Hoofdmenu
Alle Sexverhalen
Doe ook mee!
Onze Schrijvers
Door Elise
Ik heet Elise. Ik ben 24, en drie weken geleden heb ik de deur van ons gedeelde appartement voor de laatste keer achter me dichtgetrokken. Vijf jaar lang was ik samen met iemand die veilig voelde, voorspelbaar, aardig. We praatten over hypotheken en vakanties naar plekken waar iedereen naartoe gaat. We vrijden op zaterdagavond als de film was afgelopen, altijd hetzelfde licht aan, altijd dezelfde volgorde. Het was niet slecht. Het was gewoon… niets meer.
Sinds ik alleen woon, slaap ik slecht. Niet omdat ik hem mis, maar omdat de stilte in mijn nieuwe appartement te groot is. Er is ruimte voor gedachten die ik vroeger wegduwde. Gedachten over wat ik eigenlijk wil. Over hoe het zou voelen als iemand echt naar me kijkt, niet alleen kijkt, maar ziet. Als iemand de leiding neemt zonder dat ik daarom hoef te vragen.
Vanavond heb ik voor het eerst sinds lange tijd make-up opgedaan. Niet veel – alleen een beetje mascara en een donkerrode lippenstift die ik ooit impulsief kocht en nooit durfde te dragen. Ik trek een zwarte blouse aan die net iets doorschijnender is dan ik normaal zou kiezen, en een strakke jeans. In de spiegel zie ik iemand die eruitziet alsof ze weet waar ze naartoe gaat. Dat lieg ik goed.
Ik kies een bar die ik ken van verhalen: een kleine, discrete plek in een zijstraat, met gedimd licht en muziek die je eerder voelt dan hoort. Als ik binnenkom, glijdt de warmte van binnen over mijn wangen. Het is niet druk. Een paar groepjes vrouwen praten zacht, glazen klinken, iemand lacht laag en warm.
Ik bestel een glas rode wijn aan de bar en leun met mijn ellebogen op het hout. Mijn ogen dwalen rond zonder ergens te blijven hangen. Tot ze toch ergens blijven hangen.
Aan een tafeltje in de hoek zit een vrouw alleen. Ze draagt een donker overhemd met opgerolde mouwen, een horloge dat zacht glinstert in het licht. Ze leest niet, scrolt niet op haar telefoon; ze observeert gewoon de ruimte, kalm, alsof alles hier een beetje van haar is. Onze blikken kruisen elkaar één seconde. Ze kijkt niet weg. Ik wel, met een warme golf in mijn nek.
Ik neem een slok wijn en probeer me weer op de bar te concentreren. Maar even later voel ik een aanwezigheid naast me. De barkeeper zet een nieuw glas voor me neer – hetzelfde als wat ik heb, maar voller. “Van haar,” zegt hij met een knikje naar het tafeltje in de hoek.
Ik kijk op. Ze heft haar glas lichtjes naar me, een klein gebaar, bijna onzichtbaar. Geen glimlach, alleen een uitnodiging in haar ogen. Mijn hart slaat een slag over. Ik aarzel, maar dan pak ik het glas en loop naar haar toe. Mijn benen voelen een beetje slap, alsof ik iets doe wat niet mag, maar tegelijk precies wat ik wil.
“Bedankt,” zeg ik als ik bij haar tafeltje sta. Mijn stem klinkt rustiger dan ik me voel.
Ze kijkt naar me op en gebaart naar de stoel tegenover haar. “Ga zitten.”
Het is geen vraag, maar het voelt ook niet dwingend – eerder natuurlijk, alsof het logisch is dat ik dat doe. Ik ga zitten.
Ze zegt een paar minuten niets. Ze neemt gewoon een slok van haar drankje en kijkt me aan. Ik voel me blootgesteld, maar niet ongemakkelijk. Eerder… gezien.
“Ik zag dat je alleen was,” zegt ze uiteindelijk. Haar stem is laag, een beetje hees. “En dat je eruitziet alsof je ergens naar op zoek bent.”
Ik lach zacht, een beetje nerveus. “Is dat zo duidelijk?”
“Alleen voor wie het herkent,” zegt ze. Ze leunt iets naar voren, haar ellebogen op tafel. “Ik ben trouwens geen type dat meteen een naam vraagt. Soms is het fijner om eerst gewoon te voelen hoe het zit.”
Ik knik. Dat begrijp ik beter dan ik wil toegeven.
We praten over kleine dingen – de regen buiten, hoe deze bar altijd hetzelfde ruikt, welke muziek er draait. Maar onder elk woord voel ik iets anders borrelen. Ze stelt geen vragen over mijn werk of waar ik woon. In plaats daarvan vraagt ze dingen als: “Wat vind je fijn aan alleen zijn?” en “Wanneer heb je voor het laatst iets gedaan wat een beetje spannend was?”
Ik vertel eerlijk dat ik net uit een lange relatie kom. Dat het veilig was, maar dat ik me de laatste jaren vaak afvroeg hoe het zou voelen om echt te worden uitgedaagd. Om de controle een beetje los te laten.
Ze luistert zonder te onderbreken. Af en toe knikt ze, of trekt ze één wenkbrauw op – subtiel, maar ik merk het meteen.
Na een tijdje zegt ze: “Weet je wat ik mooi vind? Als iemand durft toe te geven dat ze iets mist. Dat is al een vorm van overgave.”
Het woord ‘overgave’ blijft hangen in de lucht tussen ons. Ik voel het in mijn buik, een lichte kriebel.
Ze kijkt op haar horloge – niet gehaast, eerder alsof ze een besluit neemt. “Het is nog vroeg. Zin om een stukje te lopen? Er is een café hier vlakbij dat rustiger is.”
Ik zeg ja voordat ik erover nadenk.
Buiten is de lucht vochtig en koel. We lopen naast elkaar, niet te dichtbij, maar ik voel haar aanwezigheid heel sterk. Ze vraagt of ik het koud heb; als ik nee zeg, zegt ze niets, maar ik zie een kleine glimlach.
In het tweede café is het inderdaad stiller. We gaan aan een tafeltje bij het raam zitten. Ze bestelt voor ons allebei zonder te vragen wat ik wil – een warme kruidendrank met een schijfje sinaasappel. Het voelt brutaal, maar ook zorgzaam. Ik laat het toe.
Ze legt haar hand plat op tafel, vlak bij de mijne, zonder me aan te raken. “Ik hou van duidelijke lijnen,” zegt ze zacht. “Als ik iets voorstel, kun je altijd nee zeggen. Maar als je ja zegt… dan verwacht ik dat je het meent.”
Mijn keel is droog. Ik knik.
“Vertel me eens,” zegt ze, “wat zou je doen als iemand je vanavond mee naar huis vraagt, en je weet dat daar dingen kunnen gebeuren die je nog nooit hebt gedaan… maar waar je stiekem al lang over fantaseert?”
Ik kijk naar mijn handen. Mijn vingers trillen licht. “Ik denk… dat ik ja zou zeggen,” fluister ik. “Maar ik zou ook een beetje bang zijn.”
Ze glimlacht nu echt, warm maar met iets scherps erin. “Bang zijn is goed. Dat betekent dat het echt is.”
Ze steekt haar hand uit en raakt heel licht de binnenkant van mijn pols aan met haar vingertoppen. Geen greep, alleen een aanraking. Maar het voelt als een belofte.
“Voor vanavond stoppen we hier,” zegt ze. “Ik wil dat je erover nadenkt. Echt nadenkt. En als je morgenavond weer naar die bar komt… dan weten we allebei wat dat betekent.”
Ze laat mijn pols los. De plek waar ze me aanraakte tintelt nog na.
We drinken onze drank op in stilte. Dan staan we op, en loopt ze met me mee tot aan de hoek van mijn straat. Ze geeft me geen kus, geen knuffel. Alleen een lange blik.
“Tot morgen, Elise,” zegt ze. Ze weet mijn naam – ik moet hem ergens genoemd hebben zonder het te beseffen.
Ik loop naar huis met een hoofd dat duizelt en een lichaam dat wakker is op een manier die ik bijna was vergeten.
Thuis trek ik mijn schoenen uit, ga op bed zitten en staar naar mijn pols. Er is niets te zien, maar ik voel nog steeds haar vingertoppen.
Ik weet niet precies wat er morgen gaat gebeuren.
Maar ik weet wel dat ik ga.
Sigrid - 10-01-26 @ 22:51
👍0
Ik verhuur appartementen, vier stuks in een rustige buurt nabij het centrum. Gestoffeerd plus nieuw bankstel en bed, voor de rest heeft de huurster genoeg gelegenheid om zelf te regelen. Uitsluitend alleenstaande jonge vrouwen komen in aanmerking, het contract is voor drie maanden.
Het antecedentenonderzoek doe ik zelf, met hulp van mijn connecties. Het wordt bijna nooit wat, maar dit keer met jou ben ik optimistisch gestemd. De camerabeelden uit de badkamer en slaapkamer zagen er goed uit: naturel, goede verhoudingen, verlangend naar meer. De camera's zijn inmiddels weer verwijderd, ik hoef niet alles te weten. Alleen van je komen en gaan krijg ik nog een seintje.
De volgende avond kom ik pas een uur nadat je het appartement hebt verlaten naar de bar. Je zit aan hetzelfde tafeltje als gisteren en kijkt opgelucht naar me. "We gaan naar het tweede café" zeg ik simpelweg. Je pakt je jas en volgt me naar buiten. "Dit is de eerste en laatste keer dat ik je dit vraag" zeg ik dan. Je knikt afwachtend. "Weet je het zeker?". Je knikt weer. "Ja of nee?" vraag ik zacht, maar geïrriteerd. "Ja".
"Ik heet Sigrid en ben je eigenlijke huurbaas" stel ik me voor. "Oh, ik dacht dat..." begin je. Eén gebaar van mij brengt je tot zwijgen, het is goed dat je opmerkzaam bent. We lopen zwijgend verder, in het andere café ga ik je voor naar mijn privé gedeelte op de tweede verdieping. De ontkurkte fles en twee glazen staan al klaar op het tafeltje bij het bankstel.
Ik neem je jas aan en hang die naast de mijne, dan wijs ik je de badkamer en zeg op de neutrale toon van een medisch analiste: "Alleen je ondergoed aan houden".
Het antecedentenonderzoek doe ik zelf, met hulp van mijn connecties. Het wordt bijna nooit wat, maar dit keer met jou ben ik optimistisch gestemd. De camerabeelden uit de badkamer en slaapkamer zagen er goed uit: naturel, goede verhoudingen, verlangend naar meer. De camera's zijn inmiddels weer verwijderd, ik hoef niet alles te weten. Alleen van je komen en gaan krijg ik nog een seintje.
De volgende avond kom ik pas een uur nadat je het appartement hebt verlaten naar de bar. Je zit aan hetzelfde tafeltje als gisteren en kijkt opgelucht naar me. "We gaan naar het tweede café" zeg ik simpelweg. Je pakt je jas en volgt me naar buiten. "Dit is de eerste en laatste keer dat ik je dit vraag" zeg ik dan. Je knikt afwachtend. "Weet je het zeker?". Je knikt weer. "Ja of nee?" vraag ik zacht, maar geïrriteerd. "Ja".
"Ik heet Sigrid en ben je eigenlijke huurbaas" stel ik me voor. "Oh, ik dacht dat..." begin je. Eén gebaar van mij brengt je tot zwijgen, het is goed dat je opmerkzaam bent. We lopen zwijgend verder, in het andere café ga ik je voor naar mijn privé gedeelte op de tweede verdieping. De ontkurkte fles en twee glazen staan al klaar op het tafeltje bij het bankstel.
Ik neem je jas aan en hang die naast de mijne, dan wijs ik je de badkamer en zeg op de neutrale toon van een medisch analiste: "Alleen je ondergoed aan houden".
Elise - 11-01-26 @ 17:06
👍0
Aan alle lezers, dit verhaal is eigenlijk ingestuurd als lesbisch/extreem. Niet als hetero, vreemd dat het toch zo benoemd staat. Welkom Sigrid, benieuwd hoe we verder gaan!
Ik sta op als ik Sigrid binnen zie komen, een uur later dan gisteren, en toch voel ik alleen maar opluchting. Ze heeft niet te lang gewacht. Ze heeft me niet laten bungelen. Dat alleen al maakt dat mijn schouders een beetje zakken.
Ze kijkt één keer naar me, kort, alsof ze controleert of ik er nog steeds ben, en zegt dan alleen: “We gaan naar het tweede café.” Geen begroeting, geen vraag. Ik pak mijn jas, mijn hart bonst tegen mijn ribben, en ik volg haar naar buiten.
De motregen is gestopt, de stoepen glimmen zwart. Ze loopt een halve pas voor me. Niet snel, maar vast. Ik hoor mijn eigen hakken tikken in hetzelfde ritme als de hare.
Dan, zonder om te kijken, zegt ze: “Dit is de eerste en laatste keer dat ik je dit vraag.”
Ik voel hoe de lucht in mijn keel blijft hangen.
“Weet je het zeker?”
Ik knik, maar ze draait zich half om, wacht.
“Ja of nee?” Haar stem is zacht, maar er zit een randje irritatie in, alsof ze niet van halve antwoorden houdt.
“Ja,” zeg ik duidelijk. Het woord komt eruit als een zucht die ik al veel te lang heb ingehouden.
Ze knikt één keer, tevreden, en loopt verder. Pas na een paar straten, als we bijna bij het café zijn, zegt ze zonder vaart te minderen:
“Ik heet Sigrid. En ik ben je eigenlijke huurbaas.”
Ik blijf bijna stilstaan.
“Oh, ik dacht dat…” begin ik, maar ze maakt een klein, scherp gebaar met haar hand, vlak voor mijn borst, en ik zwijg meteen. Het was geen harde beweging. Toch voelde het als een deur die dichtklapt.
We lopen zwijgend verder. Mijn hoofd tolt. De advertentie. Het snelle mailtje. Het korte gesprek over de huur. De sleuteloverdracht gisterenmiddag, toen ik dacht dat de makelaar een beetje afstandelijk deed. Nu begrijp ik het. Het was geen makelaar.
In het tweede café lopen we meteen door naar achteren, een smalle trap op. Boven is een privé-ruimte: donker hout, gedimd licht, een bankstel dat eruitziet alsof het al heel wat gesprekken heeft gehoord. Op het tafeltje staat een ontkurkte fles rode wijn en twee glazen. Ze had dit voorbereid. Ze wist dat ik zou komen.
Ze neemt mijn jas aan, hangt hem zorgvuldig naast de hare aan de kapstok. Dan wijst ze naar een deur aan de zijkant.
“Badkamer,” zegt ze. Haar toon is neutraal, bijna zakelijk, alsof ze een formulier voorleest. “Alleen je ondergoed aanhouden.”
Ik slik. Mijn vingers voelen plotseling koud.
Ik loop naar de badkamer, doe de deur achter me dicht. Er hangt een grote spiegel. Ik kijk mezelf aan: wangen rood, ogen groot, lippen licht vaneen. Ik zie iemand die op het punt staat iets te doen wat ze nog nooit eerder heeft gedaan, en toch voelt het niet als vallen. Het voelt als stappen.
Ik trek langzaam mijn blouse uit, vouw hem netjes op het plankje. Mijn jeans volgt. Sokken. Dan sta ik daar, in alleen mijn zwarte slipje en bh. Ik had vanochtend bewust gekozen voor iets dat mooi is, niet per se sexy – kant, maar niet overdreven. Nu voel ik me plotseling naakt op een manier die niets met kleding te maken heeft.
Ik haal diep adem, duw mijn schouders naar achteren en open de deur.
Sigrid zit al op de bank, benen over elkaar, glas in de hand. Ze kijkt niet meteen op. Ze neemt eerst een slok, laat de wijn even op haar tong liggen voordat ze me aankijkt.
Haar ogen glijden langzaam over me heen. Niet hongerig. Eerder… taxerend. Alsof ze een schilderij bekijkt dat ze net heeft aangeschaft en nu voor het eerst goed bekijkt in daglicht.
“Mooi,” zegt ze zacht. Het is geen compliment. Het is een constatering.
Ze wijst naar de plek naast zich op de bank. “Kom.”
Ik loop naar haar toe. Mijn blote voeten voelen het zachte tapijt. Ik ga zitten, niet te dichtbij, maar ook niet ver. Ze reikt me een glas wijn aan. Onze vingers raken elkaar niet.
“Proost,” zegt ze.
We tikken de glazen tegen elkaar. Het geluid is helder in de stille ruimte.
Ze neemt nog een slok en zet haar glas neer. Dan draait ze zich half naar me toe.
“Ik verhuur die appartementen niet voor het geld,” zegt ze kalm. “Ik verhuur ze aan vrouwen die ik interessant vind. Die iets zoeken wat ze nog niet hebben durven vragen. Drie maanden is genoeg om te ontdekken of iemand écht wil leren, of alleen wil spelen.”
Ze pauzeert even, laat de woorden indalen.
“Jij bent de eerste in lange tijd van wie ik de beelden heb bekeken en dacht: ja. Dit zou kunnen werken.”
Mijn wangen worden heter. Ze heeft me gezien. In de badkamer. In de slaapkamer. Natuurlijk wist ik ergens dat het kon, maar het hardop te horen maakt het ineens echt.
“De camera’s zijn weg,” voegt ze toe, alsof ze mijn gedachten kan lezen. “Ik hoef niet alles te weten. Alleen wanneer je komt en gaat. Dat is genoeg… voorlopig.”
Ik sta op als ik Sigrid binnen zie komen, een uur later dan gisteren, en toch voel ik alleen maar opluchting. Ze heeft niet te lang gewacht. Ze heeft me niet laten bungelen. Dat alleen al maakt dat mijn schouders een beetje zakken.
Ze kijkt één keer naar me, kort, alsof ze controleert of ik er nog steeds ben, en zegt dan alleen: “We gaan naar het tweede café.” Geen begroeting, geen vraag. Ik pak mijn jas, mijn hart bonst tegen mijn ribben, en ik volg haar naar buiten.
De motregen is gestopt, de stoepen glimmen zwart. Ze loopt een halve pas voor me. Niet snel, maar vast. Ik hoor mijn eigen hakken tikken in hetzelfde ritme als de hare.
Dan, zonder om te kijken, zegt ze: “Dit is de eerste en laatste keer dat ik je dit vraag.”
Ik voel hoe de lucht in mijn keel blijft hangen.
“Weet je het zeker?”
Ik knik, maar ze draait zich half om, wacht.
“Ja of nee?” Haar stem is zacht, maar er zit een randje irritatie in, alsof ze niet van halve antwoorden houdt.
“Ja,” zeg ik duidelijk. Het woord komt eruit als een zucht die ik al veel te lang heb ingehouden.
Ze knikt één keer, tevreden, en loopt verder. Pas na een paar straten, als we bijna bij het café zijn, zegt ze zonder vaart te minderen:
“Ik heet Sigrid. En ik ben je eigenlijke huurbaas.”
Ik blijf bijna stilstaan.
“Oh, ik dacht dat…” begin ik, maar ze maakt een klein, scherp gebaar met haar hand, vlak voor mijn borst, en ik zwijg meteen. Het was geen harde beweging. Toch voelde het als een deur die dichtklapt.
We lopen zwijgend verder. Mijn hoofd tolt. De advertentie. Het snelle mailtje. Het korte gesprek over de huur. De sleuteloverdracht gisterenmiddag, toen ik dacht dat de makelaar een beetje afstandelijk deed. Nu begrijp ik het. Het was geen makelaar.
In het tweede café lopen we meteen door naar achteren, een smalle trap op. Boven is een privé-ruimte: donker hout, gedimd licht, een bankstel dat eruitziet alsof het al heel wat gesprekken heeft gehoord. Op het tafeltje staat een ontkurkte fles rode wijn en twee glazen. Ze had dit voorbereid. Ze wist dat ik zou komen.
Ze neemt mijn jas aan, hangt hem zorgvuldig naast de hare aan de kapstok. Dan wijst ze naar een deur aan de zijkant.
“Badkamer,” zegt ze. Haar toon is neutraal, bijna zakelijk, alsof ze een formulier voorleest. “Alleen je ondergoed aanhouden.”
Ik slik. Mijn vingers voelen plotseling koud.
Ik loop naar de badkamer, doe de deur achter me dicht. Er hangt een grote spiegel. Ik kijk mezelf aan: wangen rood, ogen groot, lippen licht vaneen. Ik zie iemand die op het punt staat iets te doen wat ze nog nooit eerder heeft gedaan, en toch voelt het niet als vallen. Het voelt als stappen.
Ik trek langzaam mijn blouse uit, vouw hem netjes op het plankje. Mijn jeans volgt. Sokken. Dan sta ik daar, in alleen mijn zwarte slipje en bh. Ik had vanochtend bewust gekozen voor iets dat mooi is, niet per se sexy – kant, maar niet overdreven. Nu voel ik me plotseling naakt op een manier die niets met kleding te maken heeft.
Ik haal diep adem, duw mijn schouders naar achteren en open de deur.
Sigrid zit al op de bank, benen over elkaar, glas in de hand. Ze kijkt niet meteen op. Ze neemt eerst een slok, laat de wijn even op haar tong liggen voordat ze me aankijkt.
Haar ogen glijden langzaam over me heen. Niet hongerig. Eerder… taxerend. Alsof ze een schilderij bekijkt dat ze net heeft aangeschaft en nu voor het eerst goed bekijkt in daglicht.
“Mooi,” zegt ze zacht. Het is geen compliment. Het is een constatering.
Ze wijst naar de plek naast zich op de bank. “Kom.”
