet. Voorlopig.”

Ze slikt. “Wat… wilt u?”

Ik glimlach, heel licht. “Ik wil dat je eerlijk bent. Niet tegen mij. Tegen jezelf. Je relatie met Annelies is dood. Jullie wonen samen, werken in hetzelfde gebouw, en raken elkaar amper nog aan. Jij zoekt elders wat zij je niet meer geeft. En zij… zij zoekt ondertussen ook.”

Inge trekt haar wenkbrauwen samen. “Wat bedoelt u?”

“Annelies is verliefd. Niet op jou. Op een cliënte. Isabel de Waard. Zwanger, getrouwd, hetero. En toch. Ik heb het gezien. Zij heeft het bevestigd, zonder het te bevestigen.”

Inge staart me aan. Ik zie de jaloezie opkomen, sneller dan de schaamte.

“Ik kan dit allemaal laten liggen,” vervolg ik rustig. “Of ik kan het laten escaleren. Jouw baan, haar baan, de reputatie van de afdeling. Het hangt van jou af.”

“Wat moet ik doen?” Haar stem is hees.

Ik sta op, loop om het bureau heen en ga half tegen de rand leunen, dichter bij haar. Dicht genoeg om haar parfum te ruiken. Dicht genoeg om te zien hoe haar pupil zich iets wijder maakt.

“Je komt vanavond bij mij eten. Alleen. Geen Annelies. Geen excuses. We praten. Echt praten. Over wat jij nodig hebt. En over wat ik kan bieden.”

Ze kijkt omhoog. Ik zie de herkenning. Die oude, dominante vrouw uit haar verleden. De rebound van vroeger. Ik weet precies welke snaar ik raak.

“En daarna?” vraagt ze zacht.

“Daarna beslissen we samen of Annelies ooit iets te weten komt. Of jij blijft doen alsof jullie relatie nog bestaat. Of jij eindelijk stopt met stelen van aandacht die je allang niet meer wilt.”

Ik leg mijn hand heel even op haar schouder. Niet zacht. Niet hard. Precies genoeg.

“Zes uur. Mijn adres heb je al. Kom niet te laat.”

Ze knikt, bijna automatisch, en staat op. Bij de deur draait ze zich nog even om.

“En Annelies?”

“Die houdt zich voorlopig bezig met Isabel de Waard en een bloedingsmelding. Morgen heeft ze een extra controle. Ik zorg dat ze genoeg afleiding heeft.”

Inge knikt opnieuw en verdwijnt de gang in.

Ik ga terug achter mijn bureau zitten, zet mijn bril op en open het dossier van Isabel de Waard. Bloedverlies. Eerste trimester. Morgen om half tien.

Ik glimlach.

Annelies denkt dat ze verliefd is op een cliënte.
Inge denkt dat ze nog iets te verliezen heeft.

En ik?
Ik heb precies wat ik wilde: controle.

Ariadne - 19-09-26 @ 13:03

Hoi andere Ariadne, vreemd dat je een stukje schrijft terwijl ik toch zeker weet dat het niet van mij is. De eerdere Ariadne. Weet niet waarom je dit doet, maar vindt het niet netjes! Sorry maar dit doe je niet lijkt mij. Weet niet hoe de andere erover denken. Ik vindt het ongepast hoe mooi en goed het stukje ook is.

Grt eerste Ariadne

Annelies - 19-09-26 @ 13:54

Helemaal met je eens Ariadne 1. Dit is heel ongepast. Ik heb het ook een keer meegemaakt dat iemand zonder te vragen mijn rol overnam. Heel naar. Ik ben het ook met je eens dat Ariadne 2 goed kan schrijven. Dus waarom creëer je geen nieuwe rol? Een collega van Annelies of van Ariadne of een collegaatje van Inge. Misschien een kennis van Job en Isabel die ook zwanger is. Maar vraag altijd eerst of je een rol mag overnemen. Het komt wel eens voor dat iemand geen zin meer heeft en stopt, maar Ariadne 1 had pas nog geschreven...

Ariadne - 19-09-26 @ 14:04

Dank je wel Annelies. Het voelt inderdaad heel naar aan, vooral omdat een soortgelijke invalshoek willen gebruiken, nadat Inge haar stukje had geschreven. Wel zo netjes. En mocht ik stoppen dan laat ik dat altijd weten. Ook wat velen niet doen, helaas. Misschien ben ik wel te netjes.

Liefs Ariadne

Isabel - 19-09-26 @ 15:56

Ladies, ik ben het 100% met jullie eens. Heb het zelf ook meerdere keren meegemaakt dat iemand zomaar mijn rol overnam, terwijl het echt een actief verhaal is. ALs er al weken niet meer op een schakel is gereageerd, dan kan ik het nog enigszins begrijpen. Maar in dit geval dus zeker niet. Er is wat mij betreft maar 1 Ariadne en dat is de originele. In dit geval dus extra jammer, omdat de schakel zelf echt waanzinnig goed geschreven was inderdaad. En ik hoop ook dat deze "Ariadne 2" een andere rol weet te vinden in dit verhaal, want daar moet met dit schrijftalent toch hopelijk wel plek voor zijn.
Liefs Isabel

Ariadne 1 - 19-09-26 @ 16:44

(Zal ik dan het stukje van Ariadne2 gewoon negeren? Ik wilde graag wachten op Inge. ten minste dat was mijn oorspronkelijke idee. Pfff de geest is nu echt uit de fles. Krijg die er maar weer eens in. Ariadne 2 wat vindt jij eigenlijk zelf? Je schrijft zo mooi, en ben het met de meiden eens dat je vast een andere rol in de ketting neemt. No hard feelings!)

