Liefde Op Het Eerste Gezicht

Nerveus zit ik naast mijn grote liefde in het Dolby theatre en kijk naar Conan O'Brien die voor de tweede keer als gastheer optreedt. Blond Ambition heeft maar drie nominaties, beste film, beste vrouwelijke bijrol en beste actrice. Omdat Margot de producente van de film is en de vrouwelijke bijrol vertolkt is ze er ook. Tot onze verbazing is ook Madonna aanwezig. Ze kwam ons zelfs nog even succes wensen! De vrouwelijke bijrol Oscar gaat naar Amy Madigan voor Weapons, dus kijkt Margot wat sip voor zich uit, nadat ze eerst uitbundig heeft geapplaudisseerd voor Amy. Nooit laten merken dat je dat je concurrente wel kan wurgen. Dan komt de voordracht voor beste actrice. En YES, mijn mooie vrouw, en muze, mijn geweldige actrice, de moeder van mijn mooie dochter verzilvert haar tweede oscarnominatie! Ik kus haar hartstochtelijk en onder luid applaus rent mijn Sjoukje naar het podium waar ze het beeldje in ontvangst neemt. Op het oog zelfverzekerd, alleen ik weet hoe nerveus ze is, neemt ze plaats achter de microfoon. "Thank you Academy," zegt mijn vrouw trots. "And thank you Sonja, my love, I could not have done it without you..." Applaus en ik zie de camera's op me gericht. Margot geeft me ook een kus. "And thank you Margot," gaat Sjoukje door, "our producer and my co-star, and ofcourse thank you Madonna, you were my inspiration!" Madonna knikt ook genadig naar de camera en glimlacht breed uit. Nu is het wachten op Beste Film maar die gaat ook aan onze neus voorbij. Jammer!

Margot heeft een klein feestje georganiseerd in een hotel in de nabijheid van het Dolby Theatre. Daar zijn ook Belinda en Sofie, Debbie en mijn moeder Kristel. Even was ik bang dat Margot bang zou zijn voor de aanwezigheid van Debbie, maar kennelijk heeft de Australische een plannetje bedacht. Ze stelt Debbie voor aan Madonna! En presto, de zangeres is duidelijk onder de indruk van de schoonmoeder van Belinda. Margot komt gelijk even roddelen. "Debbie and Madonna are equals under the sheets," fluistert ze. "Is Madonna gay?" fluister ik terug. "Since when dit that stop Debbie?," grijnst Margot en we zien Debbie en Madonna schielijk verdwijnen met zijn tweetjes. Margot vindt kennelijk dat ze wel een beloning verdiend heeft en smeert hem even later met mijn Sjoukje. Samen met Kristel, Belinda en Soof zoek ik een mooie spiegel en troosten we ons met een paar zakjes coke. Als ik een paar uur later wakker wordt in een mij vreemde hotelkamer zie ik Belinda en Soof liggen vrijen, terwijl mijn moeder ligt te wippen met een beginnende actrice. Ik loop terug naar de suite van mijn vrouw en mij. Daar gaat de telefoon. "Hello?" klinkt het, "Louise here...kuddo's for Sjoukje, her second Oscar, great!" "Louise?" zeg ik, "is something the matter, everything okay with Marilyn?" "Yes, Annie is with her, she's fine, I just saw the Academy Awards here on tv...Is Sjoukje there?" Sjoukje? Die ligt waarschijnlijk nog onder Margot. "No, no, she is with Margot..." "Really?" zegt Louise vals, "your wife is screwing around again?" We krijgen gelijk ruzie, want dat jaloerse kreng wil duidelijk stoken in mijn huwelijk. Ik zeg dat Sjoukje en ik overmorgen terugvliegen naar Caïro. Morgen moet Sjoukje de nodige interviews doen...

Na de noodzakelijk plichtplegingen nadat ik mijn tweede Oscar (ja Louise, je leest het inderdaad goed: deze “flut”actrice heeft een tweede Oscar voor beste actrice op haar conto mogen bijschrijven) in ontvangst heb genomen, vliegen Sonja en ik snel terug naar Cairo om verder te werken aan de film over het leven van Cleopatra. En ja, de vertolking van deze rol moet mij volgend jaar mijn derde Oscar voor beste actrice gaan opleveren!
“Wat ben je stil lieverd”, vraag ik mijn vrouw als we eenmaal op kruishoogte zitten. “Ja… Het is niks hoor. Baal er gewoon een beetje van dat Blonde Ambition niet meer Oscars heeft gewonnen”, zucht ze wat teleurgesteld. Dat snap ik, want zo’n gouden beeldje is toch erkenning voor het goede werk dat is verricht. “Maar dat lag niet aan jou of aan de kwaliteit van de film hoor. De concurrentie was erg goed dit jaar. Het is geen schande. Je was wel genomineerd en dat kan ook lang niet iedereen zeggen toch. En de uitslag doet niets af aan de kwaliteit van jouw film”, beur ik mijn vrouw wat op.
“Volgende keer beter dan maar?”, lacht Sonja eindelijk weer. “Cleopatra gaat alle records breken schat. Aan mij zal het in elk geval niet liggen”, stel ik haar gerust. “Gelukkig heb ik jou nog. Je weet me altijd weer vrolijk te krijgen, hoe vreselijk ik je extraverte en uitdagende karakter soms ook vind. Je bent mijn rots in de branding en toch ook steeds weer mijn reddende engel”, zegt Sonja en kust me. “En jij bent mijn reddende engel. Jouw scripts en mijn acteertalent… Het is gewoon een combinatie die maar moeilijk te verslaan is”, kus ik haar terug.

Na een lange vermoeiende vlucht zijn we eindelijk weer in Egypte, waarna een gammele bus ons over hobbelige weggetjes van het vliegveld naar ons hotel brengt. Eerst even naar onze suite, die uitzicht heeft op de piramides en de sfinx, de plek waar we morgen ook gaan filmen. Lekker dichtbij, letterlijk om de hoek.
We gaan eerst even langs de kamer van Marilyn, die aan onze suite grenst. Ik heb ons oogappeltje een paar dagen moeten missen, dus als ik die kleine meid eindelijk weer in mijn armen kan houden, dan stroomt mijn hart weer over met warmte en liefde. Annie houdt zich bezig met nanny-dingen. Dat denk ik ten minste. En waakt ondertussen als een Dobermann Pincher over onze kleine meid. Ja, die is dus echt wel in veilige handen bij Annie. Annie is echt gewoon een hele mooie meid om te zien. Vreemd eigenlijk dat ze geen vriendje heeft. Of vriendinnetje wat dat betreft. Want ze is nog jong en vol energie en moet heel eenvoudig een leuke knul of meid aan de haak kunnen slaan lijkt me. Wanneer Annie hier over straat loopt in Cairo, in een hijab of zelfs burka, dan draaien de baardmannen hier hun hoofden om, om te zien wie daar voorbij schrijdt.
En dan heb ik het nog niet over de smachtende blik in de ogen van Chris Pratt wanneer hij Annie op de set ziet. Dat stukje moet ik misschien heel even wat verduidelijken…

Zoals de geoefende lezer wellicht nog heeft onthouden, heeft Sonja mij gevraagd wie mijn mannelijke tegenspelers zouden moeten worden voor de rol van Julius Caesar en Marcus Antonius. Nou, voor Marcus Antonius ook wel bekend als Marc Anthony (nee, niet die latino zanger/acteur die wat met J-Lo heeft liggen rotzooien!!!) leek mij Chris Pratt dus wel wat. Ik mag mij seksueel dan misschien wel niet tot het mannelijk geslacht aangetrokken voelen, dat betekent nog niet dat ik ze verafschuw en veracht. Dus leek Chris mij daar wel voor beschikt. Leuke vent om te zien, kan je vast mee lachen. En niet geheel onbelangrijk, een naaktscène van hem zal ook voldoende vrouwen naar de bioscopen lokken. Ik bedoel, als ik dan toch een naaktscène met een man zou moeten spelen en we een beetje moete dry-humpen voor de goede orde, dan maar met iemand als Chris.
Voor de rol van Julius Caesar had ik eigenlijk die andere Chris, Hemsworth dus, in gedachte (met dito reden als voor Chris Pratt), maar die had teveel privédingen aan zijn hoofd. Die heeft goede dagen en slechte dagen en doet het nu wat rustiger aan. Uiteindelijk uitgekomen bij Antonio Banderas, die daar wel voor te porren was. Misschien in de hoop dat hij ook mij dan gelijk maar even kon “porren”, dat weet ik niet.

Anyway, met die Chris Pratt kan je gerust wel lachen op de set hoor. Heerlijke humor en beslist niet vervelend om naar te moeten kijken of om mee te werken. En natuurlijk koesterde hij de stiekeme wens om tijdens zo’n dry-hump scène zijn blanke sabel in mijn jeugdige schede te mogen steken, maar die wens liet ik bij de eerste de beste poging in rook opgaan. Maar dat was toen allemaal nog voordat Annie de nanny met Marilyn op de set rondhing. Lag die arme stakker echt zo vreselijk z’n best te doen om een mogelijk erectie in bedwang te houden, voel ik opeens dat ding spontaan kneiterhard worden toen hij bovenop me lag. “Sorry… I didn’t mean to”, zuchtte hij wat wanhopig, “who’s that pretty girl?”. En toen zag ik dus Annie de nanny met mijn dochter over de set wandelen. Eén plus één is twee bij mij, en uitgaande van dat hij het niet over mijn dochtertje van pas enkele maanden had, nam ik dus aan dat hij Annie bedoelde. Zonder nijab of burka, maar gewoon in een leuke speelse outfit. Want op de set mag dat gewoon hoor. “Oh, that’s Annie, our mysterious nanny”, zei ik hem. “I believe she is still single”, zei ik om hem nog wat extra te plagen. Nou, Chris dus helemaal ondersteboven van die meid. Maar liever ondersteboven van haar, dan in deze hoedanigheid ondersteboven op mij zeg maar, hahaha. En sindsdien probeert die arme Chris dus uit alle machte het hart van onze nanny te veroveren. Maar die laat zich niet zo eenvoudig vangen hoor. Marilyn blijft prioriteit nummer 1 van Annie. Wat een nanny…

Zo, dan weten jullie dus een beetje hoe de verhoudingen liggen en waarom ik dus soms naakt in de armen van een evenzo naakte man lig in plaats van tussen de benen van Margot. Want ik meer dan genoeg aan 1 Louise in dit verhaal en heb geen zin dat alle lezers nu meteen mailtjes met waarschuwing en aantijgingen naar mijn vrouw gaan sturen waarin ze beweren te weten dat ik het ondertussen ook gewoon met mannen doe. Is dus beslist niet zo. Dus lieve lezers, bespaar je gewoon die moeite. Ik heb niets met mannen, ik doe niets met mannen. Dit is puur werk en niet meer dan dat.

Terug naar de werkelijkheid, na deze beknopte doch heldere uiteenzetting van feiten…
“Is Louise er toevallig ook?”, vraag ik Annie. Ik hou me groot, want ik zie die griet liever gaan dan komen. Al tref ik haar juist in dat laatste aan als ik zo lekker op z’n Belinda’s onaangekondigd haar kamer binnenstap. Trillende en bevend als een malle ligt ze op haar bed, grote natte plekken alom en glinsterende vingers en kut. Compleet van de wereld en helemaal in trance met een foto van mijn eigen vrouw in haar handen. Ze heeft volgens mij niet eens door dat ik in deuropening sta. Niet bepaald het ideale plaatje om je vijand in aan te treffen natuurlijk, maar ach, sommige dingen hebben we nu eenmaal niet voor het kiezen hè.
En eigenlijk ging ik alleen maar naar haar toe om haar dit beeldje, mijn twee Oscar, onder haar neus te wrijven. Al had ik haar net zo goed mijn kletsnatte slipje onder haar neus willen wrijven.
“Zo, ga je lekker meid?”, verstier ik opzettelijk haar intieme momentje met zichzelf. Louise weet niet hoe gauw ze de foto van mijn vrouw moet verstoppen, maar die had ik echt allang gezien hoor. “Zijn… zijn jullie nou al terug? Sonja ook?”, roept ze verbaasd als ze wat bij positieven komt. Ik knik alleen maar en laat haar het beeldje zien. Maar het lijkt totaal geen indruk op haar te maken. Alsof ik die alleen maar heb gewonnen door gebrek aan concurrentie en niet vanwege mijn eigen acteerprestaties. “En Sonja? Was haar film ook nog in de prijzen gevallen, of alleen jij?”, vraagt ze. Geen felicitaties, niks. Alleen maar gelijk door naar Sonja. De bitch… “Vraag ‘t ‘r lekker zelf”, reageer ik kortaf. Iedere keer als ik aardig probeer te zijn tegen Louise, krijg ik weer die deksel op mijn ondeugende wipneus.
“Oh, ga ik zeker meteen doen!”, zegt ze vastbesloten en stapt uit bed en loopt volledig naakt de kamer uit. Dat was nou ook weer niet echt de bedoeling natuurlijlk...

Eenmaal buiten besef dat ik spiernaakt ben. Ahum, kennelijk was ik iets teveel afgeleid door het onderwerp 'Sonja'. Alleen al denken aan haar doet weer spontaan allerlei sapjes aan mijn kutje ontspringen. Als ik wat hotelgasten bevreemd naar me zie kijken, slip ik snel weer terug in mijn kamer. Godzijdank is Miss So full of herself weer verdwenen. Ik krijg wat van dat mens. Oh ja ze heeft een Oscar gekregen... Big deal daar zal Margot wel weer voor gezorgd hebben, die is zo verliefd op die tuthola dat ze de Academyleden wekenlang heeft bestookt met de wens dat Sjoukje weer een gouden beeldje zo krijgen. Hoe kan het toch dat twee mooie en verstandige vrouwen (Sonja en Margot) zo verliefd zijn op die goedkope hoer? Ik trek snel een leuk jurkje aan, smeer wat make up op mijn toet en haast me naar de kamer van Sonja. Ik klop aan en hoor Sonja, MIJN MOOIE SONJA, roepen, "Who is there?" "Louise!" roep ik uit mijn hand aan de deurklink. "I am sorry but I am busy," hoor ik Sonja zeggen en gelijk hoor ik Sjoukje giechelen. Dat stomme wijf, die is natuurlijk gelijk terug gegaan naar Sonja en heeft zich over mij beklaagd. Ik druip af en loop naar de kamer van Marilyn. Even checken of Annie the Nanny haar werk doet. En dat had ik beter niet kunnen doen, want hetzelfde ogenblik voel ik een stalen greep rond mijn polsen en word ik zonder pardon door de kamer gesmeten. Half groggy probeer ik overeind te komen, maar Annie zit al boven op me en draait bijna mijn arm uit de kom. "Oh it's you..." zegt ze dan en laat me los. "I was just checking on the baby," zeg ik en wrijf over mijn pijnlijke schouder en arm. "No need, baby is fine," zegt Annie. Nou ik niet, wil ik zeggen, maar slik het nog net in. Dat mens bezorgt me de kriebels. Ze waakt over Marilyn alsof het de president van de VS is en lijkt nauwelijks tijd te hebben om te slapen of te eten. "OK," zeg ik, "thank you..."

Bedremmeld loop ik naar beneden waar ik Margot zie zitten aan de bar van het hotel, ze is in druk gesprek met Chris Pratt die Marcus Antonius speelt in de film die MIJN SONJA aan het draaien is met die over het paard getilde hoer. Zo te zien heeft Margot wel trek in een hapje Chris want ze kirt als een kostschoolmeisje dat een avondje uit is. Als Margot mij ziet, vraagt ze of ik wat drinken wil. Ik vraag om een Pornstar Martini en zie ook Antonio Banderas aanschuiven, Julius Ceasar in de film. Ik val niet op mannen, in tegenstelling tot Margot die bij afwezigheid van haar precious wel te porren is voor een triootje met deze toch wel aantrekkelijke heren. Pratt probeert mij duidelijk te versieren, maar stopt daarmee als Margot gierend van het lachen uitlegt dat haar PA (ik dus) een dyke is. Nu zou ik kunnen zeggen en 'dat zal jij ook weten' want Margot heeft vaker seks met me gehad dan met Chris Pratt of Antonio, maar ik hou me in. Het is niet slim om in de hand te bijten die je voedt. Maar wacht maar als Sonja eindelijk is uitgekeken op die stomme trut en haar gouden beeldjes en met mij trouwt, dan ben ik de muze van MIJN SONJA en ga ik Oscars winnen.

Als ik terugkom bij mijn kamer, klopt er iemand aan. Als ik 'enter' roep, doet Annie de deur open. "I have to phone somebody," zegt ze, "can you keep an eye on Marilyn for a few minutes." OK, natuurlijk. Ik loop naar de kamer van Annie en ga bij de wieg zitten. Wat is het toch een schatje, het arme schaap kan er ook niets aan doen dat haar moeder een nepactrice is met sterallures en een enorme kruiwagen die Margot heet en de Academy om haar vinger heeft gewonden. "Waar is Annie?" hoor ik ineens achter me. Ik kijk om en zie Sonja staan.

Ja, trouwe lezertjes van mijn bijdragen aan dit geile en spannende verhaal (Oh u leest de bijdragen van de andere schrijfsters ook- wat goed!!) u weet natuurlijk dat tante Belinda haar broodnodige centjes verdient met het behartigen van de belangen van de cliënten van het agency waar Soof en ik eigenaar van zijn. Soof is de onvermoeibare juriste en lettervreter en ik (zei de gek) richt me op het algemeen welbehagen van onze schatjes, de rockbands, actrices, auteurs, regisseurs, kunstenaars en wat er allemaal nog meer door de kat wordt binnen gesleept. Dat kan leuk werk zijn, maar ook vreselijk vermoeiend. Neem nu vandaag. Nog een beetje brak na het volgen van de Oscaruitreiking waar onze belangrijkste cliënt, de talentvolle en prachtige Sjoukje haar tweede Academy Award ontving, meldt Soof dat Margie problemen heeft. Eerst wil ik de woning stiekem verlaten en vervolgens emigreren naar de binnenlanden van Afrika, maar Soof kent me zo langzamerhand en blokkeert mijn vluchtweg met die geweldige F-cup van haar (en zou er nog wel Afrikaans binnenland zijn? Dus luister ik mokkend naar mijn echtgenote die uitlegt dat Margie is opgepakt voor 'het besturen van een motorvoertuig onder de invloed van alcohol'. Nu zult u zeggen, nou én, komt in de beste families voor. Maar Margie is dertien... Ze is de jongste cliënt in onze stal en een wonderkind. Nadat ze de Voice of America heeft gewonnen op haar elfde, kreeg ze een platencontract en scoorde vervolgens tien nummer 1 hits. Ze is een hit op You Tube, Tik Tok, Spotify en Instagram en miljoenen meisjes kleden zich als haar. Als Margie bij wijze van spreke in haar naakte kont op een Tik Tok filmpje de Watuzzi dansen dan kun je er vergif op innemen dat haar voorbeeld door miljoenen meisjes zal worden gevolgd. Maar goed Margie is nog niet eens oud genoeg om achter het stuur te zitten, laat staan dat ze alcohol mag drinken. Ze is gearresteerd en zit op het politiebureau te wachten tot haar moeder haar borg komt betalen. Die moeder heeft Soof gebeld en nu sta ik 's morgens vroeg met een kater voor de rechtbank te wachten tot Margie en haar moeder naar buiten komen. "Oh God," schreeuwt het kleine divaatje als ze mij ziet staan, "did you called her, you stupid bitch?" Dat laatste overigens tegen haar moeder. Een wat schuchter huisvrouwtje die totaal niet tegen haar pubertje in spé op kan. "Forget it, Belinda," zegt Margie bozig, "no preaching today, the judge was very nice, she gave me a final warning, next time I'll have to go to rehab..." "At dr. Ruth?" zeg ik. Ze knikt. Ik haal mijn schouders op. Het komt mij wel uit om niet te hoeven preken tegen de kleine dronkelap. Gelijk gaat mijn telefoon.

"Hi Son!" zeg ik, "waar hang je nu weer uit?" "In Cairo," hoor ik mijn vriendin zeggen, "ik maak een film over Cleopatra, weet je nog..." Ik ben gelijk weer bij. Ergens in mijn hoofd gaat weer een kasregister af, want tegenwoordig maakt Son alleen nog maar kaskrakers, samen met haar vrouwtje, "En wat heb ik daar mee te maken?" vraag ik. "Je moet me helpen," zegt Son snel, "ik word gek van die Canadese vampier. Ze is stapel verliefd op mij, heeft een hekel aan Sjoukje en loopt me voortdurend achterna als een verliefd puppy." Ik glimlach. "Wat kan ik er aan doen, schat?" zeg ik, "shit happens." "Belinda luister," zegt Sonja bozig, "Louise is een ramp, zelfs Margot wordt gek van haar. Jij bent agent, heb jij niet iets voor haar, een baantje als model op Antartica, een rol in een film die qua opnametijd drie jaar duurt en wordt opgenomen bij de inuïts op de Noordpool?" Ik denk even na. Dan verheldert mijn blik. "Ja, ik heb iets, Emma Thompson is bezig met het verfilmen van Les fous de Bassan van Anne Hébert. Emma spreekt Frans, maar ze is op zoek naar een Frans-Canadese assistente die haar kan helpen met het scenario en de casting." "Verkocht!" roept Sonja, "maar laat Emma haar benaderen, dan lijkt het niet alsof Margot en ik haar weg willen hebben om nog maar te zwijgen van Sjoukje." Niet veel later zit ik tegenover Emma Thompson en zeg dat ik de juiste assistente voor haar heb gevonden, maar dat ze zelf moet bellen. Nu is Emma zeer voortvarend en binnen een mum van tijd zit Louise op het vliegtuig richting Montreal. Niet de Poolcirkel of Antartica, maar ver genoeg van Egypte om Margot, Son en Sjouk tevreden te stellen.

In het vliegtuig naar Montreal overdenk ik de afgelopen vierentwintig uur. Zomaar out of the blue, belt Emma Thompson me. Dé Emma Thompson actrice, scenariste en regisseur. Ik ben een groot fan van haar, weliswaar niet zo groot als van mijn Sonja, maar wel een goede tweede. Het blijkt dat ze bezig is met de film Les fous de Bassan, gebaseerd op het gelijknamige boek van Anne Hébert. Niet toevallig een van mijn lievelingsboeken. En Emma die het scenario heeft geschreven is op zoek naar een assistente die haar kan bijstaan en die uit Franstalig Canada afkomstig moet zijn, vanwege de taal en de cultuur. Ze zegt dat ze mijn naam heeft gekregen van Sofie en Belinda die mij van harte aanbevelen. De schatten! Toen ik schoorvoetend aan Sonja ging vertellen reageerde die teleurgesteld, ze zei dat ze me eigenlijk niet kon missen, maar dat ik zo'n kans natuurlijk niet kon laten schieten. Sjoukje leek we erg ingenomen met mijn vertrek en deed weinig inspanning om dat te verbergen. Gelukkig reageerde ook Margot teleurgesteld en zei dat ze me zou missen.

Ik bekijk op mijn tablet het contract dat Soof voor me heeft gemaakt. Ziet er goed uit, zoals je van Sofie kunt verwachten. Ik krijg een fors salaris en daarvan gaat een percentage naar Agency Belinda. Uiteraard. Ik geef een ok en mail dat terug naar Sofie. Dan pak ik het script dat ik geprint heb nadat Emma me dat heeft per mail toegestuurd. Het is in het Frans, en ze heeft me gevraagd om te checken of alles grammaticaal goed is. Het is goed. De roman van Anne Hébert uit 1983 speelt zich af in het besloten, fictieve dorpje Griffin Creek en draait om de verdwijning van twee jonge meisjes en de psychologische impact op de gesloten gemeenschap. Het sfeerschets is grimmig en vaak poëtisch, typerend voor het werk van Hébert, waarbij de ruige natuur van Quebec een spiegel vormt voor de emoties van de personages. Ik ken de Franse film uit 1987 die van het boek is gemaakt en ik ben benieuwd naar de versie van Emma. Die heeft het verhaal omgezet naar de moderne stad van Montreal en specifiek naar de oude wijk op het Ile Montreal. Dat ken ik goed want ik heb er gewoond. Vol bewondering lees ik het script. Emma heeft de sfeer van Hébert behouden en er wat moderne elementen aan toegevoegd zodat de film veel moderner oogt dan het boek. Ik ben benieuwd naar de casting.

Op het vliegveld word ik opgehaald door een auto, die naar het hotel van Emma brengt. Ze informeert gelijk naar het script dat ik gelijk de hemel in prijs. "We start shooting tomorrow," zegt Emma. Ik vraag of ik als tolk moet optreden, hoewel ik weet dat de Britse vloeiend Frans spreekt. Ze bevestigt dit en neemt me mee naar de bar van het hotel voor een ontmoeting met Ramone Denis en Sophie Nélisse, de twee hoofdrolspeelsters in de film. Ze zijn heel aardig. Aangezien ik een enorme jetlag heb. lig ik al vroeg in de veren. "We start early tomorrow," waarschuwt Emma voor ik naar mijn kamer verdwijn. Daar kijk ik nog even naar het opnameschema en duik dan onder de dekens.

Zo die is opgerot. Misschien kan ik ook een Oscar krijgen voor mijn rol als 'teleurgestelde regisseur die betreurt dat haar assistente vertrekt', al moet ik zeggen dat Margot het nog beter deed. Maar die is dan ook actrice. Sjoukje en ik vrij lekker lang op onze hotelsuite. Helaas worden we weer gestoord in de vroege morgen als mijn telefoon gaat. Ik verwacht Belinda, maar het is Bettany Hughes. Ze is erg kwaad. "Princess of Sudan is only the title of the book," briest ze, "in the time of Cleopatra, Sudan was called Kush or Nubia, not Sudan!" Ik slik. Foutje. In het script laat ik inderdaad Cleo zeggen dat de prinses van Soedan op bezoek komt. "My bad," zeg ik snel, "I will change it." "But that is not all," zegt Hughes, "I will come to your hotel to discuss all the errors." Als ze heeft opgehangen breng ik Sjoukje op de hoogte die maar wat blij is dat Bettany weer langs komt. Ik wat minder. Ben ik net van Louise af, komt dr Britse historica weer langs om mijn mooie vrouw het hoofd op hol te brengen. Sjoukje gaat met Annie en Marilyn wandelen terwijl ik met een paar potten koffie samen met Bettany ga zitten om mijn fouten te corrigeren. Het zijn er nog al wat. Ja, boeien, ik ben geen historica. Dat zeg ik tegen Bettany die al wat vriendelijker wordt. Uiteindelijk scheiden we als goede vriendinnen en is mijn script weer up to date. Ik ga naar het verblijf van Marilyn, maar tref daar alleen mijn dochter en Annie aan. "Sjoukje went away with the history professor," zegt Annie. Als ik het niet dacht. Samen met Annie speel ik wat met de kleine. Ik probeer haar 'mama' te laten zeggen, maar het is nog te vroeg. Meestal pas rond de 10-12 maanden. Annie volgt mijn pogingen aandachtig. "Where is Louise?" vraagt ze dan ineens. Ik vertel dat Louise naar Canada is om assistente te worden van Emma Thompson. Ze knikt en zegt dan. "I am glad I don't trust that girl!" Zo, zo, Annie heeft mensenkennis.