Ik loop naar haar toe. Mijn blote voeten voelen het zachte tapijt. Ik ga zitten, niet te dichtbij, maar ook niet ver. Ze reikt me een glas wijn aan. Onze vingers raken elkaar niet.
“Proost,” zegt ze.
We tikken de glazen tegen elkaar. Het geluid is helder in de stille ruimte.
Ze neemt nog een slok en zet haar glas neer. Dan draait ze zich half naar me toe.
“Ik verhuur die appartementen niet voor het geld,” zegt ze kalm. “Ik verhuur ze aan vrouwen die ik interessant vind. Die iets zoeken wat ze nog niet hebben durven vragen. Drie maanden is genoeg om te ontdekken of iemand écht wil leren, of alleen wil spelen.”
Ze pauzeert even, laat de woorden indalen.
“Jij bent de eerste in lange tijd van wie ik de beelden heb bekeken en dacht: ja. Dit zou kunnen werken.”
Mijn wangen worden heter. Ze heeft me gezien. In de badkamer. In de slaapkamer. Natuurlijk wist ik ergens dat het kon, maar het hardop te horen maakt het ineens echt.
“De camera’s zijn weg,” voegt ze toe, alsof ze mijn gedachten kan lezen. “Ik hoef niet alles te weten. Alleen wanneer je komt en gaat. Dat is genoeg… voorlopig.”
Sigrid - 11-01-26 @ 20:43
👍0
In het echt zie je er toch anders uit. Fiere houding, ondanks de bewust ongemakkelijke sfeer. Mooi.
Je gaat op de aangewezen plaats in de hoek van de bank zitten, neemt het glas van me aan, we laten ze klinken. Je nipt voorzichtig en zuigt wat lucht door je mond om het aroma goed los te maken. Je ogen zeggen genoeg, fijn dat je een goede smaak hebt: voor wijn en voor lingerie.
Ik vertel je over de verborgen camera's die eerder in het appartement waren en inmiddels weg zijn, en wijs je op de camera's die hier gewoon zichtbaar hangen. "Ik schakel ze nu in, aan dat langzaam knipperende rode lampje op het plafond zie je dat ze opnemen. Dat zal elke keer zo zijn". Dan geef ik je net zo'n horloge als ik heb en je doet het om. Op het plafond gaat er nu een tweede lampje vrij snel knipperen. "Dat is jouw hartslag", leg ik uit, "de mijne is veel rustiger".
"Waarom neem je alles op?" vraag je met een licht kritische ondertoon. Ik had de vraag verwacht en leg uit: "Ik heb enige tijd geleden een situatie gehad met een huurster. Sindsdien heeft mijn advocate graag dat ik neutraal materiaal verzamel, om misverstanden achteraf te voorkomen. Als wij ooit een situatie krijgen dan zal ik jou ook alles ter beschikking stellen".
Je knikt begrijpend, maar spanning en verontrusting flitsen uit je ogen. "En zonder situatie?" vraag je terecht. "Dan blijft alles 30 jaar lang ongeopend bewaard op het Advocatenkantoor" is mijn antwoord.
Ik vervolg: "Om dezelfde reden hebben we ook een formele Overeenkomst nodig die gebaseerd is op ROVER: Respect, Openhartigheid, Vertrouwen, Extase en Relatie".
"Relatie?" herhaal je verwonderd. Geduldig antwoord ik: "Aangezien je vandaag hier bij me bent hebben wij nu een relatie. Deze relatie en onze Overeenkomst kunnen jij en ik op ieder moment eenzijdig definitief beëindigen door één specifiek Codewoord in elkaars aanwezigheid uit te spreken".
Je kijkt afwachtend, ik pak de enveloppe van het Advocatenkantoor en haal de papieren eruit. Je ogen lichten op als je hun bekende logo ziet. Ik geef je de eerste pagina, je leest aandachtig de lange maar kristalheldere tekst en vraagt dan: "Mag ik een pen?".
Ik geef je mijn vulpen en waarschuw: "Opschrijven, niet uitspreken". Je knikt kort, schrijft, en geeft het papier terug. "Honneponnetje" staat er onderaan als het door jou gekozen Codewoord om alles te stoppen. Prima, dat is iets wat ik ook nooit zomaar zou zeggen.
"Afgesproken" zeg ik. "Op de volgende pagina staan alle basisgegevens die ik al van je heb, controleer ze even voor de zekerheid". Ik geef je het tweede blad met feiten als je volledige naam, BSN nummer, geboortedatum en -plaats, opleiding, huidig adres, mobiel nummer. "BSN weet ik niet zeker" zeg je na lezen. "Ik wel" antwoord ik rustig.
"En dit de derde en laatste pagina voor jou. Beantwoord de vragen volledig naar waarheid, op de manier zoals jij dat wilt. Vertel me hardop terwijl je schrijft. De laatste vraag doen we samen". Je ogen flitsen over het blad:
1. Lengte
2. Gewicht (nu en 2 jaar geleden)
3. Kleur ogen
4. Eigen haarkleur plus beschrijving kapsel
5. Confectiemaat
6. BH maat plus beschrijving borsten en tepels
7. Venushaar
8. Seksuele geaardheid
9. Solo seks sinds (leeftijd)
10. Incest verleden (ja/nee)
11. Aantal keer seks per week (solo, met partner)
12. Bestaande littekens en kwetsuren (beschrijving en foto's)
Je kijkt op en roept opstandig: "En jij dan? Waarom moet ík alles blootgeven en jij niks?". Ik onderdruk een glimlach om je vurig reactie, wapper met de vierde en allerlaatste pagina van de Overeenkomst, en zeg: "Straks, jij eerst".
Je gaat op de aangewezen plaats in de hoek van de bank zitten, neemt het glas van me aan, we laten ze klinken. Je nipt voorzichtig en zuigt wat lucht door je mond om het aroma goed los te maken. Je ogen zeggen genoeg, fijn dat je een goede smaak hebt: voor wijn en voor lingerie.
Ik vertel je over de verborgen camera's die eerder in het appartement waren en inmiddels weg zijn, en wijs je op de camera's die hier gewoon zichtbaar hangen. "Ik schakel ze nu in, aan dat langzaam knipperende rode lampje op het plafond zie je dat ze opnemen. Dat zal elke keer zo zijn". Dan geef ik je net zo'n horloge als ik heb en je doet het om. Op het plafond gaat er nu een tweede lampje vrij snel knipperen. "Dat is jouw hartslag", leg ik uit, "de mijne is veel rustiger".
"Waarom neem je alles op?" vraag je met een licht kritische ondertoon. Ik had de vraag verwacht en leg uit: "Ik heb enige tijd geleden een situatie gehad met een huurster. Sindsdien heeft mijn advocate graag dat ik neutraal materiaal verzamel, om misverstanden achteraf te voorkomen. Als wij ooit een situatie krijgen dan zal ik jou ook alles ter beschikking stellen".
Je knikt begrijpend, maar spanning en verontrusting flitsen uit je ogen. "En zonder situatie?" vraag je terecht. "Dan blijft alles 30 jaar lang ongeopend bewaard op het Advocatenkantoor" is mijn antwoord.
Ik vervolg: "Om dezelfde reden hebben we ook een formele Overeenkomst nodig die gebaseerd is op ROVER: Respect, Openhartigheid, Vertrouwen, Extase en Relatie".
"Relatie?" herhaal je verwonderd. Geduldig antwoord ik: "Aangezien je vandaag hier bij me bent hebben wij nu een relatie. Deze relatie en onze Overeenkomst kunnen jij en ik op ieder moment eenzijdig definitief beëindigen door één specifiek Codewoord in elkaars aanwezigheid uit te spreken".
Je kijkt afwachtend, ik pak de enveloppe van het Advocatenkantoor en haal de papieren eruit. Je ogen lichten op als je hun bekende logo ziet. Ik geef je de eerste pagina, je leest aandachtig de lange maar kristalheldere tekst en vraagt dan: "Mag ik een pen?".
Ik geef je mijn vulpen en waarschuw: "Opschrijven, niet uitspreken". Je knikt kort, schrijft, en geeft het papier terug. "Honneponnetje" staat er onderaan als het door jou gekozen Codewoord om alles te stoppen. Prima, dat is iets wat ik ook nooit zomaar zou zeggen.
"Afgesproken" zeg ik. "Op de volgende pagina staan alle basisgegevens die ik al van je heb, controleer ze even voor de zekerheid". Ik geef je het tweede blad met feiten als je volledige naam, BSN nummer, geboortedatum en -plaats, opleiding, huidig adres, mobiel nummer. "BSN weet ik niet zeker" zeg je na lezen. "Ik wel" antwoord ik rustig.
"En dit de derde en laatste pagina voor jou. Beantwoord de vragen volledig naar waarheid, op de manier zoals jij dat wilt. Vertel me hardop terwijl je schrijft. De laatste vraag doen we samen". Je ogen flitsen over het blad:
1. Lengte
2. Gewicht (nu en 2 jaar geleden)
3. Kleur ogen
4. Eigen haarkleur plus beschrijving kapsel
5. Confectiemaat
6. BH maat plus beschrijving borsten en tepels
7. Venushaar
8. Seksuele geaardheid
9. Solo seks sinds (leeftijd)
10. Incest verleden (ja/nee)
11. Aantal keer seks per week (solo, met partner)
12. Bestaande littekens en kwetsuren (beschrijving en foto's)
Je kijkt op en roept opstandig: "En jij dan? Waarom moet ík alles blootgeven en jij niks?". Ik onderdruk een glimlach om je vurig reactie, wapper met de vierde en allerlaatste pagina van de Overeenkomst, en zeg: "Straks, jij eerst".
Elise - 12-01-26 @ 19:53
👍0
Ik zit in de hoek van de bank, precies zoals Sigrid het aangaf. Mijn rug recht, kin iets omhoog, ook al voel ik me kleiner dan ooit. Ze heeft gelijk: in het echt zie ik er anders uit dan op camera. Dat weet ik zelf ook. De lens maakt alles vlakker, afstandelijker. Hier, onder dit zachte licht, voel ik elke ademhaling, elke zweetdruppel die langs mijn ruggengraat glijdt.
Ze reikt me het glas aan. We laten de randen tegen elkaar tikken – een helder, bijna plechtig geluid. Ik nip voorzichtig, laat de wijn even op mijn tong liggen, zuig dan zachtjes lucht naar binnen om het aroma los te maken. Het is een goede wijn, zwaar en warm, met iets donkers eronder. Net als zij.
Haar ogen volgen elke beweging. “Fijn dat je een goede smaak hebt,” zegt ze zacht. “Voor wijn… en voor lingerie.”
Ik voel hoe mijn wangen warmer worden, maar ik kijk niet weg.
Dan begint ze te praten over de camera’s. Over die in het appartement, die er eerst wel waren en nu weg. En over deze, hier, gewoon zichtbaar. Twee kleine zwarte bolletjes in de hoeken van het plafond. Ze drukt op een afstandsbediening die ik niet eens had zien liggen. Een rood lampje begint langzaam te knipperen.
“Dat betekent dat ze opnemen,” zegt ze zakelijk. “Elke keer dat je hier bent, zal dat lampje branden.”
Ik slik. Mijn mond is ineens droog, ondanks de wijn.
Ze haalt een horloge tevoorschijn, hetzelfde model als zij draagt: matzwart, slank, met een klein schermpje. Ze geeft het aan me. Ik doe het om zonder iets te zeggen. Zodra het sluit, gaat er boven ons een tweede lampje knipperen – veel sneller, onregelmatig.
“Dat is jouw hartslag,” legt ze uit. Haar stem is kalm, bijna lief. “De mijne is veel rustiger.”
Ik kijk omhoog. Het lampje flitst als een klein, nerveus dier. Het is gênant hoe duidelijk het verraadt wat ik probeer te verbergen.
“Waarom neem je alles op?” vraag ik. Er zit een lichte scherpe toon in mijn stem, dat hoor ik zelf ook.
Ze had de vraag verwacht. Ze leunt achterover, neemt een slok, en vertelt dan over een vorige huurster. Over een situatie. Over haar advocate die sindsdien liever alles gedocumenteerd ziet. “Neutraal materiaal,” zegt ze. “Om misverstanden te voorkomen. Als er ooit iets misgaat tussen ons, krijg jij exact dezelfde beelden als ik.”
Ik knik langzaam. Het klinkt logisch. Toch blijft er iets knagen.
“En als er geen situatie komt?” vraag ik.
“Dan blijft alles dertig jaar ongeopend bewaard op het advocatenkantoor. Niemand ziet het. Nooit.”
Ik laat het even bezinken. Dertig jaar. Langer dan ik nu leef.
Ze vervolgt: “Om dezelfde reden hebben we een formele Overeenkomst nodig. Gebaseerd op ROVER: Respect, Openhartigheid, Vertrouwen, Extase en Relatie.”
“Relatie?” herhaal ik, bijna ongelovig.
Ze kijkt me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Sinds jij vanavond hier bent gekomen, hebben wij een relatie. Deze overeenkomst en deze relatie kunnen jij of ik op ieder moment eenzijdig beëindigen. Door één specifiek codewoord uit te spreken. In elkaars aanwezigheid.”
Ik wacht.
Ze pakt een enveloppe met het logo van een gerenommeerd advocatenkantoor. Haalt er papieren uit. Het eerste vel geeft ze aan mij.
Ik lees. Het is lang, maar inderdaad kristalhelder. Geen juridisch wollig taalgebruik. Alles staat er zwart op wit: grenzen, rechten, plichten, de betekenis van het codewoord.
Als ik bij het einde ben, kijk ik op. “Mag ik een pen?”
Ze geeft me haar vulpen. Zware, koele metalen pen. “Opschrijven,” waarschuwt ze. “Niet uitspreken.”
Ik knik. Denk even na. Dan schrijf ik, in mijn eigen handschrift, het woord dat ik al een tijdje in mijn hoofd had rondspoken: Honneponnetje.
Ik geef het papier terug.
Ze leest het, trekt één wenkbrauw op, maar glimlacht bijna onmerkbaar. “Prima. Dat is iets wat ik ook nooit zomaar zou zeggen.”
“Afgesproken,” zegt ze.
Dan het tweede vel: basisgegevens. Mijn volledige naam, geboortedatum, geboorteplaats, adres, telefoonnummer… en mijn BSN. Ik frons. “Die weet ik niet zeker.”
“Ik wel,” zegt ze rustig.
Ik voel een rilling over mijn rug. Niet per se van angst. Meer van… erkenning. Ze heeft huiswerk gedaan. Goed huiswerk.
Derde pagina. Een lijst met vragen. Ik laat mijn ogen erover glijden en voel hoe mijn adem stokt.
Lengte.
Gewicht (nu en twee jaar geleden).
Kleur ogen.
Eigen haarkleur plus beschrijving kapsel.
Confectiemaat.
BH-maat plus beschrijving borsten en tepels.
Venushaar.
Seksuele geaardheid.
Solo seks sinds (leeftijd).
Incest verleden (ja/nee).
Aantal keer seks per week (solo, met partner).
Bestaande littekens en kwetsuren (beschrijving en foto’s).
Ik kijk op, voel een plotselinge golf van verontwaardiging. “En jij dan? Waarom moet ík alles blootgeven en jij niks?”
Ze onderdrukt een glimlach. Ik zie het in haar mondhoeken, in haar ogen. Dan wappert ze met een vierde vel papier – het laatste, zegt ze.
“Straks. Jij eerst.”
Ik kijk naar het lege vel voor me. De vulpen ligt zwaar in mijn hand.
Ik begin te schrijven. Hardop, zoals ze vroeg.
“Een meter negenenzestig.”
“Nu tweeënzestig kilo. Twee jaar geleden achtenvijftig.”
“Ogen zijn hazelnoot met gouden spikkels als het licht erop valt.”
“Eigen haarkleur donkerblond. Schouderlang, recht, met een lichte slag als het vochtig is.”
“Confectiemaat 36.”
Ik pauzeer even bij de volgende. Mijn stem wordt zachter.
“BH 75B. Borsten… rond, vrij stevig, tepels klein en roze, worden donkerder als ik opgewonden ben.”
Ik voel haar blik op me rusten. Niet dwingend. Gewoon aanwezig.
“Venushaar… kortgeknipt, driehoekje, naturel donkerblond.”
“Seksuele geaardheid: lesbisch.”
“Solo seks sinds… ik denk mijn veertiende.”
“Incest verleden: nee.”
“Aantal keer seks per week… solo vier, vijf keer. Met een partner… de laatste jaren bijna nooit meer.”
Bij de laatste regel blijf ik steken. Littekens en kwetsuren. Beschrijving én foto’s.
Ik kijk op. “Foto’s?”
Ze knikt. “Er ligt een kleine camera op het tafeltje naast je. Je mag zelf kiezen welke littekens je laat zien en van welke hoek. Alleen wat jij wilt delen.”
Ik kijk naar mijn lichaam. Er is niet veel. Een klein wit lijntje op mijn linkerknie van toen ik als kind van mijn fiets viel. Een vaag litteken onder mijn rechterborst van een blindedarmontsteking op mijn zestiende. En een piepklein moedervlekje net boven mijn schaambeen dat ik altijd een litteken heb genoemd omdat het zo scherp afsteekt.
Ik pak de camera. Maak drie foto’s. Niet mooi. Niet verleidelijk. Gewoon feitelijk. Dan leg ik hem terug.
Sigrid neemt het blad aan. Leest. Knikt.
Dan schuift ze het vierde vel naar me toe.
“Nu jij,” zeg ik zacht, bijna uitdagend. “Jouw beurt.”
Ze glimlacht traag, pakt de pen, en begint te schrijven. Zonder aarzelen. Zonder schaamte.
En terwijl ze schrijft, voel ik iets verschuiven in mezelf.
Dit is geen spel meer.
Dit is echt begonnen.
Ze reikt me het glas aan. We laten de randen tegen elkaar tikken – een helder, bijna plechtig geluid. Ik nip voorzichtig, laat de wijn even op mijn tong liggen, zuig dan zachtjes lucht naar binnen om het aroma los te maken. Het is een goede wijn, zwaar en warm, met iets donkers eronder. Net als zij.
Haar ogen volgen elke beweging. “Fijn dat je een goede smaak hebt,” zegt ze zacht. “Voor wijn… en voor lingerie.”
Ik voel hoe mijn wangen warmer worden, maar ik kijk niet weg.
Dan begint ze te praten over de camera’s. Over die in het appartement, die er eerst wel waren en nu weg. En over deze, hier, gewoon zichtbaar. Twee kleine zwarte bolletjes in de hoeken van het plafond. Ze drukt op een afstandsbediening die ik niet eens had zien liggen. Een rood lampje begint langzaam te knipperen.
“Dat betekent dat ze opnemen,” zegt ze zakelijk. “Elke keer dat je hier bent, zal dat lampje branden.”
Ik slik. Mijn mond is ineens droog, ondanks de wijn.
Ze haalt een horloge tevoorschijn, hetzelfde model als zij draagt: matzwart, slank, met een klein schermpje. Ze geeft het aan me. Ik doe het om zonder iets te zeggen. Zodra het sluit, gaat er boven ons een tweede lampje knipperen – veel sneller, onregelmatig.
“Dat is jouw hartslag,” legt ze uit. Haar stem is kalm, bijna lief. “De mijne is veel rustiger.”
Ik kijk omhoog. Het lampje flitst als een klein, nerveus dier. Het is gênant hoe duidelijk het verraadt wat ik probeer te verbergen.
“Waarom neem je alles op?” vraag ik. Er zit een lichte scherpe toon in mijn stem, dat hoor ik zelf ook.
Ze had de vraag verwacht. Ze leunt achterover, neemt een slok, en vertelt dan over een vorige huurster. Over een situatie. Over haar advocate die sindsdien liever alles gedocumenteerd ziet. “Neutraal materiaal,” zegt ze. “Om misverstanden te voorkomen. Als er ooit iets misgaat tussen ons, krijg jij exact dezelfde beelden als ik.”
Ik knik langzaam. Het klinkt logisch. Toch blijft er iets knagen.
“En als er geen situatie komt?” vraag ik.
“Dan blijft alles dertig jaar ongeopend bewaard op het advocatenkantoor. Niemand ziet het. Nooit.”
Ik laat het even bezinken. Dertig jaar. Langer dan ik nu leef.
Ze vervolgt: “Om dezelfde reden hebben we een formele Overeenkomst nodig. Gebaseerd op ROVER: Respect, Openhartigheid, Vertrouwen, Extase en Relatie.”
“Relatie?” herhaal ik, bijna ongelovig.
Ze kijkt me aan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. “Sinds jij vanavond hier bent gekomen, hebben wij een relatie. Deze overeenkomst en deze relatie kunnen jij of ik op ieder moment eenzijdig beëindigen. Door één specifiek codewoord uit te spreken. In elkaars aanwezigheid.”
Ik wacht.
Ze pakt een enveloppe met het logo van een gerenommeerd advocatenkantoor. Haalt er papieren uit. Het eerste vel geeft ze aan mij.
Ik lees. Het is lang, maar inderdaad kristalhelder. Geen juridisch wollig taalgebruik. Alles staat er zwart op wit: grenzen, rechten, plichten, de betekenis van het codewoord.
Als ik bij het einde ben, kijk ik op. “Mag ik een pen?”
Ze geeft me haar vulpen. Zware, koele metalen pen. “Opschrijven,” waarschuwt ze. “Niet uitspreken.”
Ik knik. Denk even na. Dan schrijf ik, in mijn eigen handschrift, het woord dat ik al een tijdje in mijn hoofd had rondspoken: Honneponnetje.
Ik geef het papier terug.