Isabel - 19-09-26 @ 16:45

Met een heerlijk gevoel lig ik tegen mijn man aan, lepeltje-lepeltje. We hebben heerlijke seks gehad, voor het eerst na een aantal weken, maar ik kan de slaap niet vatten. Mijn gedachten zijn constant bij dokter de Ruijter, de eerste vrouw in mijn leven die mijn vagina betaste. Waar dat vreemde geval van genegen bij mij vandaan kwam, snap ik nog steeds niet helemaal. Maar haar aanrakingen, hoe professioneel ze ook waren, had ik vreemd genoeg juist als prettig ervaren.
Haar lezing over het contact tussen ziekenhuis en cliënt was duidelijk: het contact moet begrijpelijk, begripvol en menselijk zijn, maar wel professioneel. Wat er momenteel door mijn hoofd spookte, was alles behalve professioneel. Waren het werkelijk gevoelens voor een andere vrouw die ik nu opeens leek te koesteren, of waren dit de hormonen die spraken? Ik had nooit een dergelijke belangstelling voor andere vrouwen gehad, maar bij haar nu juist opeens wel. Ik snapte het niet, zeker niet omdat ik volgens mij ook volmaakt gelukkig met Job ben.
Ik probeerde te slapen, maar zag alleen maar mijn gynaecologe voor me. Iedere keer dat ik mijn ogen sloot in een andere hoedanigheid, maar nooit professioneel. Alles behalve zelfs. En ik wist niet eens of Annelies wel op vrouwen viel. Ik wist niet eens of ik wel op vrouwen viel, al had ik momenteel bij haar wel sterk dat vermoeden. Ik denk dat ik voor mijn eigen gemak dan ook maar aannam dat ze lesbisch was. Maar zelfs als dat zo was, dan had ze waarschijnlijk vast wel een vrouw of vriendin. Bovendien, was ik zeker niet de enige vrouw die wijdbeens voor haar kwam liggen. Dus waarom zou ze dan juist uitgerekend mij ook leuk moeten vinden?
Ik raakt mezelf aan, tussen mijn benen. Ik voelde dat ik geil was. En mijn poesje was nog kleverig van de seks met Job. Ik streelde mezelf, mijn klitje, mijn spleetje en vingerde mezelf een beetje. Met geopende ogen staarde ik in het donker voor me uit en zag Annelies voor me. Ze was alles behalve professioneel met me bezig. En ik vond het fijn.
“Wat is er lieverd? Kan je niet slapen?”, hoorde ik Job achter me fluisteren. Onbewust had mijn onrustige gedrag hem wakker gemaakt. Maar gelukkig lag hij met een erectie tegen me aan. “Ik ben nog steeds geil schat”, zei ik hem, pakte zijn pik vast en leidde die achterlangs mijn vochtige grotje in. Job stootte in me, neukte me achterlangs en speelde met 1 hand met mijn borsten. Gelukkig was het achterlangs, want ik kon hem nu niet aankijken. Ik dacht aan een ander, terwijl hij me neukte. Dat kon ik hem toch moeilijk opbiechten?
In mijn gedachte keek Annelies goedkeurend toe naar wat Job en ik deden, alsof ze het juist aanspoorde. Na een paar minuten kwam Job klaar. Zijn pik pulseerde heerlijk in mijn grotje en hij spoot in me. Tevreden rolde hij bij me weg en gleed zijn pik uit me. “Er zijn talloze dingen die ik veel beter kan dan hij hoor Isabel”, hoorde ik Annelies in gedachte in mijn oor fluisteren, voordat ze uit mijn gedachten verdween. Ik was in slaap gevallen.

De volgende ochtend word ik wakker met hevige krampen in mijn buik. En ik bloed een beetje. Ik raak meteen in paniek, want dit kan niet goed zijn. En Annelies zei nog wel dat Job en ik gewoon konden vrijen met elkaar. We hadden het beslist niet wild gedaan zo’n eerste keer. Ook Job is behoorlijk in paniek en belt meteen naar het ziekenhuis. Daar krijgt hij van mijn gynaecologe te horen dat ik morgenochtend ingeroosterd wordt, maar dat hij wel eerst de huisarts en verloskundige moet inlichten.
“Ik zal proberen vrij te krijgen morgen, maar het is erg druk, dus ik weet niet of dat lukt. Als dat niet lukt, red je het dan alleen, of moeten we je zus of een vriendin vragen om mee te gaan?”, vraagt Job nog voordat hij naar zijn werk gaat. “Nee, dat lukt wel. Misschien is het niets ernstig. Ik wacht wel gewoon even af wat de verloskundige en de huisarts zeggen. En morgen ga ik gewoon eerst langs Annelies”, stel ik hem gerust.
Ergens wil ik juist dat er helemaal niemand met me meegaat naar de gynaecologe. Zeker Job niet, want ik ben veel te bang dat ik mezelf zal verraden als we met z’n drieën in één ruimte zijn.
Het enige waar ik me nu juist zorgen over maak, is over hoe ik deze dag doorkom. Ik heb nog steeds wat last van krampen en soms was bloederige afscheiding. En ik ben bang en heel onzeker nu. Na een half uur hang ik weer aan de telefoon bij de huisarts. Ik hou het niet meer en kan de spanning niet langer aan. “Kunt u alstublieft een spoed afspraak bij mijn gynaecologe maken, bij dokter Annelies de Ruijter?”, vraag ik de huisarts, nee smeek ik hem.
Aan het einde van de ochtend word ik teruggebeld. “Vanmiddag half drie heeft dokter de Ruijter een gaatje voor u. Ik heb u er met spoed tussen laten plaatsen”, weet mijn huisarts me gerust te stellen.
Volgens mij zijn de bloedingen inmiddels wel gestopt, maar ik wil haar zien…

Ariadne - 19-09-26 @ 22:41

Alle puzzelstukjes vallen als gegoten stukjes in elkaar. Als hoofdarts heb ik inzicht in de lopende afspraken en dus ook die van Annelies. Zojuist is die van Isabel de Waard eraan toegevoegd. Het had niet beter kunnen uitkomen. Juist nu Inge van Santen, haar misstapjes in het ziekenhuis aan het intensiveren is.

Zometeen komt ze op mijn afspraak en heb Jasmijn, mijn assistente al ingelicht.

Ze komt te vroeg. Als vanzelfsprekend laat ik haar wachten en kom uit mijn kantoor en kijk haar even aan. Mijn blik staat op waarschuwend en besteed verder geen aandacht aan haar blik die asn geeft dat we een afspraak hebben. Ik loop uit wat heel gewoon is in een ziekenhuis. Vanuit de balie merk ik dat ze rusteloos is.

“Kom je mee”, zeg ik poeslief en inge schrikt op uit haar dagdroom.

“Ik zal heel eerlijk tegen je zijn!”

Sex op de werkvloer met collega’s is niet toegestaan en met een patiënt al helemaal niet.

Ik klap mijn laptop dicht alsof daar alles opstaat maar weet dat deze worden gecontroleerd dus heb een achterdeurtje voor dit soort gevallen.

“Wat is je antwoord hierop Inge?”

Nog voor ze kan antwoorden zeg ik haarfijn met wie ze sex heeft gehad. Zelfs het tijdstip.

Inge wordt rood en schiet in de verdediging. “Ik heb geen sex met patiënten gehad!”

Nee dat klopt, maar jou vriendin zit er dicht tegenaan.

Ze kijkt mij aan en slikt meerdere keren.

Ze is verliefd op een patiënte.

“Op wie?” Dat is niet belangrijk!

Net nu jullie relatie op een dieptepunt zit. Jij constant vreemd gaat en dat heeft gevolgen.

Of, en ik laat bewust een stilte vallen.

Inge slikt diep. “Wat moet ik doen? “

Jij gaat zo meteen naar huis, ik zorg dat je verlof wordt goedgekeurd en je meld je stipt om 5 uur bij mijn huisadres.

