Sjoukje Van Ravenstein - 28-05-2026 om 09:33
Gelukkig is mijn allerliefste niet jaloers als ze het kantoor van Debbie binnenstapt en ons daar aantreft. Of ze weet gewoon iedere vorm van jaloezie heel goed voor me te verbergen op dit moment. Het lijkt me in elk geval sterk dan Sonja werkelijk geen enkel vermoeden heeft wat er tussen Debbie en mij heeft plaatsgevonden. Dat ik mij haar lichaam heb geschonken enkel om mijn zin door te drammen. Hoe het ook zij, ik heb zojuist een kakelvers contract bij Debbie ondertekend en mijn eigen serie zal het levenslicht gaan zien.
Dan begin Sonja opeens excuses te maken voor dat ze misschien toch wel wat streng en kort door de bocht was geweest. Ze legt me haar redenen uit en probeert me duidelijk te maken wat er eigenlijk allemaal bij komt kijken om een eigen serie te schrijven en te regisseren. Ze wijst me op mijn plaats zonder streng voor me te zijn en zonder me af te vallen. Maar als ik dit echt wil, dan zal ik die kar grotendeels zelf moeten trekken, want Sonja heeft er beslist geen tijd voor. Ze kan multitasken als geen ander, maar ook zij heeft haar grenzen. Ze adviseert me ook eens wat minder eigenwijs te zijn, maar da’s trekken aan een dood paard denk ik. Mensen vergeten nog wel eens – vooral vanwege mijn grenzeloze successen natuurlijk – dat ik nog amper een vrouw ben, maar nog altijd slechts een tienermeisje. Ik ben nog maar een kind. Kan het niet helemaal alleen…
“Dus je vind het niet erg dat ik bij Debbie heb getekend en dit avontuur niet samen met jou aan zal gaan?”, vraag ik haar nog voor de zekerheid. “Nee zeker niet. Ik zal je helpen waar ik kan zolang mijn agenda dat toelaat, maar dit is jouw project en je zult het zelf moeten doen. Ik heb er gewoon echt geen tijd voor”, legt ze me haar fijn uit. Om er dan meteen nog even eens neer achteraan te gooien door voor te stellen dat als mijn agenda overvol dreigt te raken, dat ik dan misschien iets minder vaak buiten de deur moet gaan neuken. Nog minder??? Ik ben verdomme geen non hoor! Sonja krijgt altijd het beste van mij en de kruimels die dan daarna nog over zijn (gelukkig zijn dat nog heel wat kruimels, en grote ook) die zijn voor de andere momenten.
Opgetogen laat me door mijn vrouw mee naar huis nemen. Het korte leren rokje dat ze draagt lijkt wel speciaal voor haar lichaam te zijn gefabriceerd, zo mooi staat ‘ie haar.
Afgeleid door een veel te lekkere motoragente, steekt mijn hand onder dat mooie leren rokje van mijn vrouw. Om daar vervolgens niets van andere stof aan te treffen. De twee vingers die probleemloos in haar hete diepe kelk verdwijnen, laten Sonja bijna de macht over het stuur verliezen. Gelukkig maar zag die lekkere agente het niet.
Sonja had toch zelf ook wel kunnen weten dat het tot problemen zou kunnen leiden als ze mij in een kort rokje en zonder slipje eronder komt ophalen?
Met gevaar voor eigen leven (en dat van de overige weggebruikers) stuift Sonja rechtstreeks naar huis. Nu is de hectische avondspits van L.A. al niet eenvoudig te trotseren met twee vingers in je doos gestoken, laat staan als mijn vrouw verwelkom bij de Four Fingers Club. Jammerend komt ze klaar achter het stuur en voelt het alsof haar vagijn mijn vier vingers wil breken.
Eenmaal veilig thuis (wat op zichzelf al een wonder mag heten) zetten de daar de festiviteiten voort. Geen tong ter wereld geeft me wat haar tong me kan geven. En dat weet ze. Sonja is mijn beste op eenzame hoogte, het absolute summum van wat een vrouw mij te bieden heeft. Sonja heeft geen concurrentie te duchten op dat gebied. Onze ringen hebben ons verbonden, en meer dan trouwringen normaal gesproken doen.
En dan gaat haar telefoon. Belinda. Over dat Sofie is opgepakt en in de cel zit. Wanneer gaan die meiden nou eens hun eigen boontjes doppen??? Ik probeer Sonja nog zo goed mogelijk te beffen, maar die is duidelijk te afgeleid.
Dan gaat ook mijn telefoon. Welke feestnummer kan nu weer niet zonder mij??? “Ow, da’s Aimée, uit Parijs”, zegt ik tegen Sonja. Als blikken konden doden… Dan hadden ze er geen erwten in gedaan… Duidelijk verontwaardigd kijkt Sonja mij aan, maar is door haar gesprek met Belinda niet bij machte om mijn gesprek met Aimée te verbreken.
“Yeah okay… See you next week then. Yeah I still know where the appartment is”, lach ik door de telefoon tegen Aimée en hang dan op. Natuurlijk zorgde ik er bewust voor dat Sonja flarden van mijn gesprek met de bloedstollend mooie Aimée zou opvangen. Gewoon expres, om haar wat jaloers te maken.
Zelden heb ik zo’n mooie vrouw zo kwaad naar mij zien kijken.