Sjoukje komt na de lunch nogal verhit terug. "Eh...ik heb met Bettany nog wat historische details doorgenomen," giechelt ze. "In je broekje zeker," zeg ik droog. "Jij ziet ook alles," zegt met eega lief. Ze sleurt me het bed in en begint mijn kleren uit te trekken. Snel zijn we beiden naakt en rollen in een soixante neuf om elkaar kutjes op te geilen. Nadat we meerdere keren zijn klaargekomen, rusten we even uit en vrijen enthousiast met elkaar. "Is het script nu geschiedenis proof?" vraagt Sjoukje. "Heeft Bettany dat niet tegen je gezegd?" "Nee, jo, we hadden te druk met andere dingen," lacht Sjoukje. Ik zucht mijn vrouw is werkelijk een onverbeterlijke slet, maar daarom hou ik zo van haar. Weer gaat de telefoon. Nu is het wel Belinda. "Hallootjes" schreeuwt ze in de telefoon alsof ze de afstand LA - Caïro luidkeels moet overbruggen, "lagen jullie te neuken?" Ze schiet vervolgens onbedaarlijk in de lach. "Nee Belinda, we waren net klaar," zeg ik streng, "wat moet je nu weer?" "Hé, hé, een beetje dankbaarder, ik heb je toch maar mooi van die Louise afgeholpen. Daar bel ik trouwens over..." Oh God, wat is er nu weer, is de film stopgezet en komt Louise halsoverkop terug naar Egypte?" "Vrees niet," ratelt Belinda door, "het wordt alleen maar leuker, een van de actrices van de film van Emma is uitgevallen en die heeft snel een vervangster nodig. Nu blijkt dat Louise enige ervaring heeft met acteren, wat bijrolletjes in tv producties, en dus heeft Emma aangeboden om de rol over te nemen. Louise blij, ik blij, want we vangen meer voor een actrice dan voor een assistente. Maar een vraag. Dit betekent dat Louise veel langer weg zal blijven dan gepland. Promotieverplichtingen, misschien een vervolgfilm, de film krijgt ook een Engelse versie en zal meedingen met de Oscars. Heb je dus bezwaren? Ik haast me om te zeggen dat ik het prima vindt en opgelucht hangt Belinda op. Ik licht Sjoukje in die alleen maar kan lachen om de bewering dat de film meedingt naar de Oscars van volgend jaar.

Op mijn kantoor scan ik de parameters van Annie the nanny. Prima, ze functioneert geheel volgens plan. Ik was opgeroepen door Theresa, een van mijn nieuwe medewerksters die gemeld had 'dat ze enige verontrustende pieken' had gezien in de parameters emotie van onze AI-robot. Er blijkt niets aan de hand. Maar nu ik er toch ben, heb ik wel zin in een nummertje met de mooie Theresa. Ze is vijfentwintig, sexy en voorzien van die heerlijk kleine harde tietjes die brutaal in haar witte jas steken. Ik laat mijn hand er in glijden en begin haar borstjes te kneden. Ze begint te hijgen en ik voel haar vingers onder mijn leren rokje glijden. Hum, eigen initiatief, daar hou ik van. Terwijl mijn lippen op die van Theresa drukken en ik speel met haar hard geworden speentjes, voel ik haar vingers in mijn kutje glijden nadat ze mijn miniscule slipje opzij heeft geduwd. Terwijl we tongen, rits ik haar labjas open en zie dat ze er onder naakt is. Dat is handig! Binnen een oogwenk is ze naakt en ik til haar op het bureau waarop haar computer nog altijd de parameters van Annie laat zien. Ik duik tussen de dijen van Theresa en laat mijn tong in haar natte kutje glijden. Als ze is klaar gekomen, kom ik overeind en trek mijn rokje en truitje uit. Nu ben ik ook naakt, want mijn slipje bungelt inmiddels rond mijn enkels. Ik druk het hoofd van Theresa tegen mijn druipende kut en fluister, "lick my cunt, you dirty whore!" Nu kom ik klaar en net als ik me opmaak om haar anusje te rimmen, begint het alarm op de PC te blerren.

"What's the problem?" hijg ik, en slik haastig een hoeveelheid kutsap die Theresa net in mijn mond had gedropt, weg. "That's Annie emotion parameter," roept Theresa en bekijkt angstig het scherm. "So you really saw fluctations?" zeg ik. "Yes, I told you," zegt Theresa. We checken het scherm. Annie vertoont ongewone verschuivingen in haar emotievelden. "She is overheating," schreeuwt Theresa angstig. Ik ram als een razende op het toetsenbord, maar niets helpt. Onze robot is van licht paranoïde overgegaan op totale paranoïde. "She will kill everybody who will approach Marilyn," schreeuwt Theresa angstig. "Not the baby?" "No she is programmed to protect Marilyn at all times, but I am not sure of Sonja of Sjoukje," gilt Theresa nu. Ik grijp mijn telefoon en toets het nummer van Sonja in. Ik kijk op de klok, negen uur tijdverschil. Waarschijnlijk zijn zij en Sjoukje opnames aan het maken. Toch is het Sonja die de telefoon aanneemt. "Sonja!," schreeuw ik. "Ik heb niet zoveel tijd schat," zegt Sonja, "we hebben nu een pauze, maar zo dadelijk moet ik weer gaan opnemen..." "Son!" snijd ik haar af, "het is Annie, ze, zij, ze is aan het doorslaan en...en..." "Jezus Deb!" gilt Sonja, "wat heb je nu weer gedaan, is Marilyn in gevaar?" "Nee, nee," zeg ik, "maar de rest van jullie wel, inclusief jij en Sjoukje. Probeer in geen geval, Marilyn weg te halen bij Annie, ze is staat jullie te roosteren met haar ingebouwde vlammenwerpen!" Het blijft even stil. "Dus Annie is een robot..." zegt Sonja en haar stem klinkt boos. "Eh ja," zeg ik, "maar ik kom zo snel mogelijk, probeer Annie te isoleren en benader haar niet. Ik ga nu naar LAX!"

Annie is een robot! Ik lanceer een paar vloeken die een bootwerker zouden doen blozen en ren naar Sjoukje die net weer opkomt dagen voor nieuwe opnamen, ze is opgemaakt en aangekleed als Cleopatra en ziet er schitterend uit. "Wat is er?" zegt ze als ze mijn bezorgde gezicht ziet. Ik leg snel uit wat Debbie heeft gezegd. Mijn vrouw verbleekt. "Hoe konden we haar ook vertrouwen?" zegt ze woedend, "en ik wed dat Belinda volledig op de hoogte was..." "Aan verwijten hebben we nu niks," zeg ik, "het duurt wel een dag voordat Debbie hier is en in de tussentijd hebben we een tot op de tanden gewapende killerrobot hier rondlopen die iedereen tot as zal branden die in de buurt van Marilyn komt..." Margot, ook in volledig kostuum en make up komt naar ons toe, "Is something the matter dears?" zegt ze en dan glunderend, "I am looking forward to the new scene we are about to shoot!" Ja, geen wonder, het is de scene waarin Cleo en de prinses hun eerst lesbische liefdesscene hebben. Snel licht ik haar in over probleem Annie. "What?" sist Margot woedend, "that oversexed hussy invented a new bad robot, is she insane?" Ze grijpt haar telefoon en toetst een nummer in. "Who you gonna call?" vraag ik en grijns even als ik in gedachten er achter aan zeg, "ghostbusters!" "The army, the police, heavy artillery," dreunt Margot op. "No, no," gilt Sjoukje, "Marilyn is with her, andd if I know Debbie well, she probably armed Annie with state of the art deadly weapons..." Margot kreunt en stopt haar smartphone weg. "What are we gonna do?" zegt ze gelaten. "We have to isolate Annie," zeg ik en nu pak ik mijn telefoon en bel het lab van Debbie. Ik krijg ene Theresa aan de telefoon. "The professor is flying to Egypt," zegt die. "I know," zeg ik, "but how do we isolate Annie?" Het blijft even stil. "Eh..." hoor ik Theresa zeggen. Ja. daar hebben we wat aan. Ik hoor iemand aan de andere kant op allerlei toetsen drukken. "Eh..." horen ik Theresa zeggen. "She is very sensetive for babysounds, it will calm her down." "I can imitate a baby," zegt Margot en voor ik het kan verhinderen, begint ze heel natuurgetrouw te huilen als een ukkie. Er breekt een deur open en Annie komt binnen met Marilyn op haar arm. Margot is naar een kelder gevlucht en huilt verder. Annie loopt er achter aan en ik sluit de kelderdeur. "Ja, leuk," zegt Sjoukje sarcastisch, "maar wat nu als ze Margot roostert?"

Het babygehuil blijft aanhouden en ik moet zeggen als er een oscar moet worden uitgereikt aan 'een actrice die overtuigend een baby kan imiteren', dan is die voor Margot. Uren blijft ze doordreinen zonder dat Annie haar kwaad doet. Intussen heeft toch iemand de politie gewaarschuwd en die heeft het terrein afgezet. Er komt een onderhandelaar, maar gelukkig komt ook Debbie op tijd binnen rennen. We brengen haar op de hoogte en ze knikt goedkeurend. "Slim ideetje van Theresa..." "Ja, geweldig," zeg ik, "totdat Margot uitgehuild is en alsnog eindigt als een stuk vlees op de barbecue." "Nee, nee," zegt Debbie, "als ze Margot in de fik steekt, kan Marilyn in gevaar komen." "Wat dan?" roept Sjoukje uit, "ons kind is daar!" Debbie pakt de megafoon van de onderhandelaar en koppelt die aan een klein apparaatje. "Dit is een uitvinding van me," zegt ze, "en het zendt uit op een frequentie en toonhoogte die alleen Annie kan horen." Een paar minuten later gaat de kelderdeur open en komt Annie met Marilyn naar buiten. Debbie heeft nog net kans gezien om de politie van het terrein te sturen. Annie overhandigt Marilyn aan Sjoukje en laat dan gewillig toe hoe Deb haar uitschakelt. "Het ziet er naar uit dat jullie een nieuwe nanny nodig hebben," zegt Debbie verontschuldigend.

Wat is het leven toch een vreselijke heksenketel van komen en gaan van personen. En dan nog al die relaties tussen al die personen. Tjeempie…
En weet je wat nu zo grappig is (althans, zelf lig ik er behoorlijk van in een deuk), de enige persoon in dit idiote verhaal is de persoon die Louise het minst kan verdragen. Keer op keer doe ik weer mijn best om Louise toe te laten in ons leven, vergeef haar haar misstappen en haar eindeloze liefde voor mijn vrouw en wil steeds weer het goede van de mens in haar zien. En het enige dat ik daar voor terug krijg is een partijtje af te worden gezeken van heb ik jou daar! En ik ben echt de enige die lief tegen haar doet. Alle andere personen, die Louise zo hoog in het vaandel heeft, wensen haar keer op keer naar de verste uithoeken van de aarde. En slagen daar ook in. Haar grote, onbereikbare liefde Sonja bijvoorbeeld is maar wat blij dat Louise een jobje als assistent van Emma Thompson heeft gekregen, super ver weg van ons, hahaha. Ja echt, iedereen ziet Louise liever gaan dan komen. Al snap ik dat ergens ook wel, met die heerlijke achterkant van haar. Die kont, hmmm, hihihi. Daar kijk ik stiekem ook wel naar hoor, ook al liggen wij elkaar totaal niet.
Maar goed, de enige die haar nog enigszins kan verdragen, dan ben ik dus. En Louise kan juist mij niet uitstaan. Hoe erotisch is dat. Ironisch bedoel ik. Waar het hart vol van is, loopt de mond van over (of in dit geval mijn vingers).

Goed, van Louise zijn we dus mooi verlost en ze heeft het daar prima naar haar zin. Mevrouw moet zelfs noodgedwongen werkelijk acteren en denkt meteen mee te dingen naar een Oscar. Natuurlijk pis ik in m’n panty van het lachen wanneer dat nieuws mij ter oren komt. Mevrouw is zeker eventjes voor het gemak vergeten dat bij de Oscars van 2027 Sonja’s project wel in première zal zijn gegaan en ze de Oscar voor beste actrice net zo goed direct per post naar ons huis kunnen sturen, want die kan op slechts 1 plaats eindigen en dat is op onze schoorsteenmantel naar die twee andere beeldjes. Want als iemand recht heeft op dat ding, bij voorbaat gewoon al, dan ben ik het toch zeker wel.

Maar dan moeten mijn mannelijke tegenspeler wel een tandje gaan bijzetten hoor. Want vooral Chris valt tot dusver nog wat tegen. Sinds hij nanny Annie heeft gezien, lijkt hij zichzelf soms niet meer. De scènes op zich gaan echt wel voorspoedig en van een leien dakje. Zolang het maar gewone scènes zijn. Het probleem met Chris begint pas wanneer we naaktscènes moeten doen. Want zodra ik uit de kleren ga voor onze scène en Chris mij naakt ziet, dan denkt hij steeds automatisch aan nanny Annie. En schiet zijn toch behoorlijk indrukwekkende geslachtsdeel als een Saturnus V uit de startblokken. En Annie dan, de nanny? Want vindt die daar dan eigenlijk van? Nou, het bestaan van Chris doet echt wel wat met haar, want ze reageert soms bijzonder vreemd. Fel zelfs, zo nu en dan. Gevalletje Borderline misschien? Wie weet, ik ben ten slotte geen arts…
Maar of ze Chris werkelijk zo leuk vindt dat hij haar bloempje zou mogen plukken (tenminste Annie gedraagt zich regelmatig als een rasechte eeuwige maagd en dus ga ik maar van uit dat ze ondanks dat waanzinnige uiterlijk van haar gewoon nog nooit seks heeft gehad), dat durf ik niet met zekerheid te zeggen. Want ze heeft Marilyn, onze dochter waar ze op moet passen. En dat doet ze met verve. Als een pitbull… En het lijkt wel of ze er steeds strenger in wordt. Soms misschien wat overdreven zelfs, in mijn ogen. Maar goed, beter zo dan dat Marilyn ontvoerd zou worden door een of andere gek natuurlijk.

En dan is er natuurlijk weer stront aan de knikker. Het zal niet zo zijn. Het ging alweer een paar dagen goed en zonder gezeik.
Want Sonja schreeuwt in paniek dat Annie de nanny toch gewoon een AI-bot blijkt te zijn. Natuurlijk Son, misschien toch maar eens die Johnny Walker blackberry laten staan voor het slapen gaan???
Maar echt dat dus. Totale paniek. Want Sonja werd niet zomaar even door iemand opgetelefoneerd, maar had Debbie gesproken. En die waarschuwde dus voor het gevaar in de vorm van Annie. Die had last van loszittende schroefjes, draadjes of andere kronkels en stond op het punt om compleet door te slaan. Enige schrale troost: Marilyn zou ten alle tijden veilig zijn bij Annie. Het idee dat onze kleine Marilyn haar eigen Terminator als Engelbewaarder had, leek misschien nog wel een prettige gedachte. Helaas dat diezelfde Terminator met tieten en lekkere kont, zonder angst en probleem de rest van de wereld zou vernietigen of die kleine meid te beschermen, Sonja en mijn persoontje incluis, haar eigen moeders.
“Potdomme Son… Had je toch maar mooi gelijk met je onderbuik gevoel”, zeg ik, omdat mijn lieve vrouwtje al vanaf het allereerste moment dan Annie op de stoep stond, haar twijfels had. “Ja, leuk. Maar nou is dat onderbuikgevoel wel mooi een kutgevoel geworden”, reageert Sonja. Zo grappig en ad rem. Onderbuik..., kut… zit maar enkele centimeters bij elkaar vandaan natuurlijk. Hoe kon ik dit zelf niet hebben gezien? Ik ben verdomme de moeder van het kind! Sonja is gewoon een betere moeder dan ik ben.
Maar tijd om te grappen is er natuurlijk niet, want dit is een regelrechte ramp. Was Louise nou maar hier, dan konden we die opofferen voor het goede doel.

Sonja is de rust zelve en belt naar Debbie’s kantoor. Een of andere geleerde legt haar schijnbaar uit dat Annie zeer gevoelig is voor huilende baby’s. Ja, waar vind je die, midden in de woestijn in Egypte. Voor onze hele film is geen enkele baby nodig, dus we hebben ze zelfs niet als figuranten bij ons. De enige is onze eigen Marilyn, maar die is “veilig” bij haar Terminator. Leuk detail. Voor zover je het natuurlijk leuk kunt noemen in deze akelige situatie: het moment dat Annie’s emoties voor het eerst getriggerd werden, viel samen met het moment dat Chris Pratt haar voor het eerst zag toen hij naakt bovenop mij lag. Dat lijkt mij net iets te toevallig, nietwaar? Het is wat mij betreft dan ook wel officieel: Chris Pratt is de eerste man van vlees en bloed die een robot boven mij verkoos, terwijl we naakt op elkaar lagen. Geen idee wat jullie met die info moeten, maar mocht het ooit als triviantvraag voorbij komen, dan kunnen jullie het antwoord dus weten. Als onze lieve lezers of enkele jaren ten minste nog actieve herinneringen hebben aan deze bewuste episode.

Alsof The Lord himself ook nog een zegje wil hebben in dit verhaal, blijkt Margot een waanzinnig talent te hebben. Die kan jankende baby’s imiteren als de beste. Maar dan echt zo fucking goed (Jezus meid, wat loop je weer lekker ouderwets te vloeken en te schelden. Ja sorry, heb ik wel vaker als ik hyper raak) dat zelfs ik er kriegel van wordt. Maar het werkt, want Annie raakt ontketend en gaat opzoek naar de jankerd. Geinig en dapper natuurlijk van Margot, want als dit fout gaat, dan zal het ook echt goed fout gaan. Want Debbie kennende is Annie uitgerust om in haar eentje de Straat van Humus (Jezus, wie noemt z’n straat nou toch zo…) vrij te geven. Mijnen en Amerikaanse vliegdekschepen, olietankers en wat nog meer, niets is heilig of veilig wanneer deze AI-bot in het nauw gedreven wordt. En het enige wat dus tussen Annie en de totale vernietiging van onze planeet staat, is die dappere Margot, die staat te janken als een baby.
Maar het werkt. En Margot heeft een uithoudingsvermogen van heb ik jou daar, want ze blijft urenlang onafgebroken en ontroostbaar janken. Zelfs haar Nijlkrokodillentranen zijn echt. Die vrouw verdient een Oscar in plaats van een vuurzee van de boze Annie the Nanny. En gelukkig gebeurd dat ook niet. Stel je voor. Margot Robbie, verkoold en verschroeid. Met wie moet ik dan nog spelen? Kan ik weer op zoek naar een nieuwe Playmate… En jullie nooit meer een film met haar in de hoofdrol. Jahaa, daar schrikken jullie van hè. Dat hadden jullie je nog niet gerealiseerd natuurlijk. Margot jankt de hele boel daar bij elkaar, net lang genoeg voor Debbie om net op tijd te arriveren. En met een paar toverwoorden laat Annie zich gewillig uitschakelen. Eind goed al goed. Nou, als dat geen anti-climax is, dan weet ik het ook niet meer.

En terwijl iedereen van de schrik aan het bekomen is, ik het gejank van Margot even niet meer kan aanhoren en baal van deze anti-climax, toon ik Sonja mijn meest verleidelijke blik. En voor iemand het ook maar door heeft, liggen we onze eigen naaktscènes in de schaduw tussen de poten van de Grote Sfinx te spelen.
“Dus… we moeten wéér opzoek naar een nieuwe nannie voor Marilyn?”, vraagt Sonja als de schaduw allang vertrokken is en de zon plaats heeft gemaakt voor de maan en de sterren. Want als Son en ik de kans krijgen, dan nemen we het er ook meteen goed van. ”Ik ben bang van wel”, puf ik uit, “we hebben wat dat betreft weinig mazzel met nanny’s”. “Gelukkig hebben we elkaar”, zucht Sonja.
En zo is dat…

Net op het moment dat ik bezig ben met mijn favoriete hobby Alpinisme (vrees niet, lieve lezers, uw Belinda hangt niet aan een touw tegen een steile klif op te klauteren, maar is bezig met de bestijging van The Twin Peaks van mijn echtgenote Soofje) gaat de telefoon. Ik zeg niets en klim stug door over de Maagdenburger halve bollen van mijn eega, tot Soof roept. "Je telefoon gaat, schat!" "Ik ben niet doof," zucht, "maar wel lekker bezig..." "Neem toch maar op lieveling," zegt mijn wederhelft, "misschien is het belangrijk..." Ik grom iets van "wiestoortmegodverdommenuweertijdenshetneuken" of woorden van gelijke strekking en laat me weer van het tweelinggebergte afglijden. "Pestcontrol," roep ik in de telefoon, "if you got a problem with rats, call the ratcatcher, it it is bugs, dial 911 and if it's your neighbours exterminate them yourself!" "Belinda!" hoor ik een bekende stem zeggen. Sonja! En ze klinkt niet vrolijk. "Eh miss Belinda is exterminating mice in the White House," probeer ik met een geknepen stem. "Belinda, ik weet dat jij het bent..." hoor ik Sonja weer. "Oh hi Son..." zeg ik deemoedig. "Een robot," zegt Son langzaam en nadrukkelijk, "en jij wist het, stomme trut, en je zei niets..." "Eh...da...dat mocht niet van Debbie," zeg ik stamelend. "Lieg niet!" schreeuwt Sonja, "Debbie zegt dat jij en Soof van alles op de hoogte waren." "Eh...ze liegt, je weet dat ze niet helemaal spoort..." "Genoeg," zegt Sonja, "die klote robot van Debbie is in beslag genomen door de Egyptische politie en drie keer raden wat het onderzoek opleverde?" "Eh..ze is lief en zorgzaam en totaal ongevaarlijk," improviseer ik. "Ze is uitgerust met een vlammenwerper, een machinegeweer, drie handgranaten en ze is zo sterk als een bulldozer," gaat Sonja genadeloos door, "ben je wel helemaal goed bij je hoofd?" "Ik heb haar gewaarschuwd." hoor ik Sofie achter me zeggen. De telefoon staat op speaker dus ze kon het gesprek volgen. "Ik zei nog dat je niet moet liegen!" Fijn die Soof, altijd pal achter haar eega staan. "Ah Sofie," hoor ik Son zeggen, "je moet naar Egypte komen want je moeder zit in de bak. De Egyptische politie heeft haar gearresteerd voor de productie van een illegaal wapen. Misschien kun je haar vrij kopen." Ik zie Soof gelijk naar haar koffer rennen. "En jij Belinda," zegt Son, "jij gaat een nieuwe nanny zoeken, één van vlees en bloed en zonder vlammenwerpers en dergelijke, en één die niet gek, dronken, verliefd of gewoon gaga is, begrepen?" Ik zeg dat ik met Soof meevlieg en dan gelijk de nieuwe nanny meeneem.

Terwijl Soof aan het pakken is, toets ik de computer weer eens in. Binnen een paar seconden spuugt die een aantal namen uit. Ik check ze uit via de FBI, CIA en de plaatselijke politiekorpsen en hou er eentje over. Leuke meid om te zien, ze heet Dolores Valley is twintig en gediplomeerd pedagogisch medewerker, ruime ervaring en niet bekend bij de politie of veiligheidsdiensten. Dolores blijkt beschikbaar en is duidelijk vereerd dat ze voor een tweetal oscarwinnaars mag werken. Ze heeft een paspoort en wacht ons op in LAX. Even later vliegen we over de oceaan in de richting van het land van Cleopatra, Cheops en Ramses II, ook wel bekend als Egypte. Aangezien Soof vreselijk inzit over haar moeder, praat ik intussen met onze nieuwe aanwinst en hoor haar uit of ze geen gekke hobby's heeft, een vriendje of een vriendinnetje (of allebei), of ze drinkt, rookt of aan de coke is en tegen de tijd dat we landen in Cairo, ben ik er van overtuigd dat ze de perfecte Mary Poppins is, het enige wat ontbreekt is haar paraplu en een raar Brits accent...

Het is niet leuk in die cel in Caïro. Afgezien van ongedierte is het vies en het stinkt. Advocaten krijg ik niet te zien en de verhoren duren lang. Dat verandert als een militair uitziende heer zich meldt. Hij blijkt een hoge ome van het leger te zijn, die is gespecialiseerd in cyber warfare. Althans dat staat op zijn kaart. De man is zeer geïnteresseerd in Annie. Logisch. Ook in De VS heb ik al meerdere militairen over de vloer gehad die geïnteresseerd waren in mijn AI-bots. Ik zeg dat ik hem niet kan helpen en hij kijkt me verbaasd aan. Dan blijkt dat ik helemaal niets in te brengen heb en binnen een uur word ik door enige militairen meegenomen en in grote in militaire kleuren gespoten auto meegenomen. De hoge ome, die colonel Mahmoud blijkt te heten, rijdt met me mee en na enige uren bereiken we een basis in de woestijn. Daar is Annie ook, zo te zien nog intact, omringd door enige mannen en vrouwen in witte jassen. De kolonel zegt in het Engels dat ik Annie moet demonstreren. Langzaam en geduldig leg ik uit dat ik weliswaar de directeur van mijn bedrijf ben, maar dat mijn staf Annie heeft gebouwd. Dat is niet waar, maar niemand kan me tegenspreken. "I need Theresa," ga ik verder, "she's my number one..." Ik krijg mijn telefoon terug en bel met mijn bedrijfje. Theresa neemt gelijk op. "Everything ok boss," begint ze, "we were so worried...Your daughter is on her way with her wife to pay your bail and..." Een slim plannetje rijpt in mijn hoofd. "So she's on her way to Caïro?" zeg ik. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Zoals ik al dacht, snapt Theresa er niets van. "Well thank you, I will wait for her..." zeg ik en druk het gesprek weg. "Theresa is already on her way," zeg ik, en vervolg geheimzinnig. "Because this is all top secret she will claim to be my daughter Sofie and she is accompanied by her secretary, who says she is my other daughter Belinda." De kolonel geeft me een knipoog om aan te tonen dat hij als militaire spion begrijpt hoe de samenzwering in elkaar steekt.

De volgende dag word ik wakker in mijn comfortabele kamer en wordt er netjes geklopt. Mahmoud komt binnen. "Your eh...daughter is arrived," zegt hij wederom met een knipoog. "They will be escorted to this facility." Een paar uur later word ik herenigd met Soof en Belinda. "Wat is er aan de hand, mam?" zegt Soof, "wat is dit voor plek?" Snel leg ik uit dat we op een militaire basis zijn en dat de soldaten willen dat ik Annie demonstreer. "Waar heb je je nu weer mee ingelaten," zucht mijn schoondochter op vermoeide toon. "Ik heb gezegd dat jij in werkelijkheid Theresa bent," zeg ik tegen Soof, "en jij bent zogenaamd Belinda mijn andere dochter. Maar eigenlijk zijn jullie dus werknemers van mijn bedrijf die alles weten over Annie." "Waarom?" klaagt Belinda, "zit je nog niet genoeg in de stront?" "Omdat ik denk dat de kolonel graag een leger met Annies wil," zeg ik. "en dat kan niet...je moet soldaten nooit teveel speelgoed geven?" "En wat nu?" vraagt Soof. "We moeten ontsnappen..." zeg ik

Toegegeven, mijn schoonmoeder is een hoer, maar ze heeft duidelijk ook een geweten. Het feit dat ze niet wil dat Egyptische militairen haar AI-bots gaan inzetten op het slagveld, doet me voor haar innemen. Helaas heeft ze een verkeerd gevoel voor timing om last te krijgen van dat geweten, want we zitten midden in de woestijn, omringd door allerlei soldaten, uitgerust met moderne wapens en amper genoeg ruimte om aan onze kont te krabben, laat staan weg te rennen. "Hoe dan?" zeg ik klagelijk. "Laat dat maar aan mij over..." zegt Debbie geheimzinnig. Ze pakt haar spiegeltje, stift haar lippen en maakt wat knoopjes los, rond haar indrukwekkende borstenpartij (een genetisch bepaald lichaamsdeel dat haar dochter heeft geërfd). Als de kolonel Mahmoud binnenstapt, begint Schoonmama zo te flirten dat zelfs ik last van mijn hormonen krijg. Mahmoud gaat voor de bijl en met een knipoogje naar ons, stelt Deb voor dat zij en de kolonel zich even terugtrekken en of wij 'even Annie willen bewapenen'. Als we alleen zijn, kijk ik naar mijn Soofje die haar schouders ophaalt en mismoedig zegt. "Ik ben niet zo briljant als mam, wat weet ik van die robot?" Ik kijk naar Annie die uitgeschakeld op een onderzoekstafel ligt en zoek naar een aanknopje. Nu zit er tegenwoordig op elk apparaat een aan/uit switch, maar Annie heeft niks. Althans zo op het eerste gezicht, tot ik op het idee kom op 'reversed psychology' toe te passen. Waar zou mijn oversekste schoonmoeder een 'aanknopje' verbergen. Ik onderzoek tussen de schaamlippen van Annie en laat mijn vingers in haar kutje glijden. Daar stuit ik inderdaad op een miniscuul knopje. Voor Sofie me kan tegenhouden, heb ik er al op gedrukt en komt Annie tot leven. "Where is Marilyn?" is het eerste wat ze zegt. "Doe iets Soof," zeg ik heel onlogisch, want mijn eega had net uitgelegd dat ze niets wist van deze robot. "Straks verzegt ze ons in haar haast om de baby te vinden..." Inderdaad komt Annie tot leven en ze staat op van de tafel. Geschrokken zien we de mond van een vlammenwerper uit haar mond komen en haar handen veranderen in de uiteinden van een machinegeweer. Soof en ik beginnen te gillen en alarmeren daarmee de soldaten die het lab bewaken. Die komen binnenhollen en worden gelijk neergemaaid door Annie, die niet eens met haar ogen knippert. Ze vliegt de deur uit en aan het geratel van de machinegeweren te horen, heeft ze onderweg meer soldaten uit de weg geruimd.