Zo niet, dan is jou carrière hier in dit ziekenhuis kort geweest en denk niet dat je nog in aanmerking komt in een ander!

Ik geef Inge een briefje met mijn adres en fluister in haar oor dat haar oude vriendin mijn zus was.

Inge’s ogen worden groot en slaan daarna direct neer. Ze weet meteen haar plaats en knikt zoals ze gewend is vanuit het verleden.

Haar relatie met Annelies is veels te timide voor haar.

Ze weet niet dat de aanstelling van Annelies slechts een middel was om Inge ook in het ziekenhuis te krijgen. Mijn eerste doel is bereikt.

Inge staat op en vraagt met zachte stem, of Annelies hiervan op de hoogte is?

“Straks praten we verder!” Je zal laat thuis zijn en ben op tijd!”

Annelies - 19-09-26 @ 22:48

Ik zit 's morgens achter mijn bureau en drink de koffie uit de automaat. Een van de goede dingen die Ariadne heeft geregeld na haar aanstelling was een koffieautomaat met echte koffiebonen. Daar is de koffie enorm van vooruit gegaan. Zo dadelijk begint mijn spreekuur en ik voel me katterig. Inge kwam gisteravond pas heel laat thuis en wilde geen stom woord zeggen. Daar werd ik weer gefrustreerd van. Ik verloor mijn geduld en riep allerlei dingen waar ik nu spijt van heb. Dat ze een 'kil wijf' is, dat ze maar doet waar ze zin in heeft. Dat ze me negeert en vermoedelijk de beest heeft uitgehangen in de stad. Ik werd steeds kwader en Inge bleef stoïcijns stil. Het einde van het liedje was dat ze weer de deur uitging. Het laatste wat ze tegen me zei was dat ze bij Vicky ging slapen. Vicky is haar collega op Oncologie en die woont op kamer in het centrum. Haar relatie is net over en ze woont weer alleen. En ik moest weer zo nodig Inge naschreeuwen dat ze een hoer is en wat mij betreft bij Vicky mag blijven wonen. Kortom ik was boos en meende eigenlijk niet wat ik zei. Ik schrik op als mijn assistente komt melden dat 'mevrouw de Waard' er is. God, dat is waar ook. Isabel. Door dat gedoe met Inge heb ik niet meer aan haar gedacht. Maar als ze binnenkomt weet ik gelijk weer waarom ik zo blij was dat ze vandaag zou langskomen. Ook al is de aanleiding minder prettig.

Isabel gaat tegenover me zitten en ik betrap me er op dat ik weer voel hoe mijn gevoelens met me aan de haal gaan. Wat is er toch met me aan de hand? Ik mis de seks met Inge en ik ben niet het type dat vreemd gaat ter compensatie. Aan de andere kant zijn mijn gevoelens voor de mooie Isabel niet zuiver seksueel. Ik ben gewoon verliefd op haar. Zou ze al daar zit. Slank met die mooie ogen en die blik die een combinatie is van openheid en sensualiteit en ik voel me gelijk weer veertien toen ik verliefd werd op mijn lerares Nederlands en feitelijk ontdekte dat ik lesbisch ben. Helaas bleek mevrouw Van der Weide gewoon getrouwd en helemaal niet lesbisch, dus moest ik mijn debuut in het rijk van Sappho nog even uitstellen. Isabel en ik wisselen wat beleefdheden uit en ze vertelt over de bloedingen. "Het zal vermoedelijk heel onschuldig zijn," zeg ik. "Het is nu gestopt?" Ze knikt. "En het gebeurde nadat jullie seks hadden gehad?" "Ja...maar u zei..." "Ik weet het," zeg ik, "toch kan wat bloedverlies wel het gevolg zijn. Maar ik wil even wat dingen uitsluiten. We gaan een vitaliteitsecho laten maken om te kijken of het hartje van de baby klopt. Ook bekijken we of het kindje in de baarmoeder groeit, en niet in de eileider, want dan is er sprake van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Het duurt ongeveer 15 minuten. " Isabel knikt en ik vraag mijn assistente of ze Isabel naar de afdeling kan brengen.

Een uur later zit Isabel weer voor me. "Alles is goed," zeg ik, "het hartje van de baby klopt, er is geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ik zou zeggen doe rustig aan met de seks en bel gelijk als er weer iets gebeurt." Als ik weer naar het gezicht van Isabel kijk, word mijn adem afgesneden. Ze ziet er zo lief en kwetsbaar uit. Als ze opstaat en weg wil lopen, ontglipt me een iets dat ik eigenlijk niet durfde te zeggen. "Mevrouw de Waard...eh Isabel...kun..je..." ik bijt bijna mijn tong er af, wat zit je te stamelen muts? Wat moet ze wel niet denken? "...het is bijna lunchtijd...heb je eh...zin om met me te lunchen?" Isabel heeft zich omgedraaid en kijkt me glimlachend aan. "Dat zou ik erg leuk vinden," zegt ze spontaan, "hier in het ziekenhuis?" "Nee, nee, hier in de buurt is een leuk restaurantje. Ik trakteer..." Even later lopen we naar De Huiskamer, een restaurant vlak bij het ziekenhuis. Onderweg praten we over allerlei zaken, ze is een gezellige gesprekspartner, geen moment valt er een stilte in ons gesprek. In de huiskamer neem ik heel solidair een Spa rood en Isabel kiest voor Blauw. Terwijl we de kaart bestuderen, vraag ik me af waar ik mee bezig ben. En nu? Ga ik haar versieren. Inge was de laatste die ik in het wild heb aangetroffen. In een club waar we kwamen dansen. Ze had ruzie met een vriendin en stond zich in haar eentje uit te leven op de dansvloer. Maar nu ben ik arts en ik zit hier met een patiënt, sorry Ariadne, een cliënt. Wil ik Isabel versieren? Ze is een heterovrouw, ze is getrouwd, ze verwacht haar eerste kindje. En ik? Ik heb een vriendin met wie ik samenwoon en met wie ik ruzie heb. "Ben je getrouwd?" vraagt Isabel en legt de kaart weg. "Nee," zeg ik, "ik woon samen..." "Oh leuk," zegt Isabel. "Ach, momenteel heb ik ruzie met mijn vriendin," zeg ik, "ze is gisteren boos weggelopen en zit nu bij een vriendin." Waarom zeg ik dat allemaal? Je weet toch dat vrouwen het maar zozo vinden als je zit af te geven op je partner. "Oh dat is dus niet zo leuk," zegt Isabel. "Nee," zeg ik. Het gesprek valt even dood, maar de serveerster komt langs en noteert onze bestellingen. We klinken met de Spa. "Lunch je wel vaker met je cliënten?" vraagt Isabel glimlachend. Ik leun achterover en zet mijn glas neer. "Nee," zeg ik, "maar ik wil jou graag beter leren kennen..." Verbeeld ik het me nu of zie ik Isabel even schrikken?