“En ik mag zeker weer niet mee?”, zegt Sonja meteen als ze haar gesprek met Belinda afraffelt. “Juist wel… Aimée wil jou ook dolgraag ontmoeten”, zeg ik meteen. “Nou… ik haar niet zo nodig”, reageert Sonja gelijk weer zo timide. “Jawel allerliefste schat van me. Neem van mij aan dat je haar wel degelijk wilt ontmoeten. In dit geval echt wel. Je zal er echt geen spijt van krijgen”, lach ik alleen maar uitdagend. Ik heb Sonja’s nieuwsgierigheid weer gewonnen, maar zolang ik geen uitsluitsel krijg over de deelname of niet van Sofia Vergara, laat ik Sonja ook lekker gissen. En zelfs als ze het me wel zou vertellen, dan nog vertel ik haar de verrassing van Parijs haar niet. Maar niet met me mee gaan, is waarschijnlijk het domste dat ze zou kunnen doen. Niet vanwege Aimée of een andere leuke Française, maar vanwege de stad zelf.
Nog geen uur later zitten we in de rechtbank als morele steun voor Belinda. En ondanks dat Sofie hier degene is die terecht staat, is Judge Judy niets ontziend voor Belinda. Alsof we een aflevering van roasted bijwonen, zo wordt Belinda hier te kakken gezet door de bekende rechter. Heerlijk zoals Judge Judy onze Belinda aanvalt op haar weinig overgebleven waardigheid en vrouwelijke eer. Ik hou wel van dat soort humor. Al vind ik het aan de andere kant ook wel een beetje zielig voor Belinda hoor. Ze bedoelt het allemaal gerust wel goed, maar komt vaak gewoon wat lompig uit de hoek. Het is een aparteling, dat zeker, maar ik zou haar voor geen goud kwijt willen. Niet als agente en zeker niet als vriendin.
Het hele gedoe met Sofie is snel beklonken en even later lopen we alweer de rechtbank uit. “Hi sis”, zegt Sofie zachtjes als ze Louise ziet, “thanks fort he support. I wasn’t quite myself when my woman was offended”. “Hey I understand sis, I really do. I’d kill for the love of my life”, fluistert ze terug naar Sofie en kijkt daarbij weer met van die ontzettend hongerige ogen naar mijn Sonja. Ik hoop toch echt van ganser harte dat Son en ik deze enigszins wat wispelturige meid voldoende broodkruimels voeren…
“So what up with you and those two? All good now again?”, hoor ik Sofie aan Louise vragen. “Yeah I guess. Sjoukje is amazing. I was sooo wrong about her. She saved my carreer and on top of that I got some amazing threesomes with her and Sonja”, bekent ze doodleuk aan haar zus. “I know what you mean”, zegt Sofie en kijkt dromerig naar mij, gevolgd door een knipoog. Waarschijnlijk spelen de herinneringen in de trailer na afloop van onze werkdag nog even door haar knappe koppie. “That girl is next level when it comes to sex. And together with Sonja they provide the best possible threesomes I guess”, zegt Sofie al een beetje hijgerig. “Hé juffie met de losse handjes, zo gaat ‘ie wel weer hè. Zo hoor je niet over onze protegés te praten”, roept Belinda haar vrouw tot de orde. Nou, ik heb er geen moeite mee hoor, als mijn agentes zo over mij en mijn vrouw praten. Ik kan de hele dag wel met veel plezier naar zulk gezwijmel luisteren, hihihi.
“Coming with us?”, vraag ik Louise dan en nog voor ik er erg in heb, ben ik gepromoveerd naar de veel te krappe achterbank van Sonja’s Porsche. In Sonja’s aanwezigheid is de blik haar de ogen van Louise altijd hongerig. Ik weet dat ze nooit zal stoppen met houden van mijn vrouw, dat ze nooit zal stoppen die ene kans aan te grijpen om haar te veroveren. Hartsvriendinnen zullen Louise en ik waarschijnlijk nooit worden, maar ik kan haar beter een beetje in de buurt houden om haar in de gaten te houden. Hopelijk zie ik het gevaar dan wat eerder aankomen.
De aandacht die de meid voor mijn vrouw heeft, laat Sonja gelukkig koud. Ze moet werken, want ze heeft haar handen vol. Met een blik die mijn vrouw stiekem uitkleedt, kijkt Louise Sonja na. “Come, we have a lot to discuss”, stel ik haar voor. We moeten aan mijn serie werken. En ik heb een schrijversteam nodig, iets waarin Louise beter is dan ik. Ik bied haar zelfs een leuke rol aan in de serie voor haar hulp. Dat ziet mevrouw natuurlijk zeker wel zitten, maar haar echte motivatie is nog niet aangesproken. “Hey Louise… When Sonja is done working fort he day and you and I have made much progress on the show, I guess we all could have a little relaxing time ya know?”, daag ik haar wat uit en streel haar hand speels. De gedachte aan een triootje met mij en Sonja maakt de meid kokendheet en werkt als prima stimulans om harder te werken. “Work hard”, zucht ik, “but fuck harder”…
Natuurlijk zal Louise geen kans aan haar voorbij laten gaan om met mijn vrouw te mogen vrijen. Mij neemt ze er denk ik maar gewoon voor lief bij. En ik vind het allemaal wel best zo. Constant over je schouder moeten kijken voor mogelijk gevaar is ook geen pretje hoor. En bij ons in bed lijkt Louise vooralsnog minder gevaar voor mij en Sonja te vormen dan vanaf de andere kant van de wereld of wanneer we haar niet goed in de gaten kunnen houden. Voor nu hebben we alle drie min of meer wel wat we willen. Louise heeft onderdak en een impuls in haar carrière, ik heb de hulp die ik nodig heb. En Sonja? Ach, die heeft gewoon een extra vrouw tot haar beschikking. Wat misschien weer handig is, gezien het feit dat ze zelf heeft gezegd dat ik misschien eens wat minder tijd aan neuken moest besteden???
Na een wilde nacht met Louise erbij, moet ik haar toch voorzichtig op de hoogte brengen dat Sonja en ik er volgende week niet zijn. Dan zijn we samen naar Parijs. En helaas voor Louise, ze kan niet met ons mee…