Ze leest het, trekt één wenkbrauw op, maar glimlacht bijna onmerkbaar. “Prima. Dat is iets wat ik ook nooit zomaar zou zeggen.”
“Afgesproken,” zegt ze.
Dan het tweede vel: basisgegevens. Mijn volledige naam, geboortedatum, geboorteplaats, adres, telefoonnummer… en mijn BSN. Ik frons. “Die weet ik niet zeker.”
“Ik wel,” zegt ze rustig.
Ik voel een rilling over mijn rug. Niet per se van angst. Meer van… erkenning. Ze heeft huiswerk gedaan. Goed huiswerk.
Derde pagina. Een lijst met vragen. Ik laat mijn ogen erover glijden en voel hoe mijn adem stokt.
Lengte.
Gewicht (nu en twee jaar geleden).
Kleur ogen.
Eigen haarkleur plus beschrijving kapsel.
Confectiemaat.
BH-maat plus beschrijving borsten en tepels.
Venushaar.
Seksuele geaardheid.
Solo seks sinds (leeftijd).
Incest verleden (ja/nee).
Aantal keer seks per week (solo, met partner).
Bestaande littekens en kwetsuren (beschrijving en foto’s).
Ik kijk op, voel een plotselinge golf van verontwaardiging. “En jij dan? Waarom moet ík alles blootgeven en jij niks?”
Ze onderdrukt een glimlach. Ik zie het in haar mondhoeken, in haar ogen. Dan wappert ze met een vierde vel papier – het laatste, zegt ze.
“Straks. Jij eerst.”
Ik kijk naar het lege vel voor me. De vulpen ligt zwaar in mijn hand.
Ik begin te schrijven. Hardop, zoals ze vroeg.
“Een meter negenenzestig.”
“Nu tweeënzestig kilo. Twee jaar geleden achtenvijftig.”
“Ogen zijn hazelnoot met gouden spikkels als het licht erop valt.”
“Eigen haarkleur donkerblond. Schouderlang, recht, met een lichte slag als het vochtig is.”
“Confectiemaat 36.”
Ik pauzeer even bij de volgende. Mijn stem wordt zachter.
“BH 75B. Borsten… rond, vrij stevig, tepels klein en roze, worden donkerder als ik opgewonden ben.”
Ik voel haar blik op me rusten. Niet dwingend. Gewoon aanwezig.
“Venushaar… kortgeknipt, driehoekje, naturel donkerblond.”
“Seksuele geaardheid: lesbisch.”
“Solo seks sinds… ik denk mijn veertiende.”
“Incest verleden: nee.”
“Aantal keer seks per week… solo vier, vijf keer. Met een partner… de laatste jaren bijna nooit meer.”
Bij de laatste regel blijf ik steken. Littekens en kwetsuren. Beschrijving én foto’s.
Ik kijk op. “Foto’s?”
Ze knikt. “Er ligt een kleine camera op het tafeltje naast je. Je mag zelf kiezen welke littekens je laat zien en van welke hoek. Alleen wat jij wilt delen.”
Ik kijk naar mijn lichaam. Er is niet veel. Een klein wit lijntje op mijn linkerknie van toen ik als kind van mijn fiets viel. Een vaag litteken onder mijn rechterborst van een blindedarmontsteking op mijn zestiende. En een piepklein moedervlekje net boven mijn schaambeen dat ik altijd een litteken heb genoemd omdat het zo scherp afsteekt.
Ik pak de camera. Maak drie foto’s. Niet mooi. Niet verleidelijk. Gewoon feitelijk. Dan leg ik hem terug.
Sigrid neemt het blad aan. Leest. Knikt.
Dan schuift ze het vierde vel naar me toe.
“Nu jij,” zeg ik zacht, bijna uitdagend. “Jouw beurt.”
Ze glimlacht traag, pakt de pen, en begint te schrijven. Zonder aarzelen. Zonder schaamte.
En terwijl ze schrijft, voel ik iets verschuiven in mezelf.
Dit is geen spel meer.
Dit is echt begonnen.
Sigrid - 12-01-26 @ 22:08
👍0
Ben je echt lesbisch, of zeg je dat om mij te plezieren? Waarschijnlijk het laatste, anders was je wel eerder weggegaan bij je vriend.
Ik verbind de camera met de fotoprinter en die begint met de afdrukken, die gaan straks ook in de enveloppe.
Dan pak ik mijn eigen formulier en geef je geroutineerd de antwoorden terwijl ik schrijf: Lengte 1m75, al jaren 55 kilo, felgroene ogen, bruinzwart loshangend haar tot op de schouders, confectiemaat 36, geen bh, kleine ronde borsten met zwarte tepeltjes, dun uitwaaierend venushaar, biseksueel, solo seks sinds ik 6 ben, incest verleden, 0 tot 100 keer seks per week met of zonder partners, permanente striemen op borsten en billen, littekens op beide polsen.
"Incest verleden, striemen, littekens op je polsen? Wat heb je allemaal meegemaakt?" vraag je geschokt. "Een andere tijd, een ander meisje" antwoord ik kortaf. Je kijkt me schattend aan, en vraagt dan: "Ook een ander land, een andere naam?". Ik haal mijn schouders op: "Misschien".
Dan pak ik een zijden sjaal en vraag je om je handen toe te steken. Ik bind ze met een bedrieglijk eenvoudige knoop aan elkaar en maak de rest van de sjaal vast aan de haak in het plafond, je hoeft nog net niet op je tenen te staan.
Ik haak je bh'tje los, til het op en bekijk rustig je borsten, het klopt wat je hebt opgeschreven. En je bent opgewonden, gezien de dieproze kleur van je tepeltjes. Ik maak je bh'tje weer dicht en doe je slipje helemaal omlaag. Je billen zijn wat fors, maar wel mooi van vorm. Ik laat mijn hand er keurend overheen glijden en kom terloops onderlangs, je hapt naar adem. Nu naar je voorkant. Desgevraagd til je een been op, en ik inspecteer je intiemste plekje: moedervlekje boven je getrimde driehoekje, opgezwollen clitoris, dunne schaamlipjes waar je opwinding tussen glinstert.
Ah, de printer is klaar. Ik spreid de drie foto's met onze papieren uit op het tafeltje, haal de verzegelspullen tevoorschijn en begin de rode lak te verwarmen in de lepel boven het waxinelichtje. Al die tijd sta jij met alleen je bh'tje aan toe te kijken, één keer maak je een ongeduldig geluidje maar mijn verstoorde opkijken is duidelijk genoeg. Pas als de lak vloeibaar genoeg is sta ik op en maak je weer los. "Controleer alle papieren, stop ze in de enveloppe en sluit die met de plakstrip".
Ik laat de zegellak in een brede rode baan over de dichtgeplakte flap lopen, laat het iets afkoelen en druk dan met vier uitgespreide vingers mijn afdrukken in de lak. Je volgt mijn voorbeeld en zet jouw vingerafdrukken tussen de mijne. We maken onze vingers weer schoon met het doekje dat al vaker gebruikt is.
Ik glimlach naar je, behoedzaam spiegel je terug. "Goed. Dat was het officiële gedeelte" zeg ik opgewekt, en geef je de sleutel van hier. Er zit een groen lintje eraan als sleutelhanger. "Jij en ik zijn de enigen met een sleutel, zelfs de schoonmaakster komt hier niet alleen naar binnen. Kleed je weer aan, kijk nog even rond als je wilt en sluit goed af als je weggaat. Ik breng eerst de papieren naar het Advocatenkantoor en heb dan een andere afspraak. Overmorgen om 19 uur gaan we echt beginnen".
Ik loop langs je heen naar de deur, draai me om en geef je een vluchtige kus in de hals. "De slaapkamer is hiernaast, als je langer wilt blijven" voeg ik toe, en dan ga ik echt naar beneden.
Ik verbind de camera met de fotoprinter en die begint met de afdrukken, die gaan straks ook in de enveloppe.
Dan pak ik mijn eigen formulier en geef je geroutineerd de antwoorden terwijl ik schrijf: Lengte 1m75, al jaren 55 kilo, felgroene ogen, bruinzwart loshangend haar tot op de schouders, confectiemaat 36, geen bh, kleine ronde borsten met zwarte tepeltjes, dun uitwaaierend venushaar, biseksueel, solo seks sinds ik 6 ben, incest verleden, 0 tot 100 keer seks per week met of zonder partners, permanente striemen op borsten en billen, littekens op beide polsen.
"Incest verleden, striemen, littekens op je polsen? Wat heb je allemaal meegemaakt?" vraag je geschokt. "Een andere tijd, een ander meisje" antwoord ik kortaf. Je kijkt me schattend aan, en vraagt dan: "Ook een ander land, een andere naam?". Ik haal mijn schouders op: "Misschien".
Dan pak ik een zijden sjaal en vraag je om je handen toe te steken. Ik bind ze met een bedrieglijk eenvoudige knoop aan elkaar en maak de rest van de sjaal vast aan de haak in het plafond, je hoeft nog net niet op je tenen te staan.
Ik haak je bh'tje los, til het op en bekijk rustig je borsten, het klopt wat je hebt opgeschreven. En je bent opgewonden, gezien de dieproze kleur van je tepeltjes. Ik maak je bh'tje weer dicht en doe je slipje helemaal omlaag. Je billen zijn wat fors, maar wel mooi van vorm. Ik laat mijn hand er keurend overheen glijden en kom terloops onderlangs, je hapt naar adem. Nu naar je voorkant. Desgevraagd til je een been op, en ik inspecteer je intiemste plekje: moedervlekje boven je getrimde driehoekje, opgezwollen clitoris, dunne schaamlipjes waar je opwinding tussen glinstert.
Ah, de printer is klaar. Ik spreid de drie foto's met onze papieren uit op het tafeltje, haal de verzegelspullen tevoorschijn en begin de rode lak te verwarmen in de lepel boven het waxinelichtje. Al die tijd sta jij met alleen je bh'tje aan toe te kijken, één keer maak je een ongeduldig geluidje maar mijn verstoorde opkijken is duidelijk genoeg. Pas als de lak vloeibaar genoeg is sta ik op en maak je weer los. "Controleer alle papieren, stop ze in de enveloppe en sluit die met de plakstrip".
Ik laat de zegellak in een brede rode baan over de dichtgeplakte flap lopen, laat het iets afkoelen en druk dan met vier uitgespreide vingers mijn afdrukken in de lak. Je volgt mijn voorbeeld en zet jouw vingerafdrukken tussen de mijne. We maken onze vingers weer schoon met het doekje dat al vaker gebruikt is.
Ik glimlach naar je, behoedzaam spiegel je terug. "Goed. Dat was het officiële gedeelte" zeg ik opgewekt, en geef je de sleutel van hier. Er zit een groen lintje eraan als sleutelhanger. "Jij en ik zijn de enigen met een sleutel, zelfs de schoonmaakster komt hier niet alleen naar binnen. Kleed je weer aan, kijk nog even rond als je wilt en sluit goed af als je weggaat. Ik breng eerst de papieren naar het Advocatenkantoor en heb dan een andere afspraak. Overmorgen om 19 uur gaan we echt beginnen".
Ik loop langs je heen naar de deur, draai me om en geef je een vluchtige kus in de hals. "De slaapkamer is hiernaast, als je langer wilt blijven" voeg ik toe, en dan ga ik echt naar beneden.
Elise - 14-01-26 @ 06:57
👍0
Ik blijf nog een hele tijd op de rand van dat bed zitten, met mijn handen in mijn schoot, de sleutel met het groene lintje tussen mijn vingers geklemd. De kus in mijn hals brandt nog na, een klein, nat plekje dat langzaam afkoelt maar niet verdwijnt. Mijn huid voelt te strak, te gevoelig, alsof alles wat er vannacht gebeurd is een laagje van me heeft afgeschraapt en de zenuwen nu bloot liggen.
De slaapkamer is stiller dan stil. Geen tikkende klok, geen verkeer buiten, alleen mijn eigen ademhaling die te luid klinkt in de ruimte. Ik kijk naar het donkere beddengoed, gladgestreken, onbeslapen. Naar het nachtkastje met dat ene boek – ik buig me voorover en lees de rug: ‘Discipline and Punish’ van Foucault. Natuurlijk. Ik glimlach even, bitterzoet. Alles aan haar lijkt een hint te zijn, een laag dieper dan de vorige.
Ik sta op. Loop langzaam rond. Open de lade van het nachtkastje: een paar kaarsen, een aansteker, een zwart zijden blinddoekje opgevouwen, een kleine tube glijmiddel die nog dicht is, en een setje zachte leren polsbanden met zilveren ringen eraan. Ik raak ze niet aan. Ik sluit de lade weer, zachtjes, alsof ik bang ben iets wakker te maken.
In de badkamer hangt een grote spiegel boven de wastafel. Ik kijk mezelf aan. Mijn lippen zijn nog steeds een beetje gezwollen van het bijten erop, mijn ogen glanzen te fel. Ik trek mijn blouse recht, kam mijn haar met mijn vingers. Alles voelt hetzelfde, en toch helemaal niet.
Als ik terugkom in de woonkamer, liggen de enveloppe en de printer nog op tafel. De lak is hard geworden, rood en glanzend, met onze vingerafdrukken erin gevangen. Ik laat mijn vingertoppen erover glijden. Het voelt als een belofte. Of een contract. Of allebei.
Ik pak mijn jas, doe de lichten uit, controleer of de deur goed op slot zit. Buiten is het al bijna ochtend. De straten zijn leeg, de lucht koud en vochtig. Ik loop naar huis met de sleutel in mijn zak, het lintje tegen mijn dij wrijvend bij elke stap.
Thuis aangekomen doe ik de deur achter me dicht en leun ertegenaan. Mijn appartement voelt ineens te groot, te leeg. Ik laat me op de grond zakken, rug tegen de deur, knieën opgetrokken. Ik sluit mijn ogen en laat alles nog eens voorbij komen: de haak in het plafond, haar vingers die mijn bh weer vastmaken, de geur van warme lak, de manier waarop ze “overmorgen om 19 uur” zei, alsof het een afspraak was die al jaren vastlag.
Ik voel een lach opborrelen, laag en nerveus. Wat doe ik in godsnaam? Ik, Elise, die vijf jaar lang tevreden was met voorspelbare zaterdagen, zit nu met een sleutel van een privévertrek in een café, een getekende overeenkomst in een verzegelde enveloppe, en een lichaam dat nog steeds nat is van een inspectie die nooit echt seksueel werd genoemd.
En toch… ik voel me niet gebruikt. Ik voel me gezien. Voor het eerst in lange tijd echt gezien.
Ik sta op, ga naar de badkamer, trek mijn kleren uit en stap onder de douche. Het warme water spoelt de spanning niet weg, het maakt het alleen scherper. Ik laat mijn handen over mijn lichaam glijden, langzaam, alsof ik het herontdek. Mijn tepels zijn nog gevoelig. Mijn clitoris zwelt meteen op als ik erlangs strijk. Ik doe het niet af. Nog niet. Ik wil dat gevoel vasthouden tot overmorgen.
Als ik eindelijk in bed lig, met het groene lintje om mijn pols geknoopt als een armbandje, staar ik naar het plafond. Mijn hartslag is nog steeds niet rustig. Ik denk aan het tweede lampje dat zo snel knipperde. Aan haar rustige, veel langzamere ritme.
Overmorgen om 19 uur.
Ik sluit mijn ogen en probeer te slapen, maar in plaats daarvan droom ik al wakker: van een haak, van zijde, van groene ogen die me aankijken alsof ze al weten wat ik nog niet durf te vragen.
En ergens diep vanbinnen weet ik: ik ga niet alleen op tijd zijn.
Ik ga er klaar voor zijn.
De slaapkamer is stiller dan stil. Geen tikkende klok, geen verkeer buiten, alleen mijn eigen ademhaling die te luid klinkt in de ruimte. Ik kijk naar het donkere beddengoed, gladgestreken, onbeslapen. Naar het nachtkastje met dat ene boek – ik buig me voorover en lees de rug: ‘Discipline and Punish’ van Foucault. Natuurlijk. Ik glimlach even, bitterzoet. Alles aan haar lijkt een hint te zijn, een laag dieper dan de vorige.
Ik sta op. Loop langzaam rond. Open de lade van het nachtkastje: een paar kaarsen, een aansteker, een zwart zijden blinddoekje opgevouwen, een kleine tube glijmiddel die nog dicht is, en een setje zachte leren polsbanden met zilveren ringen eraan. Ik raak ze niet aan. Ik sluit de lade weer, zachtjes, alsof ik bang ben iets wakker te maken.
In de badkamer hangt een grote spiegel boven de wastafel. Ik kijk mezelf aan. Mijn lippen zijn nog steeds een beetje gezwollen van het bijten erop, mijn ogen glanzen te fel. Ik trek mijn blouse recht, kam mijn haar met mijn vingers. Alles voelt hetzelfde, en toch helemaal niet.
Als ik terugkom in de woonkamer, liggen de enveloppe en de printer nog op tafel. De lak is hard geworden, rood en glanzend, met onze vingerafdrukken erin gevangen. Ik laat mijn vingertoppen erover glijden. Het voelt als een belofte. Of een contract. Of allebei.
Ik pak mijn jas, doe de lichten uit, controleer of de deur goed op slot zit. Buiten is het al bijna ochtend. De straten zijn leeg, de lucht koud en vochtig. Ik loop naar huis met de sleutel in mijn zak, het lintje tegen mijn dij wrijvend bij elke stap.
Thuis aangekomen doe ik de deur achter me dicht en leun ertegenaan. Mijn appartement voelt ineens te groot, te leeg. Ik laat me op de grond zakken, rug tegen de deur, knieën opgetrokken. Ik sluit mijn ogen en laat alles nog eens voorbij komen: de haak in het plafond, haar vingers die mijn bh weer vastmaken, de geur van warme lak, de manier waarop ze “overmorgen om 19 uur” zei, alsof het een afspraak was die al jaren vastlag.
Ik voel een lach opborrelen, laag en nerveus. Wat doe ik in godsnaam? Ik, Elise, die vijf jaar lang tevreden was met voorspelbare zaterdagen, zit nu met een sleutel van een privévertrek in een café, een getekende overeenkomst in een verzegelde enveloppe, en een lichaam dat nog steeds nat is van een inspectie die nooit echt seksueel werd genoemd.
En toch… ik voel me niet gebruikt. Ik voel me gezien. Voor het eerst in lange tijd echt gezien.
Ik sta op, ga naar de badkamer, trek mijn kleren uit en stap onder de douche. Het warme water spoelt de spanning niet weg, het maakt het alleen scherper. Ik laat mijn handen over mijn lichaam glijden, langzaam, alsof ik het herontdek. Mijn tepels zijn nog gevoelig. Mijn clitoris zwelt meteen op als ik erlangs strijk. Ik doe het niet af. Nog niet. Ik wil dat gevoel vasthouden tot overmorgen.
Als ik eindelijk in bed lig, met het groene lintje om mijn pols geknoopt als een armbandje, staar ik naar het plafond. Mijn hartslag is nog steeds niet rustig. Ik denk aan het tweede lampje dat zo snel knipperde. Aan haar rustige, veel langzamere ritme.
Overmorgen om 19 uur.
Ik sluit mijn ogen en probeer te slapen, maar in plaats daarvan droom ik al wakker: van een haak, van zijde, van groene ogen die me aankijken alsof ze al weten wat ik nog niet durf te vragen.
En ergens diep vanbinnen weet ik: ik ga niet alleen op tijd zijn.
Ik ga er klaar voor zijn.
Sigrid - 14-01-26 @ 20:30
👍0
Ik heb mijn zwarte jurkje en hoge zwartleren laarzen aan, groen sjaaltje om, zit op de bank en lees Foucault. Om kwart voor zeven krijg ik een appje van de barman beneden: "Je bezoek is er, ze zit aan een tafeltje."
Ik: "Ze weet de weg. Heeft ze naar mij gevaagd?"
Hij: "Nee."
Om 1 minuut voor zeven belt hij: "Er is hier een jongedame die zegt een afspraak met je te hebben."
Ik: "Ze weet de weg."
Even later hoor ik een bescheiden klopje op de deur. Ik reageer niet. Nog een klopje. Uiteindelijk open je de deur met je eigen sleutel. Pas als de deur weer in het slot is gevallen kijk ik op van mijn boek, eerst naar de klok die 19:01 aangeeft, dan naar jou.
"Oh, ben je toch nog gekomen?"
- "Sorry hoor, maar ik wachtte al een kwartier in het café beneden..."
"Hadden we daar afgesproken?"
- "Nee..."
"Had je dat liever gehad?"
- "Nee."
"Waar staat de eerste R van ROVER voor?"
- "Respect."
"Precies. De volgende keer ben je hier op tijd."
- "Ja."
Ik kijk je zwijgend aan, je hebt een hoogrode kleur en kijkt ongemakkelijk.
"Waar wacht je op?"
- "Ehmm..."
"Hang je jas op. Kleed je uit in de badkamer. Ondergoed aanhouden."
Je verdwijnt vlug naar de badkamer. Als je terugkomt leid ik je naar de slaapkamer. We hebben allebei ons horloge om, de rode lampjes knipperen op het plafond in een heel verschillend tempo. Ik loop om je heen bekijk rustig je van top tot teen, voor en achter.
"Je bent mooi."
Je lacht verlegen.
"Waarom ben je hier? Wat zoek je?"
- "Ik, ehmm, weet niet precies wat ik zoek..."
"Gezelligheid?"
- "Nee."
"Plezier?"
- "Nee."
"Genot?"
- "..."
"Het is niet raar om genot te zoeken. Je lichaam kan je dat geven, en ik zal je daarbij helpen. Waar staan de O en V van ROVER voor?"