Annelies - 19-09-26 @ 22:52

Sorry sorry, kruisende verhaallijnen, hoewel het volgens mij geen problemen geeft. Ik was alleen vergeten dat de afspraak met Isabel om half drie was. Maar misschien luncht dokter Annelies laat. Ik neem aan dat het Ariadne 1 die de nieuwe schakel van Ariadne schreef? Nou nog even de regels volschrijven naar de derde regel zodat deze schakel nog mee kan.

Ariadne - 20-09-26 @ 08:56

Vind een 1 achter mijn naam zo raar. Ben geen nummer hoop ik toch. Ach je hebt het zo druk dat de lunch er vask bij in schiet. Niets veranderen hoor. Je valt echt voor haar. Perfect voor mij, jou bazin, die jou meisje wil hebben.

Liefs Ariadne. Nummertje één hihi

Job - 20-09-26 @ 14:42

“Wat is er lieverd? Kan je niet slapen?" Vroeg ik zachtjes aan mijn meisje. Haar gewoel had me gewekt uit mijn eerste slaap. Ik droomde nog een beetje na van de heerlijke neukpartij die we net hadden. Mijn pik was er nog stijf van.

We hadden al een tijdje niet meer zo lekker geneukt. Beide waren we bang dat het de zwangerschap negatief kon beïnvloeden.

Haar gynaecoloog had haar gelukkig gerustgesteld door haar op het hart te drukken dat het absoluut geen kwaad kon.

"Ik ben nog steeds geil schat”, zei ze zachtjes. Mijn hart maakte een sprongetje, ook zij was eigenlijk ook nog niet genoeg bevredigd. Zullen de zwangerschapshormonen zijn? Zouden die de zin in sex versterken? Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen wat die zin in mijn pik veroorzaakte. Ik ging het er gewoon lekker van nemen!

Ze pakte mijn pik achter haar vast en leidde die achterlangs tussen haar billen door, haar vochtige grotje in. Bij het spreiden van haar schaamlippen zuchtte ze diep en drukte haar billen in mijn schoot. Hierdoor voelde ik mijn pik helemaal in haar natte glibberige kut glijden. Ze was, mede door mijn grote hoeveelheid sperma diep in haar, nog steeds superglad. Haar hete kut zoog mijn dikke stijve pik als bijna vanzelf in haar onderbuik.

Met mijn vrije hand kleedde ik haar heerlijke volle borst. Ik kon goed voelen dat deze al begonnen te groeien. Haar tepels waren groot en hard. Ik rolde ze zachtjes tussen mijn vingers wat door Isabel zachtjes kreunend werd aangemoedigd.

Met lange stoten drukte ik telkens mijn pik helemaal in haar melkende kut. Ondanks dat we kort geleden allebei klaar waren gekomen voelde ik al snel mijn tweede orgasme zich aanmelden. Ze stootte haar billen als antwoord op mijn stoten telkens tegen me aan waardoor zij ook al snel begint te hijgen en te schokken. Haar kut sluit zich nog strakker om mijn lid als ze hijgend haar tweede hoogtepunt bereikt... Dit is ook voor mij de druppel. Ik spuit mijn tweede lading warm sperma diep in haar pulserende kut... Uitgeput laat ik me uit haar glijden en draai me op mijn rug.

Bijna direct vallen we allebei in een diepe slaap..

“Ik zal proberen vrij te krijgen morgen, maar het is erg druk, dus ik weet niet of dat lukt. Als dat niet lukt, red je het dan alleen, of moeten we je zus of een vriendin vragen om mee te gaan?” Zeg ik behoorlijk geschrokken en bezorgd. Ze vertelde me zojuist dat ze bloed had verloren en krampen in haar buik voelde..

Als man sta je dan best wel machteloos. Op zich wil ik wel graag mee met haar naar de gynaecoloog. Ik kan niet ontkennen dat ik best wel blij was dat het geen man is maar een vrouw. Het blijft toch altijd wel een hele opgave. Je vrouw haar benen laten spreiden voor een vreemde man wekte bij mij toch best wel weerstand op.

Een vrouwelijke arts is toch anders. Aan Isabel's reactie kon ik wel merken dat zij zich er ook heel prettig bij voelde. Tijdens het onderzoek vertelde ze duidelijk wat ze deed en waar ze vooral op letten. Tijdens het onderzoek kon ik mijn ogen moeilijk van haar afhouden. Annelies, de arts, was echt een prachtige vrouw. Ik schatte haar iets ouder dan ons. Haar mooie ogen brachten me een beetje van de wijs terwijl zij maar bleef vertellen. Haar volle borsten werden omsloten door het iets te krappe jasje. Eronder droeg ze een licht doorschijnend overhemd waardoor ik haar zwarte kanten beha duidelijk kon zien...

Toen ik Isabel even aankeek zag ik ook haar ogen gericht op de volle borsten van de vrouw die haar betastte op haar meest intieme plekje tussen haar benen...

Isabel - 20-09-26 @ 18:13

Ik ben blij dat ik zo snel bij dokter de Ruijter terecht kan. Ook al vertoon ik inmiddels geen van symptomen meer, ik ben er toch niet gerust op. Gelukkig snapt Annelies dat en laat voor de zekerheid (voornamelijk voor mijn eigen geruststelling denk ik achteraf) een vitaliteitsonderzoek doen en kijkt of er toch niet een buitenbaarmoederlijke zwangerschap plaats vindt. Ongeveer een uur later kan ik opgelucht adem halen, want er is echt helemaal niets aan de hand met mijn zwangerschap. Alles is prima in orde!
Ik wil opstaan om naar huis te gaan, want Annelies heeft ongetwijfeld al de volgende afspraak staan. Maar dan vraagt ze me opeens mee voor lunchen. Hoewel ik zelf al had geluncht, sla ik het aanbod niet af. Ik voel me, ik weet niet, gewoon erg prettig bij haar.
Ik denk er niet eens over na of dit mogelijk valt onder de noemer grenzen overschrijden tussen arts en cliënt, zoals ze gisteren nog zo duidelijk maakte tijdens haar lezing. Van haar kant is het als arts wellicht niet helemaal ethisch verantwoord wat ze voorstelt, maar van mijn kant voel ik me er totaal niet ongemakkelijk bij. Bovendien, in mijn ogen valt lunchen onder toch net wat meer onder privétijd dan dat het onder werktijd valt.