Schoonmama is snel terug. "En Mahmoud?" vraagt Sofie angstig. "Dat watje?" zegt Debbie vol minachting, "mannen zijn waardeloze minnaars. Hij kwam al klaar toen ik mijn tieten ontblootte. Ik heb hem uitgeschakeld door zijn gezicht in mijn tieten te drukken en zijn adem te benemen." "Is hij dood?" vraagt Sofie. "Nee, alleen bewusteloos...Maar kom meiden, laten we Annie volgen." We rennen in de richting van de fluitende kogels en zien overal uitgeschakelde militairen, bovendien staat het gebouw in de hens, wat doet vermoeden dat Annie ook aan vuurspuwen heeft gedaan. De rest van het regiment, voor zover nog niet neergemaaid, is gevlucht en we komen aan bij een militair voertuig, waar Annie naast ligt. "Overbelasting," zegt Debbie deskundig, iets te trigger happy onze Annie." We tillen de uitgeschakelde robot in de achterbak en Soof kruipt achter het stuur. We hebben al enige tijd geleden afgesproken dat zij rijdt als het link wordt, want mijn rijstijl is iets te woest voor dit soort gelegenheden, al is de woestijn groot genoeg om geen brokken te maken. We raggen door naar Caïro en daar staan enige mensen ons op te wachten met een privé-vlieguig. Het blijkt Theresa te zijn en een stel lui van het bedrijf van Debbie. Even later vliegen we boven de Middellandse Zee. "Hum, geen achtervolgers," zegt mijn schoonmoeder, "wat gek, ze laten ons gewoon ontsnappen..." Persoonlijk denk ik dat ze in Egypte ons liever zien gaan, dan komen en dat we daarom de vrije ruimte krijgen om terug te keren naar de VS. "Je gaat nu zeker stoppen met die gekke robots," zegt Soof ferm tegen haar moeder. "Natuurlijk kind," antwoord Debbie me iets te snel, "ik ga me met nuttigere dingen bezig houden." Om de een of andere reden, geloof ik haar niet zo. Maar wie ben ik?

We krijgen via CNN de beelden door van de spectaculaire ontsnapping van onze vrienden en Annie. "Opgeruimd staat netjes," zegt Sjoukje. Ik knik. We hebben het druk genoeg met de opnamen om ons druk te maken over Debbie en onze voormalige nanny. Gelukkig is Dolores Valley, onze nieuwe nanny er een van vlees en bloed, Ze is toegewijd aan Marilyn, maar slaapt als een normaal mens en eet bescheiden. Ze flirt zelfs met de acteurs die Marcus Anthonius en Julius Ceasar vertolken. Maar als Sjoukje en ik de studio in komen lopen, is er duidelijk weer andere stront aan de knikker. Margot Robbie komt aangesneld. "God damn it," zegt ze, "the inquisition has arrived..." Ik kijk haar vragend aan en dan zien we een blonde niet onaantrekkelijke vrouw van een jaar of vijftig in een mantelpakje aan komen lopen met een script onder haar arm. "I am Dale Rogers," zegt ze streng en zet haar breedgerande bril af. Sony, we have some problems with your script..." "What?" roept Sjoukje, "is has been checked by a historian, by professor Hughes, it's..." "Immoral," zegt Rogers onbewogen, 'fat too much LHBTQ porn, I don't care if its historical, this shocking shit can never reach the screen." Margot trekt Sjoukje weg en begint tegen haar te fluisteren. Ik word door Rogers gewenkt en we lopen naar de ruimte waar we de dailies screnen. We gaan zitten en Rogers roept. "OK. show it, scene 234!' Op het scherm zien we Margot in haar blootje liggen, terwijl Sjoukje met haar ligt te vrouwen, ook zonder gehinderd te worden door kleding. Nu geef ik toe, de opnames zijn gewaagd, maar het is hooguit soft porno. Als de scene is afgelopen kijkt Dale Rogers me tartend aan. "You may be an Acadamy Award winner, mrs. van Ravenstein, but this is pornography, lesbian porn, and I will not allow that the fragile minds of teenage girls will be hurt by your sickening way of life."

Ik overleg met Margot en Sjoukje. Sinds Sony Marbie Inc heeft overgenomen, bepalen zijn grotendeels alles. Dale Rogers is de directeur van de nieuwe censor unit. Sinds Trump aan de macht is, waakt zij over de zedelijkheid. En porno is uitgesloten, softporn ook en helemaal homoseksuele seks. Volgens Margot kunnen we weinig doen. "It's voluntary, but Sony controls this. They can shut the film down!" "But without lesbian seks there is no film!," steunt Sjoukje. Margot knikt haar toe. "You are right my dear, maybe Sonja can rewrite the script, like they did in the 40s en 50s, only the suggestion." Het duurt even voor het idee indaalt. In de jaren 50 zat in meer Hollywoodfilms de suggestie van seks. Neem bijvoorbeeld Ben Hur. In dit Bijbelse epos wordt een homeseksuele relatie gesuggereerd tussen Ben Hur en een bevriende Romeinse centurion. Alles alleen in de blikken en suggestieve stembuigingen van de acteur die de rol van de centurion speelde. Sjoukje kijkt me aan. "Is that possible?"

De opnames van het waanzinnige “project Cleopatra” gaat eigenlijk best voorspoedig. Nu nanny Annie niet langer op de set rondhangt, heeft Chris Pratt weliswaar eerst nog eventjes last van liefdesverdriet, maar zet zich daar al weer vrij snel overheen. En met Antonio Banderas is het sowieso wel lachen, gieren, brullen, dus dat zit allemaal wel snor. De sfeer zit er lekker in en de opnames lopen lekker door. Ondertussen oefenen Margot en ik ons helemaal te pletter in mijn trailer of in die van haar. Wij hebben dan ook niet echt veel aanleiding nog om voor elkaar uit de kleren te gaan en het gewoon geregeld met elkaar te doen, ook al is dat Sonja misschien soms een doorn in het oog. Maar ze weet dat we het voor de film doen, professioneel als Margot en ik zijn natuurlijk.
Dolores Valley, onze nieuwe nanny die Belinda zelf voor ons had geregeld, bleek een schot in de roos te zijn. Toegewijd aan Marilyn, lief, spontaan en gezellig voor ons en zo waar een kleine flirt voor mijn mannelijke tegenspelers. Dus was Chris ook dat laatste beetje gedachte aan nanny Annie definitief vergeten en lag hij weer regelmatig met een erectie van jewelste op mij te dry-humpen. Want je zou het misschien bijna vergeten, maar neuken bij de konijnen af deden ze een kleine 2000 jaar geleden ook al hoor! Vandaar dat dit script dan ook bol staat van de “liefdesscenes”… Al zou meneertje Pratt zijn kostbare witte goud volgens mij dolgraag eens in de Valley van onze Dolores willen laten klateren. En ik moet ook toegeven dat haar vallei behoorlijk intrigerend is, zeker als ze in een satijnen nachthemdje ligt te slapen. En slapen doet Dolores gelukkig, net zoals gewoon normaal eten, in tegenstelling tot AI-bot nanny-Annie.

Maar net zoals dat er een vloek op Toetanchamon rustte, lijkt er ook een vloek op dit project over het roerige liefdesleven van Cleopatra te rusten. Sony, die de toko van Margot had ingelijfd en daarmee dus nagenoeg volledige zeggenschap over haar bedrijf en de producties heeft, vindt dit hele project veel te pornografisch aandoen en totaal ongepast voor een Hollywood productie.
En dat wordt dan dus verwoord door zo ongeveer de stoffigste tutmuts die je maar kan bedenken. Maar dan ook echt zo stoffig dat zelfs Margot en ik er geen seconde aan denken om die vrouw met seksuele insinuaties op andere gedachten te brengen. Ik loop niet snel te klagen en ik ben echt wel bereid om het nodige uit de kast te trekken – of gewoon alleen maar uit te trekken – of bepaalde dingen voor elkaar te krijgen, maar er zijn echt grenzen. Zelfs voor mij.
Nee stoffige Dale heeft echt geen goed woord over voor wat we hier proberen te realiseren. Zelfs Sonja krijgt gewoon een veeg uit de pan. En dat mijn vrouw al eens een beeldje heeft gewonnen voor beste script, dat schijnt niets te betekenen voor stoffige Dale “ik haat seks” Rogers.

Er wordt water bij de wijn gedaan. Zo ongeveer de hoeveelheid van een olympisch zwembad bij 1 klein glas wijn… "Maybe Sonja can rewrite the script, like they did in the 40s en 50s, only the suggestion". Ik zie Sonja alweer kijken. Alleen al de gedachte, rewriting een script… Als mijn schat ergens een schurfthekel aan heeft, kan is het wel aan het herschrijven van een script als we al volop in de opnames zitten. Is het Belinda niet een keer die hier de aanleiding voor is, dan is het wel deze stoffige beschermvrouwe van de zedelijkheid. Weer zo’n pro-Christelijk puntje van ome Donald natuurlijk. Het wordt toch echt eens tijd dat ik die knakker de waarheid kom vertellen in de oral office. Maar eerst even deze film afronden hoor, want anders blijf ik van hot naar her vliegen en loopt straks alles weer in de soep.
En als Trump hier niet achter zit, dan denk ik dat Louise op de een of andere manier een vinger in de pap heeft in dit hele gedoe. Want die ziet de bij al hangen: die Oscar in 2027 is gewoon voor mij, Sjoukje van Ravenstein-de Graaff. En die wil Louise natuurlijk hebben. Dus zorgt ze er gewoon voor dat ik mijn beste acteerwerk niet in dit grootse project volledig kan demonsteren. Maar dat vind ik helemaal niet erg hoor, als ik niet mijn derde Oscar voor beste actrice op rij zou winnen, als Sonja dat beeldje maar wint als best regisseur en voor origineelste script. Dat is voor mij nog belangrijker, dan mijn eigen succes. En wat voor mij minstens zo belangrijk is in deze, is dat Louise niet die felbegeerde Oscar voor beste actrice zal winnen. Niet zozeer omdat dit alleen maar haar beeld versterkt dat “iedereen” zo’n ding kan winnen, maar meer omdat ze dan daarmee naar mijn vrouw kan gaan lopen pronken. En concurrentie om het hart van mijn vrouw, dat is tot daar aan toe. Maar van een mede-winnares… Nee, liever niet. Mijn Sonja is een zeer sterke vrouw, dat is echt wel alom bekend inmiddels, maar ze is zeker niet ongevoelig voor talent. En met een Oscar zou Louise toch best wel eens talent kunnen hebben…

Ik kijk Sonja aan. "Is that possible?", vraag ik mijn vrouw. In het Engels, zodat alle anderen ook meteen horen dat het mij serieus is en ik hier echt wel voor open sta. “Everything is possible”, zegt Sonja subiet, “but I need time to rewrite”, zucht ze moedeloos.
Het wekken van al die suggesties van seks is dus dat olympische zwembad aan water. En slechts een gekuiste versie van Cleopatra en Caesar en eentje van Cleo en de prinses van Sudan is het kleine beetje wijn dat nog over was. Maar we doen het er maar mee. En dan moeten we die scenes gewoon extra goed doen om het toch nog ergens op te laten lijken. En zeg nou zelf, Margot en ik (en Chris Pratt) hebben al dat bloot toch eigenlijk ook helemaal niet nodig om bezoekers te trekken? Al blijft het gewoon zonde dat we de werkelijkheid weer gekuister moeten brengen omwille van enkele tere zieltjes.

En terwijl Sonja zich weer eens een slag in de rondte werkt om het script aan te passen en alleen maar suggesties te wekken in plaats van werkelijk (gekuiste) seks in beeld te mogen brengen, wordt mijn romantische scene (want meer is er uiteindelijk niet van overgebleven) met Chris opnieuw opgenomen. Gekuister, saaier dan wat dan ook, maar als professioneel actrice zet ik me daar maar overheen. Met een toch wel erg verbluffend resultaat, al zeg ik het zelf. Misschien hoef ik die Oscar volgend jaar toch nog niet meteen uit mijn hoofd te zetten…
Nu is een seksscène met Margot Robbie met het niveau van Sesamstraat wel een heel stuk moeilijker. We moeten ons constant inbeelden dat deze scene in een aflevering van Teletubbies komt te zitten en het mag zelfs de allerkleinsten geen verkeerde beelden geven. Struisvogelpolitiek. Je kop altijd maar in het zand steken voor de werkelijkheid is natuurlijk ook een manier…
Natuurlijk is de lol er wel een beetje van af voor ons, maar gelukkig hadden we de repetities in onze trailers nog. En ach, straks zijn alle deze inspanningen het misschien wel allemaal meer dan waard geweest.

Zo gemakkelijk als het opnieuw opnemen van mijn liefdesscene met Chris was, zo moeilijk gaat dat met Margot. Niet omdat Margot en ik daar zo slecht in zijn, nee integendeel juist. Margot en ik hebben al zoveel seksscènes gespeeld inmiddels dat we volledig op elkaar zijn ingespeeld en omdat ons verlangen naar elkaar veel verder rijkt dan alleen het witte doek, is het voor ons bijzonder moeilijk om ons juist niet te veel te laten gaan. Maar na een keer of wat (waarschijnlijk een paar onnodig langer dan echt noodzakelijk, gewoon omdat het lekker was) is dan ook die scene opnieuw geschoten en klaar voor afwerking.
Tegen het einde van de dag komt Sonja weer tevoorschijn. Zweet op haar voorhoofd en een voldane blik in haar ogen: het is haar gelukt! Ze heeft alles seksscènes herschreven naar slaapverwekkende scènes die alleen nog maar wat aan onze fantasie overlaten. Al zal het aan dat laatste bij geen van ons ontbreken, denk ik zomaar…
“Ik ben kapot”, zucht ze vermoeid, maar tevreden. “Dat snap ik. En ik ben trots op je dat je het hebt gedaan. Ik weet dat je het haat om te moeten doen en ik weet hoeveel waarde je aan je eigen visie hecht bij een filmscript. Knap dat jij je daar overheen hebt weten te zetten“, steek ik mijn vrouw maar weer eens een bos veren in haar verdomd lekkere reet.

“Ik weet hoe belangrijk deze film voor jou is schat, dus ik doe het met liefde. En ik ben niet voor 1 gat te vangen, dat weet je”, grinnikt Sonja duidelijk vermoeid. “Nee, niet voor 1 gat. Voor alle drie mijn gaatjes, hihihi”, grap ik terug, “maar even serieus schat. Deze film is belangrijk voor mij ja. Maar hoe deze film voor jou wordt, is voor mij nog veel belangrijker. En je mag het gerust zeggen als Sony teveel doorslaat en te weinig van jouw oorspronkelijk visie overeind laat. Ik sta aan jouw kant, no matter what”. “Da’s lief van je. Maar niet nodig schat. We maken dit gewoon lekker af en zien wel wat het ons brengt. Laten we vooral gewoon genieten van dit project”, knikt Sonja.
Daar ben ik het roerend mee eens. “En als het een flop wordt, kunnen we altijd nog een reboot maken. Maar dan gewoon zoals jij ‘m voor ogen had. Met alle oorspronkelijk scenes er in en zo. Dan toch gewoon lekker zonder Sony? Fuck Sony! We hebben ze niet perse nodig toch?”, zeg ik. “Wel als jij Margot wil. Door de overname staat Margot min of meer gewoon op de loonlijst van Sony en hebben zij het laatste woord daarin. En ik denk niet dat Sony klakkeloos akkoord gaat met een veel te wulpse en ordinaire Margot Robbie. Als Harley Quinn vinden ze het allemaal prima, maar niet als seks beluste sloerie”, legt Sonja uit. Tja, zo had ik het nog niet bekeken. Die vrouw van mij is toch zo slim en oplettend.
“Dan doen we het toch gewoon ook lekker zonder Margot?”, zeg ik lacherig. “Nou, als dat eens zou kunnen!”, reageert Sonja meteen. Kennelijk lag dat al een tijdje op haar lippen! “We kunnen vast wel een andere leuke blanke blonde vrouw vinden”, stel ik alleen maar voor. “Ja, jij zal wel weer een nominatielijstje hebben klaarliggen? Zo lang als een rol wc-papier? Beide kanten beschreven…”, klaagt Sonja. “Nou, dat valt best wel mee hoor!”, bijt ik van me af. “Ook als ik je zeg dat de prinses in dit verhaal alleen maar blank en blond was vanwege Margot Robbie? Maar feitelijk hoeft die prinses dus helemaal niet blond te zijn. Of blank. Echt waar, dat zei mevrouw Hughes zelf tegen mij destijds”, legt Sonja aan me uit. “Oow… Dat verandert de zaak drastisch… Heb jij nog een rol pleepapier? Dan ga ik een nieuwe shortlist maken”, lach ik tegen mijn vrouw.

“Niet voordat ik voor jouw gaatjes ben gevangen”, stelt Sonja voor, want die realiseert zich ogenblikkelijk dat zich zo weer een nieuw poesje zal aandienen als ik zelfs bereid ben om mijn geliefde Margot Robbie zo gemakkelijk aan de kant te schuiven voor een ander. En zo staat ons hotel dus enige tijd later te trillen op zijn grondvesten alsof er een aardbeving plaatsvindt wanneer Sonja en ik onze eindeloze en grenzeloze liefde voor elkaar in het matras van ons kingsize bed op onze suite graveren…

Sorry dat het weer zo lang duurde. Ik ben er nu weer hoor. Even erin komen dat wel.



Mijn moeder, Debbie, is briljant maar ook laat zich zoals altijd ook leiden door haar genotscentrum. Volgens mijn lieftallige echtgenot, op wie ik nog steeds razend verliefd ben, is ze eerder een hoer. Nu in Egypte. Een hoer met een geweten. Annie AI zorgt net als de voorgangers voor trammelant. En niet zomaar een beetje.

Gelukkig liet Belinda mij niet alleen afreizen naar deze godverlaten woestijn, en dan ook nog midden in een legerbasis. Annie op non actief en mams gooit net als haar dochter haar voorgevel in de strijd. Mannen zijn een kinderlijke prooi voor mams en trippelt goedmoedig de deur uit naar de niet onknappe commandant. Belinda betrapte ik al snel toen ze zichzelf wilde opofferen.

“Nee nee”, mams was vastbesloten. En weg naar de vijand. Wij tweeën met een halfgare knappe robot die op apegapen ligt. Belinda wil die vermomde vechtmachine, lees onze eerdere verhalen over de sexvariant, weer tot leven wekken.

Waar zou het AAN knopje zitten. Ik haal zuchtend mijn schouders op. Ik heb totaal geen verstand van AI, maar bedenk mij hoe mams iets zou verbergen.

Belinda doet wat ze altijd doet. Niet denken maar doen. Dit keer geniaal Net als de nieuwe oppas voor Marylin. De referentie was perfect. Ben alleen benieuwd hoe lang ze het volhoud met Sjoukje die de ene na de andere opsoeppeert.

Het knopje zat natuurlijk in haar kutje. Bijna zoemend komt ze tot leven en het eerste wat ze zegt is “waar is Marilyn”.

De rest gaat in een vogelvlucht, nadat ze iedereen die haar in de weg stond simpelweg om zeep helpt.

“Neee, er kan niets gebeuren, hoor ik Debbie nog zeggen. Allemaal failsafes ingebouwd”.
NIET doen, hoor ik mijzelf nog zeggen, geen goed idee, probeerde ik nog. Maar toch doen hoor, en nu zitten we in deze zandbak met een losgeslagen ai nanny.

Ik vraag mij grondig af of, zowel Son als Sjoukje, ons nog wel willen zien. Oke we hebben een contract wat tot in de puntjes is dichtgetimmerd maar toch.

Met wat extra liefde en aandacht komt het vast weer goed.

Ineens is het kamp soort van verlaten. Zo vreemd. Ik neem de honneurs waar met het rijden. Mams rijd als een dweil en Belinda denkt dat ze Maxime Verstappen is. Die butst binnen 5 minuten zelfs in een woestijn tegen iets aan. Beheerst maar met hoge snelheid komen we al snel aan in Cairo en worden opgewacht door Theresa en twee van de slimme koppen van mams bedrijf.

Eenmaal in de lucht, nadat mams de stewardess even moest inwerken om haar stressnivo te verminderen, vraag ik nog of ze er nu eindelijk mee stopt.

Uiteraard is het antwoord positief. Ik geloof er niets van net als Belinda die druk op haar telefoon zit te tiepen.

Met een paar extra knoopjes open druk ik mijn massieve bergketens , zoals Belinda ze het liefste noemt tegen haar aan. Ze gromt even. Hmmm ze heeft ook zin, net als ik.

Wat schreef je daar vraag ik poeslief en druk mijn zacht vlees tegen haar lippen en bedwelm haar met mijn tieten. Gemompel en gelukkig knoopt ze deze keer in ieder geval één knoopje los. De rest liggen nog ergens in het vliegtuig. Vertel dat later maar en trek mijn bevallige echtgenoot mee naar het slaapverblijf van de stewardessen en stort mijn op mijn lieve schat. Zo nu eerst gaatjes vullen en begin van onder maar boven mijn vrouw grondig te likken en gillend komt ze voor zoveelste keer klaar tot ze heerlijk zacht snurkend in mijn armen valt en net voor LAX wakker wordt. Nu jij schat en bied mijn weer aan en zwijmel weg onder de liefde van mijn leven die grondig mijn poesje en even later mijn intiemste gaatje uitboort met haar tong. Zooo lekker.

“De film gaat door”, Sonja heeft het weer geflikt, zegt Belinda als we weer terug naar huis rijden. Ik dus degene die rijd in de beast.

Zonder de broodnodige expliciete sexscenes weliswaar maar het gaat door. Ze komen morgenavond eten bij ons met hun nieuwe nanny incl Margot, zegt ze gillend want ik kan ook autorijden met één hand en de andere zit al weer tussen haar benen. “Stoppen” gilt ze hijgerig eindelijk een file en ik duik lachend tussen haar benen. Haar heerlijke lekkere poesje bedwelmd mij nog steeds. Iedere keer weer.
Daarna stond ik vooraan in de file en scheurde ik met een moordend tempo naar ons liefdesholletje.

Rosita en Juanita voelde bui al hangen. Eerst sex dan de kindjes. Wat ben ik toch een slechte moeder.

Nu de opnames voorbij zijn van een zeer gekuiste (maar evengoed broeierige) versie van Cleopatra and the Princess of Sudan, vliegen we naar huis. We zijn uitgenodigd om te dineren bij Belinda en Sofie en mogen Margot meenemen. Bettany Hughes komt ook. Ik ben best tevreden over het resultaat. In de tijden van de Hollywood zelfcensuur waarin niets mocht, moest alles verborgen worden gefilmd. Dat stelde hoge eisen aan de filmkunst van schrijvers en regisseurs. Vergelijk de jaren vijftig versie van The Postman Always rings Twice met die van de jaren tachtig. In de laatste film gingen Jessica Lange en Jack Niicolson rauw tekeer, terwijl in de jaren 50 versie de acteurs de affaire tussen de klant en de vrouw van het servicestation heel ingetogen blijft, maar barst van de suggestie. Met Cleo en de prinses van Soedan heb ik dat ook geprobeerd. Kussen tussen Sjoukje en Margot die wat langer duren dan een normale zoen. Blikken van hartstocht. Ik suggereerde zelfs een verhouding tussen Banderas als Caesar en Chris Pratt als Marcus Anthonius, op de manier van de Romeinse centurion en Ben Hur. Eigenlijk is de film veel inhoudelijker (en dus meer Oscar waardig) geworden. Toch houdt de suggestie van Sjoukje om het zonder Margot en haar productiebedrijf te doen, me bezig. Sjoukje en ik hebben aardig verdiend de laatste jaren en we kunnen het ons wel veroorloven om een eigen productiebedrijf op te zetten. In het vliegtuig heb ik het er met mijn mooie jonge vrouw over. Ze is gelijk enthousiast. "We noemen het Marilyn productions," zegt ze enthousiast. "Moeten we nog andere geldschieters zoeken?" stel ik voor. "Misschien," zegt Sjoukje, "als ze net zo denken als wij..." "Top!" zeg ik. "Oh ik kan niet wachten om het aan Belinda te vertellen," zegt Sjoukje, "die krijgt vast een rolberoerte. je weet hoe ze is met geld...en wat doen we nu met Margot?" Je moet altijd oppassen met het noemen van een naam. Om die reden werd de duivel in de Middeleeuwen 'Joost' genoemd. Je weet wel van "Joost mag het weten." Dus alsof de duvel er mee speelt, staat Margot plotseling voor ons. "Where are you to Dutchies talking about in your funny language," zegt ze wantrouwig. "We were talking about you..." zegt Sjoukje gelijk, "we are thinking of setting up our independent filmprouduction company." Ai, ai. Mijn eigen schuld. Ik had het rustig willen inleiden bij Margot, maar had even niet gerekend op de zilveren tong van mijn eega. Evengoed duurt het een paar minuten voor Sjoukjes opmerking bij Margot is ingedaald. "What, your own company?" sneert ze vervolgens. "is Marbie not good enough? Is this revenge for all the censorring?" "No,no," probeer ik te sussen. "But we are thinking of this for a long time," lieg ik, "and yes it is a bit about the censorshio of Sony...we want to make movies without the inquistion..." Margot hapt naar adem als een goudvis die te vroeg uit haar kom is gesprongen en kijkt met tranen naar haar 'precious'. "Making a movie without me? Are you sure, honey?" Sjoukje knikt bedachtzaam en zegt verontschuldigend. "We will still make movies with Marbie, but Sonja needs the freedom to create her own work." Oh fijn, nu krijg ik het weer op mijn bordje. Margot kijkt woedend van Sjoukje naar mij en gaat ten slotte ergens anders in haar privé-vliegtuig zitten. Als we eindelijk landen in LA worden we opgewacht door Sofie met The Beast. Heel ijzig stapt Margot in en keurt me geen blik waardig. Sofie die wel iets merkt van de sfeer gaat achter het stuur zitten en start de auto.

Voor de verandering is Belinda aan het koken geslagen. Ze begint het steeds leuker te vinden en krijgt handige tips en vooral gezonde recepten van Rosita. Met andere woorden ze wordt regelmatig gecorrigeerd als ze weer teveel zoet en zout toe wil voegen.