- "Openhartigheid en Vertrouwen"
"Heel goed. Dat hebben we allebei richting elkaar nodig. Je bent hier helemaal veilig. Ik zal je leiden, maar alleen als je dat echt wilt."
- "Ik wil dat echt."
"De E van ROVER?"
- "Extase."
"Ga onder die haak daar staan"
Ik doe mijn sjaaltje af, één blik is genoeg voor jou om je handen naar me uit te steken. Ik knoop je weer vast aan de haak op het plafond. Dan haal ik het zwarte blinddoekje uit mijn nachtkastje en doe je die om.
"Hoe voel jij je nu?"
Ik: "Ze weet de weg. Heeft ze naar mij gevaagd?"
Hij: "Nee."
Om 1 minuut voor zeven belt hij: "Er is hier een jongedame die zegt een afspraak met je te hebben."
Ik: "Ze weet de weg."
Even later hoor ik een bescheiden klopje op de deur. Ik reageer niet. Nog een klopje. Uiteindelijk open je de deur met je eigen sleutel. Pas als de deur weer in het slot is gevallen kijk ik op van mijn boek, eerst naar de klok die 19:01 aangeeft, dan naar jou.
"Oh, ben je toch nog gekomen?"
- "Sorry hoor, maar ik wachtte al een kwartier in het café beneden..."
"Hadden we daar afgesproken?"
- "Nee..."
"Had je dat liever gehad?"
- "Nee."
"Waar staat de eerste R van ROVER voor?"
- "Respect."
"Precies. De volgende keer ben je hier op tijd."
- "Ja."
Ik kijk je zwijgend aan, je hebt een hoogrode kleur en kijkt ongemakkelijk.
"Waar wacht je op?"
- "Ehmm..."
"Hang je jas op. Kleed je uit in de badkamer. Ondergoed aanhouden."
Je verdwijnt vlug naar de badkamer. Als je terugkomt leid ik je naar de slaapkamer. We hebben allebei ons horloge om, de rode lampjes knipperen op het plafond in een heel verschillend tempo. Ik loop om je heen bekijk rustig je van top tot teen, voor en achter.
"Je bent mooi."
Je lacht verlegen.
"Waarom ben je hier? Wat zoek je?"
- "Ik, ehmm, weet niet precies wat ik zoek..."
"Gezelligheid?"
- "Nee."
"Plezier?"
- "Nee."
"Genot?"
- "..."
"Het is niet raar om genot te zoeken. Je lichaam kan je dat geven, en ik zal je daarbij helpen. Waar staan de O en V van ROVER voor?"
- "Openhartigheid en Vertrouwen"
"Heel goed. Dat hebben we allebei richting elkaar nodig. Je bent hier helemaal veilig. Ik zal je leiden, maar alleen als je dat echt wilt."
- "Ik wil dat echt."
"De E van ROVER?"
- "Extase."
"Ga onder die haak daar staan"
Ik doe mijn sjaaltje af, één blik is genoeg voor jou om je handen naar me uit te steken. Ik knoop je weer vast aan de haak op het plafond. Dan haal ik het zwarte blinddoekje uit mijn nachtkastje en doe je die om.
"Hoe voel jij je nu?"
Elise - 15-01-26 @ 09:38
👍0
Ik sta onder de haak, armen weer omhoog, polsen zacht maar stevig gebonden met Sigrids groene sjaaltje. De stof is warm van haar hals, ruikt nog vaag naar haar parfum – iets houtigs, iets kruidigs, iets wat me meteen weer terugbrengt naar die eerste nacht. Mijn blote voeten staan stevig op de vloer, maar mijn benen trillen licht. Niet van kou. Van alles tegelijk.
Ze haalt het zwarte blinddoekje tevoorschijn. Ik zie het nog net voordat ze het over mijn ogen legt: zijde, dik genoeg om alles donker te maken, maar niet verstikkend. Ze knoopt het vast achter mijn hoofd, niet te strak, maar ook niet los. De wereld wordt zwart. Alleen nog geluid, geur, gevoel.
Mijn hart bonkt zo hard dat ik het in mijn oren hoor. Het rode lampje op het plafond knippert vast als een razende, dat weet ik zonder te kijken. Haar horloge zal kalm blijven pulseren, zoals altijd.
Ze vraagt het zacht, bijna teder: “Hoe voel jij je nu?”
Ik slik. Mijn mond is droog, maar mijn stem komt er toch uit, hees en klein.
“Bloot. Alsof… alsof ik geen huid meer heb. Alles voelt te veel. Te scherp. Mijn tepels staan strak, mijn buik trekt samen, en ik voel elke vezel in mijn armen, in mijn schouders. Ik hoor mezelf ademen, te snel. Ik ruik jou nog steeds op het sjaaltje. En ik… ik ben bang, maar niet op een slechte manier. Het is… het is alsof ik eindelijk mag stoppen met doen alsof. Alsof ik hier mag zijn zoals ik ben, zonder masker, zonder uitleg.”
Ik pauzeer even. Mijn stem trilt een beetje, maar ik ga door.
“Ik voel me klein. En tegelijk… groot. Alsof ik eindelijk ruimte krijg om te bestaan. Ik weet niet wat je gaat doen, en dat maakt me gek, maar het maakt me ook… wakker. Levend. Ik voel mijn clitoris kloppen zonder dat je me hebt aangeraakt. Dat is raar om hardop te zeggen, maar het is waar. Ik ben nat. Ik voel het langs mijn binnenkant van mijn dijen glijden. En ik schaam me er niet voor. Niet echt. Ik wil dat je het weet. Dat je het ziet. Dat je… dat je het gebruikt.”
Ik bijt even op mijn lip. De blinddoek maakt dat ik niet weet waar ze staat, hoe ze kijkt. Dat maakt het nog intenser.
“Ik voel me overgeleverd. En dat is eng, maar het voelt ook als thuiskomen. Alsof ik jarenlang heb rondgelopen met een pantser dat te zwaar was, en jij bent de eerste die het durft af te pellen. Laag voor laag. En ik wil dat je doorgaat. Ik wil weten hoe ver ik kan gaan. Hoe diep dit kan. Ik vertrouw je. Misschien wel meer dan ik ooit iemand heb vertrouwd. En dat maakt me bang, maar ook… vrij.”
Mijn adem stokt even. Ik voel tranen prikken achter de blinddoek, maar ze vallen niet. Nog niet.
“Ik voel me… dankbaar. Dat klinkt misschien stom, maar dat is het. Dankbaar dat je me hier laat staan, dat je me laat voelen wat ik voel, zonder oordeel. Dat je me dwingt om het hardop te zeggen. Dat je me niet laat wegkruipen in verlegenheid of grapjes. Ik wil dit. Ik wil jou. Ik wil wat je me gaat geven. Wat je me gaat laten voelen. Wat je me gaat laten zíjn.”
Ik zwijg. Mijn borst gaat snel op en neer. Ik hoor haar ademen, vlakbij nu. Ik voel de warmte van haar lichaam, ook al raakt ze me nog niet aan.
En dan, heel zacht, fluister ik het laatste wat in me opkomt:
“Ik voel me… klaar. Eindelijk klaar.”
De stilte die volgt is dik, zwaar, vol belofte.
Ik wacht.
Op haar.
Op wat nu komt.
Ze haalt het zwarte blinddoekje tevoorschijn. Ik zie het nog net voordat ze het over mijn ogen legt: zijde, dik genoeg om alles donker te maken, maar niet verstikkend. Ze knoopt het vast achter mijn hoofd, niet te strak, maar ook niet los. De wereld wordt zwart. Alleen nog geluid, geur, gevoel.
Mijn hart bonkt zo hard dat ik het in mijn oren hoor. Het rode lampje op het plafond knippert vast als een razende, dat weet ik zonder te kijken. Haar horloge zal kalm blijven pulseren, zoals altijd.
Ze vraagt het zacht, bijna teder: “Hoe voel jij je nu?”
Ik slik. Mijn mond is droog, maar mijn stem komt er toch uit, hees en klein.
“Bloot. Alsof… alsof ik geen huid meer heb. Alles voelt te veel. Te scherp. Mijn tepels staan strak, mijn buik trekt samen, en ik voel elke vezel in mijn armen, in mijn schouders. Ik hoor mezelf ademen, te snel. Ik ruik jou nog steeds op het sjaaltje. En ik… ik ben bang, maar niet op een slechte manier. Het is… het is alsof ik eindelijk mag stoppen met doen alsof. Alsof ik hier mag zijn zoals ik ben, zonder masker, zonder uitleg.”
Ik pauzeer even. Mijn stem trilt een beetje, maar ik ga door.
“Ik voel me klein. En tegelijk… groot. Alsof ik eindelijk ruimte krijg om te bestaan. Ik weet niet wat je gaat doen, en dat maakt me gek, maar het maakt me ook… wakker. Levend. Ik voel mijn clitoris kloppen zonder dat je me hebt aangeraakt. Dat is raar om hardop te zeggen, maar het is waar. Ik ben nat. Ik voel het langs mijn binnenkant van mijn dijen glijden. En ik schaam me er niet voor. Niet echt. Ik wil dat je het weet. Dat je het ziet. Dat je… dat je het gebruikt.”
Ik bijt even op mijn lip. De blinddoek maakt dat ik niet weet waar ze staat, hoe ze kijkt. Dat maakt het nog intenser.
“Ik voel me overgeleverd. En dat is eng, maar het voelt ook als thuiskomen. Alsof ik jarenlang heb rondgelopen met een pantser dat te zwaar was, en jij bent de eerste die het durft af te pellen. Laag voor laag. En ik wil dat je doorgaat. Ik wil weten hoe ver ik kan gaan. Hoe diep dit kan. Ik vertrouw je. Misschien wel meer dan ik ooit iemand heb vertrouwd. En dat maakt me bang, maar ook… vrij.”
Mijn adem stokt even. Ik voel tranen prikken achter de blinddoek, maar ze vallen niet. Nog niet.
“Ik voel me… dankbaar. Dat klinkt misschien stom, maar dat is het. Dankbaar dat je me hier laat staan, dat je me laat voelen wat ik voel, zonder oordeel. Dat je me dwingt om het hardop te zeggen. Dat je me niet laat wegkruipen in verlegenheid of grapjes. Ik wil dit. Ik wil jou. Ik wil wat je me gaat geven. Wat je me gaat laten voelen. Wat je me gaat laten zíjn.”
Ik zwijg. Mijn borst gaat snel op en neer. Ik hoor haar ademen, vlakbij nu. Ik voel de warmte van haar lichaam, ook al raakt ze me nog niet aan.
En dan, heel zacht, fluister ik het laatste wat in me opkomt:
“Ik voel me… klaar. Eindelijk klaar.”
De stilte die volgt is dik, zwaar, vol belofte.
Ik wacht.
Op haar.
Op wat nu komt.
Daisy - 15-01-26 @ 17:22
👍0
Wauw meiden, wat trakteren jullie ons op een ongekend hoog niveau van schrijven!
Vooral de woorden van Elise doen regelmatig bijna poëtisch aan. Het is soms net alsof ik een erotisch gedicht in de stijl van 50 shades zit te lezen. Jullie woorden en spanningsopbouw zijn soms gewoon voelbaar. Ik heb het hele stuk in 1 adem doorgelezen (niet letterlijk natuurlijk, want daarvoor is de tekst inmiddels al veel te lang hahaha), maar echt waanzinnig en heerlijk om te lezen. Ik kan niet wachten op de vervolgen.
Ga zo door!
Liefs,
Daixxxy
Vooral de woorden van Elise doen regelmatig bijna poëtisch aan. Het is soms net alsof ik een erotisch gedicht in de stijl van 50 shades zit te lezen. Jullie woorden en spanningsopbouw zijn soms gewoon voelbaar. Ik heb het hele stuk in 1 adem doorgelezen (niet letterlijk natuurlijk, want daarvoor is de tekst inmiddels al veel te lang hahaha), maar echt waanzinnig en heerlijk om te lezen. Ik kan niet wachten op de vervolgen.
Ga zo door!
Liefs,
Daixxxy
Sigrid - 15-01-26 @ 21:45
👍0
Je vertelt met een ongekende openheid over je gevoelens, je angsten en verwachtingen, en zelfs over je sterke lichamelijke reactie op de situatie. Je denkt klaar te zijn, dat je je masker, pantser en ballast hebt afgeworpen, maar ik weet dat dit de allereerste laag nog maar is, er zullen nog vele moeten verdwijnen voordat we bij de essentie kunnen komen.
Je hoeft niet alles van tevoren te weten, dus stel ik je met zachte stem gerust: "Het is goed zo. Jij mag hier zijn, je staat op de drempel van een nieuwe wereld, klaar om die te verkennen. Wees niet bang, de ruimte om je heen is onmetelijk groot, maar ik zal je leiden zolang je mij wilt volgen. Je zult vaak struikelen, maar ik zal telkens naast je staan en je motiveren om weer overeind te komen. Als je te snel gaat zal ik je temperen, en je juist prikkelen als je weg dreigt te zakken. Als je in de diepte valt zal ik je een touw toe gooien. Ik zal er zijn voor jou".
Terwijl ik praat trek ik mijn jurkje uit, hang dat zorgvuldig op en kom vlak bij je staan zodat de warmte van mijn lichaam op jouw huid afstraalt. We voelen elkaar zonder aanraking, horen elkaars ademhaling in de deze verstilde wereld, ruiken elkaars geur.
Al pratende laat ik mijn adem langs je gezicht gaan, achter je oren, via je hals naar je gladde oksels. Daar stok ik, onaangenaam getroffen door je geur daar.
"Je hebt deodorant gebruikt."
- "Ja?"
"Vind je de geur passen bij mijn parfum?"
- "Ehmm... nee, niet echt."
"Ik ook niet. Wacht even."
Ik ga naar de badkamer, maak een washandje nat en kom ermee bij je terug. Zonder waarschuwing haal ik het ijskoude lapje door je rechter oksel, je slaakt een gilletje van schrik.
"Waarom gil je zo?"
- "Het is zo koud! Ik... verwachtte het niet."
"Ik zou het fijn vinden als je voortaan niet meer gilt. Niet om koude, niet om hitte, niet om pijn, niet om wat voor reden dan ook."
- "Het spijt me."
Ik maak je linker oksel ook schoon, je krimpt in elkaar, bijt op je lip, maar blijft stil.
"Goed zo. Je haarshampoo ruikt trouwens wel lekker. En fijn dat je vandaag geen lippenstift hebt gebruikt. Gebruikt ook geen deodorant meer als je hier komt."
- "Ik zal er aan denken."
Ik loop naar de "speelgoedkast", open die met de cijfercode en laat mijn blik over de attributen gaan. Linksboven de kietelveer, maar die heb ik nog nooit gebruikt, ik heb absoluut geen trek in dat gegiechel en gekronkel. De flogger is de volgende, en aan de slijtagesporen kan je zien dat die heel wat populairder is. Ik neem hem in de hand en voel de vertrouwde sensatie van macht door mijn arm stromen.
Terug bij jou laat ik de groene en zwarte strengen over je schouders en rug gaan, eigenlijk wel jammer dat je hem niet kunt zien. Heel zachtjes zwiep ik de soepele strengen tegen je bh'tje, buik, slipje en bovenbenen.
"Wat doet dit me je?"
Je hoeft niet alles van tevoren te weten, dus stel ik je met zachte stem gerust: "Het is goed zo. Jij mag hier zijn, je staat op de drempel van een nieuwe wereld, klaar om die te verkennen. Wees niet bang, de ruimte om je heen is onmetelijk groot, maar ik zal je leiden zolang je mij wilt volgen. Je zult vaak struikelen, maar ik zal telkens naast je staan en je motiveren om weer overeind te komen. Als je te snel gaat zal ik je temperen, en je juist prikkelen als je weg dreigt te zakken. Als je in de diepte valt zal ik je een touw toe gooien. Ik zal er zijn voor jou".
Terwijl ik praat trek ik mijn jurkje uit, hang dat zorgvuldig op en kom vlak bij je staan zodat de warmte van mijn lichaam op jouw huid afstraalt. We voelen elkaar zonder aanraking, horen elkaars ademhaling in de deze verstilde wereld, ruiken elkaars geur.
Al pratende laat ik mijn adem langs je gezicht gaan, achter je oren, via je hals naar je gladde oksels. Daar stok ik, onaangenaam getroffen door je geur daar.
"Je hebt deodorant gebruikt."
- "Ja?"
"Vind je de geur passen bij mijn parfum?"
- "Ehmm... nee, niet echt."
"Ik ook niet. Wacht even."
Ik ga naar de badkamer, maak een washandje nat en kom ermee bij je terug. Zonder waarschuwing haal ik het ijskoude lapje door je rechter oksel, je slaakt een gilletje van schrik.
"Waarom gil je zo?"
- "Het is zo koud! Ik... verwachtte het niet."
"Ik zou het fijn vinden als je voortaan niet meer gilt. Niet om koude, niet om hitte, niet om pijn, niet om wat voor reden dan ook."
- "Het spijt me."
Ik maak je linker oksel ook schoon, je krimpt in elkaar, bijt op je lip, maar blijft stil.
"Goed zo. Je haarshampoo ruikt trouwens wel lekker. En fijn dat je vandaag geen lippenstift hebt gebruikt. Gebruikt ook geen deodorant meer als je hier komt."
- "Ik zal er aan denken."
Ik loop naar de "speelgoedkast", open die met de cijfercode en laat mijn blik over de attributen gaan. Linksboven de kietelveer, maar die heb ik nog nooit gebruikt, ik heb absoluut geen trek in dat gegiechel en gekronkel. De flogger is de volgende, en aan de slijtagesporen kan je zien dat die heel wat populairder is. Ik neem hem in de hand en voel de vertrouwde sensatie van macht door mijn arm stromen.
Terug bij jou laat ik de groene en zwarte strengen over je schouders en rug gaan, eigenlijk wel jammer dat je hem niet kunt zien. Heel zachtjes zwiep ik de soepele strengen tegen je bh'tje, buik, slipje en bovenbenen.
"Wat doet dit me je?"
Elise - 16-01-26 @ 06:44
👍0
“Wat doet dit met je?” vraagt ze.
Ik adem diep in. “Het kriebelt… maar niet op een lieve manier. Het maakt me nerveus. Mijn huid tintelt overal waar de strengen langsgaan. Ik voel mijn tepels harder worden onder de bh, en tussen mijn benen… het trekt. Alsof mijn lichaam wacht op de volgende zwaai, harder deze keer. Het maakt me… hongerig.”
Ze zwiept iets steviger, nu over mijn billen, een paar korte, lichte tikken. Ik hap naar adem maar gil niet.
“Goed,” mompelt ze. “Blijf ademen.”
Ik hoor haar weer naar de kast lopen. Dit keer komt ze terug met iets anders. Ik ruik latex, een vleugje siliconen. Ze drukt iets koels en glad tegen mijn onderlip.
“Open.”
Ik doe mijn mond open. Ze schuift een kleine, gladde plug tussen mijn lippen. “Zuigen,” beveelt ze zacht.
Ik sluit mijn lippen eromheen, proef het gladde materiaal, laat mijn tong erlangs glijden. Ze trekt hem langzaam terug, nat van mijn speeksel, en loopt om me heen.
Ze trekt mijn slipje opzij, niet omlaag, alleen genoeg. Dan voel ik de punt van de plug tegen mijn ingang – niet groot, maar stevig. Ze duwt hem langzaam naar binnen, draait hem een halve slag. Ik kreun laag, mijn heupen bewegen onwillekeurig naar voren.
“Stil blijven staan,” zegt ze.
Ze laat hem zitten en pakt weer de flogger. Nu zwaait ze serieuzer. De strengen landen op mijn billen, mijn bovenbenen, dan op de zijkant van mijn borsten. Elke slag is gecontroleerd, bouwt op: eerst warm, dan heet, dan een scherpe tinteling die door mijn hele lijf trekt. Mijn ademhaling wordt luider, sneller.
Ze stopt. Ik hoor een klikje – een vibrator, klein en krachtig. Ze houdt hem eerst tegen de binnenkant van mijn dijen, laat hem daar trillen tot mijn benen trillen mee. Dan, zonder waarschuwing, drukt ze hem tegen de plug, zodat de trillingen diep naar binnen resoneren.
Ik kreun harder, mijn hoofd valt naar achteren tegen het touw.
Ze laat de vibrator zakken, maar alleen om hem nu tegen mijn clitoris te drukken – door het slipje heen, maar hard genoeg. Mijn heupen schokken. Ze houdt hem daar, laat de intensiteit niet afnemen.
“Voel je hoe je lichaam zich opent?” fluistert ze vlakbij mijn oor. “Geen pantser meer. Alleen maar jij.”
De trillingen bouwen, bouwen, bouwen. Mijn dijen spannen, mijn buik trekt strak. Ik voel het komen, diep en onvermijdelijk.
Ze haalt de vibrator weg op het allerlaatste moment.
Ik hijg, half kreunend van frustratie.
“Niet nog,” zegt ze kalm. “Eerst nog een laagje eraf.”
Ze pakt iets nieuws – ik hoor het ritselen van leer. Een paddle, denk ik, kleiner dan de flogger maar harder. Ze laat hem eerst alleen over mijn billen strijken, dan een eerste tik. Scherp, heet. Nog een. En nog een. Elke slag laat een rode gloed achter die langzaam uitwaaiert.
Dan weer de vibrator, nu direct op mijn clitoris, slipje opzij geschoven. Dit keer houdt ze hem vast. Geen ontsnappen. De trillingen jagen door me heen, combineren met de brandende plekken op mijn billen, met de plug die nog steeds diep zit.
Ik voel het opkomen, sterker nu, als een golf die niet meer te stoppen is.