Even later zitten we in een restaurantje in de buurt van het ziekenhuis aan de spa blauw en rood en praten we met elkaar. Ik vraag haar of ze getrouwd is. En die vraag stel ik uit meer dan alleen goed fatsoen. Annelies is niet getrouwd, maar woont samen. Met een vrouw. Ze is dus lesbisch. En haar relatie zit momenteel in een flinke dip. Annelies is er heel open over.
"Lunch je wel vaker met je cliënten?", vraag ik haar glimlachend. Annelies leunt wat achterover en zet haar glas neer. "Nee," zeg ik, "maar ik wil jou graag beter leren kennen...". Haar antwoord is eerlijk en daar schrik ik wel even een beetje van. Niet zo zeer van haar eerlijkheid, maar wel van dat ze mij beter wil leren kennen. Mijn sexy gynaecologe (ja, dat durf ik inmiddels wel toe te geven) is lesbisch, zit vast in een bekoelde relatie en wil mij beter leren kennen. Terwijl ik met Job alles voor mekaar heb en net in die prille beginfase van onze eerste zwangerschap zitten. Nou ja, ik dan. Job doet er niet zoveel aan, aan onze zwangerschap. Die heeft er alleen voor gezorgd dat we in deze situatie van zwanger raken, zijn beland.
Misschien schrik ik eigenlijk nog wel meer van het feit dat dit juist een situatie is, die Annelies gisteren nog in haar lezing bestreed. En toch maak ik ook daar niet echt druk om. Ik heb er niet zo’n probleem mee. Ik zal er zeker geen heisa om maken. Bij de eerste intieme aanraking die ze pas geleden gaf, voelde ik iets. Iets dat ik nog nooit eerder had gevoeld. Misschien had het mijn nieuwsgierigheid gewekt. En tijdens de heerlijke seks met mijn man had ik steeds aan deze vrouw gedacht. Ze kwam zelfs als een visioen vertellen dat er voelde dingen waren die ze beter kon dan Job. En nu blijkt diezelfde vrouw in het echt dus lesbisch te zijn en mij beter te willen leren kennen.
Ik zou me ongemakkelijk moeten vinden. Maar in plaats daarvan voel ik me eerder gevlijd. Dat zo’n aantrekkelijk vrouw op een vrouw als mij kan vallen… ten minste, daar ga ik toch wel een beetje van uit. Dat dat de achterliggende gedachte is achter wat zij bedoelt met “mij beter leren kennen”.

“Hoe zie je dat voor je dan, Annelies”, vraag ik mijn gynaecologe als ik van de ergste schrik bekomen ben en ik haar woorden op me heb laten inwerken. Annelies zegt niet direct iets, maar kijkt me alleen maar aan. “Gisteren nog gaf je een lezing waarin je heel duidelijk de scheidingslijn tussen arts en cliënt aangaf… En volgens mij valt dit daar ver buiten?”, leg ik uit. Maar ik wijs haar vraag niet af. Zeker niet. Al hap ik ook niet direct toe dat ik haar eigenlijk ook zeer graag beter wil leren kennen. Wat dat in mijn situatie dan ook mag betekenen…

Annelies - 20-09-26 @ 21:06

Ik zie dat mijn vragen Isabel verrassen. Dat kan ik me heel goed voorstellen. Wat zou ik zelf denken als ik plotseling voor de lunch zou worden uitgenodigd door mijn belastingconsulent om maar iets geks te noemen. En als hij dan zou zeggen dat hij me wat beter wilde leren kennen zou ik gelijk afhaken, want mijn consulent loopt tegen de zestig en is getrouwd, met een vrouw. Eigenlijk ben ik al veel te ver gegaan. Ik ben de arts van deze mooie vrouw, een getrouwde hetero vrouw, en ik zeg dingen 'als ik wil je beter leren kennen'. Het zweet breekt me uit als Isabel zegt: "Hoe zie je dat dan voor je dan, Annelies?" Ik aarzel, want nu moet ik iets zeggen. En wat moet ik dan zeggen? Dat ik verliefd op haar ben geworden? Dat ik haar het liefst mee zou ontvoeren en met haar weglopen naar een Grieks eiland. Ik moet denken aan Portrait of a Marriage van Nigel Nicolson. Daarin wordt beschreven hoe de schrijfster Vita Sackville-West die getrouwd was met de diplomaat Harold Nicolson, een affaire heeft met de socialite Violet Trefusis, ook een getrouwde vrouw. Die twee waren verliefd en vluchten voor hun echtgenoten naar Parijs met het plan om zich terug te trekken op een Grieks eiland. Inwendig moet ik lachen. Want het is maar de vraag of Isabel lesbische neigingen heeft. Wel heb ik haar blikken opgemerkt tijdens de lezing en ook nu weer zie ik hoe ze me nieuwsgierig bekijkt. Maar voor het zelfde geld klaagt ze me aan wegens grensoverschrijdend gedrag. Aan de andere kant kan ik zo niet verder. Ik ben verliefd en ook al zit in een relatie, ik moet iets met mijn gevoelens. Al die tijd ben ik me bewust van de blikken van Isabel. "Eh..gewoon,,," begin ik, "...ik vind je heel aardig, eigenlijk...eigenlijk ben ik verliefd op je...en daarom...ik..." Geneerd kijk ik op en zie Isabel verschrikt kijken. Haar mond staat open en ze lijkt verstard. Dit is het, denk ik, nu stapt ze naar Ariadne en meldt dat ik haar benaderd heb met de verkeerde intenties. Ik zal me moeten verantwoorden voor de medische tuchtraad en ontslagen worden. Maar op dit ogenblik kan het me allemaal geen moer schelen. Dat ik in feite overspel pleeg, bijvoorbeeld, doet me niets. Inge doet me niets meer. Ik wil dat Isabel weet dat ik verliefd op haar ben. Ik verwacht er niets van. Ze zal me misschien uitlachen of aangeven, maar dan heb ik in ieder geval iets gedaan. Isabel neemt een slok van haar Spa Blauw en kijkt me daarbij niet aan. Ik heb nu al weer spijt van wat ik gezegd heb, wat bezielde me? Hoe zie je dat voor je dan voor je? Dat heeft ze gezegd. Eigenlijk heb ik geen flauw idee. Dat Isabel hetero is, zou natuurlijk voldoende moeten zijn om niet verder te gaan. Maar voor een lesbienne is het altijd al afwachten of een mogelijke toekomstige partner lesbische gevoelens heeft. Isabel zet haar glas neer en kijkt me nu recht aan...