Dus ik rijd enigszins gespannen naar de luchthaven Waar Sonja en Sjoukje in de privejet van Margot zo meteen aankomen. Ik heb een hekel aan te laat komen dus sta al met een speciaal pasje op de taxibaan.

Het valt mij direct op dat hier de sfeer uiterst gespannen is en vooral tussen Sonja en Margot. Sonja heeft mij een kijkje gegeven in de prachtige maar erg preutse uitvoering van hun laatste film, of dat er iets mee te maken heeft? .

Son heeft al eens eerder laten vallen dat ze het productiebedrijf van Marbie wel heel erg invloed krijgt op haar creatieve uitspattingen. Het zou mij niets verbazen als ze daar stopt. Ze is een gouden schrijfster al kreeg Belinda bijna een rolberoerte toen ik het tussen de soep en de aardappels vertelde. Ik moest alle zelien bijzetten, wat in mijn geval betekent een striptease en wiebelende borsten die mijn echtgenoot weer kalmeerde.

Sonja gaat naast mij zitten wat ze normaal nooit doet en ik kijk haar even aan, een korte ontwapenende glimlach doet vaak wonderen.

Margot is not amused en doet niet eens pogingen om Sjoukje te verleiden

Er is iets goed mis en ik kijk nog eens bezorgd naar Sonja die haar ver naar boven doet. Ik weet genoeg en zal haar dadelijk even apart nemen om alles tot in de puntjes te horen.

De rit duurt veels te lang wat normaal geen probleem is maar nu een kwelling is. Zelfs Sjoukje probeert Margot te kussen die zich afwend. De enige dat dat gebeurde was toen mams haar een paar uur onderhanden had genomen. Letterlijk genomen en sindsdien iedere keer als ze Debbie zag als een slavin voor haar voeten neervlijde.

Mams is er ook dus kan mooi Margot eventjes opwarmen en grondig murw neuken.

Voor ik wegging heb beide kokkinnen subtiel laten voelen dat van ze houd en iets meer natuurlijk bij mijn schatje. Al voelde de vagina van Rosita, tussen al die haartjes grondig nat, en kreunden ze beide simultaan. Toen ging ik maar snel want wilde mij met hun vieze handjes, empenadas vouwen mij de les leren.

Alle drie de guppen wachten ons al op als we de voordeur binnenkomen. Dolores heeft zch ontfermt over onze kroost die gezellig met elkaar spelen. Die drie hebben ten minste geen ruzie. Bethany is verlaat en mams kijkt al met argusogen hoe Sonja en Sjoukje haar zullen neersabelen. Maar dat heeft nu geen prioriteit. Ik wenk mams dat ze Margot Robbie moet meenemen en in een oogwenk valt Margot in de slavinnenrol, zenuwachtig voor wat komen gaat pakt ze mams hand en volgt ze gedwee. Klaar voor de slachtbank. Belinda heeft zich omgekleed in een super mooi en sexy jurkje en zien niets meer van de bloem en allerlei sausen die de werkelijk overal had zitten. De keuken zal wel ontploft zijn wat iedere keer het geval is wanneer Belinda gaat koken. Een eitje bakken is ook koken en dan staat het hele aanrecht vol.

Belinda zit bij de kindjes en Sjoukje omhelst haar blijer dan normaal en geeft even een korte sneer dat ze “DAT” nooit meer moet doen!

Ik neem Sonja mee naar de woonkamer en ga zitten. Vertel! Wat is er aan de hand en neem haar beide handen in de mijne.

Als Soof het Dynamische Duo en Harley Quinn gaat ophalen, smoor ik mijn woedeaanval over het plan van Son en Sjouk om een eigen productiebedrijf op te richten in mijn nieuwe hobby: koken en bakken. Het lukt me al aardig al moet Rosita regelmatig corrigeren omdat ik weer de verkeerde hoeveelheden afweeg of te veel zout of te weinig suiker (of omgekeerd) toevoeg aan mijn baksels en gekook. Op het laatst zie ik er uit alsof ik in de sauspan ben gevallen en Rosita stuurt me weg om te douchen en wat schoons aan te trekken, terwijl zij zal proberen de keuken schoon te maken. Als ik terugkom in een nieuw sexy jurkje is de keuken weer een plaatje en ruikt het huis naar appeltaart en een zalige saus. Dan komt mijn mooie vrouw binnen met in haar kielzoog mijn schoonmoeder, Margot en Jut en Jul. Schoonmama wordt door haar dochter met subtiele gebaren gewenkt om Margot even mee naar 'achteren te nemen'. (nee, niet van achteren te nemen, stelletje viespeuken!) en even later horen we aan het gekreun en gegiechel dat schoonmama zich in ieder geval prima vermaakt. Ik kan nu even Sjoukje en Sonja ondervragen. "Een eigen productiebedrijf? Zijn jullie gek geworden?" Sjoukje protesteert en ook Sonja lijkt van plan dit te doen. "Weten jullie wel wat dat kost?" zeg ik woedend. "Margot heeft Marbie..." begint Sjoukje. "Margot heeft veel meer geld dan jullie," Schreeuw ik. "Een film maken zoals jullie willen kost al snel 100 miljoen," zeg ik, "en dan is het nog maar een kleintje..." "Maar als ze dat nu leuk vinden," doet mijn Soofje een duit in het zakje. "Leuk?" zeg ik, "zitten we op de kleuterschool? 'Leuk' heeft er niets mee te maken. In Amerika is een film een product, zoals wokkels of cola, alleen liggen de productiekosten in Hollywood een stuk hoger dan in de Laysfabrieken. Als een film flopt, en geloof me er floppen er genoeg, kunnen jullie gelijk je faillissement aanvragen...Bovendien moeten jullie wel samenwerken met een grote filmmaatschappij die op zijn minst de film over de bioscopen zal distribueren. Toegegeven het is een lollig idee, maar niet erg realistisch."

Een uurtje later heb ik mijn schattige maar oh zo naïeve cliënten redelijk kunnen overhalen om nog eens goed na te denken over hun onzalige idee. "Jullie kunnen best een productiemaatschappij oprichten, dat kost niet zoveel," ga ik verder, "maar bedenk dat je altijd moet samenwerken met andere bedrjven, financiers, filmmaatschappijen etc. Helemaal alleen kan bijna niet..." Net op dat moment komt een totaal uitgewoonde Margot binnenlopen. Ze ziet er uit alsof ze op een druk kruispunt in LA gelijktijdig is overreden door een goederentrein, vier dumptrucks en een kudde olifanten. De eveneens binnen lopende Debbie ziet er uit als een plaatje, ze zingt het hoogste lied en ziet er fantastisch uit. "Waar hebben jullie het over?" zegt ze vrolijk. Ik leg het uit en Debbie kijkt nog vrolijker. "Is geld het probleem?" zegt ze, "ik heb geld zat en ik verveel me kapot...maak me een partner in dat nieuwe bedrijfje en we gaan een film maken waarbij je je totaal geen zorgen hoeft te maken over de censuur integendeel..."

In de verzinsels van mijn lieftallige schoondochter Belinda kom ik over als een op seks belust beest dat zich vergrijpt aan allerlei tuttige Hollywood sletjes. Niet geloven lieve fans van dit wonderschone verhaal. Belinda overdrijft. In werkelijkheid ben ik een briljante wetenschapper die zich zo nu en dan vermaakt met hooghartige Hollywood sterren zoals de uiterst sexy Margot Robbie. Ik zeg 'vermaakt' want ik ben niet het beest die Belinda van mij schildert, meer een liefhebster van seks die een beetje pittiger is dan wat die tutjes hier in de states denken dat lesbische seks is. Margot ziet er dus niet uit alsof ze door een combinatie van vervoermiddelen is overreden, maar als een vrouw die stevige seks heeft gehad met een expert. Ik dus. En dat ik veel geld heb en me te pletter verveel in het tuttige Amerika is wel waar. Dus verklaar ik inderdaad dat ik geld wil steken in het productiebedrijfje van Sjoukje en Sonja. Die kijken echter nog wat moeilijk. "Is dit om toch een rol in een film te krijgen?" oppert Sonja voorzichtig. "Nee," zeg ik beslist. Dat idee had ik wel maar dat is voorbij, schoenmaker hou je bij je leest. Maar wat ik wel kan is een filmdistributiebedrijfje opkopen." Sonja en Sjoukje kijken geïnteresseerd. "Het is Sunstar films," zeg ik, "was groot in de jaren veertig en vijftig toen ze regelmatig succesfilms uitbrachten, maar nu zijn ze bijna bankroet. Maar ze hebben nog altijd contracten met bioscopen voor de distributie van films.." "Zou je dan nu wel doen?" zegt Belinda zorgelijk, "je weet niets van filmdistributie..." Ik knik. "Maar Margot wel,Isn't that right, darling?" De filmster lijkt wakker te schrikken. "Eh yes honey...I...I..believe so..." OK, " zeg ik, "I will buy Sunstar for peanuts and together with Margot we will fire up old Sunstar."

Om nog maar even de geruchten de kop in te drukken dat ik Margot regelmatig verkracht, is ze in de komende weken niet van mijn zijde te wijken. En behalve dat we regelmatig liggen te wippen, zetten we ook samen Sunstar weer op poten. We gaan een samenwerking aan met Marilyn films van Son en Sjouk en Marbie (dat zich los wil maken van Sony) en kondigen dit groot aan in de media. Margot, Sonja en Sjoukje fungeren als de gezichten van het bedrijf en lopen de talkshows in LA, Chicago en New York plat. Er wordt druk gespeculeerd over de eerste film van ons bedrijfje, maar iedereen houdt zijn snater. Dus schieten de geruchten uit de grond alsof het koren op een vruchtbare akker is: Sjoukje als Venus in de film Olympia's dream tegenover Margot als Juno, Sjoukje als Irene Adler (de beruchte superschurk uit de Sherlock Holmes serie en de enige vrouw waarop hij verliefd werd) met Margot als de dochter van Holmes' aartsvijand Moriarty. Een biopic over Mata Hari, over Jeanne d'Arc, of over Pauline Bonaparte (de beruchte zuster van Napoleon). Meer geruchten dan echt nieuws. Maar iedereen bij Marilyn films en haar partners houdt zijn kiezen op elkaar.

That sleazy little cunt! Dumping me that easy! After all I´ve done for her and Sonja, after all the doors I´ve opened for the both them and after all the sex I´ve given her, this is how she repays me devotion for her? Personally I think this is the biggest betrayal in human history. Not even Jesus Christ himself or William Wallace were sold out that obvious, leading to their fatal destinations.
I bet it´s her aweful wife that turned my precious against me. Only because we couldn´t have as much sex in that movie as miss liked, I´m getting kicked out? Or well, they are leaving me, starting up their own production company… Sonja needs her creative freedom bla bla bla… Fuck that, you unworthy precious! I just wanna get off this plane, jump out of it if I have to. But why the hell should I leave my own private plane? Better to kick out those two disrespectful and ungrateful bitches over the Atlantic…
However I´m so way too kind and decent to do so. So after a long flight in awkward silence we finally land in LAX, where Sofie is picking us up. But everybody notices our cold behaviour towards each other. Fuck, Sjoukje even tried to make out with me in the back of her car. But no way I let her. An attack on me, is an attack on all of us, my pussy included! Go scratch your itchy box somewhere else hun!

In order to keep the atmosphere over dinner kinda alive, the busty agents of that little blonde Brutus with her ever dripping snatch, thought it was a good idea to invite Debbie over as well. And well, maybe, just for once, they were right. Debbie, the woman with the mightiest rack I´ve ever face, scares the living shout out of me, but attracks me strangly at the same time. Love and hate, desire and anxiety never have been so close to one another for me. When facing her at the mansion of Sofie and Belinda, I just wanna turn around, run away and hide myself from her, but with just a little snap of her fingers, Debbie secludes me from the rest of those betraying bitches. It´s almost like she got me hypnotized somewhere along the way or put a spell on me. And that snapping sound of her fingers, triggers me, more than I want. Wether I like it or not, I just have to follow that woman, tot he far end of the world if I have to, or to the next room in this case. I´m willing to submit myself to her more than ever. This is what I want, at least for now. This is what I need. More than ever.
Rising like a true and strict dominatrix in front of me, Debbie scans me. Am I worthy of being her toy? Will I be worth the effort of being dominated, of being… owned? Won´t I be just a simple waste of time for her? Will I ever be good enough to her? Could I met up to her expectations? To anybody´s? To somebody´s?
“Go ahead… Do it!”, I sigh with a dark and soft and trembling voice, “go ahead and humiliate me. There nothing you can do to make it worse right now. Even your best attempt won´t be as humiliating as the flight back home. It´s impossible for you to humiliate me more than Sjoukje already did”, my eyes all wet and soggy.

Whips and chains, blindfolds, handcuffs, high heels and nipple clamps. Debbie uses all of it on me. But she can´t break me. I´m already broken, thanks to my precious. Sjoukjes betrayal has killed every spark of joy in my life. I feel numb, useless and I don´t care about anything anymore. I let Debbie have her way with me. And if I don´t make it out alive, nobody would care. With her pulverizing stamina Debbie keeps me in the twilight zone in between life and death. Everytime I think she will literally fucks me to death, she lets me experience another orgasm and brings me back to life.

Not until I´m completely drained out of juices and sweat, I regain my freedom. Debbie is proud of me. And I´m proud of me as well. I fit doesn´t kill you, it makes you stronger, they say. Well, lets hope so, ´cuz right now, I feel like being run over by a freight train, or as if I´ve been trying to stop an army of Trumps tanks invading Iran, just by standing in their way and let them run over me.
I can barely stand on my feet, let alone think clear.
Debbie supports me, and my head resting against her massive knockers never felt so safe. Slowly we walk away from that room, soon facing those betraying bitches again. I can´t look at Sjoukje, my heart aches just too much. And so does the rest of my body thanks to Debbie. My mind drifts off in clouds of where things between my precious and me have gone off track. What did I do to deserve this??? Why is she so mean to me???

“Isn't that right, darling?", Debbies words suddenly rips apart my daydreaming. “I have no idea what the whole discussion is about, but she just called me darling, so… YES!!! I guess… "Eh yes honey...I...I..believe so...", I mumble uncertain. “OK", Debbie says, "I will buy Sunstar for peanuts and together with Margot we will fire up old Sunstar".
What the fuck did I agree upon this time??? Those betraying bitches want are about to buy Sunstar? That old company with only glory in the past? They wanna fire it up again? Well, fors ure they have the hottest actrice of this era. And not only hot on screen… Sjoukje turns everything into gold. And they want me being part of that?
“I thought you just wanted to dump me and make movies with future Hollywood queens?”, I mumble. “Absolutely not, you are my favorite Marge”, Sjoukje smiles, “But Sonja´s artistic skills and views are being killed by Sony. You can´t help it, it´s not your fault". Her smile never felt so good. I couldn´t be any happier right now. Sjoukje stil loves me and wants to keep working with me.
“Will discuss it with Sony and let them buy my finals Marbie shares, leave Marbie and join your production company if that´s what you want. I think I start to understand it all now”, I sigh relieved. Damn, I just wanna marry my precious…

De dagelijks leiding van Marilyn Productions laat ik aan mijn schatje die samen met Belinda en Soof de boel prima runt. Debbie doet Sunstar samen met Margot en ik kan schrijven. Ik produceer allerlei opzetjes en scripts en laat ze lezen door mijn mooie Sjoukje die onderwijl tijd vindt om me onder mijn bureau te beffen en zo in de juiste stemming te brengen voor nieuwe Hollywood blockbusters! Momenteel werk ik aan een biopic over Ruth Handler de bedenker van de Barbiepop en de ceo van Mattel voordat ze werd ontslagen na vermoedens van fraude. Sjoukje kan haar prima spelen en Margot kan weer terugkeren in de rol van Barbie, die in film functioneert als het geweten van Ruth en met wie ze haar verdrongen lesbische gevoelens uitleeft in haar fantasie. We richten ons met name op de grote jaren van Ruth toen ze een sekspop in Duitsland ontdekte en die importeerde naar de VS, de tepels van de borsten weghaalde en de eerste volwassen pop voor meisjes introduceerde. Terwijl de tong van mijn schatje zorgvuldig mijn vulva likt en ik al drie keer ben klaar gekomen, typ ik mijn script. Soms stop ik even om het voor te lezen en mijn schatje zoent me dan bewonderend met haar lippen vol met mijn eigen kutgeil.

Op de eerste grote meeting van Sunrise en Marilyn bespreken we het script met alle executives. Debbie is razend enthousiast. "Oh that is a great script!" Maar Margot is wat kritischer. Zij vindt het allemaal teveel lijken op de film Barbie. Waar ook Ruth Handler (gespeeld door Rhea Pearlman) optreedt als een geest in de Mattelfabriek en aan Barbie vertelt hoe ze de pop heeft ontwikkeld. Anderen vallen haar bij. Dus wordt het script afgekeurd. Terug naar de tekentafel! Ik klap thuis mijn laptop open en begin weer te peinzen waar mijn volgende film over moet gaan...

Aahhh, dus daar komt die uitdrukking vandaan, Joost mag het weten?! En ik maar denken dat ´ie het nog niet wist en nog uit de kast moest komen… Want Joost is anders geaard, zeg maar… Maar niet dus, weer wat geleerd…
Enfin, ondanks alle beperkingen hebben we (of Sonja eigenlijk meer eerlijk gezegd) alle verwachtingen overtroffen en kunnen we trots terugkijken op een prachtige film. Suggestief, onderhoudend en met heel veel ruimte voor eigen interpretatie. Al met al misschien nog wel beter en completer dan oorspronkelijk de bedoeling was. Maar ik blijf er bij dat klinkklare bloot met Margot en mij meer bezoeker naar de bioscopen zou trekken. Maar goed, Sony heeft gesproken en dus doen wij allemaal maar braaf wat zij daar op kantoor verlangen.
Voor deze keer dan, als het aan Sonja ligt.
Sinds onze komst naar de States, hebben Sonja en ik zo krankzinnig veel geld verdiend (en het einde is nog lang niet in zien, gezien de geplande projecten en talloze aanvragen), dat we wel een risicootje zouden kunnen nemen. “Wat denk je ervan om het gewoon echt te doen”, vraagt Sonja me in het vliegtuig terug naar huis. Alleen a bij die suggestieve vraag, begin ik de knoopjes van mijn blouse los te maken, maar dat blijkt Sonja helemaal niet te bedoelen. Sonja doelt op het opzetten van ons eigen productiebedrijf. Een kleine startende filmstudio waar mijn schat haar creatieve (paas)ei kwijt kan en niet wordt teruggefloten door onbenullig hotemetoten die alleen maar in geld en aandelenkoersen denken. Ze heeft het er in het verleden tussen neus en (kut)lippen wel eens over gehad, maar ik had het nooit serieus genomen, in tegenstelling tot hoe ik haar nam.
Maar nu, na alle opgelegde censuur van de bobo´s van Sony, speelt het kennelijk levendiger dan ooit bij mijn vrouw. En dat de film een succes zal worden, beter misschien nog wel dan het oorspronkelijk idee was, doet er niet toe. Sonja is een waanzinnig creatief brein en moet dat kwijt. En dat laat zich niet altijd maar uitdrukken in Blockbusters en cash. Doen wat je zelf wilt en waar je zelf in gelooft en het publiek jouw ongeëvenaarde visie laten zien, is voor sommige regisseurs nu eenmaal belangrijker dan een rinkelende kassie. En Sonja is zo´n persoon. Die maakt liever een kleine, ingrijpende en pure productie dan een miljoenen opleverende kaskraker. En daar steun ik haar volledig in. Dat is natuurlijk wel het leuke (en de luxe) als je het meer voor het geld hoeft te doen. En aangezien ik weet hoe groots haar ideeën zijn, ben ik meteen om. "We noemen het Marilyn productions", zegt ik meteen enthousiast. Dan heeft onze dochter ten minste meteen een nalatenschap gekregen. "Moeten we nog andere geldschieters zoeken?", vraagt Sonja. "Misschien", antwoord ik, "maar alleen als ze net zo denken als wij...". "Top!", zegt Sonja blij dat ik haar zo steun en dat een langgekoesterde wens van haar in vervulling zal gaan. "Oh ik kan niet wachten om het aan Belinda te vertellen", zeg ik gemeen, "die krijgt vast een rolberoerte. Je weet hoe ze is met geld... En wat doen we nu met Margot?".
Ik heb het Sonja nog niet gevraagd, of Margot staat voor ons, alsof ze voelde dat ik haar riep. "Where are you to Dutchies talking about in your funny language", zeg ze wantrouwig. "We were talking about you...", zeg ik direct in mijn kinderlijke enthousiasme, "we are thinking of setting up our independent filmproduction company". Margot staat ons eventjes apathisch aan te staren, begint langzaam naar adem te happen en schiet dan vervolgens compleet uit haar slof. Het duurde eventjes voordat mijn woorden bij haar indaalden. "Is Marbie not good enough? Is this revenge for all the censorring?", vraagt ze met trillende stem en een rooie harses van woede (of waarschijnlijk meer van teleurstelling denk ik zomaar). "No, no", probeert Sonja te sussen, "but we are thinking of this for a long time. And yes it is a bit about the censorship of Sony... We want to make movies without the inquistion...". Margot hapt naar adem en krijgt volgens mij spontaan een rolberoerte. Wij hebben haar verraden. IK heb haar verraden. Haar “precious” steekt haar na alles wat ze voor ons heeft gedaan even doodleuk met een mes in haar rug. Ook gij Brutus…
"Making a movie without me? Are you sure, honey?", stamelt ze onthutst en met tranen in haar ogen tegen me. Alsof verdomme haar gehele wereld ineenstort zeg. Djeez Margot… Get a life!!! Ik knik bedachtzaam. Ze heeft altijd geweten dat mijn liefde voor Sonja groter is dan mijn liefde voor haar. "We will still make movies with Marbie, but Sonja needs the freedom to create her own work", probeer ik haar nog wat gerust te stellen. Jemig, wat kan dat mens zich aanstellen zeg. Ik wil dolgraag nog steeds films met haar maken, maar ik moet ook aan Sonja denken. Die mag zeker toch niet in haar ontwikkelingen belemmerd worden door mijn complexe (of eigenlijk juist bijzonder overzichtelijk) affaire met Margot Robbie? Maar we hebben het compleet verbruikt bij Margot en voor het eerst lijkt ze echt teleurgesteld in mij. Wanneer Sofie ons komt ophalen met The Beast, gunt Margot Sonja geen blik meer waardig en zegt zelfs tegen mij geen woord. Zelfs iedere vorm van genegen of toenadering die ik bij haar zoek, weert Margot halsstarrig af. De sfeer achterin de auto is op z´n zachts gezegd beladen, gebrouilleerd (whoppa… weer zo´n duur woord uit het niets…) misschien zelfs wel.

Debbie neemt de bokchagrijnige Margot mee naar een andere kamer om haar daar wat “fatsoen” bij te brengen. Ondertussen wil Sofie het naadje van de netkous van Sonja weten.
“What the hell is dat tussen jou en Margot? Zo heb ik jullie nog nooit meegemaakt. En dan Sonja…”, vraagt Belinda als we nog maar met z´n tweetjes over zijn. Ik begin spontaan te janken en gooi ´t er allemaal uit. “Sonja en ik willen onze eigen filmproductiemaatschappij gaan beginnen, zodat Sonja haar creatieve ei voldoende kwijt kan. En nou is Margot beledigd en voelt zich bedreigt en gepasseerd. Volgens mij denkt ze dat we haar aan de kant schuiven of dat ik een nieuw lievelingetje op het oog heb. Maar dat is helemaal niet zo. Dit is puur een zakelijke beslissing, in het belang van Sonja´s ontwikkeling. En we willen dolgraag met haar doorgaan, maar Sony beklemt Sonja´s ontwikkelingen en dat moeten we niet hebben”, snotter ik aan een stuk door. En ik wil ook echt heel graag nog veel meer films met Margot maken, want van alle Hollywood actrices, is zij de leukste en liefste en vrijt bovendien het lekkerst van allemaal. Van de actrices dan hè, want niemand vrijt zo prettig als mijn eigen Sonja.

Enige tijd later zijn Sonja en Sofie ook weer bij ons en komen we Debbie en Margot tegen. Margot ziet er uit alsof ze onder een bataljon tanks heeft gelegen. Of onder de voet is gelopen door het NFL All Star team. Sonja´s moeder heeft mijn vriendin goed te grazen gehad en heeft iedere vorm van eigenwaarde uit haar geneukt. Ondersteund door Debbie staat ze daar, als een lamgeslagen vogeltje en volgens mij niet wetende waar ze momenteel is.
Net als wij, bulkt ook Debbie inmiddels weer van het geld en wil ze dat maar wat graag nuttig investeren. Ze is bereid om Sunstar productions te komen, een bedrijf van vergane glorie van rond de Tweede Wereldoorlog. Maar met nog altijd goede distributiecontacten in de bioscopen en filmhuizen. Zeer belangrijk voor ons een meesterlijke zet van Debbie. “Maar jij hebt toch totaal geen verstand van films en zo?”, zegt Belinda als een echte party-pooper tegen haar schoonmoeder. “Ik niet nee. Maar deze afgewerkte lellebel naast me wel, right darling?”, lacht Debbie honend en met het woord “darling” komt Margot terug in het land der levenden en kijk alleen maar smachtend naar Debbie en knikt instemmend.
Wie had dat ooit kunnen bedenken, Debbie en Margot die de handen ineenslaan (en meer dan alleen handen hihihi) om ons te helpen onze droom te verwezenlijken. ONLY IN AMERICA!!!

Margot is kennelijk zo desperate voor een beetje aandacht dat ze zelfs haar resterende aandelen van Marbie Inc wil verkopen aan Sony om weer helemaal vrij te zijn. Ze wil onze loonslaaf wel zijn. En Debbie´s seksslaaf… Dat mens doet er werkelijk alles aan om maar in de spotlights te blijven staan en om niet als laatste over te blijven en haar dagen als ouwe vrijster te moeten slijten. Want Margot mag dan aantrekkelijk, rijk en tot op zekere hoogte succesvol zijn, haar liefdesleven is en blijft toch op z´n zachts gezegd één grote teringzooi (nou nou nou, moet dat nou zo ruw….).

De dagelijks leiding van Marilyn Productions laat Sonja aan mij over. En samen met Belinda en Sofie blijken we prima in staat te zijn de boel daar te runnen. Ik ben hoofdzakelijk aan het netwerken, bijgestaan door onze agentes, die zich meer met de contractuele kant van het geheel bezighouden. Sonja dat wat zij als beste kan: opzetjes maken en scripts schrijven. Regelmatig gunt ze mij een voorproefje van wat ze zoal verzint en van haar heerlijke natte truffeltje. Driekwart van mijn tijd ben ik druk bezig met netwerken en nieuwe contacten leggen, de resterende tijd gedraag ik mij als een ondeugende secretaresse die veel te graag de flamoes van haar bazin wil behagen om maar hogerop te komen. Maar mij tong en vingers laten Sonja nu eenmaal gemakkelijk in hogere sferen komen, zowel fysiek als op artistiek gebied. Dus mocht je nou ooit overwegen een Hollywood Blockbuster te willen gaan schrijven: This is how we do it…
Ondertussen houden Debbie en dan met name Margot zich hoofdzakelijk bezig met het lekker maken van bioscopen voor wat er binnenkort allemaal te verwachten valt. Rinkelende kassa´s openen vele deuren, zeker wanneer iemand als Margot hoogstpersoonlijk op je deur staat te kloppen. Deuren die voor andere gesloten blijven, krijgen Debbie en Margot gemakkelijk open, evenals de nodige vrouwenbenen. Die hele samenwerking tussen Margot en Debbie is trouwens wel een klein beetje tegen het zere been van mijn schoonmoeder, want die krijgt hierdoor aanzienlijk minder aandacht van haar geliefde Debbie. Niet dat Kristel nou het type vrouw dat de boel daar laat verstoffen, maar toch… Delen is nu eenmaal leuker als je mee mag doen.