“Laat het komen,” zegt ze, stem laag en zeker. “Laat het allemaal gaan.”
Ik breek. Mijn lichaam spant zich, trilt, schokt tegen het touw. Een lange, lage kreet ontsnapt me terwijl de extase door me heen raast, golf na golf, tot ik slap hang in de bindingen, hijgend, zwetend, leeg en tegelijk voller dan ooit.
Ze houdt de vibrator nog even zachtjes tegen me aan, laat de naschokken doorlopen, dan haalt ze hem weg.
Haar hand op mijn wang, warm, rustig.
“Goed zo,” fluistert ze. “Dat was pas de eerste laag.”
Ik adem diep in. “Het kriebelt… maar niet op een lieve manier. Het maakt me nerveus. Mijn huid tintelt overal waar de strengen langsgaan. Ik voel mijn tepels harder worden onder de bh, en tussen mijn benen… het trekt. Alsof mijn lichaam wacht op de volgende zwaai, harder deze keer. Het maakt me… hongerig.”
Ze zwiept iets steviger, nu over mijn billen, een paar korte, lichte tikken. Ik hap naar adem maar gil niet.
“Goed,” mompelt ze. “Blijf ademen.”
Ik hoor haar weer naar de kast lopen. Dit keer komt ze terug met iets anders. Ik ruik latex, een vleugje siliconen. Ze drukt iets koels en glad tegen mijn onderlip.
“Open.”
Ik doe mijn mond open. Ze schuift een kleine, gladde plug tussen mijn lippen. “Zuigen,” beveelt ze zacht.
Ik sluit mijn lippen eromheen, proef het gladde materiaal, laat mijn tong erlangs glijden. Ze trekt hem langzaam terug, nat van mijn speeksel, en loopt om me heen.
Ze trekt mijn slipje opzij, niet omlaag, alleen genoeg. Dan voel ik de punt van de plug tegen mijn ingang – niet groot, maar stevig. Ze duwt hem langzaam naar binnen, draait hem een halve slag. Ik kreun laag, mijn heupen bewegen onwillekeurig naar voren.
“Stil blijven staan,” zegt ze.
Ze laat hem zitten en pakt weer de flogger. Nu zwaait ze serieuzer. De strengen landen op mijn billen, mijn bovenbenen, dan op de zijkant van mijn borsten. Elke slag is gecontroleerd, bouwt op: eerst warm, dan heet, dan een scherpe tinteling die door mijn hele lijf trekt. Mijn ademhaling wordt luider, sneller.
Ze stopt. Ik hoor een klikje – een vibrator, klein en krachtig. Ze houdt hem eerst tegen de binnenkant van mijn dijen, laat hem daar trillen tot mijn benen trillen mee. Dan, zonder waarschuwing, drukt ze hem tegen de plug, zodat de trillingen diep naar binnen resoneren.
Ik kreun harder, mijn hoofd valt naar achteren tegen het touw.
Ze laat de vibrator zakken, maar alleen om hem nu tegen mijn clitoris te drukken – door het slipje heen, maar hard genoeg. Mijn heupen schokken. Ze houdt hem daar, laat de intensiteit niet afnemen.
“Voel je hoe je lichaam zich opent?” fluistert ze vlakbij mijn oor. “Geen pantser meer. Alleen maar jij.”
De trillingen bouwen, bouwen, bouwen. Mijn dijen spannen, mijn buik trekt strak. Ik voel het komen, diep en onvermijdelijk.
Ze haalt de vibrator weg op het allerlaatste moment.
Ik hijg, half kreunend van frustratie.
“Niet nog,” zegt ze kalm. “Eerst nog een laagje eraf.”
Ze pakt iets nieuws – ik hoor het ritselen van leer. Een paddle, denk ik, kleiner dan de flogger maar harder. Ze laat hem eerst alleen over mijn billen strijken, dan een eerste tik. Scherp, heet. Nog een. En nog een. Elke slag laat een rode gloed achter die langzaam uitwaaiert.
Dan weer de vibrator, nu direct op mijn clitoris, slipje opzij geschoven. Dit keer houdt ze hem vast. Geen ontsnappen. De trillingen jagen door me heen, combineren met de brandende plekken op mijn billen, met de plug die nog steeds diep zit.
Ik voel het opkomen, sterker nu, als een golf die niet meer te stoppen is.
“Laat het komen,” zegt ze, stem laag en zeker. “Laat het allemaal gaan.”
Ik breek. Mijn lichaam spant zich, trilt, schokt tegen het touw. Een lange, lage kreet ontsnapt me terwijl de extase door me heen raast, golf na golf, tot ik slap hang in de bindingen, hijgend, zwetend, leeg en tegelijk voller dan ooit.
Ze houdt de vibrator nog even zachtjes tegen me aan, laat de naschokken doorlopen, dan haalt ze hem weg.
Haar hand op mijn wang, warm, rustig.
“Goed zo,” fluistert ze. “Dat was pas de eerste laag.”
Sigrid - 16-01-26 @ 20:43
👍0
Nog voordat jij je mond echt open hebt dring ik al naar binnen met de plug, de eerste penetratie. Je zuigt er op, verkent hem met je tong, maakt hem nat met je speeksel. Je begeerte is aanstekelijk, het tintelt bij mij van onderen. Herken je wat het is? Op een of andere manier ben je tegelijkertijd onschuldig maar zeker niet onwetend, alsof je ongebruikte kennis hebt die nu langzaam opborrelt.
Ik plaats de plug en voel mezelf plaatsvervangend verstrakken, de twee penetratie. "Vul ik je goed op?" vraag ik, en geef een plotselinge draai aan het handvat. Je hapt naar adem en brengt moeizaam uit: "Ja... heel erg". Haast onhoorbaar fluister ik in je oor: "Het is niet zomaar een plug, het is MIJN plug, ik heb hem zelf ooit gedragen. Vanaf nu zal jij hem in diep in je hebben, tenzij dat om hygiënische redenen even niet kan. Zo ben ik altijd bij je".
Ik begin de sessie nu echt met de flogger, van aaiend tot striemend over je hele lichaam. Dan mijn kleine vibrator vol op het handvat van de plug net zolang tot je bijna bij je hoogtepunt bent. Ik stop abrupt, de teleurstelling straalt van je af. "Niet te snel" mompel ik. De rijzweep met het kleine leertje, het scherp petsende geluid, de felrode plekjes, jouw moeizaam ingehouden kreetjes, heerlijk. En dan de vibrator weer, nu genadeloos vol op je clitoris totdat je heftig schokkend je extase beleeft. Je lang aanhoudende kreun laat ik toe, genot mag gevierd worden.
Ik maak je los van de haak, je wilt uitgeput op de vloer zakken maar ik wil dat je blijft staan met de blinddoek nog steeds om. Terwijl je op adem komt ga ik op de rand van het bed zitten, met alleen mijn laarzen aan. Ik voel hoe nat ik ben tussen mijn opgezwollen lipjes, zelfs zonder aan te raken weet ik dat mijn klitje nu heel hard en gevoelig is.
"Draai je halve slag om. Zo ja. Maak kleine stapjes. Stop. Ga op je knieën zitten."
Je zit op je knieën op twee stappen voor het bed, zonder dat je het weet tussen mijn wijd gespreide benen, zonder dat je weet dat ik alleen mijn laarzen aan heb.
"Je hebt het goed gedaan, ik kan zien dat je talent hebt."
Ik streel je wang, ga met mijn duim over je droge lippen, je aarzelt of je mag reageren.
"Toe maar."
Je lippen wijken uiteen, binnenin is je mond warm en vochtig. Het topje van mijn duim langs het puntje van je tong, de belofte van een tongzoen, ooit.
"Doe je bh af"
Je onthult je borsten, rode vlekken aan beide kanten, dieproze tepels de puntig vooruit staan. Ik neem ze tussen duim en wijsvinger en voel hoe hard ze zijn. Je lichaam reageert, maar je blijft stil.
"Prachtig. Buig nu voorover, lager. Naar links, meer. Daar ja. Bemin mijn laars."
Je kust het zwarte leer, likt rondjes en dan omhoog totdat je bij de rand bent.
"Stop, nu de andere."
Met enige moeite weet je mijn andere laars te vinden, en nu mag je verder omhoog gaan met je tong. Je hapt met je lippen in de binnenkant van mijn bovenbenen.
"Stop, terug naar de andere kant"
Beter dan eerst vind je de weg, en je mond gaat verder omhoog langs mijn dijen. Kussend, likkend, happend met je lippen.
"AU! Wat doe je??". Ik sla je ruw van me weg, je valt opzij op de vloer.
Je stamelt van beneden: "Ik dacht dat jij ook..."
Ik vraag ongelovig: "Dat ik door jou GEBETEN wil worden? Wie denk je dat ik ben??"
- "Ik weet je Sigrid heet, biseksueel bent, en een verleden hebt met..."
"ZWIJG! Terug naar waar je zat!"
Je zit doodstil tussen mijn benen, langzaam ontspan ik weer en laat me ten slotte achterover op bed zakken. Beide lampjes op het plafond knipperen nog als een bezetene.
"Blinddoek af en doe je werk".
Je knippert onwennig en kijkt dan verbaasd naar mijn verder blote lichaam, dat uitstrekt voor je ligt. Ik voel je adem al ver voordat je lippen me raken, dáár. Dan sluit ik mijn ogen en laat het gebeuren.
Ik plaats de plug en voel mezelf plaatsvervangend verstrakken, de twee penetratie. "Vul ik je goed op?" vraag ik, en geef een plotselinge draai aan het handvat. Je hapt naar adem en brengt moeizaam uit: "Ja... heel erg". Haast onhoorbaar fluister ik in je oor: "Het is niet zomaar een plug, het is MIJN plug, ik heb hem zelf ooit gedragen. Vanaf nu zal jij hem in diep in je hebben, tenzij dat om hygiënische redenen even niet kan. Zo ben ik altijd bij je".
Ik begin de sessie nu echt met de flogger, van aaiend tot striemend over je hele lichaam. Dan mijn kleine vibrator vol op het handvat van de plug net zolang tot je bijna bij je hoogtepunt bent. Ik stop abrupt, de teleurstelling straalt van je af. "Niet te snel" mompel ik. De rijzweep met het kleine leertje, het scherp petsende geluid, de felrode plekjes, jouw moeizaam ingehouden kreetjes, heerlijk. En dan de vibrator weer, nu genadeloos vol op je clitoris totdat je heftig schokkend je extase beleeft. Je lang aanhoudende kreun laat ik toe, genot mag gevierd worden.
Ik maak je los van de haak, je wilt uitgeput op de vloer zakken maar ik wil dat je blijft staan met de blinddoek nog steeds om. Terwijl je op adem komt ga ik op de rand van het bed zitten, met alleen mijn laarzen aan. Ik voel hoe nat ik ben tussen mijn opgezwollen lipjes, zelfs zonder aan te raken weet ik dat mijn klitje nu heel hard en gevoelig is.
"Draai je halve slag om. Zo ja. Maak kleine stapjes. Stop. Ga op je knieën zitten."
Je zit op je knieën op twee stappen voor het bed, zonder dat je het weet tussen mijn wijd gespreide benen, zonder dat je weet dat ik alleen mijn laarzen aan heb.
"Je hebt het goed gedaan, ik kan zien dat je talent hebt."
Ik streel je wang, ga met mijn duim over je droge lippen, je aarzelt of je mag reageren.
"Toe maar."
Je lippen wijken uiteen, binnenin is je mond warm en vochtig. Het topje van mijn duim langs het puntje van je tong, de belofte van een tongzoen, ooit.
"Doe je bh af"
Je onthult je borsten, rode vlekken aan beide kanten, dieproze tepels de puntig vooruit staan. Ik neem ze tussen duim en wijsvinger en voel hoe hard ze zijn. Je lichaam reageert, maar je blijft stil.
"Prachtig. Buig nu voorover, lager. Naar links, meer. Daar ja. Bemin mijn laars."
Je kust het zwarte leer, likt rondjes en dan omhoog totdat je bij de rand bent.
"Stop, nu de andere."
Met enige moeite weet je mijn andere laars te vinden, en nu mag je verder omhoog gaan met je tong. Je hapt met je lippen in de binnenkant van mijn bovenbenen.
"Stop, terug naar de andere kant"
Beter dan eerst vind je de weg, en je mond gaat verder omhoog langs mijn dijen. Kussend, likkend, happend met je lippen.
"AU! Wat doe je??". Ik sla je ruw van me weg, je valt opzij op de vloer.
Je stamelt van beneden: "Ik dacht dat jij ook..."
Ik vraag ongelovig: "Dat ik door jou GEBETEN wil worden? Wie denk je dat ik ben??"
- "Ik weet je Sigrid heet, biseksueel bent, en een verleden hebt met..."
"ZWIJG! Terug naar waar je zat!"
Je zit doodstil tussen mijn benen, langzaam ontspan ik weer en laat me ten slotte achterover op bed zakken. Beide lampjes op het plafond knipperen nog als een bezetene.
"Blinddoek af en doe je werk".
Je knippert onwennig en kijkt dan verbaasd naar mijn verder blote lichaam, dat uitstrekt voor je ligt. Ik voel je adem al ver voordat je lippen me raken, dáár. Dan sluit ik mijn ogen en laat het gebeuren.
Elise - 18-01-26 @ 10:32
👍0
Ik knipper tegen het plotselinge licht als de blinddoek eindelijk afgaat. Mijn ogen moeten wennen, maar dan zie ik haar: Sigrid, achterover op het bed, alleen nog die zwarte laarzen aan, benen wijd, huid glanzend van een dun laagje zweet. Haar ogen halfgesloten, borst rijzend en dalend, het rode lampje boven ons allebei razendsnel knipperend.
Mijn mond is droog, lippen gezwollen van alles wat ik net heb moeten inhouden. Ik aarzel één seconde – niet uit twijfel, maar omdat het moment zo groot voelt. Dan leun ik voorover.
Mijn handen leg ik zacht op de binnenkant van haar dijen, duw ze een fractie verder uiteen. Ze laat het toe zonder iets te zeggen. Ik ruik haar: warm, muskusachtig, zo intens dat het bijna duizelig maakt. Mijn adem strijkt eerst over haar huid, dan volgen mijn lippen. Zacht. Heel zacht. Eerst alleen kussen langs de randen, langs de plooi waar dij overgaat in schaambeen. Ze ademt scherp in.
Ik laat mijn tong plat en langzaam naar binnen glijden, proef haar voor het eerst echt. Zoutig, zoet, levend. Mijn tong cirkelt rond haar clitoris – niet te snel, niet te hard – en ik voel hoe ze meteen aanspant. Haar heupen bewegen een klein beetje omhoog, een onuitgesproken ja.
Ik blijf daar, lik, zuig lichtjes, duw mijn tong dan dieper, proef haar binnenkant, kom terug naar boven. Haar hand glijdt in mijn haar, niet trekkend, alleen houdend, vingers licht knijpend als ik iets goed doe. Ik hoor haar ademhaling veranderen: dieper, onregelmatiger.
De plug zit nog diep in me, elke beweging die ik maak stuurt een echo van druk door mijn eigen lichaam. Het voelt alsof we verbonden zijn, ook al raakt ze me niet aan. Ik lik harder, sneller, laat mijn lippen eromheen sluiten en zuig ritmisch. Ze kreunt laag, voor het eerst echt hoorbaar, en haar vingers klemmen steviger.
“Dieper,” fluistert ze.
Ik gehoorzaam. Duw mijn tong zo ver mogelijk, laat mijn neus tegen haar clitoris drukken, adem haar in terwijl ik haar proef. Mijn eigen opwinding bouwt weer op, een tweede golf, alleen al door haar smaak, haar geluiden, de manier waarop haar dijen trillen tegen mijn wangen.
Ze trekt me dichterbij, heupen komen nu echt omhoog. Ik voel haar clitoris harder worden onder mijn tong, voel de kleine schokjes die door haar heen gaan. Ik blijf precies hetzelfde ritme houden, niet sneller, niet langzamer, tot ze ineens haar rug kromt, een lange, lage kreun uitstoot en schokt – één, twee, drie keer – en dan slap achterover valt.
Haar hand verslapt in mijn haar. Ik blijf nog even zachtjes likken, heel licht, tot de naschokken voorbij zijn. Dan kus ik haar een laatste keer, zacht, bijna eerbiedig, en leun langzaam achteruit.
Ze opent haar ogen. Kijkt me aan. Geen glimlach, maar iets warms, iets goeds in haar blik.
“Kom hier,” zegt ze schor.
Ik klim op het bed. Ze trekt me tegen zich aan, mijn hoofd op haar borst, haar armen om me heen. De plug drukt nog steeds, een constante herinnering. Haar hartslag bonkt onder mijn oor, eindelijk even snel als de mijne.
“Je mag nu even gewoon ademen,” mompelt ze in mijn haar. “We hebben alle tijd.”
Ik sluit mijn ogen. Voel haar vingers loom over mijn rug gaan, over de lichte striemen die de flogger heeft achtergelaten. Mijn lichaam is uitgeput, maar tegelijk wakker op een manier die ik nog nooit heb gevoeld.
Ik weet niet wat er daarna komt.
Maar op dit moment, met haar armen om me heen en haar geur overal, voel ik alleen maar: dit is precies waar ik moet zijn.
Mijn mond is droog, lippen gezwollen van alles wat ik net heb moeten inhouden. Ik aarzel één seconde – niet uit twijfel, maar omdat het moment zo groot voelt. Dan leun ik voorover.
Mijn handen leg ik zacht op de binnenkant van haar dijen, duw ze een fractie verder uiteen. Ze laat het toe zonder iets te zeggen. Ik ruik haar: warm, muskusachtig, zo intens dat het bijna duizelig maakt. Mijn adem strijkt eerst over haar huid, dan volgen mijn lippen. Zacht. Heel zacht. Eerst alleen kussen langs de randen, langs de plooi waar dij overgaat in schaambeen. Ze ademt scherp in.
Ik laat mijn tong plat en langzaam naar binnen glijden, proef haar voor het eerst echt. Zoutig, zoet, levend. Mijn tong cirkelt rond haar clitoris – niet te snel, niet te hard – en ik voel hoe ze meteen aanspant. Haar heupen bewegen een klein beetje omhoog, een onuitgesproken ja.
Ik blijf daar, lik, zuig lichtjes, duw mijn tong dan dieper, proef haar binnenkant, kom terug naar boven. Haar hand glijdt in mijn haar, niet trekkend, alleen houdend, vingers licht knijpend als ik iets goed doe. Ik hoor haar ademhaling veranderen: dieper, onregelmatiger.
De plug zit nog diep in me, elke beweging die ik maak stuurt een echo van druk door mijn eigen lichaam. Het voelt alsof we verbonden zijn, ook al raakt ze me niet aan. Ik lik harder, sneller, laat mijn lippen eromheen sluiten en zuig ritmisch. Ze kreunt laag, voor het eerst echt hoorbaar, en haar vingers klemmen steviger.
“Dieper,” fluistert ze.
Ik gehoorzaam. Duw mijn tong zo ver mogelijk, laat mijn neus tegen haar clitoris drukken, adem haar in terwijl ik haar proef. Mijn eigen opwinding bouwt weer op, een tweede golf, alleen al door haar smaak, haar geluiden, de manier waarop haar dijen trillen tegen mijn wangen.
Ze trekt me dichterbij, heupen komen nu echt omhoog. Ik voel haar clitoris harder worden onder mijn tong, voel de kleine schokjes die door haar heen gaan. Ik blijf precies hetzelfde ritme houden, niet sneller, niet langzamer, tot ze ineens haar rug kromt, een lange, lage kreun uitstoot en schokt – één, twee, drie keer – en dan slap achterover valt.
Haar hand verslapt in mijn haar. Ik blijf nog even zachtjes likken, heel licht, tot de naschokken voorbij zijn. Dan kus ik haar een laatste keer, zacht, bijna eerbiedig, en leun langzaam achteruit.
Ze opent haar ogen. Kijkt me aan. Geen glimlach, maar iets warms, iets goeds in haar blik.
“Kom hier,” zegt ze schor.
Ik klim op het bed. Ze trekt me tegen zich aan, mijn hoofd op haar borst, haar armen om me heen. De plug drukt nog steeds, een constante herinnering. Haar hartslag bonkt onder mijn oor, eindelijk even snel als de mijne.
“Je mag nu even gewoon ademen,” mompelt ze in mijn haar. “We hebben alle tijd.”
Ik sluit mijn ogen. Voel haar vingers loom over mijn rug gaan, over de lichte striemen die de flogger heeft achtergelaten. Mijn lichaam is uitgeput, maar tegelijk wakker op een manier die ik nog nooit heb gevoeld.
Ik weet niet wat er daarna komt.
Maar op dit moment, met haar armen om me heen en haar geur overal, voel ik alleen maar: dit is precies waar ik moet zijn.
Sigrid - 18-01-26 @ 21:47
👍0
Minutenlang lig ik na te hijgen en concentreer me om mijn eigen rode lampje weer rustig te krijgen. Je bent goed, erg goed. Je volgde de beweging van mijn heupen, luisterde naar de subtiele aanwijzingen van mijn vingers in je haar. En je dan zuigende lippen, ritmische tongetje... ik zou willen dat ik mezelf zo kon likken.
Je ligt op mijn borst, ik streel je haren, schouders en rug. "Goed gedaan voor de eerste keer", zeg ik zacht en voel je glimlachen. "Je kunt meer, veel meer, ik zal het je allemaal leren". Je fluistert terug dat je niets liever wilt. "Heeft het je opgewonden?". Je nestelt je onderkantje strakker tegen mijn been aan en je mond zoekt naar mijn tepels. Ik houd je zachtjes tegen: "Niet nu. Trek je slipje uit, speel maar een beetje met jezelf, dan bereid ik vast het een en ander voor."