Isabel - 22-09-26 @ 10:01

"Eh..gewoon,,,", zegt Annelies met de nodige aarzeling, "...ik vind je heel aardig, eigenlijk...eigenlijk ben ik verliefd op je...en daarom...ik...". Mijn gynaecologe kijkt geneerd op naar mij en is duidelijk kwijt wat ze verder nog wil zeggen. Geschrokken kijk ik terug naar haar en weet zelf ook even niets te zeggen. Ik zou haar aan moeten klagen bij het bestuur, want als iets te ver gaat, dan is het dit wel. Mijn gynaecologe heeft gevoelens voor mij die iedere ethiek overschrijden. Ik voel me kwetsbaar. Ben dat ook in mijn situatie denk ik wel. Maar niet zo kwetsbaar als Annelies op dit moment. Zij weet ook dat ze zich zeer veel problemen op de hals kan halen door me dit te vertellen. Haar aanstelling, haar carrière, haar relatie (voor wat die nu nog waard is dan). Alles zet ze hiermee op het spel op het moment dat ze me bekent verliefd op me te zijn.
Ik zeg helemaal niets en denk alleen maar. Denk over wat ze me zojuist heeft bekend en over hoe ik hier op moet reageren. Waarschijnlijk maakt de ongemakkelijke stilte haar gek. Maar mij ook. Maar ik moet het even op me in laten werken. Eén melding bij haar afdelingshoofd en alles is voorbij. Dan is zij waarschijnlijk alles kwijt en blijf ik met een hele hoop vragen achter. Wanneer iemand bereid is om zoveel op te offeren alleen maar om een gevoel uit te spreken, hoeveel heeft die persoon dan niet te bieden als daarop wordt ingegaan. Ik neem nog een slokje Spa Blauw en zet mijn glas dan langzaam neer op tafel. Ik kijk haar recht aan, recht in haar mooie ogen die momenteel doodsangsten uitstralen. Angst om wat ze mij zojuist heeft toegegeven en vooral angst voor de gevolgen daarvan denk ik.
“Ik waardeer je eerlijkheid Annelies. Echt. En ook al hoort dit niet, vanuit jouw oogpunt, ik zal er geen punt van maken. Wees niet bang, ik doe geen aangiften tegen je. Ik heb je veel te graag als mijn gynaecologe. Ik voel me erg op m’n gemak bij je, zoals je misschien wel hebt gemerkt”, probeer ik haar meteen zo goed mogelijk gerust te stellen. Ik zie in haar ogen dat ik daar op zich wel in geslaagd ben. Maar ik weet ook dat ze daarmee nog met een hele hoop vragen blijft zitten. Net als ik trouwens. Is ze werkelijk verliefd op me? Of zou ik slechts een uitvlucht in een slechte relatie zijn? Kan ik op vrouwen vallen? Hoe zou het zijn om het met een vrouw te doen? Kan ik dit wel? Ik ben ten slotte gelukkig getrouwd met Job en on verwachting van ons eerste kindje. De reden nota bene dat Annelies en ik hebben ontmoet. En toch… Mijn droom toen ik seks met Job had, een visioen eigenlijk meer. Had dat wat te betekenen of waren dat slechts te hormonen die een loopje met mij namen?

Annelies - 22-09-26 @ 15:57

Annelies van der Pies, zo werd ik vroeger wel genoemd op de basisschool door de andere meisjes. Kinderen zijn wreed. En ik weet nog hoe ik dan voelde. Vernederd, uitgestoten. Zo voel ik me nu ook een beetje. Ik heb mijn nek uitgestoken en Isabel heeft mijn kop er af gehakt. Nee, nee, dat is niet eerlijk, wat ik nu allemaal denk. Isabel is nog lief voor me. Ze lacht me niet uit. Loopt niet verontwaardigd, beledigd of kwaad weg. Ze benadrukt dat ze me niet zal aangeven. Dat ze zich op haar gemak bij me voelt. Allemaal goed en wel. Maar ik ben verliefd op haar. Liefde is iets raars. Je kunt het niet sturen, en het is vaak niet gebaseerd op logische gronden. Het is niet dat Isabel nu de mooiste vrouw van de wereld is, zoals bijvoorbeeld Helena van Troje, die gelijk de tienjarige oorlog rond Troje veroorzaakte, ook al kon ze er niets aan doen. Maar Isabel heeft wel iets in me ontstoken. Misschien was ik meer vatbaar omdat mijn relatie met Inge zo slecht ging de laatste tijd. Maar ik geloof dat ik ook zonder ruzie met mijn vermoedelijk voormalige vriendin, verliefd zou zijn geworden op deze vrouw. Ook nu, nadat ze me min of meer heeft afgewezen, zie ik haar daar zitten als een bijna mythisch wezen. Een godin. En ik ben slechts een sterveling die een onmogelijke liefde aanhangt. Al die gedachten razen door mijn hoofd. Ik heb gegokt en verloren. De mooie Isabel is hetero, verliefd op haar Job en in verwachting van hun eerste kindje. Heb ik er spijt van dat ik mijn liefde heb bekend? Nee, want ik was anders ongelukkig achter gebleven, mezelf verwijtend dat ik haar niet heb verteld dat ik verliefd ben.

"Het spijt me," zeg ik vervolgens, "sorry, lief van je dat je er geen punt van maakt. Het is inderdaad erg onprofessioneel van me." Al die tijd blijven die lieve bruine ogen op me gericht. En ik voel me smelten. God, wat is dit erg. Ik zou wel weg willen rennen en net als Alice in een konijnenhol willen vallen om me te verstoppen voor de wereld. "Tot nu toe is me dit nog niet overkomen," ga ik verder. "Ik ben nog nooit verliefd geworden op een cliënt. Maar jij bent heel bijzonder, maar vraag me niet om het gevoel te omschrijven, want dat kan ik niet. Ik ben verliefd. Misschien kun je beter toch een andere gynaecoloog nemen?" Weer kijken die prachtige ogen me aan. Haar mond die ik alleen kan omschrijven als sensueel is een beetje geopend. "Nee, dat wil ik niet Annelies," zegt ze. Haar stem alleen al, zendt golven van geluk door mijn lichaam. "zoals ik al zei ik voel me heel erg op mijn gemak bij je...misschien zou ik me gevleid moeten voelen." Ze aarzelt alsof ze meer zou willen zeggen, maar zwijgt dan. Ik voel dat ik op het punt sta een potje te janken. Om een emmer ijs leeg te eten bij een stompzinnige ziekenhuisserie en de gordijnen dicht te trekken. Ik kijk op mijn horloge. "Lunchtijd is voorbij, Isabel, lief dat je mee gegaan bent. Ik zie je wel weer bij de volgende controle..." Ik sta op en voel dat mijn hart dat toch al is gebroken, nu helemaal aan diggelen ligt.

Inge - 22-09-26 @ 17:08

Ik ben even druk geweest maar wat fijn dat jullie doorgegaan zijn en heerlijk om te lezen, het wordt echt spannend! Ik hoop dat mijn stukje een beetje aansluit :-)

Ik word zo rood als een kreeft en ik krijg het superwarm als ik op heterdaad betrapt ben door Ariadne, ze weet alles! Met wie ik sex heb gehad, wanneer en volgens mij weet ze zelfs wat ik allemaal gedaan heb. "Als jij je baan wilt houden doe je exact wat ik zeg!" zegt Ariadne met een strenge blik. “Wat moet ik doen?“ zeg ik zacht terwijl ik naar de grond kijk. Deze vrouw heeft me klem en in haar macht.