Maar dan… Donkere wolken pakken zich samen boven onze Villa Kakelbont, van waaruit wij (ik dan met name) Marilyn Productions runnen…
De biopic over Ruth Handler, de bedenker van de Barbiepop, is in mijn ogen grandioos (al is het alleen maar omdat Margot Robbie zich weer in de nodige strakke Barbie-outfits gaat hijsen), maar Margot is heel wat kritischer. Te veel herhaling van de film Barbie. Ja, en zij kan het weten natuurlijk. Zij is hier de ervaringsdeskundige inzake Barbie the Movie… Na veel beraad en de nodige bijval van anderen, wordt het script dan ook afgekeurd. “Terug naar de tekentafel!”, zucht Sonja, terwijl ze er al zoveel moeite in had gestoken. Thuis klapt Sonja haar laptop en ik haar benen open en gaan we weer aan het werk. Sonja peinzend over hoe en waar ze het script moet wijzigen om het echt te onderscheiden van Barbie, the Movie. Ik spelend met haar kut. Waar Sonja´s vingers over haar toetsenbord flitsen, flitsen mijn vingers over haar schaamlippen en clitoris. Likkend, vingerend, fistend en rimmend hou ik mijn vrouw in een constante erotische zone die zelfs naar onze maatstaven ongekend is. En het is dat ik zoveel van haar hou, want anders zou ik mij nog gaan schamen voor het aantal en de omvang van haar orgasmes. Het blaasgat van een walvis, is het eerste dat mij te binnen schiet. En dat heeft helemaal niets met Sonja´s omvang of lichaamsbouw te maken… mijn volgende film over moet gaan... Goed, het blaasgat van een dolfijn dan… Sonja vond het toch ook wel dol fijn…

“Nieuwe ronde, nieuwe kansen”, app ik de genodigden uiteindelijk als Sonja het hernieuwde script af heeft. Met alle kritieken en adviezen van Margot, heeft Sonja het script op vele punten aangepast, uitgediept en uitgebreid. Om het vervolgens ook nog eens vanuit een ander oogpunt te laten zien. Wauw, je moet het maar verzinnen!
En dus komt de hele bups weer opdraven voor een nieuwe presentatie van Sonja.
Belinda is verrassend genoeg eens de meest classy vandaag. Ondanks haar immer grote muil (en dito hartje) heeft ze zich uitmuntend gekleed. Zakelijk, chic en aantrekkelijk. Dat in tegenstelling tot haar eega. Het is net alsof Sofie en haar moeder een wedstijdje houden wie het grootste en diepste decolleté kan tentoonspreiden. En bij die twee vrouwen kan dat heel ver gaan, kan ik je verzekeren. Niet dat ik dat heel erg vind, want ik kijk graag naar een lekker stel tieten. Maar ik kan me voorstellen dat het voor sommigen aanstootgevend kan zijn of zelfs de nodige afleiding van veroorzaken. Ik geef toe dat het wel wat tegen het ordinaire aanzit, maar het zien van die benen van Sofie en dan vooral die mega hakken van haar, doen haar dat dan wel weer meteen vergeven.
En dan is Barbie zelf er ook nog. Huh, Barbie? Je bedoelt Margot Robbie? Ja, die ja. Maar dan wel in een kleurrijke aerobics outfit uit de jaren 80. En als ik iets geil vind, dat is het een mooie oudere dame in een vintage outfit. Man, ik zit al te lekken als een idioot bij het zien van die kleurrijke en vooral hyperstrakke verschijnen. Goed, qua tieten vormt ze geen enkele bedreiging voor de andere aanwezige dames, maar dat vind ik niet erg.
“Marge honey… You know I can´t leave you without sniffing every bit of that fabric, right?”, vraag ik haar brutaal. Margot knikt. “I know… I guess that´s why Sonja begged me to wear this outfit today…”, glundert ze. Ik kijk Sonja verrast aan, die alleen maar triomfantelijk naar mij teruglacht en me een vette knipoog geeft.
“Okay ladies, let´s discuss the renewed script”, neemt Sonja dan het woord als we eenmaal aan de grote vergadertafel zitten.

Sonja begint rustig te vertellen wat de plannen zijn en dan begrijp ik wel dat Margot zich in haar eirk geschoten voelt. In de kamer langs ons horen we duidelijk hoe mams Margot weer bij de les brengt en de ene na de ander orgasme door de geluidsbarrière laat knallen. We krijgen bijna medelijden met haar, vooral als ze even later volledig sufgeneukt weer binnenkomt. Mijn moeder natuurlijk zo fris als een hoentje.

Belinda werpt weer eens de nodige beren op de weg want dat kost natuurlijk weer geld mocht je kleinere of aparte producties gaan doen.
Debbie heeft er wel oren naar, samen met Margot die de kennis in filmindustrie heeft en samen met Sjoukje de pr wel voor hun rekening nemen. Belinda ziet het inmiddels ook zitten nadat ik in hetzelfde peeskamertje haar ook mijn twee borsten met plezier ontblote en ze gehypnotiseerd weer aanbad. Hmmm zo lekker hoe mijn schatje ze knuffelt masseert en bemint. Krijg spontaan weer een natte doos.

Tussen neus en schaamlipjes door, geniaal Sjoukje!!, heb ik een contract opgesteld waar geen spelt tussen te krijgen is. Zelfs niet in het preutse USA. En zelfs Belinda ziet er nu echt brood in want SEX sells.

Het eerste script, gebaseerd op Barbie wordt afgekeurd door Margot, en mag terug naar de tekentafel wat voor Sonja een goede uitdaging is om het wat bij te schaven en ze komt met een retegoed tweede voorstel.

We zijn met de hele bende compleet en sinds Belinda kookt is ze verstandiger geworden qua kleding keuze en is om door een ringetje te halen. Als jij zo netjes gaat kan ik wel iets uitdagender gaan, en trek een jurkje aan wat, en, aan de korte kant is, en, een decolleté heeft wat net mijn tepels nog bedekt. Belinda heeft het eerste half uur met een kwijlende mond naast mij in The Beast gezeten, om mij vlak voor de deur te bespringen en woest geil mijn slipje door de midden scheurde. Dan maar zonder en kreeg wel de nodige blikken toen we onze meeting ruimte betraden. Mams had hetzelfde idee en Margot lijkt nu helemaal met kutvocht vragende ogen tussen de benen van mams te willen vertoeven. Eerst werken roept Belinda streng doch rechtvaardig en gelukkig komt Kristel eraan want ik heb haar gevraagd de billboards als een schilderij te schetsen en natuurlijk slaat dat in als een bom. Zo erotisch dat het papier bijna in brand vliegt. Sjoukje is ineens pleitte a lblijkt ze onder de tafel Sonja een spontane likbeurt te geven en dat is weer een krankzinnige aanleiding voor Margot om Debbie ook op gelijke wijze te verwennen. Ik kijk Belinda smachtend aan en binnen no time ruikt de meeting room eerder naar kutvocht geurende eating room.

Nadat iedereen weer een nodige beurt heeft gehad vervolgen we de meeting nadat de secretaresse met schaamrood op haar wangen weer binnen durft te komen met Kristel in haar kielzog.

Sonja heeft het woord, zegt Belinda hees omdat mijn vingers nog tussen haar benen zitten.

Though the final stocks haven´t been sold to Sony yet, I´ve already given up on my Marbie Inc. They can do with it as they please, just like Debbie does with me. ´Debbie does Margot…´, hmmm, that title should sell like crazy I guess.
Debbie has bought Sunstar Production only to team up with my precious and her beautiful wife. Together we are paving this new yellow brick road fort he young blonde Dorothy and her wife.
Debbie and I are working closely together these days. I feel appreciated by her and she makes me feel good, although I know it´s only an act of her. I am no match to that incredible sexdrive of hers, but I´m trying the best I can. Within a week or so I can´t reason why on earth I ever was so afraid of this woman. Sure, the whips are painful and walking around with a gagball in your mouth isn´t always pleasant, but this woman sure as hell knows what satisfaction and total sexual devotion is all about. She has opened my eyes, makes me feel like a unbroken woman again and points out that there is more in life than that wet pussy of my precious. I know she´s right, I need hung men in my life as well, but whenever being with Sjoukje in the same room, none of that seems to matter. Than it´s her I want. Always has been, always will be.

Often I don´t take the effort in putting on any panties when meeting up with Debbie, as I know she will take the fabric off within moments. Debbie does with me as she pleases, when she pleases. All I can do is trying to be the best possible sex slave to her. It´s hard working, but I don´t mind. The reward is worth the effort.
The only person who isn´t too happy about this whole situation probably is Kristen. Me banging her beloved daughter-in-law from time to time was okay for her, as she did herself sometimes as well, but this intense working relation with her wife is kinda too much I fear.
She hasn´t said so, and she probably never admit it, but I can see it in her eyes. The way she´s glaring at me, leaves not much room with wrong interpretation.

Anyway, after Sonja has rewritten the script about the creator of Barbie, we are invited over tot here place, to the headquarters of Marilyn Productions.
Only moments our meeting was well on the way, Sjoukje made her way under the large desk and started munching on Sonja´s muff. Sonja had begged me for wearing a skin tight colorful vintage aerobics to enhance my Barbie looks to please her wife. I had gladly accepted the strange request, hoping for some unforgettable make-up sex with my precious. Instead, my tight outfit and rock hard nipples piercing through the smooth fabric, only had turned Sjoukje on so much, she was willing to eat out her wife secretly during the meeting. Soon I followed her example, finding my face between Debbie´s warm and creamy legs, lapping up her wet box like a thirsty dog.
Soon Sofie joins us under the table, muff-diving on her wife now as well. While three sophisticated women tried to continue the meeting the best they could, three twisted women were eating pussy. There was kissing and feeling up under the table and we even switched places a few times. Damn, it was insanely hot watching Sofie even eating out her own mother. “I´m glad were still okay”, Sjoukje softly smiled at me before running her tongue down my mouth. It was the most intense and most perfect kiss ever. The meeting turned into a wild frenzy of hot wet woman, licking, scissoring and fucking each other in any way. I even found myself being shared by Debbie and Kristel, which was amazing. Sharing while participating indeed is so much better…
After a while we had to break up our women´s only orgy in order to continue the meeting. Apart from some minor issues we all agreed the script was excellent and ready for producing a movie based on it.
To celebrate this first step towards new fame, two bottle of expensive sparkling champagne were opened. Most of the expensive liquor never made it entirely to our stomachs as we soon were pooring it all over our titties. We were lapping it up from each others belly or tits, serving it to another mouth with our wet pussies and fucking each other with the bottles. Another lesbian orgy was the result and we celebrated like never before!
If the board members of Sony only knew this was another way of having a meeting, they would beg me to come back to them, hehehe. But my place was here, among these crazy sex craving women that made my life interesting. “Oooh Sjoukje… I love you!”, I sighed while laying on my back on top of the large meeting table. Sjoukje was laying on her back next to me and we were both spread eagle. Her skilled fingers were drilling in my wet box, while Sonja was drilling her pussy with an empty bottle of champagne. “Blondes do have more fun”, she just sighed back at me, “and nothing taste better than famous pussies”. And with that my juices started flying through the meeting room. This orgasm exceeded every single orgasm I´d ever experienced in my entire life…

Sjoukje is bezig de relatie met Margot te herstellen en ik heb Debbie op pad gestuurd om geschikte studioruimte te zoeken. Belinda en Soof zijn met haar mee, dus heb ik alle tijd goed na te denken over mijn script. Een uur later zit ik nog altijd vast, als ik uit louter frustratie op zoek ga naar wat inspiratie op internet stuit ik op een artikel van een psychiater: dr. Alice Neubacher. Ze stelde al in de jaren zeventig vast dat Ruth Handler latent lesbische neigingen had die ze projecteerde op haar beroemde pop. Handler ontkende heftig en wilde Neubacher voor de rechter slepen, maar haar borstkanker en de daarop volgende fraudezaak lieten vervolgens alles verlopen. Na haar dood (Neubacher was toen al overleden) ontdekte een journaliste dat Ruth tijdens haar studietijd seksuele betrekkingen had onderhouden met haar 'roommate' Barbara Westinghouse. Na de Uni verloren de twee dames elkaar uit het oog en trouwden vervolgens allebei. De journaliste stelde in haar boek The story of Barbara dat Ruth Handler haar pop die ze uit Duitsland importeerde niet naar haar dochter Barbara vernoemde, maar naar Barbara Westinghouse die zie 'Barbie' noemde. Inmiddels heeft Mattel een zaak aangespannen, maar die is door de rechtbank afgewezen vanwege de vrijheid van meningsuiting. Wel nam de uitgeverij het boek uit de handel omdat ze bang waren voor reputatieschade. Ik zie gelijk een film. Maar ik moet oppassen met namen begrijp ik. Dus verander ik de naam van de hoofdpersoon van Ruth Handler in Chrissie Rogers en verander de roommate in een van haar hoogleraren Deborah Nicols in plaats van Barbara Westinghouse. Sjoukje moet Chrissie spelen en Margot Deborah of Debbie. Chrissie zal later haar pop 'Debbie' noemen. De eerste opzet is goed zo. Nu nog wat extra drama. Ik voeg een student toe die Paul heet en die met zowel Debbie als Chrissie seks heeft. Chrissie zal later de mannelijke pop (De 'Ken' van Mattel) Paul noemen. De dames krijgen ruzie vanwege Paul die vervolgens trouwt met zijn Highschool sweetheart. Waarna de beide dames het bij leggen. Na het afstuderen vertrekt Chrissie van de Uni en trouwt ook. Samen met haar man heeft ze de leiding over de speelgoedfabriek Bolew (na de namen van de oprichter Bowman en Lewis) ze bedenkt de pop 'Debbie'. Op het einde van de film zie je hoe ze twee naakte poppen met elkaar laat vrijen en hoor je de stem van Chrissie zeggen: "I love you Debbie..."

Op de tweede vergadering presenteer ik het nieuwe script en het blijft even stil. Dan zegt Margot: "Oh I got to hand it to you darling, it is fabulous!" Debbie joelt dat ze het eer vind dat er een pop naar haar wordt genoemd en pleit voor een pop met extreem grote tieten. Belinda roept gelijk, "dat kan niet schoonmama, dan valt die pop voorover..." Maar ze vindt het geweldig dat ik de namen heb veranderd, 'al zal iedereen gelijk weten dat het over Ruth Handler en Barbie gaat. '. Sjoukje knijpt in mijn kont en zegt. "Te gek schatje, ik kijk er naar uit..." Debbie zegt dat ze prima studioruimte heeft gevonden en dat we aan het werk gaan om een universiteit te bouwen uit de jaren vijftig. Aangezien het grootste deel van de film aan de Uni speelt is dat niet het probleem. Margot zegt dat ze de casting zal doen, Debbie roept dat Kristel kleding en decors zal ontwerpen en ik zal de regie doen met Margot, Belinda en Sofie als producers. Als ik die avond zielsgelukkig met mijn mooie vrouw in bed duik, zegt ze, "ik moet flink repeteren om in te leven als een lesbische studente uit de jaren vijftig, kun jij me coachen?"

Na een uitgebreide viering van het script, dat overigens aan alle kanten finaal uit de hand liep, liggen Sonja en ik moe maar voldaan (geddemme, wat klinkt dat weer cliché) in bed. "Ik moet flink repeteren om me in te leven als een lesbische studente uit de jaren vijftig, kun jij me coachen?", fluister ik tegen mijn vrouw.
“Schat, ik weet dat ik ouder ben dan jij, maar zo oud ben ik nou ook weer niet hoor! Ook ik zat in de jaren vijftig echt ook op de uni hoor. Toen was ik nog geeneens geboren! Waarschijnlijk zat ik nog geen eens in de puddingbuks van pa!”, reageert Sonja enigszins fel. Ik bedoelde er verder niets mee hoor, zeker niet ons riante leeftijdsverschil. “Nou, dan vraag ik het wel aan je moeder. Die heeft in die tijd vast wel op de uni gezeten”, zeg ik weer eens heerlijk eigenzinnig. “En nu het liefje van je moeder het zo vaak zo druk heeft met Margot, wil je moeder vast wel wat extra tijd vrijmaken voor haar favoriete schoondochter”, plaag ik Sonja. “Je bent haar enige schoondochter…”, zucht Sonja belerend. Ja, dat weet ik ook wel. Maar anders was ik ook nog steeds de favoriete hoor…
“Kunnen we niet gewoon films uit die tijd kijken? In plaats van altijd weer die zogenaamde diepte interviews van je doen?”, stelt Sonja dan maar voor. Ze heeft er een hekel aan als ik met haar moeder de koffer in duik. En dat snap ik ergens ook wel, maar Kristel… Dat is nu eenmaal mijn toekomstvisioen van mijn eigen Sonja en daar wil ik soms alvast een voorproefje van nemen. “Films kijken? Wat is daar nou aan? Je weet toch dat ik liever de keiharde realiteit prefereer boven die gemaakte en overgeromantiseerde Hollywood meuk?”, kaats ik terug. “Je bedoelt dat je gewoon een excuus nodig hebt om weer met een of andere lellebel op leeftijd in een verlaten klaslokaal te kunnen rotzooien?”, zucht Sonja. “Hé, zo praat je niet over je moeder. Je kan alles van haar vinden, maar ze is beslist geen lellelbel!”, zeg ik. Alhoewel…

“En die ene lerares bij jou op de uni dan? Mevrouw Rodriguez of zo? Kan die je niets leren?”, stelt ze dan voor. “Mevrouw Rodriguez???”, zeg ik verbaasd en met een spontaan natter worden kut. Sinds ik het steeds zo fucking druk met mijn werk en het redden van de wereld heb, is mijn relatie met mevrouw Rodriguez aardig in verval geraakt. “Mevrouw Rodriguez kan mij, kan ons, genoeg leren hoor. Frans, Russisch, Grieks…”, zucht ik als ik met weemoed aan de donkerharige Latina terugdenk. “Ow… ik dacht dat ze Spaans gaf. Of Portugees…”, mompelt Sonja. “Ja, da´s in de les ja…”, zucht ik en stort me in 69 op Sonja om eventjes alles frustraties van me af te seksen.
Maar op zich zou het wel kunnen werken. Films kijken over de universiteit uit de jaren 50 en aanvullende informatie van mevrouw Rodriguez verwerken (met een flinke slok kutgeil zo nu en dan hihihi).

Dus haast ik me de volgende dag maar eens naar de uni. Handtekeningen uitdelen, uitleggen waarom ik de laatste tijd zo veel afwezigheid was. Hé, lezen jullie de kranten niet? Hallo!!! Ik had het druk ja! Al die hitsige homecoming queens op afstand houden omdat ze allemaal maar wat graag willen weten wanneer hun o zo geliefde Sonja weer eens komt voorlezen op de uni. Ja ja, Sonja is hier nog populairder dan ik ben hoor! Zo ziet het begin van mijn schooldag er dus vrijwel altijd uit. Gauw door naar de lerarenkamer, waar ik juffrouw Rodriguez ongegeneerd wijdbeens op de sofa aantref, terwijl ze net een niet te versmaden dildo in haar kut beweegt. Die schrikt zich natuurlijk de pleuris als ik zo met de deur in huis val, in de lerarenkamer dan in dit geval. “Good Lord, it´s you”, zucht ze geschrokken en tovert een flauwe maar prachtige lach op haar knappe smoeltje. En wetende dat haar geheim bij mij veilig is, gaat ze onverdroten verder met het in en uit pompen van de flinke dildo.
“I wanna invite you over to our place to have dinner with Sonja and me. And watch some movies afterwards and have you tutoring all about the 50´s gay scene at America´s Highscools and Universities”, zeg ik haar maar meteen recht voor z´n raap. “Will there be sex involvled?”, vraagt ze, want mevrouw Rodriguez is niet helemaal achterlijk. En bovendien, voor niets gaat de zon op. “Do bears take a crap in the woods?”, lach ik alleen maar terug. Natuurlijk zal het wel weer tot seks leiden. Sonja kennende… Voor mij hoeft dat niet zo nodig, als dat blote en overspelige gedoe. Want wat is er mis met een goed gesprek. Maar Sonja hè… Als die de kans krijgt…

En terwijl ik even de dildo van mevrouw Rodriguez over neem, zodat zij even haar agenda kan napluizen, voel ik mijn telefoon alweer een paar keer over gaan. “I could meet you tomorrow. Around seven P.M.?”, stelt ze voor terwijl ze licht schokkend begint klaar te komen. “You need the adress?”, vraag ik haar nog. “No need. I know where you live”, zucht ze nog wat nagenietend van haar orgasme. Dus dat is dus die onherkenbare schim die ik vanuit de verte wel eens naar ons huis zie staren… Als ik dat had geweten, dan had ik haar allang eens uitgenodigd voor een kopje koffie.
Na nog wat opdringerige leraressen, professoren en ander gespuis van mijn vege lijf te hebben geslagen, haast ik mij weer terug naar huis. “En?”, vraagt Sonja direct belangstellend. “Morgen eten we chili con carne”, zeg ik tegen haar. “Rare naam, Chili Con Carne Rodriguez… klinkt een beetje als een gerecht”, grinnikt ze. Die vrouw kan soms ook echt alleen maar seks denken. Maar ach, als dat alles is, dan is het leven toch verrukkulluk???

Nu ik de nieuwe kostuum en decorontwerpster ben van Marilyn Inc. moet ik regelmatig overleggen met mijn dochter en schoondochter (de eigenaren) wat geen straf is want met name met mijn prachtige schoondochter onderhoud ik regelmatig een ondeugende verhouding (wat minder goed bevallen is bij mijn dochter). Toch moet ik de dames even op hun nummer zetten. "In de jaren vijftig naar de uni? Hoe oud denken jullie dat ik ben?" zeg ik verontwaardigd, "ik heb het even opgezocht, Ruth Handler was 85 toen ze in 2002 overleed. Het is nu 2026 als ik in dezelfde tijd als Ruth naar de was gegaan, zou ik nu 109 moeten zijn!" Schuldbewust zegt Sjoukje. "Natuurlijk ben je geen 109, lieve schoonmama, maar wanneer zat jij op de uni?" "Ik zat op de kunstacademie," zeg ik, "de Rietveld, leuke tijd, de jaren zeventig, niet te vergelijken met de jaren 50. Als ik jullie was zou ik een historicus inhuren. Bettany Hughes misschien?" "Nee," zegt Sonja beslist, "die is van de oudheid, ken je niet iemand anders?" "Ik zal er over nadenken?" zeg ik, "en nu gaat Sjoukje mee naar mijn atelier want ze moet passen..." "Maar we krijgen vanavond een gast," zegt Sonja. "Oh dan is ze allang thuis," zeg ik.

In mijn atelier kleed ik Sjoukje zoals een meisje haar barbiepop. Eerst lingerie uit de jaren vijftig, dan een plooirok, een blouse en een vestje. Ze kijkt het wat wanhopig aan. "Ik lijk op een tutje..." zegt ze bedroefd. Ik ga achter haar staan en steek mijn armen onder haar oksel door en begin haar borsten te kneden. Ze hijgt zachtjes en maakt gelijk haar knoopjes los. Al snel is ze topless en kneden mijn handen haar naakte borsten. Ze draait zich om en we begin te tongen, langdurig en sensueel. "Ik moet echt zo naar huis," kreunt Sjoukje, "ik heb zelf die gaste uitgenodigd." Ik maak haar plooirok los en trek haar slip naar beneden. Terwijl ik op mijn knieën zak. fluister ik, "praat niet zoveel schatje, we hebben alle tijd..." Tegelijk druk ik mijn hoofd in haar kruis en lik met tong langs haar drijfnatte schaamlippen. Sjoukje geeft korte steunende kreetjes en ik hap in haar clitje. Tegelijk masseer ik met mijn hand haar bilnaad en duw mijn vingers in haar schattige anusje. Even later trekt Sjoukje me overeind en belanden we op het bed in het atelier (als dat kon praten...) Nu is het Sjoukje die mijn kut aanvalt met haar vingers en tong.

Als ik Sjoukje naar huis rijd, valt me plotseling een naam in. "Elisabeth Griffith!" roep ik. "Wie?" zegt Sjoukje en ze kijkt gelijk op haar telefoon. "Mooie vrouw," zegt ze. "Klopt," zeg ik, "historica, gespecialiseerd in moderne geschiedenis en feminisme, auteur van Formidable: American Women and the Fight for Equality: 1920–2020, Activiste en een beest in bed..." Sjoukje is gelijk geïnteresseerd. "Is ze lesbisch?" "Nee," zeg ik, "maar dat heeft me nog nooit tegen gehouden..." Sjoukje lacht, "mij ook niet." "Dat weet ik liefje," zeg ik. Bij de deur geef ik haar een zoen. "Je moet snel weer komen passen lieverd." Sjoukje knikt, "kan je het misschien iets minder tuttig maken?"

Met mijn artistieke schoonmoeder als kostuum- en decorontwerpster in onze gelederen, is het heel eenvoudig ook haar ook even naar haar verleden op de universiteit te vragen. Niet de uni, maar de Rietveldacademie. Ja, weet ik veel joh. En daar komt bij dat ik haar een beetje beledigd heb met haar leeftijd. Want mijn schoonmoeder is oud (in mijn jeugdige ogen dan tenminste), maar zo oud nou ook weer niet. Kristel maakte het studentenleven dus onveilig in de jaren 70 en niet in de jaren 50. Okee, maar allebei heul heul lang geleden…
Dus moeten we op zoek naar een andere informatiebron. En Bettany Hughes is geen optie volgens Sonja, want die is van de oudheid. Waarmee ze volgens mij eigenlijk meer bedoeld dat ze liever niet heeft dat die heteroseksuele historica haar tong in mijn lesbische spleetje laat dartelen… Kleine tegenvaller dus weer… “Ken je niet iemand anders?", vraagt Sonja haar moeder nogmaals. "Ik zal er over nadenken", zegt ze, "en nu gaat Sjoukje mee naar mijn atelier want ze moet passen...". "Maar we krijgen vanavond een gast", zegt Sonja, want vanavond komt mevrouw Rodriguez bij ons eten. Of “eten”… "Oh dan is ze allang thuis", zegt mijn schoonmoeder en zonder dat Sonja verder nog wat heeft in te brengen, laat ik me door Kristel meevoeren naar haar atelier.

“Die dochter van mij is nog altijd onverminderd jaloers, is het niet? Beseft ze dan werkelijk nog steeds niet dat zij de enige voor jou is?”, pruttelt Kristel wat onderweg naar haar atelier. “Nah, valt wel mee hoor. Ze heeft het eigenlijk alleen met jou. Maar dat is toch ook niet zo gek? Moeder en dochter die uit dezelfde snoeppot snoepen?”, lach ik tegen haar, “met Margot en de meeste anderen heeft ze echt geen moeite. Je had haar moeten zien in Milaan tijdens de Spelen”.
“Die Margot, die moet ik anders niet zo”, reageert Kristel alleen maar, “die zit de laatste tijd iets teveel tussen de benen van mijn vrouw”. Ooh wauw… Kristel is een beetje jaloers geloof ik. Dat heb ik nog niet met haar meegemaakt. Kennelijk zit haar liefde voor Debbie dieper dan de meeste mensen denken. Maar goed dat ze zo´n begripvolle schoondochter heeft die zo geduldig naar haar kan luisteren en bij wie ze haar hart kan luchten.