Ik maak me van je los, sta op, en trek mijn vertrouwde jurkje weer aan. Vanaf het bed kijk je naar mij, terwijl je vingers loom je vrouwelijkheid bespelen. Ik schuif de grote lederen hocker naar het midden van de slaapkamer. Hij is cognac-kleurig, vierkant, met aan elke zijde vijf metalen ringen. Van de grote haspel uit de speelgoedkast meet en knip ik wat lange stukken bondagetouw af, zacht maar sterk. Je kijkt geïntrigeerd en je vingers gaan sneller. "Rustig aan". Je hand glijdt gehoorzaam omhoog naar je borsten, je kneedt ze, en omcirkelt je tepels met een natte vinger.
Dan gooi ik je twee losse handboeien en twee losse enkelboeien toe, gepolsterd zwart leer met riemen en clips. "Doe ze maar alvast om, maar niet aan elkaar klikken". Terwijl jij bezig bent maak ik de touwen vast aan de hocker. Dan geef ik je een haar-elastiek om een paardenstaart te maken.
"Op de hocker, handen en knieën". Je neemt plaats, ik laat duw je benen wat verder uiteen en zet je enkels met touw vast aan de ringen van de hocker. Je polsen klik ik aan elkaar vast en zet ze gezamenlijk vast aan de hocker. Vervolgens zet ik twee grote passpiegels voor je neer; een links, een rechts, zodat jij jezelf kunt bekijken.
"We gaan een laag dieper."
- "Ja, graag."
Ik pak wat uit het koelkastje.
"Weet je wat dit is?"
- "Ehmm... zo'n haak voor... achterin?"
"Klopt."
Ik haal de plug bij je weg, en druk het dikke, ijskoude, puntig-ronde uiteinde van de haak op je achteringang.
"Ontspan je"
- "Ahh..."
"Stil."
Nadat het dikste gedeelte eenmaal bij je naar binnen is volgt de rest gemakkelijk. Dan pak ik een dunne ketting, klik het ene eind vast aan je haar-elastiek en zet de andere kant strak aan de haak, zodat je hoofd naar achteren wordt getrokken.
"Niet te veel bewegen."
- "Nee, nee."
Ik loop keurend om je heen: je zit keurig vast op handen en knieën, je hoofd opgeheven, benen uiteen. Ik streel je billen, knijp zachtjes in het stevige vlees, streel door je bilnaad omlaag naar je vochtig-warme plekje.
"Waarom is het daar zo nat?"
- "Ik ben... erg opgewonden."
"Geil, bedoel je?"
- "Ja."
Ik pak mijn andere flogger, die met gevlochten strengen. Ik veeg ermee langs je wangen, over je schouders, je al licht gestriemde rug, je billen en bovenbenen. Onder je door, met zachte zwiepjes omhoog tegen je borsten. En dan ineens keihard over je billen: LINKS, RECHTS, LINKS, RECHTS. En nog twee keer vol over je rug. Je verbijt je, rukt aan de touwen, maar ik hoor niets.
Met een enkelvoudige pinwheel ga ik over de verse rode plekken, maak er kleine puntjes bij die nog net niet bloeden. Je siddert. ademt zwaar, meer niet. Ik pak de flogger weer.
"Klaar voor de volgende ronde?"
- "J...ja."
Je ligt op mijn borst, ik streel je haren, schouders en rug. "Goed gedaan voor de eerste keer", zeg ik zacht en voel je glimlachen. "Je kunt meer, veel meer, ik zal het je allemaal leren". Je fluistert terug dat je niets liever wilt. "Heeft het je opgewonden?". Je nestelt je onderkantje strakker tegen mijn been aan en je mond zoekt naar mijn tepels. Ik houd je zachtjes tegen: "Niet nu. Trek je slipje uit, speel maar een beetje met jezelf, dan bereid ik vast het een en ander voor."
Ik maak me van je los, sta op, en trek mijn vertrouwde jurkje weer aan. Vanaf het bed kijk je naar mij, terwijl je vingers loom je vrouwelijkheid bespelen. Ik schuif de grote lederen hocker naar het midden van de slaapkamer. Hij is cognac-kleurig, vierkant, met aan elke zijde vijf metalen ringen. Van de grote haspel uit de speelgoedkast meet en knip ik wat lange stukken bondagetouw af, zacht maar sterk. Je kijkt geïntrigeerd en je vingers gaan sneller. "Rustig aan". Je hand glijdt gehoorzaam omhoog naar je borsten, je kneedt ze, en omcirkelt je tepels met een natte vinger.
Dan gooi ik je twee losse handboeien en twee losse enkelboeien toe, gepolsterd zwart leer met riemen en clips. "Doe ze maar alvast om, maar niet aan elkaar klikken". Terwijl jij bezig bent maak ik de touwen vast aan de hocker. Dan geef ik je een haar-elastiek om een paardenstaart te maken.
"Op de hocker, handen en knieën". Je neemt plaats, ik laat duw je benen wat verder uiteen en zet je enkels met touw vast aan de ringen van de hocker. Je polsen klik ik aan elkaar vast en zet ze gezamenlijk vast aan de hocker. Vervolgens zet ik twee grote passpiegels voor je neer; een links, een rechts, zodat jij jezelf kunt bekijken.
"We gaan een laag dieper."
- "Ja, graag."
Ik pak wat uit het koelkastje.
"Weet je wat dit is?"
- "Ehmm... zo'n haak voor... achterin?"
"Klopt."
Ik haal de plug bij je weg, en druk het dikke, ijskoude, puntig-ronde uiteinde van de haak op je achteringang.
"Ontspan je"
- "Ahh..."
"Stil."
Nadat het dikste gedeelte eenmaal bij je naar binnen is volgt de rest gemakkelijk. Dan pak ik een dunne ketting, klik het ene eind vast aan je haar-elastiek en zet de andere kant strak aan de haak, zodat je hoofd naar achteren wordt getrokken.
"Niet te veel bewegen."
- "Nee, nee."
Ik loop keurend om je heen: je zit keurig vast op handen en knieën, je hoofd opgeheven, benen uiteen. Ik streel je billen, knijp zachtjes in het stevige vlees, streel door je bilnaad omlaag naar je vochtig-warme plekje.
"Waarom is het daar zo nat?"
- "Ik ben... erg opgewonden."
"Geil, bedoel je?"
- "Ja."
Ik pak mijn andere flogger, die met gevlochten strengen. Ik veeg ermee langs je wangen, over je schouders, je al licht gestriemde rug, je billen en bovenbenen. Onder je door, met zachte zwiepjes omhoog tegen je borsten. En dan ineens keihard over je billen: LINKS, RECHTS, LINKS, RECHTS. En nog twee keer vol over je rug. Je verbijt je, rukt aan de touwen, maar ik hoor niets.
Met een enkelvoudige pinwheel ga ik over de verse rode plekken, maak er kleine puntjes bij die nog net niet bloeden. Je siddert. ademt zwaar, meer niet. Ik pak de flogger weer.
"Klaar voor de volgende ronde?"
- "J...ja."
Elise - 19-01-26 @ 06:43
👍0
Ik kijk mezelf aan in de spiegels, rood en glanzend, vastgebonden op handen en knieën, hoofd strak naar achteren getrokken door de ketting. De haak zit diep, koud en onverbiddelijk, en elke kleine beweging stuurt een golf van druk door me heen. Mijn ademhaling is zwaar, borstkas rijzend en dalend, tepels hard en pijnlijk gevoelig.
Sigrid loopt langzaam om me heen, de gevlochten flogger in haar hand. Ze laat hem eerst alleen maar strijken – over mijn wangen, langs mijn rug, onderdoor tegen mijn borsten. Dan, zonder waarschuwing, een harde slag: links over mijn billen, dan rechts. De pijn explodeert heet, scherp. Ik ruk aan de touwen, spieren aanspannen, maar ik maak geen geluid.
Nog twee slagen over mijn rug. De striemen branden meteen. Ze wacht even, laat me voelen hoe de hitte uitwaaiert.
Dan de pinwheel. Kleine, scherpe rolletjes over de verse plekken. Ik sidder, adem snakt door mijn neus, maar ik blijf stil. De puntjes prikken net genoeg om tranen in mijn ogen te brengen zonder echt te breken.
“Klaar voor de volgende ronde?” vraagt ze.
“J… ja.”
Ze begint weer: drie zachte aaien, dan twee harde. Links, rechts, links, rechts. Elke slag landt precies waar het nog brandt van de vorige. Mijn billen gloeien, mijn dijen trillen. De haak trekt harder aan mijn haar bij elke schok, dwingt me rechtop te blijven, mezelf te blijven zien: een lichaam dat zich overgeeft, rood, nat, open.
Ze laat de flogger vallen. Haar vingers glijden tussen mijn benen, duwen twee vingers diep naar binnen, draaien, trekken ze glanzend terug. Ze veegt ze af aan mijn bil. “Kijk hoe geil je bent.”
Ik kijk. In de spiegel zie ik alles: de striemen, de druipende lipjes, mijn hoofd achterover, mond halfopen.
Ze pakt de vibrator weer, drukt hem tegen de basis van de haak. De trillingen resoneren diep naar binnen, combineren met de brandende plekken, met de volle druk. Ik voel het opbouwen, sneller, harder dan ooit.
Ze houdt hem vast. Geen ontsnappen meer.
Mijn lichaam spant zich, dijen trillen, buik trekt strak. De golf komt, overweldigend. Ik schok hevig, een rauwe, lange kreet barst uit me terwijl alles loskomt: spieren knijpen om de haak, clitoris pulseert, tranen rollen over mijn wangen. Golf na golf raast door me heen tot ik slap hang in de touwen, hijgend, zwetend, leeg.
Ze maakt de ketting los, de touwen, de clips. Helpt me voorzichtig van de hocker. Ik zak op mijn knieën op de vloer, hoofd op haar dij, armen zwaar langs mijn lichaam.
Ze streelt mijn haar, zwijgt even.
Dan fluistert ze: “Je doet het goed. Nog een laagje eraf.”
Ik sluit mijn ogen, voel hoe mijn adem langzaam kalmeert, hoe mijn lichaam nog nagloeit.
Ik weet dat we nog niet klaar zijn.
En voor het eerst voel ik dat ik dat ook niet wil.
Sigrid loopt langzaam om me heen, de gevlochten flogger in haar hand. Ze laat hem eerst alleen maar strijken – over mijn wangen, langs mijn rug, onderdoor tegen mijn borsten. Dan, zonder waarschuwing, een harde slag: links over mijn billen, dan rechts. De pijn explodeert heet, scherp. Ik ruk aan de touwen, spieren aanspannen, maar ik maak geen geluid.
Nog twee slagen over mijn rug. De striemen branden meteen. Ze wacht even, laat me voelen hoe de hitte uitwaaiert.
Dan de pinwheel. Kleine, scherpe rolletjes over de verse plekken. Ik sidder, adem snakt door mijn neus, maar ik blijf stil. De puntjes prikken net genoeg om tranen in mijn ogen te brengen zonder echt te breken.
“Klaar voor de volgende ronde?” vraagt ze.
“J… ja.”
Ze begint weer: drie zachte aaien, dan twee harde. Links, rechts, links, rechts. Elke slag landt precies waar het nog brandt van de vorige. Mijn billen gloeien, mijn dijen trillen. De haak trekt harder aan mijn haar bij elke schok, dwingt me rechtop te blijven, mezelf te blijven zien: een lichaam dat zich overgeeft, rood, nat, open.
Ze laat de flogger vallen. Haar vingers glijden tussen mijn benen, duwen twee vingers diep naar binnen, draaien, trekken ze glanzend terug. Ze veegt ze af aan mijn bil. “Kijk hoe geil je bent.”
Ik kijk. In de spiegel zie ik alles: de striemen, de druipende lipjes, mijn hoofd achterover, mond halfopen.
Ze pakt de vibrator weer, drukt hem tegen de basis van de haak. De trillingen resoneren diep naar binnen, combineren met de brandende plekken, met de volle druk. Ik voel het opbouwen, sneller, harder dan ooit.
Ze houdt hem vast. Geen ontsnappen meer.
Mijn lichaam spant zich, dijen trillen, buik trekt strak. De golf komt, overweldigend. Ik schok hevig, een rauwe, lange kreet barst uit me terwijl alles loskomt: spieren knijpen om de haak, clitoris pulseert, tranen rollen over mijn wangen. Golf na golf raast door me heen tot ik slap hang in de touwen, hijgend, zwetend, leeg.
Ze maakt de ketting los, de touwen, de clips. Helpt me voorzichtig van de hocker. Ik zak op mijn knieën op de vloer, hoofd op haar dij, armen zwaar langs mijn lichaam.
Ze streelt mijn haar, zwijgt even.
Dan fluistert ze: “Je doet het goed. Nog een laagje eraf.”
Ik sluit mijn ogen, voel hoe mijn adem langzaam kalmeert, hoe mijn lichaam nog nagloeit.
Ik weet dat we nog niet klaar zijn.
En voor het eerst voel ik dat ik dat ook niet wil.
Sigrid - 19-01-26 @ 20:44
👍0
Toen het orgasme je overspoelde schreeuwde je: geen aanstellerig kreuntje om mij te plezieren, maar lang, rauw, uit de diepte, en vooral heel echt. Nu zit ik op de hocker, jouw wang op mijn dij, je jachtige ademhaling over mijn licht bezwete huid. Ik streel door je verwarde haren, niet zoals bij een geliefde, maar ook niet zoals bij een hond. Er tussenin.
Je komt langzaam bij je positieven, ik maak me van je los, sta op en geef je je slipje en bh terug. "Trek maar aan, we gaan even ontspannen". Terwijl jij ze wankelend aan doet zoek ik een half-doorzichtig bloesje en minirokje voor je uit de speelgoedkast. "Dit ook".
En dan nog roze pumps. "Niet groen?" vraag je met een dun lachje. "Nee, dat is niet de uitstraling die je moet geven", antwoord ik. "Kom, we gaan beneden in de bar even wat drinken". Je kijkt vertwijfeld in de passpiegel. "Je denkt dat ze de striemen en rode plekken kunnen zien?", vraag ik begrijpend. Je knikt bedremmeld. "Ik denk het ook".
De pumps zijn niet helemaal jouw maat, met moeite volg je me de trappen af naar beneden. Mijn tafeltje is natuurlijk vrij, het is altijd gereserveerd. Centraal, zodat ik iedereen kan zien, en zij mij. En jou.
De barman zet ongevraagd de warme kruidendrank met het schijfje sinaasappel voor ons neer. Ik hou van tradities. Ik hef het glas naar je, trillend beantwoord je mijn toost. "Niet wegkruipen, rechtop blijven zitten" vermaan ik je. "Beschrijf me de gasten, tafel voor tafel". Nu moet je wel naar ze kijken.
- "Een jong stelletje, zij is smoorverliefd op hem."
"En hij?"
- "Hij kijkt stiekem naar mij."
"Geef hem een knipoogje." Je glimlacht er zelfs een beetje bij. "Volgende tafel."
- "Twee vrouwen, in de dertig denk ik."
"Wat is hun relatie?"
- "Zussen...? Nee, lesbisch."
"Klopt. Met wie van de twee zou jij naar bed willen gaan?"
- "Oh, pfff... de blonde."
"Angelique. Kan lekker zoenen, maar haalt de helft van de nacht nog niet eens. Haar vriendin Cindy heeft af en toe wat extra aandacht van mij nodig. Doe ze een lucht kusje zodra ze kijken".
En zo gaan we alle 6 tafeltjes af.
"Een beetje bijgekomen inmiddels?"
- "Ja, het gaat wel weer."
"Vind je het leuk om zo naar de gasten te kijken?"
- "Jawel, dat doe ik wel vaker in de stad."
"Kijken ze dan ook naar jou?"
- "Ehmm, ja, maar dat vind ik minder leuk."
"Is dat niet egoïstisch dan?"
- "Ehmm, ja, eigenlijk wel."
"Je moet ze nu wat teruggeven. Draai wat meer naar ze toe, je benen wat uit elkaar. Laat hun ogen je verwarmen, dáár."
Je geeft ze inkijk, en ik zie wat het met hen doet. En ook wat het met jou doet.
"Kriebelt het alweer een beetje?"
- "Ja, het is... opwindend. Een soort spelletje op afstand."
"Streel over je borsten, niet te terloops, maar ook niet al te lang."
- "Die jongen van het stelletje kijkt zijn ogen uit."
"En Cindy?"
- "Ook."
"Streel over je benen. Ertussen. Steeds hoger."
Je weet wat ik van je verlang, en je gehoorzaamt met niet meer dan een lichte aarzeling.
"Ga door. All the way."
Je komt langzaam bij je positieven, ik maak me van je los, sta op en geef je je slipje en bh terug. "Trek maar aan, we gaan even ontspannen". Terwijl jij ze wankelend aan doet zoek ik een half-doorzichtig bloesje en minirokje voor je uit de speelgoedkast. "Dit ook".
En dan nog roze pumps. "Niet groen?" vraag je met een dun lachje. "Nee, dat is niet de uitstraling die je moet geven", antwoord ik. "Kom, we gaan beneden in de bar even wat drinken". Je kijkt vertwijfeld in de passpiegel. "Je denkt dat ze de striemen en rode plekken kunnen zien?", vraag ik begrijpend. Je knikt bedremmeld. "Ik denk het ook".
De pumps zijn niet helemaal jouw maat, met moeite volg je me de trappen af naar beneden. Mijn tafeltje is natuurlijk vrij, het is altijd gereserveerd. Centraal, zodat ik iedereen kan zien, en zij mij. En jou.
De barman zet ongevraagd de warme kruidendrank met het schijfje sinaasappel voor ons neer. Ik hou van tradities. Ik hef het glas naar je, trillend beantwoord je mijn toost. "Niet wegkruipen, rechtop blijven zitten" vermaan ik je. "Beschrijf me de gasten, tafel voor tafel". Nu moet je wel naar ze kijken.
- "Een jong stelletje, zij is smoorverliefd op hem."
"En hij?"
- "Hij kijkt stiekem naar mij."
"Geef hem een knipoogje." Je glimlacht er zelfs een beetje bij. "Volgende tafel."
- "Twee vrouwen, in de dertig denk ik."
"Wat is hun relatie?"
- "Zussen...? Nee, lesbisch."
"Klopt. Met wie van de twee zou jij naar bed willen gaan?"
- "Oh, pfff... de blonde."
"Angelique. Kan lekker zoenen, maar haalt de helft van de nacht nog niet eens. Haar vriendin Cindy heeft af en toe wat extra aandacht van mij nodig. Doe ze een lucht kusje zodra ze kijken".
En zo gaan we alle 6 tafeltjes af.
"Een beetje bijgekomen inmiddels?"
- "Ja, het gaat wel weer."
"Vind je het leuk om zo naar de gasten te kijken?"
- "Jawel, dat doe ik wel vaker in de stad."
"Kijken ze dan ook naar jou?"
- "Ehmm, ja, maar dat vind ik minder leuk."
"Is dat niet egoïstisch dan?"
- "Ehmm, ja, eigenlijk wel."
"Je moet ze nu wat teruggeven. Draai wat meer naar ze toe, je benen wat uit elkaar. Laat hun ogen je verwarmen, dáár."
Je geeft ze inkijk, en ik zie wat het met hen doet. En ook wat het met jou doet.
"Kriebelt het alweer een beetje?"
- "Ja, het is... opwindend. Een soort spelletje op afstand."
"Streel over je borsten, niet te terloops, maar ook niet al te lang."
- "Die jongen van het stelletje kijkt zijn ogen uit."
"En Cindy?"
- "Ook."
"Streel over je benen. Ertussen. Steeds hoger."
Je weet wat ik van je verlang, en je gehoorzaamt met niet meer dan een lichte aarzeling.
"Ga door. All the way."
Elise - 20-01-26 @ 05:50
👍0
Ik schuif mijn hand dieper onder het rokje, duw de rand van mijn slipje opzij en laat mijn middelvinger langzaam tussen mijn lipjes glijden. Ik ben nog steeds vochtig van boven, glad, gevoelig. De eerste aanraking stuurt een schokje door mijn buik. Ik begin met kleine cirkels over mijn clitoris, licht, plagend.
De jongen aan het tafeltje tegenover ons staart nu openlijk, zijn hand stil op de dij van zijn vriendin. Cindy leunt voorover, lippen licht vaneen, ogen strak op mijn hand gericht. Angelique fluistert iets in haar oor, maar Cindy schudt alleen haar hoofd, blijft kijken.
Ik voel de ogen van de hele bar op me branden – niet alleen Sigrids kalme blik, maar die van zes, zeven tafeltjes tegelijk. Het is alsof de ruimte krimpt tot alleen nog mijn stoel, mijn benen, mijn vingers.
Mijn ademhaling wordt luider. Ik spreid mijn benen nog een fractie verder, geef ze meer zicht. Mijn vingertoppen glijden sneller, drukken harder. De hitte bouwt laag in mijn onderbuik, verspreidt zich naar mijn dijen, mijn borsten. Mijn tepels duwen tegen het dunne bloesje, duidelijk zichtbaar.
Sigrid zegt niets, maar haar aanwezigheid is overal: haar parfum, haar rustige ademhaling naast me, haar glas dat ze loom vasthoudt.
Ik laat een tweede vinger erbij komen, duw ze licht naar binnen terwijl mijn duim op mijn clitoris blijft cirkelen. Een zachte kreun ontsnapt me, te zacht om over de muziek heen te gaan, maar hard genoeg dat de jongen zijn lippen likt.