"Jij gaat zo meteen naar huis, ik zorg dat je verlof wordt goedgekeurd en je meld je stipt om 5 uur bij mijn huisadres. Zo niet, dan is jou carrière hier in dit ziekenhuis kort geweest en denk niet dat je nog in aanmerking komt in een ander!" Ze geeft me een briefje met haar huisadres waar ik me moet melden en dan fluistert ze in mijn oor: "Margriet is mijn zus en zij heeft mij wel verteld wat een onderdanig sletje jij bent en wat ze allemaal met jou gedaan heeft. En ik beloof je dat zij nog lief is geweest vergeleken met wat ik met jou van plan ben..."

Mijn ogen worden groot als ik haar verschrikt aankijk en ik kan het niet geloven. Margriet was de gescheiden vrouw bij wie ik jaren geleden een flinke periode over de vloer kwam en die haar frustratie en boosheid op haar ex-man op mij afreageerde. Ik sla mijn ogen neer en weet mijn positie als jong onderdanig meisje bij deze oudere dominante vrouw. Ik voel gelijk weer dezelfde energie als toen met Margriet.

"Is Annelies hiervan op de hoogte?" fluister ik zachtjes. “Straks praten we verder!” Je zal laat thuis zijn en ben op tijd!” zegt Ariadne streng. "En nu ophoepelen uit mijn kantoor en ik zie je straks bij mij thuis". Ik pak mijn spullen en verlaat verslagen het ziekenhuis. Ik heb geen keus en moet wel gehoorzamen. Ook al hebben Annelies en ik momenteel niet de meest sprankelende relatie, ik wil haar geen pijn doen en wil niet dat zij te weten komt dat ik vreemdgegaan ben. Ik baal van mezelf dat ik het gedaan heb en moet nu op de blaren zitten.

Een paar uurtjes later fiets ik de straat in waar Ariadne woont, een prachtige straat met geweldige huizen. Ik heb me gedoucht en geschoren en een leuk en schattig maar eenvoudig jurkje met lingerie eronder aangetrokken. Ariadne heeft me geen kleding instructies gegeven maar van haar zus moest ik altijd dit soort 'schattige' jurkjes dragen en dan zonder iets eronder, "want alles gaat toch gelijk uit zodra je binnen bent" zei ze altijd. Nu geen ondergoed aandoen vond ik niet helemaal gepast alhoewel ik een vermoeden heb dat het eindresultaat hetzelfde zal zijn.

Doodnerveus sta ik voor de voordeur en bel ik aan...

Isabel - 22-09-26 @ 19:38

Meteen dat Annelies haar gevoelens voor mij heeft bekend, heeft ze er eigenlijk ook spijt van. Misschien alleen doordat mijn reactie misschien niet helemaal was zoals ze had gehoopt? Maar wat moest ik dan? Halsoverkop mijn man opbellen dat onze relatie voorbij en dat ik wil scheiden, omdat ik zo nodig mezelf wil ontdekken? Bij mijn gynaecologe nog wel! Dat zou toch ook niet eerlijk tegenover Job zijn? Bovendien, ik weet zelf helemaal nog niet wat ik precies voel of wil.
Wat ik wel weet en wil, is niet overstappen naar een andere gynaecologe, ook als stelt Annelies dat juist wel voor. Annelies zit verslagen, nee eerder terneergeslagen, tegenover me aan het tafeltje. Ik moet wat zeggen, ik wil wat zeggen. Maar ik weet niet wat en slik mijn opkomende woorden dan aarzelend ook weer in. Haar ogen zijn vochtig, alsof ze ieder moment kan beginnen te huilen. Ik heb haar duidelijk gekwetst, terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling was. Ze kijkt op haar horloge. "Lunchtijd is voorbij Isabel”, zegt ze voorzichtig, concluderend als ze ziet hoe laat het is. “Lief dat je mee gegaan bent. Ik zie je wel weer bij de volgende controle..." en ze staat op. Ik ook. Ze zucht zwaar en is kwetsbaar. Onze lunch nauwelijks aangeraakt. Ik had al niet zo’n honger, maar ons gesprek ontnam Annelies de eetlust. Ik voel me schuldig. Tegelijk ben ik blij dat ik nu weet wat ik weet. Het heeft me in elk geval een deel van de antwoorden op vragen gegeven waar ik mee liep. Mijn gynaecologe is lesbisch en is verliefd op mij. En ook al ben ik dan gelukkig getrouwd met Job en in verwachting, ik voel me vereerd. Dat zo’n mooie en intelligente vrouw op een doodgewone vrouw als mij zou kunnen vallen.
We pakken onze jas en lopen weg. Annelies loopt traag, slentert naar de uitgang van het restaurantje. Ze heeft het plezier in haar werk op dit moment duidelijk verloren en zou liever niet terug naar de afdeling gaan. Maar haar cliënten wachten, daar kan ze niet om heen.
“Hey…”, zeg ik dan aarzelend en pak haar arm aarzelend vast. Net voor de uitgang houdt Annelies stil en draait zich om. Ik wil haar nog meer zeggen, maar vergeet spontaan wat als ik in haar vochtige ogen kijk. Tranen wellen op in haar ogen. Als ik haar nu alleen terug naar het ziekenhuis had laten lopen, dan had ze dat zeer waarschijnlijk huilend gedaan. Of het haar kwetsbaarheid of mijn eigen verlangens zijn, weet ik niet, maar voor ik er erg in heb, drukken mijn lippen op die van Annelies. Ik kus haar. Misschien niet echt doordacht, maar wel gemeend. Ik wil dat ze weet dat ze, ondanks mijn eigen lastige situatie, hier niet alleen in staat.
Is het verstandig dat ik dit doe? Waarschijnlijk niet nee. Maar er is maar 1 manier om daar werkelijk achter te komen. En ik geloof dat ik zojuist dat pad ben begonnen te bewandelen...