In het atelier van Kristel word ik aangekleed een vintage barbiepop. Lingerie uit de jaren vijftig (dat spul ziet er echt niet uit en jeukt als de ziekte), dan een plooirok, een blouse en een vestje. Echt waar, een vestje. Je verzint het toch zeker niet? Dat rokje en die blouse, dat ging nog. Stond me wel koket eigenlijk. Maar dat vestje… Blèhhh…
"Ik lijk op een tutje...", zegt ik bedroefd. Gelukkig weet mijn schoonmoeder mij in een betere stemming te krijgen wanneer haar armen onder mijn oksels door steekt, mijn borsten vastgrijpt en ze uitvoerig begint te kneden.
Kristel krijgt me altijd net zo eenvoudig in mijn kleren als er weer uit en voor ik het weet ben ik al topless. Ik draai me om in haar knedende handen en we begin heerlijk geil te tongen. "Ik moet echt zo naar huis", kreun ik met tegenzin, "ik heb zelf die gaste uitgenodigd". Maar Kristel is wat dat betreft net Hotel California: you can check any time you like, but can never leave… Ze negeert mijn opmerking over dat ik naar huis moet volledig, maakt mijn guitige plooirok los en trekt de vintage slip naar beneden. Eindelijk bevrijd van die jeukstof. Al heb ik nu wel andere jeuk… "Praat niet zoveel schatje, we hebben alle tijd...", attendeert Kristel mij erop als ze voor me gaat zitten en haar tong in mijn inmiddels drijfnatte scheur boort. Met korte steunende kreetjes sta ik naar adem te happen. En Kristel naar mijn klit. Ik wil nog wat zeggen, maar deze vrouw hoef je niets ut te leggen over seks. Haar hand streelt al door mijn bilnaad en ze begint haar vingers een voor een in mijn schattige anusje (dank je voor het lieve compliment Kristel…) te proppen. Een, twee, drie… En vier… “Nou, doe die laatste dan ook maar mama”, kreun ik geil en trek mijn billen wat verder van elkaar. “Niets zo lekker als de vuist van je schoonmoeder in je kontje, nietwaar?”, kreun Kristel hitsig en ik kan alleen maar instemmend kreunen. Al is de vuist van Sonja daar minsten zo lekker hoor. Kristel schenkt me een orgasme dat als een ware orkaan door mijn lichaam trekt, waarna we vervolgens op het grote bed in haar atelier belanden. Dit bed, waar al zo vele aankomende wanhopige modellen op hebben gelegen, smachtend naar de aandacht van mijn schoonmoeder. En even ben ik nu zo´n wanhopig model, maar dat een heel stuk minder wanhopig waarschijnlijk. De heerlijke mond van mijn schoonmoeder, haar geweldige, nog immer stevige borsten met uitzonderlijk harde tepels, haar roze lekkende vulva met gezwollen schaamlippen en gezwollen klit en natuurlijk haar aanlokkelijke rozetje. Niets van dat wordt ontzien door mijn vingers en tong, het liefst gelijktijdig en gecombineerd. Ze zit met haar heerlijke kont op mijn gezicht wanneer mijn handen naar haar geile memmen grijpen, of mijn vingers wroeten zo diep mogelijk in haar doosje wanneer mijn tong haar lekkende pruim aanvalt.
We zijn weer even heerlijk samen en langer dan gepland, waardoor we ons nog als een gek moeten haasten om mij weer op tijd thuis afgeleverd te krijgen.

Onderweg naar huis komt mijn schoonmoeder opeens met ene Elisabeth Griffith op de proppen. Geen idee wie dat nou weer is, maar dat legt Kristel me graag en haarfijn uit. Historica, feministe, auteur en activiste. En zeker niet onbelangrijk, een beest in bed... Vooral dat laatste wekt mijn interesse natuurlijk. "Is ze lesbisch?", vraag ik nog voorzichtig. "Nee", is het korte duidelijke antwoord van mijn schoonmoeder, "maar dat heeft me nog nooit tegen gehouden...". Nee inderdaad, dat is voor mijn schoonmoeder nooit een belemmering geweest. Bij de voordeur krijg ik een heerlijke afscheidszoen van haar. "Je moet snel weer komen passen lieverd", stelt ze voor. Ik knik, graag, "kan je het misschien iets minder tuttig maken?"… Kristel geeft geen antwoord en gaat weer weg. Het is en blijft een bijzondere en zeer intrigerende vrouw, die schoonmoeder van mij.
Ik haast me naar binnen, bang dat juffrouw Rodrigeuz er al is. Gelukkig is dat niet zo en tref ik alleen mijn vrouw aan. “Sletje…”, sist Sonja alleen maar met een vals lachje als ze me ziet. “Sorry”, verontschuldig ik me, al weet Sonja ook wel dat ik er niets aan kan doen en dat ik op sommige momenten totaal geen weestand kan bieden aan de charmes van haar moeder. “Het is goed. Schiet nou maar op. Onze gaste kan ieder moment hier zijn”, spoort Sonja me aan om maar even snel te douchen.
Als ik weer fris en fruitig bij haar in de keuken sta, is juffrouw Rodriguez er nog niet, wat mij even de gelegenheid geeft om Sonja op de hoogte te brengen van die Elisabeth Griffith. Sonja kijkt verbaasd. “Hé, je moeder en ik hebben echt niet alleen maar seks hoor. We zijn ook gerust wel serieus bezig met dingen”, lach ik alleen maar.
Dan gaat de bel en open ik met een bonzend hart de voordeur voor mijn zo geliefde lerares Spaans. Met haar wapperrokje en laag uitgesneden topje en hakjes, oogt ze veel eerder als een stout schoolmeisje dan als een lerares. Maar zo zie ik mijn docenten wel het liefst, als ik heel eerlijk mag zijn. En ook Sonja vindt de aanwezigheid van deze lerares opeens een heel stuk minder vervelend…

Kristel oogt me net iets te opgewekt voor haar doen. Ik ken haar inmiddels als mijn eigen kut en normaliter is ze de licht gestoorde kunstenares met soms wat zwaarmoedige buien. Maar nu loopt ze te zingen als ze terugkeert van haar atelier. "Heb je weer eens je schoondochter geneukt, sloerie?" roep ik haar toe. "Oh dat moet je nodig zeggen," gaat Kristel er tegen in. "Wie ligt er elke avond te neuken met die Australische hoer?" Touché. Dat is ook de reden waarom Kris en ik nooit lang boos op elkaar zijn, we zijn allebei zo hitsig als vulkaanmagma en neuken er vrolijk op los, naast onze eigen stomende seksuele relatie. Dus kussen we elkaar en verdwijnen naar de slaapkamer. Daar knallen we op elkaar als twee losgebroken merries in een lesbische koraal en laten onze enorme tieten tegen elkaar kletsen. Kris drukt zowat mijn adem uit mijn lijf en hijgend vinger ik tegelijk haar anus en kut. "En hoe was Sjouke?" vraag ik plagend, "paste ze haar kostuum?" "Ze vind de outfit te tuttig," hijgt Kris moeizaam, terwijl ik mijn hele duw in haar hol duw. "Dat zijn ze ook," kreun ik want Kristel duwt nu haar eigen hand in mijn kut, "droeg iedereen van die stomme vestjes in de jaren vijftig?" "Geen idee, ik zal het checken," steunt Kristel terwijl ik mijn tong in haar vulva laat glijden. Pas als ik schreeuwend klaar kom verlaat die tong weer haar erogene zone en zegt ze steunend, want mijn hand zit nog altijd muurvast in haar kont, "en Margot is die nu een beetje getemd?"

Na deze heerlijk vrijpartij (Kris is de enige die bestand is tegen mijn agressieve manier van vrijen), gaan we weer aan ons werk. Ik check hoe het het staat met Sunstar en Kris gaat aan het ontwerpen. Ik zie dat het financieel prima gaat. We hebben wat extra financiering aangetrokken, grote bedrijven, investeerders. Perfect. Ik loop naar Kris die me trots een nieuw ontwerp laat zien. "Prachtig.." zeg ik en kijk bewonderend naar de tekening die een jonge vrouw in jeans laat zien met een bloesje en hoge hakken. "Niet tuttig?" zegt Kris. "Nee, nee," zeg ik. Kris checkt of de outfit wil kan in de tijdsperiode als de telefoon gaat. Mijn schoondochter zie ik. "Hoe schatje," zeg ik, "wat is er?" "Oh schoonmama," hoor ik Belinda zeggen, "we kunnen geen goede acteur vinden om de rol van de aanstaande man van Chrissie in de film te vinden, hun je een beetje helpen?"

Nu Soof en ik in het productieteam zitten van de film "For Debbie with love" (werktitel) moeten we nog harder werken. Naast onze agency runnen we ook zaken als de casting en of ik niet genoeg te doen heb, zegt Soof terwijl ze haar telefoon weglegt. "Ik krijg net een telefoontje van een van onze mensen in Quebec. De nieuwe film van Louise is een groot succes. Emma Thompson heeft uitstekend werk geleverd. De film is al genomineerd voor een Ceasar in Frankrijk en een Bafta in het Verenigd koninkrijk..." "Oh," zeg ik weinig geïnteresseerd, "wat kan mij dat schelen, waarom kunnen we geen acteur vinden voor de rol van de echtgenoot van Chrissie in onze film." "Hum," zegt Soof, "waarom bel je mama niet? Als er iemand de acteurs kent is zij het wel, ze neukt er genoeg mee..." "Ik dacht alleen met de vrouwen?" zeg ik beteuterd. "Keep dreaming honey," zegt mijn eega, "mammie discrimineert niet, ze is op weg het all time record acteurs neuken te verbeteren. Je weet toch dat zij en Kris alles naaien wat een pik of kut heeft homo of hetero..." Het zal wel. Soof is veel beter op de hoogte van die dingen dan ik. Dus pak ik mijn telefoon en vraag mijn rondborstige schoonmoeder ons wil helpen. Ze is duidelijk in een goed humeur en zegt dat ze wel even langs komt. "Die heeft zeker lekker geneukt..." zegt mijn Soofje.

Schoonmama arriveert in haar nieuwe Jaquar F-type. Money baby! schreeuw ik en ben heel blij met mijn schoonfamilie. Schoonmama heeft lekker veel centjes en geeft ze ook heerlijk uit. "Wat is het probleem meisje?" zegt ze terwijl ze gaat zitten en haar enorme F-cup zonder schaamte etaleert in een strak truitje. Mijn Soof is ook zo uitgerust en het stelt me gerust dat Soof zo op haar lijkt en over twintig-dertig jaar er nog net zo goed zal uitzien. "Eh...we hebben al diverse acteurs gecast," begin ik, "maar het is een kleine rol en als we al acteurs krijgen die geschikt zouden zijn, hebben die geen belangstelling, te kleine rol, te weinig tekst, geen uitdaging..." Wie hebben jullie gebeld?" zegt Debbie geïnteresseerd. Ik geef haar een print. Ze kijkt er geconcentreerd naar en begint dan te glimlachen. "Wacht maar even..." zegt ze en pakt haar telefoon. "Jimmy boy!" roept ze enthousiast, "how are you and Izabel..." Ik kijk op het lijstje, heeft ze nu James Franco aan de lijn. Die heeft regelmatig dates met Izabel Pakzad. Franco wilde absoluut niet, kan ik me nog goed herinneren. "Well I was wondering why you were dating a Kindergarten graduate?" zegt mijn schoonmama onbeschaamd. "Yes...and Jimmy you know you could be dating the university..." Ik kijk naar Soof en fluister, "zij en James Franco?" Soof knikt. "Yes, right now honey, I am horny..." Ze verbreekt de verbinding. "James en ik hebben een afspraakje over een kwartier," zegt ze, "deel hem maar in bij de film." "Echt?" zeg ik. "Belinda," zegt mijn schoonmoeder op docerende toon. "Wie kan mij nu weigeren? Zeker niet als ik hem totaal suf geneukt heb..."

Dacht je dat je van me af was, Sjoukje? Ik had even een time-out, maar ik ben er weer. Mijn film die ik met Emma Thompson heb gemaakt is een groot succes. Ach, eigenlijk is het natuurlijk de film van Emma, maar ik ben wel opgevallen. Zelfs mijn vader is onder de indruk. Hij heeft net zijn uitgeverij verkocht en wil veel tijd doorbrengen met Marie-Claire. Dat bevalt me helemaal niet. Volgens mij heeft MC een hekel aan me. Aan mij? Kun je dat geloven? De meest veelbelovende actrice van dit moment? Dus probeer ik papa een nieuwe hobby aan te praten. Iets waarin hij zijn creatieve ei kwijt kan. Hij heeft Emma financieel gesteund en is aangenaam verrast door de inkomsten van de film, die heen succesvol is in Frankrijk, Engeland, Canada en de VS. Heel subtiel weet ik hem voor te spiegelen dat hij eigenlijk ook een filmproductiebedrijf moet beginnen. Marie-Claire probeert het allemaal tegen te werken. Heeft het over 'schoenmaker hou je bij je leest' en "we zouden toch op vakantie gaan?" Echt ik moet van dat wijf af. Gelukkig ziet papa de voordelen van het productiebedrijf vanwege de belastingvoordelen. Dus besluit hij toch Marie-Claire Productions op te richten. Gelijk ruzie in de tent. Marie-Claire is woedend, papa noemt haar een 'overdreven jaloerse trut' en het einde van het liedje, ze vertrekt en papa hernoemt zijn bedrijfje in Montreal Productions. Emma Thompson tipt hem dat ze een Frans-canadese film kan maken. Ze wil Six degrés de liberté van Nicolas Dickner verfilmen. Een boek over een Frans-Canadees meisje en een van mijn lievelingsboeken het gaat over Kim. Kim stapt blind in de eerste de beste trein die voorbijkomt. Ze heeft geen idee waar ze naartoe gaat, ze wil alleen maar weg. Ze heeft net de liefde van haar leven verloren en weet niet hoe ze verder moet. Ze komt terecht in een klein havenstadje aan de kust van Cornwall, waar ze op de kliffen lange tijd naar de zee staart, in de hoop een uitweg te zien uit het diepe verdriet dat haar heeft overmeesterd. Janet is net op weg naar haar oude cottage, als ze een jonge vrouw op de kliffen ziet staan. Uit angst dat zij zichzelf iets aan zal doen, rent Janet naar haar toe en weet haar ervan te overtuigen mee te gaan naar haar huis. Daar aangekomen vertelt Janet het verhaal van Leandra, wier verleden veel overeenkomsten vertoont met dat van Kim, die gered werd en jarenlang als vuurtorenwachter in het dorp bleef. Kim is diep ontroerd door de tragische liefdesgeschiedenis. Geeft Leandra’s verhaal haar de kracht om zelf weer in de liefde te geloven? Papa belooft de film in productie te nemen, maar kan dat niet alleen. De kosten zijn simpelweg te hoog, bovendien heeft hij geen toegang tot de bioscopen. "Ik weet het," juich ik en vertel over Sonja die ook een eigen productiebedrijf is begonnen en samenwerkt met Sunstar dat eigendom is van Debbie, de beroemde onderneemster. "Only Sonja" zegt Emma, "I thought Marilyn is a joint venture between Sonja, Sjoukje en Margot." "Eh Yes," zeg ik, "that is correct, but Sonja is the brains, shall I contact her? And I want to play Kim, please daddy?"

Het geld stroomt binnen. Niet bij mij persoonlijk uiteraard, maar bij Marilyn Productions. Geld trekt geld aan, zoals ik al jong geleerd heb. En Madonna zong het al, "only boys who save their pennies, make my rainy day!" Soof heeft dagwerk aan het verwerken van alle investeringsverzoeken en daarbij moeten we voorzichtig zijn, want niet iedere investeerder is gelijk betrouwbaar. Maar mijn Soofje werkt met AI apparatuur van haar slimme moeder die moeiteloos the good van the bad & ugly selecteert. Zelf hou ik me bezig met toekomstige projecten voor ons filmbedrijfje. Want terwijl Sonja en Sjoukje zich bezig houden met de nieuwe film over Chrissie en haar pop Debbie (alias Ruth Handler en Barbie) kijk ik uit naar toekomstige projecten, de scenario's stromen binnen en is erg interessant, een film die 'Jeanne' moet gaan heten en gaat over Jeanne d'Arc waarbij de hemelse stemmen afkomstig zijn van een lesbische abdes van een klooster die het boerenmeisje omtovert in een geharnaste bevrijdster van Frankrijk. Ik lees het met rode konen en snel vervolgens naar Sjoukje die me meehelpt in onze zoektocht naar een nieuw script. Sjoukje is gelijk enthousiast als ik de opzet van de film pitch. "Dit zoek ik nu," zegt ze, "wie heeft het geschreven?" "Ene Marie-Claire," zeg ik.

Sjouk en ik besluiten de talentvolle schrijfster op te zoeken en we maken een afspraak met haar manager. Dat blijkt een oude bekende te zijn, "JEan-Claude, de vader van Louise. De man die Sonja toen bijna strikte voor een boek. En ik kan me herinneren dat Marie-Claire zijn vriendin is. Maar verrassing, verrassing als we op onze afspraak arriveren, treffen we naast Jean-Claude zijn dochter Louise aan. Die blijkt enorm veranderd en bekent dat ze het scenario onder een andere naam heeft ingestuurd omdat ze bang was dat haar eigen naam te bekend was. "I only want to help daddy," zegt ze timide, "he made a fortune with the film I made with Emma Thompson. And now I would like to offer you a deal. "My father owns the rights to a famous book which is set in Cornwall, but his company is to small to finance the project. I am offering you the Jeanne scenario and the scenario which Emma wrote from the novel in Cornwall, we like to produce both films with Marilyn and Sunstar, I will play the lead in both films wihout getting paid." Mijn mond valt open. Is dit echt Louise? Ze is heel anders dan in Egypte. Heel zakelijk en bereid zichzelf op te offeren voor haar vader. Naast hem hoor ik echter Sjoukje snuiven. "Ik wil Jeanne d'Arc spelen," fluistert ze.

Terug op het hoofdkantoor van Marilyn beleggen Sjouk en ik een vergadering. We hebben inmiddels beide scripts gelezen en die zijn fantastisch. Bovendien zijn ze beiden low budget. Ook de Jeanne d'Arcfilm, want die speelt voornamelijk in een Middeleeuws klooster en daar struikel je over in Frankrijk, zeker leegstaande. Dus geen dure decors of kostuums want de abdes en Jeanne zijn voornamelijk naakt in de film. Sjoukje is het helemaal met me eens, alleen wil ze de rol van Jeanne. Margot is het met haar eens en claimt gelijk de rol van de Abdes (natuurlijk, horny horny). Maar Debbie vind het onzin, zegt dat Sjoukje haar handen vol heeft aan Chrissie en de pop en dat Louise momenteel heel bekend is dankzij de succesvolle film van Emma Thompson. "We kunnen ook een Franse en een Engelse versie schieten van die Jeanne film en Louise spreekt van haar moedertaal Frans. Soof is het met haar moeder eens, Sonja trekt partij voor Sjoukje (natuurlijk) en ik?

Na een uiterst leerzame sessie met juffrouw Rodriguez die uitstekend les kan geven, zoals over triootjes in de lesbische liefde, waarbij ze niet schuwt om aanschouwelijk onderwijs te geven en Sjoukje en ik nog heel wat opsteken, horen we ook het een en ander over het leven aan een universiteit in de jaren vijftig. Helaas heb ik daar weinig aan want ik blijk me vergist me te hebben, Ruth Handler ging naar de universiteit in het midden van de jaren dertig (ze is geboren in 1916! Ik was in de war met de Barbiejaren die spelen wel in de jaren 50. Ik laat het maar zo omdat de film geen biopic is over Ruth Handler, maar over een fictieve studente. Dus contact zoeken met Elisabeth Griffith. Die wil best helpen en ze belooft een aantal zaken op te schrijven en boeken en artikelen op te sommen over het onderwerp. Intussen zijn we al met de opnames begonnen, al moeten ook Sjoukje en ik onze tijd verdelen tussen de film en onze productiemaatschappij.

Sjoukje komt aanzetten met "Jeanne" een zeer goed geschreven scenario over Jeanne d'Arc die in klooster hemelse stemmen hoort, maar die komen van de lesbische abdes die het jonge herdersmeisje verleidt. Pittig materiaal, pure fictie natuurlijk, maar Hollywood heeft zich nooit veel aangetrokken van historische nauwkeurigheid. "Wie heeft het geschreven?" zeg ik. "Ene Marie-Claire," zegt Sjoukje, "volgens Belinda is het de vriendin van Jean-Claude de ex van Debbie. Ze heeft een afspraak met hem gemaakt." "Hou me op de hoogte," zeg ik, "hoe gaat het met het passen bij mijn moeder?" "Fantastisch," zegt Sjoukje, mij iets te enthousiast. "Ja, ja," zeg ik. "Ben je weer jaloers," zegt Sjoukje plagend. Ik haal mijn schouders op en bestudeer mijn eigen scenario voor de film over Chrissie en Debbie. Camerastanden, mise en scene, decors. Laat in de middag belt Sjoukje dat we weer eens gaan vergaderen, over het script van Jeanne.

Tot mijn verbazing hoor ik dat Louise het scenario heeft geschreven voor Jeanne. Het schijnt dat Jean-Claude ook een productiebedrijfje heeft opgericht en twee scenario's wil verfilmen. Een door Emma Thompson over ene Kim in een dorpje in Cornwall en Jeanne door mij. Ik protesteer en krijg bijval van Debbie die vindt dat ik mijn handen al vol heb. Maar het dilemma is dat Sjoukje graag de Maagd van Orleans wil vertolken (en drie keer raden wie zich aanbiedt voor de rol van Abdes?). Uiteraard steun ik mijn vrouw maar Soof en Debbie vinden het onzin. Sjoukje heeft al een film en Louise kan beide films doen. Dan krijgen we de scenario's gratis. Ik ben gelijk in de contramine net als mjjn mooie jonge vrouw. Ik noem Louise een over het paard getild klein kind, maar de stemmen staken. Twee zijn voor Louise als Jeanne en twee tegen. Margot en Belinda moeten nu uitkomst brengen. Margot is zeer beslist. Sjoukje moet Jeanne spelen. Nu is het drie tegen twee. Als Belinda voor Louise stemt staken de stemming en krijgt Debbie als de hoogste baas de laatste stem. Verwachtingsvol kijken we naar Belinda...

Voor ons was het eigenlijk allang een uitgemaakte zaak over wie de hoofdrol gaat spelen als er een film over Jeanne d’Arc schijnt te komen: ikke natuurlijk, wie anders!
Mijn rollen in het vertolken van de meest legendarische grootheden in de geschiedenis zijn stuk voor stuk en ongekend succes en hebben me inmiddels al letterlijk meerdere Oscars opgeleverd. En voor mijn rol als Cleopatra staat mij eenzelfde lot te wachten: weer zo’n beeldje erbij voor op de schoorsteenmantel. Geen twijfel over mogelijk wat dat betreft. Iedere filmt waaraan wij meewerken en die over het leven over een grootheid uit de vrouwelijke geschiedenis gaat, die zal toch wel vanzelfsprekend door mij worden vertolkt. Het is nu eenmaal een gave van me omdat zo realistisch te kunnen. Mooi, scheelt weer een hoop tijd met plannen of audities afnemen natuurlijk. En tijd is geld. Logisch.
Maar toch zijn de meningen daar niet zo eensgezind over als mijn vrouw en ik en eigenlijk alle medewerkers van ons best succesvolle bedrijfje dachten. Want die troela van een Louise komt weer eens roet in het eten te gooien. Mevrouw heeft precies één (redelijk succesvol, dat moet ik toegeven) samen mogen werken met Emma Thompson en nu denkt ze meteen dat ze de nieuwe Sjoukje is. No fucking way!!!
Mevrouw heeft nu al de grootste sterallures van heb ik jou daar en wil even doodleuk de hoofdrol in die Jeanne d’Arc gaan lopen te spelen. Ja maar hoor ‘s, dat gaat zomaar niet! Voor een dergelijke rol heb je echt wel meer acteerervaring nodig hoor. En nog los daarvan, een andere vrouw die zich door een hemelse influistering van MIJN Margot Robbie zal laten beïnvloeden? Ik dacht toch zeker van niet hè! Al hoef ik daar misschien helemaal weer niet zo bang voor te zijn, want ik denk dat als Louise de kans krijgt, ze Margot Robbie uit het script knikkert en Sonja komt smeken of zij die rol niet veel liever op zich wil nemen. Maar zover is het allemaal nog niet natuurlijk.
Ik ben het totaal niet eens met de gang van zaken en zit met een soppend kutje tijdens de eerste de beste ingelaste spoedvergadering het script nogmaals aandachtig door te lezen. En ja, misschien dat ik daar dan ook wel een klein beetje over de hemelse inbreng van Margot Robbie fantaseer. Het script is gewoon waanzinnig goed. Echt niets op aan te merken. En als ik niet beter zou weten, dan zou ik zweren dan mijn eigen Sonja het had geschreven. Maar nee, het blijkt dat Louise dit script heeft geschreven, onder een pseudoniem. Nou, eerlijk waar Louise, mijn complimenten! Ik kan niet anders zeggen. Maar die hoofdrol is en blijft toch echt voor mij hoor! Nietwaar dames? Ehm… dames???

Natuurlijk staat Sonja onvoorwaardelijk achter mij. Zij wil immers ook maar wat graag zien dat haar film toch wel een Oscar krijgt en met mij in de hoofdrol is succes toch wel een garantie. Maar dan blijkt opeens iedere belanghebbende (en dat zijn er toch weer meer dan ik dacht) een zegje te hebben. Natuurlijk, jullie mogen allemaal wat zeggen, jullie mogen allemaal overal iets van vinden, zolang ik maar mijn zin krijg. Zo legt Debbie opeens haar tieten en mening op tafel en blijkt mevrouw te vinden dat ik al meer dan genoeg hooi op mijn vork heb op dit moment. Hooi op m’n vork??? Ik ben toch zeker geen boer!
Maar goed, met haar meerderheidsbelang bij onze samenwerkingspartner, heeft Debbie echt gewoon wel wat in te brengen. Dat ze jammer is, dat is gewoon heel erg jammer natuurlijk. Vooral voor mij dan. Sofie kiest – ongetwijfeld weloverwogen als altijd – de kant van haar moeder. Het is nu dus de twee hooggebergtes tegen Sonja en mij, oftewel 2-2. Ik realiseer me meteen dat Debbie, als voornaamste geldschieter met haar bedrijf, de belangrijkste stem zal hebben als het er op aan komt. Als dit de einduitslag van de stemming zou zijn, dan is Debbies stem doorslaggevend en zal ik mijn rol moeten afstaan aan Louise. Verwachtingsvol kijken we allemaal naar Margot. En ja, natuurlijk kiest die mijn kant. Seks met Louise vindt ze vast niet erg, maar ik haar precious. En dat ben ik natuurlijk niet voor niets. 3-2 in mijn voordeel dus. Het lijkt we een beker-finale…
Nu kan Belinda de doorslaggeven. Als zij zich van haar stem onthoudt of mijn kant kiest, dan wint “team Sjoukje”, maar als ze tegenstemt, dan staat het weer gelijk en is Debbies stem dus doorslaggevend en zal “team Louise” winnen.
Belinda weet hoeveel geld ik gemiddeld in het laadje breng en kiest dan ook hopelijk mijn kant. Maar ik kan haar geen opbrengsten garanderen. ten minste niet zwart op wit. Gevoelsmatig natuurlijk wel en de opbrengsten zullen zeer riant zijn, zoals altijd het geval is bij mij. “Fuck, dan doe ik die film ook wel gratis. En krijg je het deel dat je normaal gesproken ook zou krijgen als het wel een goed betaalde hoofdrol zou zijn. En ik tover nog wel wat anders leuks uit mijn hoge hoed. Of diepe muts liever gezegd”, stel ik Belinda met een strak gezicht voor. Ik mag dan misschien niet van die machtige bazooka’s als Debbie en Sofie hebben om op tafel te kunnen leggen, maar ik heb wel wat anders: een onvermoeibare grillige tong, watervlugge vingers, een neus die ik maar wat graag in een andermans zaakje steek en geld, heel veel geld. Geluk is niet te koop? Nou, echt wel hoor. ten minste, als Belinda voor mij stemt dan… Maar of het werkelijk genoeg is om Belinda over de streep te trekken, weet ik niet. Onze arme schat moet natuurlijk kiezen tussen twee kwaden: team Sjoukje, waar beste vriendin Sonja deel vanuit maakt, of team Louise, waar haar bloedeigen vrouw juist deel van uitmaakt. Geen gemakkelijke keuze en ik ben ook blij dat ik die keuze niet hoef te maken. Want welke beslissing ze ook neemt, ze zal er mensen mee teleurstellen. Maar een puur zakelijke beslissing mag nooit onze vriendschappen in de weg staan en staat daar natuurlijk ook geheel los van. Maar vertel dat maar eens aan je gevoel… Of aan die van Belinda beter gezegd.