Mijn heupen bewegen mee, kleine schokjes. De stoel kraakt licht onder me. Ik kijk recht vooruit, naar niemand in het bijzonder, maar ik weet dat ze allemaal kijken. Dat maakt het erger. Dat maakt het beter.
De golf komt snel. Mijn rug kromt een beetje, mijn dijen knijpen samen om mijn hand. Ik bijt hard op mijn onderlip om de kreet binnen te houden, maar er glipt toch een laag, rauw geluidje uit. Mijn lichaam schokt één, twee keer, dan valt ik slap achterover tegen de leuning, hijgend, vingers nog steeds nat en trillend.
De bar gaat door: gesprekken, glazen die klinken, jazz die speelt. Alsof er niets gebeurd is.
Sigrid tikt haar glas zacht tegen het mijne. “Uitdrinken,” zegt ze kalm. “Daarna gaan we terug naar boven.”
Ik neem een slok, de kruidenbrandt op mijn tong. Mijn wangen gloeien, mijn slipje is doorweekt, mijn benen voelen slap.
Ik sta op als zij opstaat, hakken wankel op de vloer. De ogen volgen ons naar de trap – ik voel ze in mijn rug branden.
Boven sluit de deur achter ons met een zachte klik.
Sigrid draait zich om, kijkt me aan.
“Je hebt ze gegeven wat ze wilden,” zegt ze. “Nu geef je mij wat ík wil.”
Ze trekt het bloesje over mijn hoofd, langzaam, laat het vallen.
Mijn hart begint weer sneller te kloppen.
De jongen aan het tafeltje tegenover ons staart nu openlijk, zijn hand stil op de dij van zijn vriendin. Cindy leunt voorover, lippen licht vaneen, ogen strak op mijn hand gericht. Angelique fluistert iets in haar oor, maar Cindy schudt alleen haar hoofd, blijft kijken.
Ik voel de ogen van de hele bar op me branden – niet alleen Sigrids kalme blik, maar die van zes, zeven tafeltjes tegelijk. Het is alsof de ruimte krimpt tot alleen nog mijn stoel, mijn benen, mijn vingers.
Mijn ademhaling wordt luider. Ik spreid mijn benen nog een fractie verder, geef ze meer zicht. Mijn vingertoppen glijden sneller, drukken harder. De hitte bouwt laag in mijn onderbuik, verspreidt zich naar mijn dijen, mijn borsten. Mijn tepels duwen tegen het dunne bloesje, duidelijk zichtbaar.
Sigrid zegt niets, maar haar aanwezigheid is overal: haar parfum, haar rustige ademhaling naast me, haar glas dat ze loom vasthoudt.
Ik laat een tweede vinger erbij komen, duw ze licht naar binnen terwijl mijn duim op mijn clitoris blijft cirkelen. Een zachte kreun ontsnapt me, te zacht om over de muziek heen te gaan, maar hard genoeg dat de jongen zijn lippen likt.
Mijn heupen bewegen mee, kleine schokjes. De stoel kraakt licht onder me. Ik kijk recht vooruit, naar niemand in het bijzonder, maar ik weet dat ze allemaal kijken. Dat maakt het erger. Dat maakt het beter.
De golf komt snel. Mijn rug kromt een beetje, mijn dijen knijpen samen om mijn hand. Ik bijt hard op mijn onderlip om de kreet binnen te houden, maar er glipt toch een laag, rauw geluidje uit. Mijn lichaam schokt één, twee keer, dan valt ik slap achterover tegen de leuning, hijgend, vingers nog steeds nat en trillend.
De bar gaat door: gesprekken, glazen die klinken, jazz die speelt. Alsof er niets gebeurd is.
Sigrid tikt haar glas zacht tegen het mijne. “Uitdrinken,” zegt ze kalm. “Daarna gaan we terug naar boven.”
Ik neem een slok, de kruidenbrandt op mijn tong. Mijn wangen gloeien, mijn slipje is doorweekt, mijn benen voelen slap.
Ik sta op als zij opstaat, hakken wankel op de vloer. De ogen volgen ons naar de trap – ik voel ze in mijn rug branden.
Boven sluit de deur achter ons met een zachte klik.
Sigrid draait zich om, kijkt me aan.
“Je hebt ze gegeven wat ze wilden,” zegt ze. “Nu geef je mij wat ík wil.”
Ze trekt het bloesje over mijn hoofd, langzaam, laat het vallen.
Mijn hart begint weer sneller te kloppen.
Sigrid - 21-01-26 @ 21:00
👍0
Ik heb je op bed al een beetje zien vingeren, in het café ga je los. Je schaamteloosheid verrast me: je weet dat iedereen naar je kijkt, het windt je alleen maar meer op. De ritmisch krakende stoel, je versnelde ademhaling, je kreuntjes terwijl je jezelf naar een hoogtepunt brengt... het lijkt wel alsof het hele café ademloos meeluistert. Dan overspoelt het genot je, en ik zie de ongelovige blikken om ons heen. Deed ze dat nou echt? Jazeker.
Eenmaal weer boven trek ik je bloesje uit.
“Je hebt ze gegeven wat ze wilden. Nu geef je mij wat ík wil.”
- "Wat wil je?"
"Wat denk je?"
- "Genot?"
"Altijd."
Je aarzelt waar te beginnen, ik wacht rustig af. Je komt dichter bij me staan, kijkt me aan met je goud gespikkelde ogen, en streelt dan teder over mijn wang. Het contrast met mij en de flogger is immens. Je vingers gaan lichtjes over mijn lippen, net zoals ik dat eerder bij jou deed. Maar ik houd mijn lippen op elkaar en blijf je onbewogen aankijken. Je knikt berustend, laat je hand in mijn nek glijden en drukt dan een kus op mijn lippen, ik beantwoord hem niet.
"Niet nu."
- "Wanneer wel?"
"Ooit."
- "Als ik volleerd ben?"
"Nee, dat ben je nooit."
Je hand gaat omlaag, over mijn platte borsten, mijn harde tepels verraden me.
- "Ben je opgewonden?"
"Geil."
- "Door mij?"
"Ja. En mijn fantasie."
Je draait je om naar de speelgoedkast, zoekt even en komt dan met een levensechte kunstpik terug, je verbaast me opnieuw. Weer die aarzeling, dan ga je met de eikel over mijn wang, over mijn lippen. Ik kus hem, lik hem, maar hem nat. Dan ga je omlaag over mijn jurkje, kort over mijn tepels, verder richting naar mijn vrouwelijkheid. Je duwt me voorzichtig achteruit totdat we op bed belanden, ik voel de eikel naar mijn opening zoeken en dan schuif je hem in me. "Mmmm" moedig ik je aan, en je begint te bewegen. Ik trek je half over me heen, klem me aan je vast en golf mee met elke stoot.
"Dieper. Dieper!! Ga door. Ga door. Ja. Ja. Ja. Mppfff."
Het orgasme verspreid zich van diep in me tot in mijn haarwortels.
"Haal hem eruit."
Eenmaal weer boven trek ik je bloesje uit.
“Je hebt ze gegeven wat ze wilden. Nu geef je mij wat ík wil.”
- "Wat wil je?"
"Wat denk je?"
- "Genot?"
"Altijd."
Je aarzelt waar te beginnen, ik wacht rustig af. Je komt dichter bij me staan, kijkt me aan met je goud gespikkelde ogen, en streelt dan teder over mijn wang. Het contrast met mij en de flogger is immens. Je vingers gaan lichtjes over mijn lippen, net zoals ik dat eerder bij jou deed. Maar ik houd mijn lippen op elkaar en blijf je onbewogen aankijken. Je knikt berustend, laat je hand in mijn nek glijden en drukt dan een kus op mijn lippen, ik beantwoord hem niet.
"Niet nu."
- "Wanneer wel?"
"Ooit."
- "Als ik volleerd ben?"
"Nee, dat ben je nooit."
Je hand gaat omlaag, over mijn platte borsten, mijn harde tepels verraden me.
- "Ben je opgewonden?"
"Geil."
- "Door mij?"
"Ja. En mijn fantasie."
Je draait je om naar de speelgoedkast, zoekt even en komt dan met een levensechte kunstpik terug, je verbaast me opnieuw. Weer die aarzeling, dan ga je met de eikel over mijn wang, over mijn lippen. Ik kus hem, lik hem, maar hem nat. Dan ga je omlaag over mijn jurkje, kort over mijn tepels, verder richting naar mijn vrouwelijkheid. Je duwt me voorzichtig achteruit totdat we op bed belanden, ik voel de eikel naar mijn opening zoeken en dan schuif je hem in me. "Mmmm" moedig ik je aan, en je begint te bewegen. Ik trek je half over me heen, klem me aan je vast en golf mee met elke stoot.
"Dieper. Dieper!! Ga door. Ga door. Ja. Ja. Ja. Mppfff."
Het orgasme verspreid zich van diep in me tot in mijn haarwortels.
"Haal hem eruit."
Elise - 22-01-26 @ 21:24
👍0
Ik trek de kunstpik langzaam uit haar, nat en glanzend van haar sappen. Ze hijgt nog na, borstkas rijzend en dalend, ogen halfgesloten maar nog steeds scherp op mij gericht. Haar tepels staan hard onder het jurkje, een dun laagje zweet glinstert op haar sleutelbeenderen. Ik leg de dildo naast ons op het bed, veeg mijn hand af aan het laken en blijf even boven haar hangen, op mijn knieën tussen haar benen.
Ze kijkt me aan, lippen licht vaneen, adem nog onregelmatig. “Goed,” zegt ze schor. “Heel goed.”
Ik leun voorover, kus haar hals – niet zacht, niet ruw, gewoon daar waar haar pols nog snel klopt. Ze laat het toe, hoofd iets opzij kantelend. Mijn mond glijdt omlaag, over het jurkje heen, tot ik bij haar borst kom. Ik bijt zachtjes door de stof heen in haar tepel, trek eraan met mijn lippen. Ze ademt scherp in, hand in mijn haar, niet trekkend maar houdend.
“Meer,” mompelt ze.
Ik schuif het jurkje omhoog, rol het over haar hoofd en gooi het op de grond. Nu ligt ze helemaal bloot onder me, huid warm, littekens vaag zichtbaar in het zachte licht – dunne strepen op haar borsten, polsen, billen. Ik kus ze één voor één, tong erlangs, alsof ik ze eer bewijs. Ze zucht laag, vingers knijpen in mijn schouders.
Ik ga lager. Kus haar buik, haar navel, de dunne streep haar die naar beneden leidt. Ze spreidt haar benen verder, geeft me ruimte. Ik laat mijn tong plat over haar clitoris glijden, één lange haal van onder naar boven. Ze kreunt, heupen komen omhoog. Ik doe het nog eens, dan sluit ik mijn lippen eromheen en zuig zachtjes, ritmisch, terwijl mijn tong kleine cirkels draait.
Haar hand klemt in mijn haar, trekt me dichterbij. “Ja… zo… blijf daar…”
Ik gehoorzaam, versnel een beetje, laat twee vingers naar binnen glijden – ze is nog gevoelig van net, nat en warm. Ik krom ze licht, zoek dat ene plekje. Als ik het vind, stoot ik zacht maar precies. Haar rug kromt, een lage grom ontsnapt haar.
“Niet stoppen,” sist ze.
Ik stop niet. Ik lik harder, zuig steviger, vingers stoten dieper, sneller. Haar dijen knijpen om mijn hoofd, heupen schokken. Ik voel haar binnenkant samentrekken, pulseren rond mijn vingers. Dan komt ze – harder dan net, lichaam schokkend, een rauwe kreet die door de kamer galmt. Ze trekt aan mijn haar, houdt me vast terwijl de golven door haar heen razen, tot ze eindelijk slap achterover valt, hijgend.
Ik kus haar zachtjes daar beneden, laat haar naschokken, trek dan langzaam mijn vingers terug en lik ze af terwijl ik omhoog kom. Ze kijkt me aan, ogen donker, mondhoeken licht opgetrokken.
“Kom hier,” zegt ze.
Ik kruip omhoog, laat me op haar vallen. Ze slaat haar armen om me heen, trekt me strak tegen zich aan. Onze lichamen plakken van zweet, hartslagen bonken tegen elkaar aan.
“Je leert snel,” fluistert ze in mijn oor.
Ik glimlach tegen haar hals. “Ik heb een goede lerares.”
Ze kijkt me aan, lippen licht vaneen, adem nog onregelmatig. “Goed,” zegt ze schor. “Heel goed.”
Ik leun voorover, kus haar hals – niet zacht, niet ruw, gewoon daar waar haar pols nog snel klopt. Ze laat het toe, hoofd iets opzij kantelend. Mijn mond glijdt omlaag, over het jurkje heen, tot ik bij haar borst kom. Ik bijt zachtjes door de stof heen in haar tepel, trek eraan met mijn lippen. Ze ademt scherp in, hand in mijn haar, niet trekkend maar houdend.
“Meer,” mompelt ze.
Ik schuif het jurkje omhoog, rol het over haar hoofd en gooi het op de grond. Nu ligt ze helemaal bloot onder me, huid warm, littekens vaag zichtbaar in het zachte licht – dunne strepen op haar borsten, polsen, billen. Ik kus ze één voor één, tong erlangs, alsof ik ze eer bewijs. Ze zucht laag, vingers knijpen in mijn schouders.
Ik ga lager. Kus haar buik, haar navel, de dunne streep haar die naar beneden leidt. Ze spreidt haar benen verder, geeft me ruimte. Ik laat mijn tong plat over haar clitoris glijden, één lange haal van onder naar boven. Ze kreunt, heupen komen omhoog. Ik doe het nog eens, dan sluit ik mijn lippen eromheen en zuig zachtjes, ritmisch, terwijl mijn tong kleine cirkels draait.
Haar hand klemt in mijn haar, trekt me dichterbij. “Ja… zo… blijf daar…”
Ik gehoorzaam, versnel een beetje, laat twee vingers naar binnen glijden – ze is nog gevoelig van net, nat en warm. Ik krom ze licht, zoek dat ene plekje. Als ik het vind, stoot ik zacht maar precies. Haar rug kromt, een lage grom ontsnapt haar.
“Niet stoppen,” sist ze.
Ik stop niet. Ik lik harder, zuig steviger, vingers stoten dieper, sneller. Haar dijen knijpen om mijn hoofd, heupen schokken. Ik voel haar binnenkant samentrekken, pulseren rond mijn vingers. Dan komt ze – harder dan net, lichaam schokkend, een rauwe kreet die door de kamer galmt. Ze trekt aan mijn haar, houdt me vast terwijl de golven door haar heen razen, tot ze eindelijk slap achterover valt, hijgend.
Ik kus haar zachtjes daar beneden, laat haar naschokken, trek dan langzaam mijn vingers terug en lik ze af terwijl ik omhoog kom. Ze kijkt me aan, ogen donker, mondhoeken licht opgetrokken.
“Kom hier,” zegt ze.
Ik kruip omhoog, laat me op haar vallen. Ze slaat haar armen om me heen, trekt me strak tegen zich aan. Onze lichamen plakken van zweet, hartslagen bonken tegen elkaar aan.
“Je leert snel,” fluistert ze in mijn oor.
Ik glimlach tegen haar hals. “Ik heb een goede lerares.”
Sigrid - 23-01-26 @ 21:38
👍0
Je warmte, je nabijheid, je wild kloppende hart vlak bij het mijne. Ik laat je dichterbij komen dan al die anderen voor jou. Het is niet alleen het genot dat je me geeft, maar vooral de manier waarop je dat doet.
"Je leert snel."
- "Ik heb een goede lerares"
"Er is meer."
- "Wil je het me leren?"
"Wil jij jezelf geven?"
- "Ja."
Ik ga weer naar de speelgoedkast. Er is meer, altijd meer. De dubbele dildo en het harnasbroekje. Ik doe het aan, en bekijk mezelf uitgebreid in de passpiegel. Jij kijkt toe vanaf bed. Het huidkleurige broekje sluit mooi strak aan op mijn billen, de dildo steekt schuin omhoog, als een erg mannelijke erectie met klokkenspel. De andere kant zit in mij, ik voel hem meebewegen als ik naar je toe loop.
"Je bent van mij."
- "Ja."
"Je gaat alles aan mij geven."
- "Graag."
"Dit zal ons verbinden."
Ik laat mijn hand soepel over de hele lengte gaan. Het sterke materiaal met de zachte buitenkant, het doet me denken aan vroeger. Goede en slechte herinneringen. "Op je knieën" zeg ik, met een knikje naar de plek voor me. Je neemt plaats, zoals ik dat ook gedaan heb. Iets van onbehagen bekruipt me, een flashback, maar dan begin je. Ik voel de kleine beweginkjes in me, zie jouw toewijding, hoor je kleine geluidjes terwijl je de dildo kust, likt, zuigt.
"Hoe vind je dit om te doen?"
- "Het is een goed voorspel."
"Hoe vind JIJ het?"
- "Vernederend."
"Kleed je helemaal uit. Ga op bed liggen. Op je buik, kussen eronder."
Ik kom ook op bed, mijn kunstpik achterna. Kom over je heen en kus je gestriemde schouders, mijn pik drukt tegen je billen aan.
"Ik wil je helemaal"
- "Neem me."
Mijn kunstpik vind de weg haast vanzelf, en ik schuif in een keer achterlangs in je. Lange, trage bewegingen terwijl ik je schouders, hals en oren bemin. Genot bouwt zich op in mijn onderbuik. Jij maakt zachte geluidjes. "Stil, straks horen ze ons nog". Je slaat je hand voor je mond en ik ga door.
Flashback: mijn pop ligt vlak naast me.
Niet aan denken, doorgaan. Harder. Sneller. Dieper. "Vinger jezelf, dat is fijner". Zei ik dat zelf, of was hij dat? Gevoel van macht, overheersing, recht hebben op jouw lichaam, mijn genot. Het hoogtepunt nadert, ik kom half overeind en pak je bij de heupen.
Flashback: pijn.
Flashback: dit mag niet.
Flashback: alsjeblieft...
Ik val achterover, trek de dildo uit mezelf en uit het harnas, en gooi het de kamer in. Draai me op de buik om mijn tranen te verbergen, maar mijn schouders schokken en ik snik onderdrukt. Dan jouw hand op mijn schouder.
- "Sigrid?"
"Je leert snel."
- "Ik heb een goede lerares"
"Er is meer."
- "Wil je het me leren?"
"Wil jij jezelf geven?"
- "Ja."
Ik ga weer naar de speelgoedkast. Er is meer, altijd meer. De dubbele dildo en het harnasbroekje. Ik doe het aan, en bekijk mezelf uitgebreid in de passpiegel. Jij kijkt toe vanaf bed. Het huidkleurige broekje sluit mooi strak aan op mijn billen, de dildo steekt schuin omhoog, als een erg mannelijke erectie met klokkenspel. De andere kant zit in mij, ik voel hem meebewegen als ik naar je toe loop.
"Je bent van mij."
- "Ja."
"Je gaat alles aan mij geven."
- "Graag."
"Dit zal ons verbinden."
Ik laat mijn hand soepel over de hele lengte gaan. Het sterke materiaal met de zachte buitenkant, het doet me denken aan vroeger. Goede en slechte herinneringen. "Op je knieën" zeg ik, met een knikje naar de plek voor me. Je neemt plaats, zoals ik dat ook gedaan heb. Iets van onbehagen bekruipt me, een flashback, maar dan begin je. Ik voel de kleine beweginkjes in me, zie jouw toewijding, hoor je kleine geluidjes terwijl je de dildo kust, likt, zuigt.
"Hoe vind je dit om te doen?"
- "Het is een goed voorspel."
"Hoe vind JIJ het?"
- "Vernederend."
"Kleed je helemaal uit. Ga op bed liggen. Op je buik, kussen eronder."
Ik kom ook op bed, mijn kunstpik achterna. Kom over je heen en kus je gestriemde schouders, mijn pik drukt tegen je billen aan.
"Ik wil je helemaal"
- "Neem me."
Mijn kunstpik vind de weg haast vanzelf, en ik schuif in een keer achterlangs in je. Lange, trage bewegingen terwijl ik je schouders, hals en oren bemin. Genot bouwt zich op in mijn onderbuik. Jij maakt zachte geluidjes. "Stil, straks horen ze ons nog". Je slaat je hand voor je mond en ik ga door.
Flashback: mijn pop ligt vlak naast me.
Niet aan denken, doorgaan. Harder. Sneller. Dieper. "Vinger jezelf, dat is fijner". Zei ik dat zelf, of was hij dat? Gevoel van macht, overheersing, recht hebben op jouw lichaam, mijn genot. Het hoogtepunt nadert, ik kom half overeind en pak je bij de heupen.
Flashback: pijn.
Flashback: dit mag niet.
Flashback: alsjeblieft...
Ik val achterover, trek de dildo uit mezelf en uit het harnas, en gooi het de kamer in. Draai me op de buik om mijn tranen te verbergen, maar mijn schouders schokken en ik snik onderdrukt. Dan jouw hand op mijn schouder.
- "Sigrid?"
Elise - 25-01-26 @ 17:01
👍0
Ik leg mijn hand zacht op haar schouder, voel hoe haar lichaam trilt onder mijn vingertoppen. “Sigrid?”
Ze schokt nog één keer, dan wordt het stil. Haar rug is gespannen, schouders opgetrokken alsof ze zich klein wil maken. Ik wacht, zeg niets meer, laat alleen mijn hand daar liggen – warm, stevig, geen druk, geen eis.