Isabel - 22-09-26 @ 21:49

Isabel houdt me tegen als ik het ziekenhuis in wil lopen. Het huilen staat me nader dan het lachen. Ik wil haar afschudden. Het is voorbij. Een moment lang heb ik gedacht dat ze misschien had toegegeven dat ze ook verliefd op mij is. Dat is natuurlijk niet zo. Isabel is getrouwd, ze verwacht een kindje. Het was naïef van mij om te denken dat het anders zou zijn. Het liefst zou ik nu naar huis rennen en in bed kruipen, me verstoppen voor de wereld. Maar dan, plotseling voel ik twee zachte lippen op de mijne drukken. Het is Isabel! Ze kust me. Langdurig. Niet een vlug zoentje op mijn wang, maar een lang aangehouden kus op mijn lippen. Dan verbreken we de kus en staren elkaar beduusd aan. Ik voel alsof ik beurtelings in brand sta en met ijswater wordt bekogeld. We zeggen niets, wat zouden we moeten zeggen? Om ons heen lopen mensen naar binnen of naar buiten en voor mij staat de wereld even stil. Wat is dit? Verwachting? Hoop? Of een afscheid? Dan draai ik me om en loop het ziekenhuis in. Bedenk en loop weer terug. Isabel staat er nog. Ik rommel in mijn jaszak en pak een kaartje uit mijn jaszak waarop ook mijn privé nummer staat. Ik geef het aan Isabel en druk een vluchtige kus op haar mond. "Bel me..." zeg ik.

Pas in mijn kamer kom ik tot rust. Volgens mij is mijn hartslag ver boven de 140. Ik realiseer me dat ik nu nog niet weet of ik een kans maak. Misschien wilde Isabel haar solidariteit tonen, of was het een zoenoffer? Ik kijk op als er op de deur wordt geklopt. Ariadne komt binnen. "Waar zat jij?" vraagt ze streng. "Ik was lunchen...buiten de deur." Ariadne knikt. "Denk je nog aan die dagrapporten? Ik wil ze uiterlijk morgen!" En weg is ze weer. Ik zucht. Ik denk weer aan Isabel. Mijn verliefdheid is alleen maar groter geworden. Toch ben ik bang. Bang dat Isabel niet zo zeer mijn liefde beantwoordde, maar me gerust wilde stellen, haar vriendschap wilde tonen. Maar ik wil niet alleen haar vriendschap, ik wil haar liefde. Daarom gaf ik mijn kaartje. Zou ze durven bellen? Zuchtend klap ik mijn laptop open en zoek het bestand met de dagrapporten. Dat wordt overwerken vanavond. Maakt niet uit. Nu Inge bij een vriendin slaapt is het huis toch leeg. Ik kijk naar mijn telefoon. Zou ze bellen?

Annelies - 22-09-26 @ 21:54

Sorry Isabel. Ik heb per ongeluk jouw naam boven mijn schakel gezet. Kennelijk was ik zo onder de indruk van jouw stukje dat ik onbewust je naam gebruikte, die ik trouwens een stuk mooier vind dan Annelies. Maar dit terzijde. En allen die meeschrijven. Geweldig! Sommige verhalen zijn leuker om aan mee te schrijven dan anderen en dit is er zo één. Isabel je schrijft echt goed en je opbouw is geweldig. Heel langzaam komen Annelies en Isabel bij elkaar en je schrijft heerlijk realistisch want hoe raken een verliefde lesbische gynaecologe en een prachtige zwangere getrouwde heterodame tot elkaar? Perfect!

Ariadne - 24-09-26 @ 09:02

Als ik het kantoor van Annelies benader blijkt ze lunchen te zijn. Buiten de deur.

Net na de afspraak met Isabel. Vreemd maar niet toevallig. Jasmijn vertelt dat ze net vertrokken zijn en heeft haar telefoon al in de hand om Annelies te bellen. “Nee laat maar, ik spreek haar straks wel.” Het laatste wat ik hoor is een diepe zucht. En, “bitch.” In mijn gedachte zet ik Jasmijn ook op mijn lijstje.

De lunch duurt nog maar even en kijk hoe Annelies in elkaar gedoken naar de entree loopt. Iets verderop loopt wonderbaarlijk Isabel met snelle gehaaste pas om haar in te halen. Even staan ze pratend tegenover elkaar en voel bijna de tragiek. Isabel is getrouwd en heeft vast en zeker Annelies geen toezegging gedaan. Dan gebeurt er iets wat ik zeker nog niet had verwacht. Isabel kust Annelies met op haar mond. Best lang en vermoed dat het een tongkus is. Goh en de radertjes in mijn hoofd draaien op volle toeren.

Even later kom ik op mijn manier naar haar kantoor en voel de blikken van Jasmijn in mijn rug.

“Waar was je?” “Lunchen buiten de deur.” “Oke, vergeet je de dagraporten niet!”” Ik wil ze morgen hebben!” Ik draai mij om en ga naar huis om mij voor te bereiden op het bezoek van Inge.

“Inge is te vroeg.” Op zicht goed maar iets te zeker. Jammer dat ze niet te laat is dan kreeg ze meteen een reprimande.

Ik laat haar wachten en doe in mijn wollen grijze jurk, die strak om mijn lichaam zit, open. Mijn naaldhakken zijn hoog en spits. Kom maar binnen meisje en houd haar tegen als ze bij de volgende deur komt.

“Sletjes hebben geen kleding aan in mijn huis, dus.”
Ik wacht en zie Inge angstig kijken. “Moet moet ik mij uitkleden?”

Het is of, dat, of jou vriendin komt alles te weten en de tuchtcommissie ook. Jij bepaalt wat het wordt. Ik geef je 10 seconden.

Zowat direct daarop begint ze het truttige jurkje open te knopen. Mijn zus houd van dit soort kleding alleen dan wel zonder ondergoed. Ik ben veel anders dan mijn zus. Veel meer uitdagend, al zou je dat niet zeggen op de werkvloer. Mooie lingerie draag ik altijd!

Tot op haar lingerie na, kleed Inge zich uit. “Alles” zeg ik streng. Twijfelend kleed Inge zich uit. ik word nat van haar lichaam, van haar onderdanige gedrag.

Ga in de houding die mijn zus jou geleerd heeft want sletjes die zich hard van achter laten neuken verdienen het niet om te staan bij mij.

Inge kijkt angstig en knielt voor mij neer. Ik pak haar kin met één vinger en til haar hoofd omhoog.

Jij hebt vast wel trek om iets te eten toch? Inge knikt.

Ik bind haar handen vast achter haar rug en stroop mijn jurk wat op en ga op een paar meter voor haar zitten. Mijn kousen zacht en de jarretels spannen tegen mijn zachtecdijen

Je weet wat te doen. Dat heb je al geleerd bij mijn zus. Alleen je mond mag je gebruiken. Lik je mevrouw klaar. Je hebt 15 minuten. Volgens zuster Clara, ben jij de befkoningin de afdeling. Dus dat moet geen probleem zijn voor jou. Als je het goed doet krijg je antwoord op al je vragen. Ze kijkt met gretige oogjes naar mijn slipje en ziet de krulletjes haar erlangs zitten.
Al een paar maanden woekerd mijn vagina volop. Wachtend op inge. Haar toekomstige taak. Eentje in ieder geval.


De tijd gaat nu in! Kom kom!