En eigenlijk zou ik me hier ook helemaal niet zo druk om moeten maken. Het is immers niet zo dat ik zonder mijn rol als Jeanne d’Arc niets te doen zou hebben. Want wat dat betreft heeft Debbie ergens misschien ook wel een heel klein beetje gelijk: ik ben een druk bezette meid. Als deze rol aan me voorbij zou gaan, komt er vast en zeker wel een volgende, eentje waar ik ook vast en zeker weer Margot als vaste tegenspeelster zal hebben. En het is al helemaal niet dat ik iemand anders niet gun. Maar Louise… Tja, onze rivaliteit zit nogal diepgeworteld inmiddels denk ik dan. We zijn in een eeuwigdurende strijd om de aandacht van mijn vrouw verwikkeld, een strijd die er voor mij helemaal nooit zou moeten zijn. Wat Sonja betreft behoort Louise zeker niet tot mijn concurrentie. En juist met Louise – en dan ook echt alleen met Louise – heb ik steeds weer die drang om mezelf te moeten bewijzen aan Sonja. Soms ga ik bijna denken dat ik haar zelf wel degelijk als concurrentie beschouw en dat ik bang ben om mijn Sonja aan haar te verliezen. Verwachtingsvol kijken we opeens allemaal naar Belinda. We willen echt geen extra druk op je schouders leggen hoor lekker ding, maar de keuze die je zo gaat maken, kan wel eens verregaande consequenties hebben… Wat gaat het worden: team Sjoukje of team Louise...

Tijdens de discussie zit ik stiekem het script van Jeanne te lezen, en voor ik een beroemde regisseur werd was ik in de eerste plaats een gevierde en succesvolle schrijfsters van romans, dus weet ik het een en ander over stijl. En de stijl van 'Jeanne' komt me bekend voor. Het is zo fucking good dat ik begin te twijfelen, dit kan nooit het debuut van die saaie Canadese tuthola zijn. Hier is meer aan de hand. Maar goed terug naar de vergadering. Iedereen kijkt verwachtingsvol naar Belinda die wat schaapachtig grinnikt. Voor ze echter haar mond kan opentrekken, gaat de deur open en stapt Emma Thompson binnen. De anders zo beminnelijke actrice/schrijfster en regisseur, lijkt momenteel op een wolvin die op het punt staat een complete schaapskooi te verscheuren. Ik heb dat gevoel ook een keer gehad toen een medewerkster van mijn uitgeverij een manuscript van mij had gejat en onder haar eigen naam wilde uitbrengen bij een andere uitgeverij. Het kostte me nog de nodige moeite moeite om te bewijzen dat het mijn boek was. "Where is that little cunt?" hoor ik Emma zeggen met haar onberispelijke Britse accent. Ik zie Louise een graadje bleker worden en paniekerig om zich heen kijken. Debbie neemt haar rol als ringmistress van dit circus op zich. "Emma," roept ze, "what is the matter..." Emma smijt een script op tafel. Debbie graait het naar zich toe. "What is this?" "The scipt of Jeanne," zegt Emma, "I gave it to that Canadian bitch to learn from it, but she pinched it and rewrote some pages and claimed it was written by her..."

Iedereen kijkt naar Louise, die zich inmiddels heeft hersteld. "Can you proof anything of this?" zegt ze brutaal. En ik zie Emma bijna exploderen. "Ofcourse dear," zegt ze zoetsappig en ze schuift een document over de tafel. Soof pakt het en leest de tekst aandachtig. "It's from the notary office," zegt Emma, "Since a few years I deposit all my writings at the notary office of Blackwell, Jones & Saunders, all since a few years ago a secretary did the same thing as this stupid girl..." Iedereen kijkt weer naar Louise die haar ogen neerslaat. "I am sorry I wanted to help Daddy and I really want to act in a Sonja van Ravensteinfilm." Ze begint te huilen, maar niemand schijnt medelijden te hebben. "I have read parts of the script and I already knew this script was too good for an amateur," zeg ik. Emma lacht me dankbaar toe.

Als ik weer met Sjoukje alleen ben, besluiten we eerst onze Ruth Handlerfilm af te maken en dan Jeanne op te pakken. Emma is blij dat we het script aankopen en vraagt geen groot bedrag op voorwaarde dat ze ook een rol in de film mag spelen, niet die van de abdes, maar van een engel die ook in het script voorkomt. "Snap je dat nou?" vraagt Sjoukje, "had ze echt gedacht er mee weg te komen?" Ik vertel enkele voorbeelden van beroemde schrijvers die hetzelfde is overkomen, zoals Maarten 't Hart en mijzelf. Sjoukje kijkt me verschrikt aan. "Is het zo makkelijk?" "Nou dat niet, maar bewijs maar eens dat het manuscript van jou is. Auteursrecht is verschrikkelijk moeilijk te bewijzen. Het was heel slim van Emma om het te registeren bij de notaris." Waarna ik met mijn mooie vrouw en favoriete actrice ons bed op zoek voor een nieuwe stap in de wederzijdse verkenning van elkaars lichaam. Maar net als ik mijn mond op de natte vagina van Sjoukje druk, gaat de telefoon. Nog voor ik opneem weet ik al wie er belt. "Hallootjes met Belinda," hoor ik aan de andere kant van de lijn, "stoor ik?"

Wat een waanzinnige vergadering was dat. Een moment was ik het centrum van een belangrijke beslissing. Mijn stem was beslissend. Maar de inval van Emma Thompson verschoof alles weer. En Louise kon af door een zijdeur. Soof en ik konden weer toeslaan, want de aankoop van het script van Jeanne en de rol van Emma in de verfilming kwam tot stand dankzij mijn briljante Soofje en haar contracten. En ik telde de centjes die er mee gemoeid zijn. Wat een heerljk vak. Terug in onze Batcave amuseer ik me kostelijk met mijn prachtige vrouw en bestijg haar tweelinggebergte met de moed van een ervaren free style climber en begraaf mijn gezicht in het zachte vlees. Dan gaat de telefoon. Vloekend strijk ik mijn hand uit en pak het apparaat. "Mortitia Undertakers, we always put you at least six feet under," zeg ik op lugubere toon. "Belinda?" hoor ik de stem van Emma Thompson. "Hai Emma.." zeg ik, "what's up, honey?" "I am working on a BBC television serial," zegt de Britse. "Tsjing!" klingelt de kassa in mijn hoofd. "And we need a few Americans to star..." "You have come to wright address, dear," zeg ik zoetsappig.

"I thought so," zegt Emma. "It's called Tenderfoot and it's about an Englishman who is going to the American Wild West where he is considered to be a green as grass foreigner without any experience. He is a lord, a sharpshooter and with good manners and British stiff upper lip. In the West he willl meet a famous American saloongril, who sings and dances and he falls in love with her...it's a great part for Sjoukje...and we will shoot it in the period that Sjoukje has no other engagements. Can you help me?" Mijn oren tuiten als ik hoor dat het hier gaat om een eersteklas productie waar veel geld aan besteed is en waarbij historici zijn aangetrokken om alles zo waarheidsgetrouw te maken. Dat zal Sjoukje zeker bevallen. "And how much are you paying her?" vraag ik. Het bedrag dat Emma noemt, doet me even slikken. Jezus wat een nullen achter de komma (ja kinders in het Engels, zetten de britten en yanks een komma ipv een punt in de bedragen). De kassa in mijn hoofd maakt overuren. "I will contact her ASAP," zeg ik. Even later bel ik huisje Weltevree en krijg een knorrige Sonja aan de lijn. "Hallootjes met Belinda," zeg ik, "stoor ik?"

Als ik verbinding met Belinda verbreek, kijk ik naar de vochtige plek tussen de dijen van mijn Sjoukje. Hoe kan een lesbienne daar nu weerstand tegen bieden. Dus druk ik mijn mond op haar schaamlippen en lik haar spleetje en clitje. Ze kreunt van genot. "Oh schat," kreunt ze, "daarom hou ik zo van je, je bent zo geweldig met je mond..." "Alleen met mijn mond," zeg ik en duw er een vinger bij. Sjoukje kreunt van pure extase, zeker als ik ook haar aarsje penetreer met mijn duim. "Oh god, goood," kreunt mijn lieveling. We kussen elkaar weer uitgebreid, terwijl ik mijn mooie muze blijf penetreren met mijn vingers. In een standje 69 liggen we even later elkaar te likken en vloeien de kutsappen overvloedig. Als we na een aantal meervoudige orgasmes eindelijk niet meer kunnen, liggen we uitgeput naast elkaar. "Wie belde er nu?" zucht Sjoukje verzadigd.

"Oh Belinda, ze heeft een nieuwe rol voor," zeg ik, "Emma Thompson maakt over enige maanden een nieuwe Britse serie die speelt in het Wilde Westen van 1870. Joe Alwyn speelt de rol van Lord Frederic Longwood, die zijn adellijke titel opgeeft en naar het wilde westen trekt vanwege het avontuur. Door zijn Britse uitstraling wordt hij gezien als een Tenderfoot, wat ook de titel is van de serie. Wel is Longwood een scherpschutter en een goede bokser. Hij arriveert in het stadje Churchville in Arizona en wordt verliefd op de mooie Adelaid Montana, een zangeres in de lokale saloon. Adelaid is onder de indruk van de charmante, goedgemanierde Brit en neemt hem in bescherming, omdat ze meer mensenkennis heeft dan de onervaren tenderfoot. Al snel blijkt de ruwe rancheigenaar McDowell ook interesse te hebben in Adelaid." Sjoukje heeft ademloos geluisterd. "Klinkt goed. Emma is de producent en regisseur van de serie die zal worden geregisseerd door diverse regisseurs," ga ik verder, "en volgens Belinda verdien je een smak geld met deze rol. Doe je het?"

Nee natuurlijk niet Belinda, jij stoort toch noooit??? Het is al heel wat dat je belt, want meestal kom je net tijdens zulke lekkere seks met Sonja als een losgeslagen bizon ons neukpaleisje binnenstormen. Maar goed, daar heb ik natuurlijk lang niet altijd invloed op.

Wanneer Sonja en ik lekker naast elkaar liggen uit te dampen na wat in mijn ogen onze beste seks samen EVER is geweest (ja, ik weet het, dat zei ik ook over onze vorige keer dat we seks hadden. En dat was toen ook echt zo, maar deze keer was gewoon nog beter. Sorry…) vraag ik haar uiteindelijk toch maar voorzichtig wie er belde. Ik wil natuurlijk niet dat Sonja het gevoel krijgt dat ik constant op haar in de gaten hou of dat ik bang ben dat een klasgenootje van mij haar probeert te benaderen. Want als het aan mij ligt, dan mag ze met mijn hele klas… Eén voor één of allemaal tegelijk, dat maakt me niets uit, als ik alle “juicy details” maar krijg te horen.
Maar het bleken geen hete schoolmeisjes te zijn. Ook geen smachtende latina leraressen van mijn Uni. Nee, zelfs geen hitsige Louise… Het was onze alom gerespecteerde en hardwerkende agente en goede vriendin Belinda te zijn.

Via Emma Thompson heeft ze een nieuwe rol voor mij in haar schoot geworpen gekregen. Dit keer niet eentje over een historisch gezien super belangrijke vrouw (gelukkig niet, want dan kan Sonja ten minste het script voor een verfilming over Aphrodite voor haar rekening nemen…, dacht zij hoopvol…). En ook geen lesbisch epos of iets van dien aard.
Nee, dit maal ben ik gevraagd voor een serie dat zich afspeelt in het Wilde Westen van 1870. Joe Alwyn (ja ja, zelfs ik moet een mannelijke tegenspeler soms even Google-en, want ik ken ook niet alle buurtjes hier in de Hollywood Hills hoor) speelt de rol van Lord Frederic Longwood (god, ik mag met mijn overduidelijke voorkeur voor dames toch hopen dat die achternaam niet dubbelzinnig bedoeld was), een Britse knakker die zijn adellijke titel opgeeft om in het wilde westen zijn geluk te zoeken. Door zijn Britse uitstraling wordt hij gezien als een Tenderfoot. Dat schijnt dan ook de titel is van de serie te worden. Deze beste man wordt verliefd op Adelaide Montana, een zangeres in een saloon. Ja, zo heette dat in die tijd denk ik, een zangeres in een saloon. Misschien niet zoiets als dat strippers liever zeggen dat ze danseressen zijn of zo??? Die Brit valt natuurlijk als een blok voor deze Adelaide (zeker geloofwaardig wanneer ik die rol op me zou nemen) en Adelaide op haar beurt is ook wel onder de indruk van de charmante, goedgemanierde Brit. Vertrouwend op haar mensenkennis (en bij het gebrek daaraan bij meneer Longwood) en Adelaide hem in bescherming. Maar dan blijkt de ruwe rancheigenaar McDowell ook interesse te hebben in Adelaide.
Helaas voor onze trouwe lezers en luisteraars (voor het geval al deze onzin tegenwoordig in een of ander luisterboek-abonnement te koop is?) mag ik volgens de zojuist door ons ondertekende NDA niet meer over het script naar buiten brengen.
Na dat geintje van Louise is Emma wel even wat voorzichtiger geworden. En dat snap ik.
Maar wat Emma tot dusver heeft neergezet, dat spreekt me wel aan. "Emma is de producent en regisseur van de serie die zal worden geregisseerd door diverse regisseurs", gaat Sonja verder. Ze is oprecht enthousiast over het werk van een ander en dat voelt voor mij dan ook meteen weer extra goed. "En volgens Belinda verdien je een smak geld met deze rol. Doe je het?", luidt uiteindelijk de kernvraag van het hele gesprek dat we na de waanzinnige seks hadden.

Met de weinige informatie die ik heb (ik heb natuurlijk wel meer informatie, maar die kan ik hier vanwege die ondertekende NDA niet zo zonder meer met jullie delen of op het Internet plempen, dus…) heb me toch een goed beeld weten de vormen van de mogelijkheden. Ik moet daarbij ook meteen denken aan Wild Wild West met Will Smith. Nou ja, met Penelope Cruz en Salma Hayek (sorry Sofie…) denken. Die twee sexy dames in die waanzinnige jurken. Goeie decolletés (oké, dat lossen we in mijn geval dan wel met AI op…???). Op die hakken. Ja, dat wil ik ook! En dan zingen in een saloon zoals in de Moulin Rouge, maar dan met het gedurfde uit Coyote Ugle. Zingend bovenop de bar lopen. En overal vechtende cowboys om ons heen. Totdat Lucky Luke binnenkomt. Sorry, ik draaf door en gooi twee scripts door elkaar. Skip dat Lucky Luke gedeelte maar. De rest niet, want dat zint me wel. Dat dansen en desnoods een ouderwetse kleunpartij in een kroeg, da’s niet zo’n probleem voor mij. Dat hoef ik niet eens te acteren, dat kan ik zo ook nog wel. Ik kan alleen niet zingen. Maar in een uitgebreide portfolio van onze agentes staat vast wel een heet zangeresje dat mij wil laten zingen (door een microfoon dan hè, stelletje smeerpijpen!).

“Wie gaat die McDowell spelen in de serie, is dat al bekend?”, vraag ik Sonja. Want een script met Mister Longwood is natuurlijk leuk, maar ik klik nu eenmaal beter met een goede vrouwelijke tegenspeelster. “Zouden we anno 2026 daar niet een powervrouw voor kunnen nemen? Er waren ook in die tijd vast wel vrouwen met macht, toch? Het wilde westen was toch niet alleen maar stoere cowboys, Billy the Kid en Lucky Luke en lekkere vrouwen die als domme onnozele kinderdraagsters werden afgeschilderd? “Je bedoelt Robbie zeker?”, bijt Sonja me meteen toe. Maar ik schudt van niet. “Nee, die is te ongeloofwaardig. Te gek als Harley Quinn, maar niet het type powervrouw dat we hiervoor zoeken denk ik. Nee, ik zat te denken aan Sofia Vergara dan eigenlijk meer. Als meedogenloze kartelbaas was ze geweldig in Griselda. En ze heeft wel de uitstraling denk ik om in New Mexico te kunnen wonen of zo, op zo’n grote ranch. Ik denk dat we daarmee ook meteen een extra laag aan het geheel toevoegen. Niet alleen de eeuwige strijdt tussen goed en kwaad. Maar ook die tussen man en vrouw. Want waar zwicht deze Adelaide uiteindelijk voor? Voor het goed of voor het kwaad? Voor de man? Of voor de vrouw? Dus ja, als we de juiste persoon als McDowell hebben om het scripts te versterken, dan doe ik het zeker”, zeg ik tot besluit. Want wilde jullie (en Sonja) nu toch niet langer in spanning laten zitten of ik deze rol wil accepteren of niet.

Mijn mooie vrouw denkt altijd mee en nu heeft ze weer een g r a n d i o o s idee, niet een man als schurk, maar een powervrouw. Wantrouwig als ik ben denk ik gelijk aan Margot Robbie, maar mijn sexy Sjoukje is me voor. Sofia Vergara stelt ze voor. Ik ben nu ook enthousiast en bel gelijk Emma Thompson. Die stoor ik duidelijk in een vrijpartij met Greg Wise, haar hubby sinds 2003. Want ik hoor op de achtergrond zijn stem knorrig zeggen, "who the fuck is Sonja?" Gelukkig is Emma wat minder vijandig en luistert bereidwillig. Ook zij is enthousiast. "Oh that is a terrific idea, Sonja, I will call her agent and change the script. A power woman as antagonist, great. Thank Sjoukje and ask her for more ideas." Ik vertel Emma dat ik Belinda zal bellen om door te geven dat Sjoukje meedoet. Emma giechelt. "My Greg is also part of the cast, he will play the evil right hand of mrs. McDowell." Plotseling hoor ik veel gegiegel en gekreun en wordt de verbinding verbroken. "Volgens mij is Emma al aan het repeteren," zeg ik droog tegen mijn lief. Ik toets het nummer van Belinda in en tot mijn genoegen stoor ik ook haar in het liefdesspel. "You have reached Gladstone's knocking shop," hoor ik Belinda zeggen, maar ze doorbreekt haar toneelspel door zwaar te kreunen en te hijgen, "...all our girls are performing blow jobs or hand jobs at the moment. Please..." "Belinda," zeg ik, "ze doet het, Sjoukje doet die rol in die cowboyserie. "Echt?" zegt Belinda, "...momentje Soof ik ben even in gesprek...ja...centjes gaan voor het meisje schat...Hallo Son, wat goed, dan gaan we de contracten in orde maken. Er zit misschien ook een rolletje in voor Marilyn liet Emma doorschemeren. Die kleine is al een ster voor ze kan praten. Tada!"

Als Sjoukje en ik nog even de liefde hebben bedreven keren we terug naar ons huiskamer. Daar is onze nanny Dolores Valley bezig om de nieuwe ster te verschonen. Samen met haar prachtige moeder gaan we even kijken naar onze geweldige baby. "She is delightfull," zegt Dolores. We knikken. "Emma vroeg of je verder wilde denken over de nieuwe serie;" zeg ik tegen Sjoukje. "Wat is een tenderfoot eigenlijk," vraagt Sjoukje. "Oh zo noemde de bevolking van het Wilde Westen nieuwkomers die nog zeer onervaren waren met het ruwe leven in die wild west stadjes. Ze werden getreiterd, in elkaar geslagen, uitgedaagd etc. etc." "Klinkt ruig," rilt Sjoukje. "Nou ja, het was ook een ruwe tijd. Vrouwen waren er namelijk en als ze er waren waren ze meestal prostituee, schooljuf of danseres/zangeres in een saloon," zeg ik. Het was een mannenwereld. Dus maar goed dat jij er een extra vrouw in hebt gebracht."

“Een van mijn favoriete films Sjoukje, die twee dames laten mijn hart sneller slaan, veel snel, onder andere”


De contracten vliegen bijna de deur uit met Marilyn productions. Gelukkig heb ik de state of the art AI ter beschikking van mams. Debbie heeft naast een bescheiden inbreng, miljoenen, in het productiebedrijf Marilyn, te hebben gestoken , een schijntje ten opzichte van wat AI tegenwoordig kost. Het loopt als een trein. Belinda is iedere avond haar centjes aan het tellen en heeft de kelder al voorbestemd om daar al goudmunten op te slaan als een ware Dagobert Duck.

Gelukkig heeft ze vanavond tijd over om mijn buste te beklimmen nu zonder touwen en zonder fratsen tot we weer eens gestoord worden. Hopelijk niet weer ellende met mijn halfzusje Louise, die de zaak belazerde. Wat een wicht zeg.

Nee nu gaat het over een nieuwe productie. Het wilde westen, iets met een Engelsman van adel, die naar het wilde westen gaat en verliefd wordt op een dame van lichte zeden. Met mijn handen in mij zij pruilend wachtend op mijn Belinda die maar door tettert, heb ik er genoeg van. Ik zal mijn schatje eens verleiden met een kledingstuk dat ik ooit tweedehands gekocht heb. De jurk van Selma Hayek, uit de “wild wild west”, al moest ik het ietsjes vermaken om mijn borsten erin kwijt te kunnen. Ik wurm mij in de jurk en kan zo voor een hoeremadam doorgaan en loop vet in de make up, juiste kousen en haar opgestoken naar mijn lieve schatje die nog gewoon door ouwehoert alsof ze net begonnen in met praten. Als ik haar blik krijg valt ze abrubt stil en gaat de telefoon steeds verder van haar mond die openvalt. “Ik wil wel een rolletje in die film”, wat prima kan in deze jurk toch, zeg ik vol zelfvertrouwen en mijn borsten die nog groter lijken dan normaal met dit corset.

“Belinda je kwijlt “, en hoor aan de andere kant gegiechel van Sonja die via facetime letterlijk Belinda’s stilgevallen tetterklepje heel vochtig worden. “Wat denk je Sonja”, vindt je ook niet dat ik een rolletje kan spelen misschien sls hoerenmadam en druk Belinda’s openstaande kwijlende mond, en volledige gezicht in mijn enorme decolleté. Alsof ze verdrinkt nerm ik het gesprek over en zeg tegen Son dat we later terugbellen maar vergeet ze weg te drukken en krijgen een showtje hoe Belinda grondig wordt ingepalmd door mij en we onze vrijpartij gelukkig eerst afmaken. Son begrijpt het wel en mijn schatje zit al likkebaardend onder mijn rokken.

Even geen contracten.

De reactie op mijn voorstel om Sofia Vergara als slechterik proberen te casten voor de nieuwe serie, valt veel positiever uit dan gedacht. Want niet alleen zien ze dat voorstel wel zitten, maar word ik ook nog gevraagd om nog meer na te denken over de serie. Natuurlijk wil ik dat! Ik druk van huis uit al graag mijn stempel op alles, maar nu ze me er zelfs voor vragen en ik meer kan zijn dan slechts alleen die leuke actrice, grijp ik zo’n kans natuurlijk met beide handen aan. Dat mijn hart en ringvinger toebehoren aan de meest sexy en meest waanzinnige scriptschrijfster die ik ken, maakt het alleen maar gemakkelijker voor me. Zij zal me immers steunen waar ze kan hierin. Dit is echt dé gelegenheid voor mij om iedereen te laten zien dat ik meer ben dan een leuke actrice die de harten van miljoenen mannen, vrouwen, jongens en meisje over de hele wereld in sneltreinvaart verovert.

Emma Thompson helemaal happy dat ik er zo enthousiast op reageer natuurlijk. Die overweegt zelfs een klein rolletje voor Marilyn in de serie. Wellicht dat ik in de serie als meisje van vertier zwanger kan raken, al dan niet gewenst. Of dat de boosaardige McDowell bezwangert is door haar al evenzo gemene rechterhand, een rol die gespeeld zal gaan worden door de echtgenoot van Emma zelf. Want we hoeven natuurlijk niet altijd maar lesbische liefde uit te dragen. We hoeven niet altijd maar net te doen alsof heteroseksualiteit is uitgeroeid. Het Wilde Westen was immers een ruige periode, hoofdzakelijk gedomineerd door mannen. Hollywood heeft wat dat betreft nogal eens de neiging om dingen anders voor te stellen dat ze waren, over-romantiseren of hoe je het maar wilt noemen. Er was genoeg leed en onrecht in die tijd en dan hoeven we echt niet onder het tapijt te vegen. De Goldrush, De Amerikaanse Burgeroorlog, Cowboys en Indianen. Het is er allemaal mee verbonden. Dus wie weet, kunnen we nog een leuke Pocahontas of zo ergens in de serie brengen… Allemaal dingen waar ik met mijn lieve schatje de komende tijd over zal gaan brainstormen.

Belinda kan haar geluk niet op als ze het goede nieuws krijgt te horen. Als het maar geld, heul veul geld, oplevert. Geld en tieten. Die van Sofie welteverstaan. Daar is Belinda toch wel door geobsedeerd. En bij het zien van Sofie in de originele rekwisiet uit Wild Wild West, gehesen in de originele jurk van niemand minder dan Salma Hayek herself, snap ik ook wel waarom. Via Facetime kunnen wij al dan niet bedoeld nog even meekijken in de slaapkamer van Belinda en Sofie. En Sofie ziet er in die jurk werkelijk uit als een waanzinnige hoerenmadam uit z’n saloon. Dat ze in die jurk om een rolletje in de serie vraagt, verbaasd ons niet eens. En wat wij zien, geeft meteen een goede invulling aan welke rol dat dan zou moeten worden. De uitbaatser van de Western Saloon waar ik mijn geld verdien als aankomend zangeresje.
Via Facetime zijn Sonja en ik per ongeluk nog even getuigen van het prachtige liefdesspel van onze twee bijzondere agentes, hetgeen ons ook weer inspireert voor e en heerlijk potje bedspelletjes.

“Oh, ik zou het bijna vergeten lieverd. Yves Saint Laurent heeft me persoonlijk benaderd. In verband met een luchtje waar ze graag mij als beroemde actrice aan willen koppelen. Levert niet echt veel geld op, maar ze willen kijken of ze samen met mij een eigen van mij kunnen lanceren”, zeg ik tegen Sonja. Sonja is het type vrouw dat nieuwe mogelijkheden juist altijd alleen maar aanspoort, weer een reden waarom ik zo gek op haar ben. “En daarvoor moeten we zeker naar Parijs?”, lacht Sonja. “Niet we… Alleen ik”, zeg ik wat zenuwachtig. Enige teleurstelling spat toch wel van haar gezicht. Begrijpelijk, want ik weet hoe dol Sonja op Parijs is, de stad van de liefde. Zeker als ze daar met mij kan zijn…
Maar ik wil haar niet mee hebben dit keer. Niet vanwege haar of omdat ik iets anders daar van plan ben dan ik zeg. Ik heb geen scharrel in Parijs zitten en ben ook niet op zoek naar iets spannends daar. Nee, dit zal echt een puur zakelijk iets zijn. Maar ik begrijp de argwanende blik in de ogen van mijn vrouw. Want op het gebied van ontrouw binnen het huwelijk, ben ik toch wel een echte recidivist. Maar dit keer zal het anders zijn, echt waar…
“Vertrouw je me?”, vraag ik haar meisjesachtig en gooi mijn allermooiste rokkenjaagsterlach in de strijd. Sonja knikt, bedenkelijk, niet met de volste overtuiging, maar ze durft ook niet echt “nee” te zeggen. “Jawel, maar… Ik dacht… Parijs… Jij en ik”, zucht ze weer met een vleugje teleurstelling in haar trillende stem. “Ik doe dit ook een beetje voor ons schatje”, zeg ik geheel naar waarheid. “Lieverd, je weet dat ik van je hou. Er is geen ander. Echt niet. Ik hou meer van jou dan van mezelf. En dat zegt toch wel wat uit de mond van een meisje wiens leven bol staat van de zelfverheerlijking…”, lach ik voorzichtig. Sonja kust me, teder, liefdevol. “Als ik weer terug ben uit Parijs, gaan we snel wel een keertje samen, goed?”, stel ik haar voor.

