
Anne - 08-10-26 @ 10:15
Mijn naam is Anne. Ik ben een vrouw van 40 jaar. En als je mij zo ziet, met mijn voor het oog, perfecte leventje en gezin, zou je waarschijnlijk niet zeggen dat ik op bepaalde vlakken doodongelukkig ben. Mijn man en ik zijn al ruim 20 jaar samen. Mijn man is een carriere-tijger. Hij is binnen een groot chemiebedrijf één van de 3 directeuren op europees niveau. Dit zorgt voor een riant inkomen, maar veel tijd alleen met de kinderen. Het hele gezinsleven draaiende houden komt op mijn schouders. Naast mijn werk als docente wiskunde voor 3 dagen per week. Pittig. Ik geef toe, ik ben een luxe popje met het motto "beter duur dan niet te koop". Ons gezamenlijke inkomen, en grotendeels dat van mijn man zorgen ervoor dat geld geen issue is in ons leven. Toch voel ik me steeds vaker schuldig tegenover mijn man. Ik zie hem meer als pinautomaat dan als levenspartner. De weinige keren dat hij initiatief neemt op intiem gebied, merk ik dat de vrijpartij over me heen laat komen. Zonder daar verder echt iets bij te voelen. Hij heeft niets door, de sul.Dan de vriend van mijn jongere zus. Hij heet Raf en werkt in hetzelfde bedrijf als mijn man. Raf is werkvoorbereider op chemie-plants. Hij staat dus echt tussen het ruige werkvolk. Dat is te zien aan zijn lijf. Waar mijn man een zwaarlijvige man van eind 40 is, is Raf het tegenovergestelde. Raf is half 30 en één bonk spieren. Mijn gedachten dwalen steeds vaker af naar hoe het zou zijn om met zo'n beest de lakens te delen. Niet chique, maar ik blijf toch een vrouw van vlees en bloed met haar behoeftes.
Mijn zus en ik delen alles, dus heb ik haar onlangs ook verteld hoe ik steeds vaker aan Raf denk. Mijn zus Debbie lachte en zei dat ze dat snapte. Ze kent hem nu 3 maanden, en heeft in die 3 maanden meer en vooral betere seks gehad dan in de rest van haar 37 jarige bestaaan. Mijn zus is daarnaast ook nog eens veel opener en vrijer dan ik ben. Ze vertelt regelmatig over trio's en seksfeesten welke ze bezoekt. Met of zonder Raf, dat maakt haar niet uit. En zo, met goedkeuring van mijn zus, maakte ik een plannetje...
Ik zou beginnen met hem te gaan volgen op de socials.
De avond na het personeelsfeest, bleven onze kinderen bij tante Debbie logeren, terwijl ik mijn man naar Schiphol bracht. Daarvan thuis gekomen opende ik meteen mijn socials en stuurde een volgverzoek naar Raf.
Tijdens de lange warme douche die daarna volgde kwam ik meerdere keren luid kreunend klaar. Als we in een rijtjeshuis gewoond zouden hebben, had de hele straat me waarschijnlijk gehoord. Maar in deze villa op 3500 meter grond, hoefde ik daar niet bang voor te zijn.
De rest van de avond liep ik dan ook naakt in een openhangende satijnen ochtendjas door het huis. Ik zat net met een wijntje op de bank toen mijn telefoon trilde: Raf had mijn verzoek geaccepteerd. Meteen ging ik naar zijn foto's. Veel foto's in strakke sportkleding in de gym en een paar waarin hij werkkleding droeg. Hmm.. Mijn Satisfyer maakte overuren die avond, en ik kwam wederom klaar. Pas daarna zag ik dat ik een appje had van Raf: Welkom op mijn social! Ook van Debbie had ik er één: Lekker bezig zus. gevolgd door een lachsmiley.
De volgende ochtend sta ik om 11 uur bij de voordeur van het rijtjeshuis van mijn zus. Ik bel aan en Raf doet open. In een strakke sportbroek en ontbloot bovenlijf. Ik voelde hoe mijn tepels hard werden en mijn kutje vochtig.
Ik dronk nog een kopje koffie bij mijn zus en zei vertelde dat één van de kinderen aangegeven had dat ze al een paar weken niet in de Jacuzzi mochten thuis omdat de pomp kapot was. "Moet Raf daar anders ff naar kijken?" vroeg ze met een dikke knipoog. En nog voor ik kon antwoorden hoorde ik Debbie zeggen tegen de kinderen dat Mama en ome Raf even gingen kijken of ome Raf de Jacuzzi kon maken, en dat zij ondertussen met de kinderen zou gaan eten bij die ene grote gele M, aan de rand van de stad. Zeg dan als verantwoorde moeder nog maar eens nee.
Tien minuten later zat Raf naast me in de auto. Nog steeds die strakke broek maar nu met een mouwloos hemdje erboven. Op de weg blijven letten was een hele uitdaging...