De weken daarop staan helemaal volgepland met opnames. Opnames van het nieuwe Barbie project en de kick-off van de samenwerking met Emma Thomson over het leven van Jeanne d’Arc. Ik heb het er maar druk mee. En dan ook nog tussendoor meerdere keren overleg en dingen uitwerken voor haar geplande serie. Mijn schoolprestaties lijden er soms zelfs een beetje onder, al sta ik voor alle vakken nog steeds voldoende.
En dan is het voor mij tijd om naar Parijs te gaan, alleen, voor zakelijk overleg bij Yves Saint Laurent. Natuurlijk gooit mijn schoonmoeder haar tieten in de strijd in de hoop een plekje naast me in het vliegtuig te kunnen bemachtigen. Had ik daar mee ingestemd, dan hadden we zeer waarschijnlijk vrijend in de catacomben van het Louvre geëindigd. Maar ik ben sterker en wijs haar aanbod om mee te gaan vriendelijk af. En ook Margot Robbie, die opeens heel toevallig die week niets te doen heeft (ja ja) en voorstelt dat we gezellig met haar vliegtuig gaan, moet ik hierin teleurstellen. Ook haar wimpel ik af. Geen andere vrouwen dit keer. Ik ga alleen. Niet dat ik opeens geen zin meer zou hebben in ene spontane vrijpartij met Margot in het Parc d’Orsay of zo, maar daarvoor ga ik nu echt niet naar Parijs. Ik heb gewoon ontzettend de behoefte om Sonja eens een keer trots op mij te kunnen laten zijn. En haar echt eens te verrassen…

Die Sjoukje toch...Gaat lekker even pierewaaien in Parijs en laat drie zwaar bedroefde vrouwen achter. Sonja natuurlijk, de enige die daar recht op heeft, maar die is altijd druk met haar films bezig. En dan haar schoonmoeder, de prachtige Kristel, ook een beetje mijn schoonmoeder, want die doet het met Debbie de moeder van mijn vrouw. Ik troost Kristel met de belofte dat ze de kostuums voor Tenderfoot mag doen en dat valt goed. Niet veel later krijg ik de derde 'Sjoukje weduwe' op bezoek: Margot Robbie. Die doet heel stoer, praat aanvankelijk met geen woord over haar precious, maar dan komt ze met een aanslag op mijn grote zwakheid: geld. "Dear Belinda," zegt ze vals, "what is Sjoukje doing in Paris?" Nu heb ik geen idee, maar ik zie de begerige blik in de ogen van de Aussie en lach geheimzinnig. "My lips are sealed," zeg ik lief. "Really," zegt Robbie en pakt een rol bankbiljetten uit haar décollete. "How much to tickle your memory?" Ach lieve lezers van deze kroniek vol seks, liefde en verraad...wat is geld? Goed ik kan die laatste opmerking amper uit mijn strot krijgen, en verlangend kijk ik naar de knisperende nieuwe biljetten. "So...sorry," slik ik, "I gave her my word.." Getergd kijkt ze me aan, legt er nog een paar biljetten bij, maar ik zwijg. (Noodgedwongen, want ik heb echt geen idee wat Sjoukje gaat uitvreten in Parijs).

Emma belt op, ze is druk bezig met de casting en ze heeft een tip van Sjoukje gekregen over de rol van de eigenaresse van de saloon: mijn eigen Soofje. Kennelijk was haar jurk niet alleen bij mij een hit. "Has she any acting experience?" vraagt de Britse. Nee dus. Ik zie de riante gage al onze neus voorbij gaan, maar dan zegt Emma. "No problem, Hollywood is stuffed with actors and actrices who are better waiters than performers..Send het to the casting tomorrow..." Ik loop juichend naar mijn Soofje die het voorstel aanhoort. "Wat?" zegt ze verbaasd. "Ik actrice?" "Je bent er geknipt voor," zeg ik, "kom laten we de casting scene repeteren." Ik had uiteraard kunnen weten dat onze casting uitloopt op een scene die eerder thuishoort in een pornofilm, want als ik mijn Soofje weer in haar sexy jurk zie staan, branden alle stoppen bij me door en stort ik me op mijn tegenspeelster.

De volgende morgen ontmoeten we Emma die reuze lief is. Ze heeft haar echtgenoot, acteur Greg Wise, meegenomen, die een of andere schurk speelt in de serie. Samen met Soof doet hij de castingscene. Hoewel mijn vrouw natuurlijk bloednerveus is, blijkt ze een natuurtalent. Ze speelt een echte sloerie, voortdurend dronken en ik ben vol bewondering. Emma ook, gelukkig. Niet veel later wordt Soofje ingehuurd, nadat ze lid is geworden van de acteursvakbond (want zo hoort het in de VS). Emma vraagt ook of ze Marilyn kan inhuren. Ik zeg dat ik nog even de toestemming van Son en Sjoukje nodig heb, maar inwendig juich ik al. Jezus, ik ga een shit load of money binnenhalen met Hollywood: Sjoukje, Kristel, Soof en Marilyn zijn allemaal lid van mijn agency. Hallelujah, de Gravy train has arrived on Platform dollar! Soof gedraagt zich inmiddels als een echte diva, trekt zich terug om haar rol voor te bereiden en laat het aan mij over om alle contracten in orde te maken. "Kom je nog even repeteren?" zegt ze als ik eindelijk klaar ben. En dat lieve lezers levert een aantal scenes op die onder de censuur vallen.

Nadat ik met pek en veren ben weggestuurd bij mijn grote liefde Sonja, kan ik een filmcarrière wel vergeten. Daddy heeft een flatje voor me gehuurd in LA en daar zit ik de Hollywood pagina's van de kranten en bladen te spellen op zoek naar interessante rollen. Ik lees over de nieuwe serie Tenderfoot die Emma binnenkort gaat maken en zucht. Hoe kon ik toch zo stom zijn. Ik zie dat ze bezig zijn met de casting, de grote rollen zijn al vergeven, natuurlijk die omhoog gevallen nepactrice Sjoukje mag de saloongirl spelen. Nou misschien kan ze nog wel een echte hoer neer zetten, komt bij haar weinig acteertalent bij kijken, gewoon zich zelf zijn. Dan zie ik plotseling een interessante rol Cecile LaFarge, een uit Frans-Canada afkomstige vrouwelijke gunslinger, een kleine rol, maar wel een interessante. Ik moet die rol hebben, maar helaas pindakaas Emma zal me nooit toelaten. Dan als ik 's avonds tv zit te kijken, zie ik een fragment uit een film waarin de hoofdrolspeelster haar uiterlijk verandert, omdat ze gezocht wordt door de politie. De volgende morgen speur ik internet af en kom uit bij Maison Kitty, het bedrijfje van Kitty Royston. Zij is een voormalige Hollywoodvisagiste die tegenwoordig voor zowel de FBI als de georganiseerde misdaad het uiterlijk van mensen aanpast. Haar prijzen zijn niet gering, maar nadat ik daddy weer lief heb aangekeken, schiet hij mij het bedrag voor. De volgende dag gaat Kitty aan het werk. Met make up verandert ze mijn jukbeenderen en neus, duwt een valse set tanden in mijn monden en schuift groene contactlenzen over mijn ogen. Een bril met vensterglas volgt. Dan knipt ze mijn lange haar kort en verft het rood. Daarna leert ze me hoe ik mijn lichaamshouding kan veranderen door anders te lopen. Als ik in de spiegel kijk, schrik, ben ik dat, die lelijke vrouw met kort haar en een bril? 's Avonds vervals ik mijn cv waardoor ik onder mijn alias Stephanie Richard als tv actrice in divrse producties heb gewerkt.

Op de auditie zit ik tussen een kleine dertig actrices die allemaal de rol van Cecile LaFarge willen. Ze zijn allemaal waanzinnig knap, met grote tieten, lange benen en een tan. Alsof ze allemaal uit dezelfde mal komen. Ik voel me nog lelijker. Als ik eindelijk aan de beurt ben zie ik tot mijn grote schrik dat Emma bij de casting aanwezig is. Terwijl de casting directrice toekijkt speelt Emma met mij enige scenes uit de film. Al snel begint de casting mevrouw hatelijk te lachen. "She's sooo ugly Emma, let's not waste our time..." Maar Emma legt haar met een handgebaar het zwijgen op en zegt dan plotseling, "Pourquoi désirez-vous tant ce rôle ?" Snel antwoord ik, "parce que je trouve le personnage génial" Emma knikt, stelt nog meer vragen in het Frans en zegt dan tegen de casting Madam. "She's great, the character of LaFarge is rough, like the real Calamity Jane, not like Doris Day. And she speaks French perfect...show me her resume..." De castng mevrouw geeft haar mijn CV en Emma bekijkt het goedkeurend. "Who is your agent?" Ik zeg dat ik altijd alleen in Canada heb gewerkt en hier geen agent heb. "Please go to Agency Belinda," zegt Emma, "she will sign you for the part. Wellcome!"

Ik? Een rol in de film? Samen met Sjoukje? Voor ik het weet zijn we voor een eerste proefsessie en Emma heeft haar man meegenomen. Greg is aardig en speelt goed want ik heb het idee dat ik maar wat doe. Schijnbaar doe ik het goed en speel een half dronken hoerenmadam. En dat voor de echtgenoot van Belinda die al kleine dingetjes als contracten en andere kleinigheden regelt.

Ik begin er lol in te krijgen en moet zelfs een man, Greg aan mijn tieten laten zitten die in de jurk ruimschoots in beeld zijn. Ik heb niets met mannen en had liever dat Emma eraan zat. Maar ja het leven van een actrice in spee gaat niet over rozen.

Belinda is er gelukkig bij en glundert van oor tot oor. Vooral als ze het contract kan afronden en de getallen ziet. Wat een shitload of money.

Ik moet mijzelf grondig gaan inlezen en volledig in de rol komen dus trek ik mijzelf terug , nadat ik de papieren voor ons agency even snel klaarmaak zodat Belinda ze definitief kan maken en dompel mijzelf in het script, gekleed in een soortgelijke jurk die zowaar nog bloter is dan de vorige. Mijn tepels zijn niet zichtbaar maar als ik niet oppas dan schieten ze zo boven de stof uit. Nippelgate zal er niets bij zijn.

Ik wordt opgewonden van het lezen in het script als er een stoere vrouwelijke gunslinger naar het bordeel komt. Cecile Lafarge. En deze stoere chick is ruig en vues van de lange rit en ik moet haar van een kamer voorzien en een meisje. Het zal door de jurk en mijn fantasie komen maar vraag met een poeslief stemmetje of Belinda even willen komen repeteren, ondanks ze druk met Margot en Robbie aan het spelen is. Eerst zegt ze nee maar als ze de jurk ziet valt haar mond weer open en komt ze er gelijk aan.

Playing hard to get laat ik Belinda de stoere gunslinger spelen die wel ogen heeft voor mijn postuur en ik houd haar op afstand omdat ze stinkt van de lange rit en zij toch zo brutaal is en mij gretig en passievol kust. Belinda speelt haar perfect en neemt mij met dezelfde gretigheid en woest verlangen. “Eerst dit hooggebergte beklimmen”, hijgt ze al snel en het script is niet meer dan wat papier want ik ruk de legging van haar lekkere billen en begraaf mij in het lekkerste poesje van aarde. Vingers glijden recht naar haar G spot, want nat is ze meer dan genoeg en lik en zuig tegelijk op haar clitores en haar eerste sqirt sproeit heerlijk in mijn gezicht nadat ze het hele huis bij elkaar schreeuwde. “Wat ben je toch een lekker wijf”, kreunt mijn schatje en laat zich nog eens een paar keer goed klaarkomen tot ze onder mijn rokken duikt en deze hoerenmadam met haar lenige geile tongetje in beide gaatje tot meerdere orgasmes laat komen.

De kindjes gillen om aandacht en we moeten er beide om lachen want het lijkt alsof ze ons kopiëren en zelfs een diepe kreun produceren. Dus hoog tijd voor wat kindertijd.

Soofje is een veel betere moeder dan ikke. Natuurlijk hou ik van mijn schatjes die ik met veel moeite uit mijn vagina heb geperst, maar Soofje zorgt veel beter voor de tweeling. Als Juanita ons heeft geholpen om de kleintjes te slapen te leggen, ga ik mijn co-moeder nog even een glaasje drinken. Sofie vertelt over een nieuwe actrice op de set, ene Stephanie Richard. "Oh die ken ik," schreeuw ik gelijk, "die speelt Cecilia LaFarge in de tv-serie van Emma. Ik heb haar vandaag opgenomen in onze agency..." "Ze is erg goed," zegt mijn Soofje dromerig. "Een beetje nerdy qua uiterlijk, maar wel sexy en ze is lesbisch..." "Oh ja," zeg ik jaloers, "en ben je weer verliefd, sloerie!" Mijn Soof moet hartelijk lachen. "Ze haalt het niet bij jou, schatje," zegt ze. "Het is al goed," zeg ik en vertel over Margot Robbie en haar poging om mij om te kopen. "Ze kent wel je zwakke plek," lacht mijn Sofie. "Maar ik weet echt niet wat Sjoukje uitvreet in Parijs," zucht ik, "dus kon ik mijn lippen op elkaar houden..."

Na ons intieme intermezzo stort Soof zich weer op haar rol in Tenderfoot en schuif ik zuchtend achter de computer, want sinds Soof een ster in wording is, mag ik de contracten in orde maken. Gelukkig gaat de telefoon. "Guns for hire," roep ik gewoonte getrouw, "we never miss, pay us and the victim of your choice is already dead." "Hai Belinda, Emma speaking," hoor ik. "Hi Em," zeg ik joviaal, "do you need more stars from the agency. "Yes, hoor ik de stem met het onmiskenbare Britse accent zeggen, "we need a young actor, American, to play a cowboy at the ranch of Tenderfoot's enemy, I hired somebody but he is drunk all the time." "You have reached the wrigt number," zeg ik opgewonden, nog even en we leveren alle acteurs voor de serie. "I know just the right guy: 22, blue eyes, blond, comes from Montana and rides horses since he was a toddler." "Great," zegt Emma, "we audition him this afternoon." Ze hangt op en ik tik op de computer de gegevens van Dean Jones in. Jones heeft tot nu toe in verschillende tv-series en films bijrolletjes gespeeld als cowboy. Typische typecasting. Die jongen ziet er uit als een cowboy, dus wordt hij voortdurend als cowboy gecast. Ik bel hem op. Het duurt even voor hij opneemt. Ik hoor een vrouw giechelen, glasgerinkel en dan een ruwe stem. "What?" Ik leg hem uit dat ik een auditie heb geregeld en of meneer naar de tv-studio wil gaan om voor Emma auditie te doen. "Nope," hoor ik. Eerst denk ik dat ik hem niet goed heb verstaan. "What do you mean 'nope' ?"

"No," herhaalt Dean, "I am not doing it, you always cast me as a cowboy, I like to do Shakespeare, or a Tarantino movie, but not westerns..." Ach gus, meneer heeft sterallures. "But Dean you were born as a cowboy," probeer ik. "And this will season one with ten episodes, there are negotiating the second season and..." "You can shuff that part in your fat ass," zegt Dean ruw. Nu word ik kwaad. De ondankbare hond, hij zou een tekst van Shakespeare niet eens herkennen, al stond er in drukletters bij dat de Britse bard die geschreven had. En Tarantino? Fat chance... Ik wil nog wat zeggen, maar de verbinding is inmiddels verbroken. "Wat is er?' zegt Soof als ik aankondig dat ik even weg moet met de Beast. "Even een onwillige acteur laten zien dat hij blij mag zijn met een rolletje in plaats van het verwende jongetje van de klas te gaan uithangen..." En ik stuif naar onze gezinsauto en spurt in de richting van downtown Hollywood...Next stop: Dean Jones.

Hoewel ik het geld uiteraard boven alles stel, is mijn grote passie met de Agency dat ik met mensen kan omgaan. Ik ben een Mensen mens. Soms moeten mijn klantjes stroop om de mond worden gesmeerd en soms moeten ze een grote schop onder hun kont hebben. Dean behoort tot de laatste categorie. Het is niet zoals met mijn rock 'n' roll klantjes, al die verwende bleke aan drugs, drank en seksverslaafde kids die massa's geld verdienen en zich te pletter vervelen in between gigs. Niet dat acteurs niet van drugs, drank en seks houden, maar die zijn vaak niet zo verwend. In de VS en zeker in Hollywood is een op de 2 inwoners een acteur, scriptschrijver of regisseur. Om de kost te verdienen, werken ze als kelner, serveerster, schoonmaker of taxichauffeur. Dus je weet nooit of de man of vrouw die je koffie en appelgebak neerzet volgende maand doorbreekt in een nieuwe blockbuster. Maar dat zijn er maar weinig. De meeste wannebee acteurs en actrices blijven dromen en hard werken. En soms krijgen ze dan aanvallen van grootheidswaanzin, zoals Dean. Zou die vrouwenstem er iets mee te maken hebben?

Dean woont in een armoedige wijk van Hollywood, dus je vraagt je af waar haalt die jongen die waanideeën vandaan dat hij Shakespeare in The Park moet gaan doen. Tenzij een of andere producer het in zijn kop krijgt om Hamlet op te voeren met Clint Eastwood die mompelt "To be or not to be..that is the question..." Ik parkeer The Beast in een parkeergarage en loop door de wijk met mijn 'knucle duster' rond mijn vingers. Je weet maar nooit. Gelukkig kom ik heelhuids bij het bouwvallige complex waar Dean verblijft. Een jonge vrouw met een vrolijk gezicht en bruine krullen doet open. "Hello. who are you?" lacht ze. Ik stel me voor en ze laat me binnen. Dean ligt uitgestrekt op een wormstekige sofa een blikje Miller te drinken (It's Miller time!). "Good news," ga ik gelijk in het offensief, "after our telephone conversation I phoned Sam Weller of the Shakespeare Society and he is doing a new production of Romeo and Julia, and he still needs somebody to play Mercutio..." Allemaal bluf, maar ik zie aan Deans gezicht dat hij geen idee heeft wie Mercutio is. (Dat is tussen haakjes, de beste vriend van Hamlet die al snel in het stuk aan een degen wordt geregen als saté aan een stokje). Maar zijn vriendin is in de wolken. "Oh that is great, is it a big production?" Ik verzin gelijk een miljoenenproductie met veel glitter en glamour. Dean is zo stom dat hij niet eens in de gaten heeft dat voor zo'n grote productie Sam Weller niet Agency Belinda nodig heeft. Ik ga enthousiast door geef aan wat voor tekst (en vooral hoeveel) hij uit zijn hoofd moet leren en ik zie hem ineen schrompelen. "Eh...in normal English?" zegt hij aarzelend. "Oh, no the original Shakespeare tekst and without your Nebraska accent." zeg ik vals.

Einde van het liedje. Zoals ik al dacht heeft Dean zich groot gehouden voor zijn mooie, jonge vriendin die in hem een grotere acteur ziet dan hij zelf. Geconfronteerd met het onvoorstelbare: een rol in een toneelstuk van Shakespeare, stort de acteur in en geeft toe dat hij eigenlijk alleen op een paard kan zitten en schieten met losse flodders. "Tenderfoot wordt geschreven en geproduceerd door Emma Thompson," doe ik eer schepje boven op, "die heeft Shakespeare gespeeld, misschien dat ze later nog eens aan je denkt..." Wel moet ik het komende kwartier een ruzie uitzitten tussen Dean en zijn ambitieuze vriendin, die eindigt met slaande deuren en exit vriendin. Ik bied mijn cliënt aan hem naar Emma te rijden voor de auditie. Samen rijden we in The Beast naar de studio en ik lever Dean af. Als ik hem twee uur later ophaal heeft hij de rol. Emma roept me nog even bij haar. "Good choice Belinda, this boy is a real cowboy..but when I hired him, he asked me if was planning to do a film based on a Shakespeare film. Is he a bit bonkers?" Ik glimlach en zeg dat ik de contracten zal opmaken. Even later laat ik Emma weer alleen en rij Dean naar zijn armoedige onderkomen.

Weer thuis hoor ik Soof druk haar tekst opzeggen. Ik zucht en schenk mezelf een glaasje in. Maar dan komt mijn schatje binnen, slecht gekleed in een wit stringetje en vraagt of ik wil repeteren met haar. "Voor of na de seks?" zeg ik vol lust.

Niet herkende me! Zelfs Emma niet. Terwijl ik toch maanden met haar heb gewerkt aan de Canadese film waarin ik the leading lady was. Mijn nieuwe rol is een stuk bescheidener, maar na mijn faux pas met dat script van Jeanne, is dit voorlopig het hoogst haalbare. Wel kan ik nu heel subtiel proberen om Sonja bij de serie te betrekken. Ik weet dat Emma bezig is met de regisseurs en waarom niet Sonja, Oscar winnares ten slotte. Als ik tussen neus en lippen haar naam suggereer, zucht Emma diep. "She would be great, but she far to occupied with her own production company and her own films. I will not even try..." Hum, even nadenken. Want nu Sjoukje ergens in Parijs is en niemand lijkt te weten wat ze doet (neuken denk is, want zo'n del is het wel) kan ik gelijk meer werk van mijn grote liefde maken. Als Belinda mijn contract in orde maakt en mij ook niet herkend, gooi ik een balletje op. "Eh...miss Belinda, this is my first major part and I am a bit nervous. (Ja, ja, ik kan nog altijd goed liegen), is there anybody who can coach me a bit?" Belinda doet alsof ze nadenkt en noemt dan wat namen van beroemde acting coaches. "No, no," zeg ik, "they are Americans, I want an European coach, they are better...I have heard that Dutch coaches are the trend at the moment..." (Ja, dat zouden die stomme kaaskoppen wel willen, maar Belinda tuint er in met boter en suiker). "Maybe, Sonja van Ravenstein," zegt Belinda aarzelend, "she is very talented, but she has no time on her hands..." Ik doe alsof ik vreselijk teleurgesteld ben en dan krijg ik als troost van Belinda een kaartje voor een seminar waar Sonja een van de sprekers is. Een seminar over acteren.

De volgende dag zit ik met een brok in mijn keel op de eerste rij als mijn Sonja, mijn prachtige Sonja plaatsneemt achter de microfoon. Ze ziet er fantastisch uit, skinny jeans, zwart shirtje waarin haar mooie appelvormige borsten goed uitkomen, haren opgestoken, amper make up (heeft ze niet nodig). Ik ben over the moon. "Hello I am Sonja van Ravenstein," begint ze met die heerlijke stem. Ik voel het in mijn kutje warm en nat worden. "I use to be a writer, but now I am a producer and director..." Hoewel ze het mij iets te veel heeft over die over het paard getilde mislukte actrice die ook nog haar vrouw is, luister ik vol overgave naar haar heldere en humoristische verhaal over haar schrijverschap en hoe ze in Hollywood begon als script writer en nu met succes regisseert. Als ze klaar is mogen we vragen stellen. Ik steek mijn hand op. "Are you also interested in directing tv?" zeg ik. "Good question," zegt Sonja, "Tv is very interesting nowadays, there are excellent tv series, just as good as movies. But I simply have no time..." Anderen vuren nu vragen op haar af. Dan is het voorbij. Sonja zwaait naar ons en vertrekt gehaast.

De volgende morgen ben ik weer op de studio's. Emma is nog altijd bezig met de casting en heeft het zo druk, dat ze een vacature heeft voor een assistente. Ik solliciteer en vertel haar dat ik amper inkomsten heb, en hoewel ik als actrice wil doorbreken, dat ook de schoorsteen moet branden. Dus word ik aangenomen en mag regisseurs bellen die Emma graag wil inhuren. Geheel op eigen houtje bel ik ook Sonja. "Hello?" hoor ik. "Hello, I am Stephanie Richard," zeg ik, "I am the the assistant of mrs. Thompson, we are in the proces of hiring directors for the Tenderfoot tv show. Mrs, Thompson will be delighted I you could direct one episode..." "Sorry no time," zegt Sonja gehaast. "Oh please consider mrs. Van Ravenstein," zeg ik, "the BBC and mrs. Thompson think you are the number one director of the USA and Europe at the moment. An Academy Award Winner. Als HBO who will co produce the show have asked for you." Ik hoor Sonja zachtjes zuchten. "I am sorry, even one episode is not possible...but thanks for the compliments." Als de verbinding is verbroken, moet ik glimlachen. Ze is bijna om, dat kon ik horen...

Peinzend blijf ik nog even zitten met mijn telefoon in mijn hand. Heb ik echt geen tijd? Een aflevering regisseren van wat nu al wordt gezien als de absolute topper van het komend televisieseizoen, heeft al meerdere regisseurs aangetrokken. Ik leg de telefoon neer. Sjoukje... ik mis haar. Zuchtend pak ik mijn aantekeningen en schetsboek en bekijk de scenes die ik heb uitgetekend. Het helpt me met de visualisering. De vraag van Stephanie speelt door mijn hoofd. Het zou leuk zijn, een zo'n aflevering, want Sjoukje doet al mee en Marilyn. En verder nog meer uitstekende acteurs. En het is even een break van de lange adem van een speelfilm. Er wordt gebeld. Het meisje dat voor de deur staat met haar korte rode haar en grote breedgerande bril ken ik niet. "Yes?" zeg ik. "Hello, I am Stephanie Richard," zegt ze, "I phoned you a few hours ago..." "That's right," zeg ik, "is there anything else?" "Can I come in?" vraagt Stephanie. "I don't to much time," aarzel ik. "I only need a few moments," zegt ze. Ik laat haar binnen.

"I have the script with me for episode 5 of Tenderfoot," zegt Stephanie als we in de huiskamer zitten. Ze overhandigt me het exemplaar en ik kijk toch gefascineerd naar de inhoud. De aflevering heet, 'the arrival of LaFarge'. Omdat ik benieuwd ben naar de rol van Sjoukje vliegen mijn ogen over de pagina's. Al snel ben ik Stephanie vergeten. Emma Thompson is een geweldige scriptschrijfster. De rol van LaFarge, een Frans-Canadese vrouw die in het westen verzeild raakt is perfect. Er bloeit zelfs een romance op tussen het hoofdpersonage (Sjoukje) en de ruwe vuilgebekte LaFarge. Als ik de pagina's heb doorgenomen ben ik verkocht. "I want to direct this episode," zeg ik vastberaden. "That's great, Emma will be so pleased," zegt Stephanie. "Can I keep the script?" vraag ik. "No, no," zegt Stephanie snel. "Emma is terrible paranoid about her scripts." Ik begrijp na het gedoe met Louise en het script voor 'Jeanne'. Ik neem afscheid van Stephanie. "Who is playing the role of LaFarge?" vraag ik nog. "I will," zegt Stephanie, "I am actually an actress, but at the moment I am broke, so this sort of moonlighting for me...Could you please help me, when you have some time, to give me some advise..." Ik glimlach, nu Sjoukje er niet is, heb ik in de avonduren meer tijd en die avonden duren toch al zo lang, zonder mijn lief. "Alright, tomorrow evening," zeg ik, 'eight o'clock..."