Na een tijdje draait ze zich langzaam om. Haar ogen zijn rood, maar droog nu. Ze kijkt me aan, niet als de vrouw die me net nog commandeerde, maar als iemand die ineens veel kleiner voelt dan ik.
“Ik… ik kon het niet,” fluistert ze. “Niet met jou.”
Ik ga naast haar liggen, trek het laken over ons heen. Onze benen raken elkaar, huid op huid, maar er zit geen seks meer in die aanraking. Alleen nabijheid.
“Vertel het me,” zeg ik zacht. “Als je wilt.”
Ze ademt diep in, kijkt naar het plafond. “Het was niet jij. Het was… een echo. Van iemand anders. Van vroeger. Van iemand die dacht dat hij recht had op alles. En ik liet het toe. Tot ik het niet meer kon. En toen… toen brak er iets.”
Haar stem kraakt een beetje. Ik zeg niets, wacht alleen.
“Ik dacht dat ik het onder controle had,” vervolgt ze. “Dat ik de leiding kon nemen, dat ik het kon omdraaien. Maar toen jij daar lag, zo open, zo… gewillig… het voelde ineens hetzelfde. Alsof ik hem werd. Alsof ik jou pijn zou doen zoals hij mij pijn deed.”
Ik schuif dichterbij, leg mijn arm over haar middel. Ze verstijft even, dan ontspant ze, laat haar hoofd op mijn schouder zakken.
“Je hebt me geen pijn gedaan,” zeg ik. “Je hebt me juist laten voelen. Meer dan ik ooit heb gevoeld.”
Ze lacht bitter. “Dat is het probleem. Jij geeft je over. Echt. En ik… ik ben bang dat ik dat misbruik.”
Ik til haar kin op, kijk haar in de ogen. “Dan stoppen we wanneer jij dat zegt. Of wanneer ik het zeg. Honneponnetje ligt nog steeds op tafel. Voor ons allebei.”
Ze sluit even haar ogen, knikt nauwelijks zichtbaar.
We liggen een hele tijd zo, naakt onder het laken, ademhalingen die langzaam synchroon lopen. Geen aanraking meer die seksueel is. Alleen maar liggen. Alleen maar zijn.
Na een poosje fluistert ze: “Ik wil je nog steeds. Maar niet zo. Niet vanavond. Niet met… dit.”
“Dan niet,” zeg ik. “Dan doen we het anders.”
Ze draait zich naar me toe, drukt haar voorhoofd tegen het mijne. “Hoe dan?”
Ik denk even na. “Morgen. Of overmorgen. Of wanneer jij er klaar voor bent. Zonder harnas. Zonder flashbacks. Alleen jij en ik. Zonder rollen. Gewoon… samen.”
Ze ademt uit, een lange zucht die klinkt als opluchting. “Dat klinkt eng.”
“Ja,” zeg ik. “Maar goed eng.”
Ze glimlacht voor het eerst echt vanavond – klein, kwetsbaar, maar echt.
“Oké,” fluistert ze. “Morgen. Geen speelgoed. Geen kast. Alleen dit bed. Alleen wij.”
Ik kus haar voorhoofd. “Afgesproken.”
We blijven zo liggen tot de kamer donkerder wordt, tot het buiten stil is. Haar hand vindt de mijne onder het laken, vingers verstrengeld.
Voor het eerst vannacht voel ik geen haak, geen touw, geen bevel.
Alleen haar hartslag tegen de mijne.
En dat is genoeg.
Ze schokt nog één keer, dan wordt het stil. Haar rug is gespannen, schouders opgetrokken alsof ze zich klein wil maken. Ik wacht, zeg niets meer, laat alleen mijn hand daar liggen – warm, stevig, geen druk, geen eis.
Na een tijdje draait ze zich langzaam om. Haar ogen zijn rood, maar droog nu. Ze kijkt me aan, niet als de vrouw die me net nog commandeerde, maar als iemand die ineens veel kleiner voelt dan ik.
“Ik… ik kon het niet,” fluistert ze. “Niet met jou.”
Ik ga naast haar liggen, trek het laken over ons heen. Onze benen raken elkaar, huid op huid, maar er zit geen seks meer in die aanraking. Alleen nabijheid.
“Vertel het me,” zeg ik zacht. “Als je wilt.”
Ze ademt diep in, kijkt naar het plafond. “Het was niet jij. Het was… een echo. Van iemand anders. Van vroeger. Van iemand die dacht dat hij recht had op alles. En ik liet het toe. Tot ik het niet meer kon. En toen… toen brak er iets.”
Haar stem kraakt een beetje. Ik zeg niets, wacht alleen.
“Ik dacht dat ik het onder controle had,” vervolgt ze. “Dat ik de leiding kon nemen, dat ik het kon omdraaien. Maar toen jij daar lag, zo open, zo… gewillig… het voelde ineens hetzelfde. Alsof ik hem werd. Alsof ik jou pijn zou doen zoals hij mij pijn deed.”
Ik schuif dichterbij, leg mijn arm over haar middel. Ze verstijft even, dan ontspant ze, laat haar hoofd op mijn schouder zakken.
“Je hebt me geen pijn gedaan,” zeg ik. “Je hebt me juist laten voelen. Meer dan ik ooit heb gevoeld.”
Ze lacht bitter. “Dat is het probleem. Jij geeft je over. Echt. En ik… ik ben bang dat ik dat misbruik.”
Ik til haar kin op, kijk haar in de ogen. “Dan stoppen we wanneer jij dat zegt. Of wanneer ik het zeg. Honneponnetje ligt nog steeds op tafel. Voor ons allebei.”
Ze sluit even haar ogen, knikt nauwelijks zichtbaar.
We liggen een hele tijd zo, naakt onder het laken, ademhalingen die langzaam synchroon lopen. Geen aanraking meer die seksueel is. Alleen maar liggen. Alleen maar zijn.
Na een poosje fluistert ze: “Ik wil je nog steeds. Maar niet zo. Niet vanavond. Niet met… dit.”
“Dan niet,” zeg ik. “Dan doen we het anders.”
Ze draait zich naar me toe, drukt haar voorhoofd tegen het mijne. “Hoe dan?”
Ik denk even na. “Morgen. Of overmorgen. Of wanneer jij er klaar voor bent. Zonder harnas. Zonder flashbacks. Alleen jij en ik. Zonder rollen. Gewoon… samen.”
Ze ademt uit, een lange zucht die klinkt als opluchting. “Dat klinkt eng.”
“Ja,” zeg ik. “Maar goed eng.”
Ze glimlacht voor het eerst echt vanavond – klein, kwetsbaar, maar echt.
“Oké,” fluistert ze. “Morgen. Geen speelgoed. Geen kast. Alleen dit bed. Alleen wij.”
Ik kus haar voorhoofd. “Afgesproken.”
We blijven zo liggen tot de kamer donkerder wordt, tot het buiten stil is. Haar hand vindt de mijne onder het laken, vingers verstrengeld.
Voor het eerst vannacht voel ik geen haak, geen touw, geen bevel.
Alleen haar hartslag tegen de mijne.
En dat is genoeg.
Sigrid - 25-01-26 @ 23:09
👍0
(wat mooi!)
Met alle anderen vóór jou was het eenvoudig: ik was de Meesteres, zij de Sub, het lijdend voorwerp, zeker ook in letterlijke zin. Het overwicht, de macht: het deed me goed, als balsem op mijn ziel. Hun striemen, hun moeizaam onderdrukte kreten, hun intense pijn... het was niet meer dan het logische gevolg van natuurlijke evenwicht tussen roofdier en prooi. Survival of the fittest. Beat or be beaten.
Met jou was van het begin af aan al anders. Je bent open, leergierig, gewillig, schaamteloos op de goede manier. Je onderwerpt je, maar blijft jezelf. Maar mijn speelgoedkast heeft genoeg venijnigheden om zelfs je allerlaatste schil te verpulveren, je te kunnen breken in ontelbare gruzelementen. Alleen ik... ik kan het niet, niet met jou. Niet zonder me te herinneren hoe het van jouw kant voelt. En wat het met jou zal doen. Tijd heelt alle wonden. De lichamelijke misschien, maar niet alle geestelijke schade.
Hoe kan dat? Waardoor ben jij zo anders dan alle anderen? Jij WILDE het voelen: jouw onmacht, mijn overheersing, jouw pijn, mijn genot. Je leek een nieuwsgierige tiener die Crystal Meth wil proberen, gewoon om te kijken of het echt zo lekker is. En die denkt dat de verslaving wel meevalt, als je maar wilt stoppen.
En opeens realiseerde ik me wat er aan de hand was, en ik schrok me naar. Jij was mijn vroegere ik, zoals je daar weerloos op bed lag. De eerste keer was ik ook een beetje bang maar nog goed van vertrouwen. Gaandeweg bleef alleen angst en afkeer over. Ik kan jou niet hetzelfde aandoen, het kwaad mag niet verder verspreiden. Ik... geef om je. En daarmee geef ik ook... om mezelf. Voor het eerst sinds heel lang.
Het voelt alsof ik in vrije val ben, alle controle is kwijt. En ik ben banger dan ooit. Jij zegt: "Honneponnetje ligt nog steeds op tafel. Voor ons allebei". Ik zou je hierop kunnen pakken: je hebt daarmee indirect het Codewoord gezegd, dus ik kan stoppen met jou, voorgoed. Maar ik wil niet stoppen, niet nu, ik móet met je door, maar dan heel anders: puur, zonder speelgoed, zonder pijn.
Je blijft nog uren bij me liggen: zwijgend, warm, vertrouwd. Dan sta je heel zachtjes op. Ik doe net alsof ik slaap, jij doet alsof je dat gelooft. Als de deur achter je dicht geklikt is sta ik op, doe mijn avondtoilet, nestel me in een groot donzen dekbed en val in een peilloos diepe slaap.
Pas tegen het middaguur word ik weer wakker, uitgeput door alle dromen en nachtmerries die me voortdurend geteisterd hebben. Ik maak alle speeltjes zorgvuldig schoon, berg ze op in de kast, en sluit die af. Voor het eerst vraag ik me af of ik de speelgoedkast ooit nog open zal maken. Dan heel uitgebreid douchen. De schoonmaakster komt later, ze heeft koffie en een belegd broodje voor me meegenomen. Ik plof ermee op de bank, pas dan vind ik jouw briefje op tafel: "Om vier uur, eerder lukt echt niet. XXX".
Ik voel me onzeker, weet niet wat we zullen gaan doen. Seks is gemakkelijk, maar misschien wil jij wel eerst praten. Over mij. Over hem. Over waarom.
Precies om 16:00 kom je binnen. Jeans, blouse, haren los. Je komt bij me op de bank zitten en zet een luxe doosje bonbons tussen ons in. Ik maak het open, "Welke is het lekkerste?" vraag ik. Je wijst er een aan, ik pak hem, bijt hem doormidden en geef de andere helft aan jou. Een gelijkwaardigheid die ik voorheen nooit zou toelaten. "Heerlijk" zeggen we tegelijk, eerder zou ik dat vreselijk gevonden hebben.
"Ik heet eigenlijk Sharbat" zeg ik ongevraagd, "ik ben nu 9 jaar in Nederland". Je vraagt: "Hoe wil je dat ik je noem?". Mijn antwoord is resoluut en snel: "Sigrid". Je knikt begrijpend, en vraagt niet verder. Ik zet de bonbons op tafel en leg mijn hoofd in je schoot. "Ik heb tot 12 uur geslapen. Gedroomd eigenlijk. Aan een stuk door". Je streelt door mijn haren en zegt: "Nu ben je wakker". We weten allebei hoe waar dat is. En hoe moeilijk.
Met alle anderen vóór jou was het eenvoudig: ik was de Meesteres, zij de Sub, het lijdend voorwerp, zeker ook in letterlijke zin. Het overwicht, de macht: het deed me goed, als balsem op mijn ziel. Hun striemen, hun moeizaam onderdrukte kreten, hun intense pijn... het was niet meer dan het logische gevolg van natuurlijke evenwicht tussen roofdier en prooi. Survival of the fittest. Beat or be beaten.
Met jou was van het begin af aan al anders. Je bent open, leergierig, gewillig, schaamteloos op de goede manier. Je onderwerpt je, maar blijft jezelf. Maar mijn speelgoedkast heeft genoeg venijnigheden om zelfs je allerlaatste schil te verpulveren, je te kunnen breken in ontelbare gruzelementen. Alleen ik... ik kan het niet, niet met jou. Niet zonder me te herinneren hoe het van jouw kant voelt. En wat het met jou zal doen. Tijd heelt alle wonden. De lichamelijke misschien, maar niet alle geestelijke schade.
Hoe kan dat? Waardoor ben jij zo anders dan alle anderen? Jij WILDE het voelen: jouw onmacht, mijn overheersing, jouw pijn, mijn genot. Je leek een nieuwsgierige tiener die Crystal Meth wil proberen, gewoon om te kijken of het echt zo lekker is. En die denkt dat de verslaving wel meevalt, als je maar wilt stoppen.
En opeens realiseerde ik me wat er aan de hand was, en ik schrok me naar. Jij was mijn vroegere ik, zoals je daar weerloos op bed lag. De eerste keer was ik ook een beetje bang maar nog goed van vertrouwen. Gaandeweg bleef alleen angst en afkeer over. Ik kan jou niet hetzelfde aandoen, het kwaad mag niet verder verspreiden. Ik... geef om je. En daarmee geef ik ook... om mezelf. Voor het eerst sinds heel lang.
Het voelt alsof ik in vrije val ben, alle controle is kwijt. En ik ben banger dan ooit. Jij zegt: "Honneponnetje ligt nog steeds op tafel. Voor ons allebei". Ik zou je hierop kunnen pakken: je hebt daarmee indirect het Codewoord gezegd, dus ik kan stoppen met jou, voorgoed. Maar ik wil niet stoppen, niet nu, ik móet met je door, maar dan heel anders: puur, zonder speelgoed, zonder pijn.
Je blijft nog uren bij me liggen: zwijgend, warm, vertrouwd. Dan sta je heel zachtjes op. Ik doe net alsof ik slaap, jij doet alsof je dat gelooft. Als de deur achter je dicht geklikt is sta ik op, doe mijn avondtoilet, nestel me in een groot donzen dekbed en val in een peilloos diepe slaap.
Pas tegen het middaguur word ik weer wakker, uitgeput door alle dromen en nachtmerries die me voortdurend geteisterd hebben. Ik maak alle speeltjes zorgvuldig schoon, berg ze op in de kast, en sluit die af. Voor het eerst vraag ik me af of ik de speelgoedkast ooit nog open zal maken. Dan heel uitgebreid douchen. De schoonmaakster komt later, ze heeft koffie en een belegd broodje voor me meegenomen. Ik plof ermee op de bank, pas dan vind ik jouw briefje op tafel: "Om vier uur, eerder lukt echt niet. XXX".
Ik voel me onzeker, weet niet wat we zullen gaan doen. Seks is gemakkelijk, maar misschien wil jij wel eerst praten. Over mij. Over hem. Over waarom.
Precies om 16:00 kom je binnen. Jeans, blouse, haren los. Je komt bij me op de bank zitten en zet een luxe doosje bonbons tussen ons in. Ik maak het open, "Welke is het lekkerste?" vraag ik. Je wijst er een aan, ik pak hem, bijt hem doormidden en geef de andere helft aan jou. Een gelijkwaardigheid die ik voorheen nooit zou toelaten. "Heerlijk" zeggen we tegelijk, eerder zou ik dat vreselijk gevonden hebben.
"Ik heet eigenlijk Sharbat" zeg ik ongevraagd, "ik ben nu 9 jaar in Nederland". Je vraagt: "Hoe wil je dat ik je noem?". Mijn antwoord is resoluut en snel: "Sigrid". Je knikt begrijpend, en vraagt niet verder. Ik zet de bonbons op tafel en leg mijn hoofd in je schoot. "Ik heb tot 12 uur geslapen. Gedroomd eigenlijk. Aan een stuk door". Je streelt door mijn haren en zegt: "Nu ben je wakker". We weten allebei hoe waar dat is. En hoe moeilijk.
Elise - 26-01-26 @ 07:15
👍0
Ik zit op de bank, haar hoofd in mijn schoot, en mijn vingers glijden langzaam door haar haren – niet bevelend, niet teder als een minnares, gewoon rustig, alsof ik haar haren voor het eerst echt mag aanraken. Ze ademt diep, schouders zakken een beetje, alsof ze eindelijk durft te ontspannen.
“Nu ben je wakker,” zeg ik zacht, en ze knikt tegen mijn dij, een klein schokje dat meer voelt als opluchting dan als antwoord.
We blijven een tijdje zo zitten. De bonbons staan open tussen ons in, de doos halfleeg. Ik pak er nog eentje, bijt hem doormidden en houd de helft voor haar lippen. Ze opent haar mond, laat me voeren. Geen woord over wie wie voedt. Geen machtsspel. Alleen het zoete dat smelt op onze tongen.
Na een poosje til ik haar kin zacht op. Onze ogen ontmoeten elkaar. Haar groene blik is nog steeds waakzaam, maar er zit nu iets anders in: niet meer alleen de scherpe controle, maar ook een soort vermoeide openheid.
“Sharbat,” zeg ik voorzichtig, proef de naam. “Mag ik je zo noemen? Alleen als we alleen zijn?”
Ze aarzelt, dan knikt ze. “Alleen als we alleen zijn. En alleen als jij het echt wilt.”
“Ik wil het.”
Ze sluit even haar ogen, alsof de naam zelf al een gewicht van haar afneemt.
Ik leun voorover, kus haar voorhoofd, dan haar slapen, dan haar mondhoek. Geen diepe kus, nog niet. Alleen lippen die elkaar raken, zacht, vragend. Ze beantwoordt het, voorzichtig, alsof ze test of het mag.
Dan trek ik haar omhoog, tot ze rechtop zit, gezicht op gelijke hoogte met het mijne. Ik pak haar handen, leg ze op mijn schouders, en leg de mijne op haar middel.
“Vandaag geen kast,” zeg ik. “Geen touw. Geen flogger. Geen haak. Geen codewoord nodig, want we stoppen alleen als een van ons dat echt wil zeggen. Maar ik wil iets anders proberen.”
Ze kijkt me aan, wenkbrauwen licht opgetrokken.
“Ik wil jou laten voelen wat jij mij liet voelen. Maar dan andersom. Jij geeft je over. Aan mij. Zonder pijn. Zonder vernedering. Alleen maar… overgave. Liefdevol. Traag. Tot je niet meer weet waar je begint en ik ophoud.”
Haar adem stokt even. “En als ik het niet kan?”
“Dan stoppen we. Dan liggen we gewoon. Dan praten we. Of zwijgen we. Maar ik ga je niet breken, Sigrid. Ik ga je alleen maar laten voelen dat je veilig bent om los te laten.”
Ze slikt zichtbaar. Dan knikt ze, klein maar duidelijk.
Ik sta op, trek haar zacht mee naar de slaapkamer. Geen haast. Ik doe het licht dimmer, steek twee kaarsen aan op het nachtkastje. Het bed is nog rommelig van vannacht, lakens verkreukeld, geur van ons tweeën hangt er nog in.
Ik kleed haar langzaam uit. Eerst haar trui over haar hoofd, dan haar broek, haar sokken. Ze laat het toe, armen slap langs haar lichaam, ogen op mij gericht. Als ze alleen nog in slipje en bh staat, kus ik haar schouder, haar sleutelbeen, het litteken op haar pols.
“Op bed,” zeg ik zacht. “Op je rug.”
Ze gaat liggen. Ik trek mijn eigen kleren uit, laat ze vallen, klim naast haar. Geen dominantie in mijn houding, alleen nabijheid.
Ik kus haar mond, dit keer dieper, tong die haar lippen opent, langzaam verkent. Ze zucht in mijn mond, hand komt omhoog, glijdt in mijn nek. Ik kus omlaag: hals, borsten – ik neem een tepel tussen mijn lippen, zuig zacht, rol hem met mijn tong. Ze kreunt laag, rug kromt licht.
Mijn hand glijdt over haar buik, onder de rand van haar slipje. Ik raak haar niet meteen aan, streel alleen de binnenkant van haar dijen, laat haar wachten, laten voelen hoe ze langzaam opengaat.
Als ik eindelijk mijn vingers tussen haar lipjes laat glijden, is ze nat, warm, klaar. Ik glijd één vinger naar binnen, krom hem licht, strijk over dat gevoelige plekje. Ze hijgt, heupen komen omhoog.
“Laat het komen,” fluister ik tegen haar oor. “Laat het allemaal los. Aan mij.”
“Nu ben je wakker,” zeg ik zacht, en ze knikt tegen mijn dij, een klein schokje dat meer voelt als opluchting dan als antwoord.
We blijven een tijdje zo zitten. De bonbons staan open tussen ons in, de doos halfleeg. Ik pak er nog eentje, bijt hem doormidden en houd de helft voor haar lippen. Ze opent haar mond, laat me voeren. Geen woord over wie wie voedt. Geen machtsspel. Alleen het zoete dat smelt op onze tongen.
Na een poosje til ik haar kin zacht op. Onze ogen ontmoeten elkaar. Haar groene blik is nog steeds waakzaam, maar er zit nu iets anders in: niet meer alleen de scherpe controle, maar ook een soort vermoeide openheid.
“Sharbat,” zeg ik voorzichtig, proef de naam. “Mag ik je zo noemen? Alleen als we alleen zijn?”
Ze aarzelt, dan knikt ze. “Alleen als we alleen zijn. En alleen als jij het echt wilt.”
“Ik wil het.”
Ze sluit even haar ogen, alsof de naam zelf al een gewicht van haar afneemt.
Ik leun voorover, kus haar voorhoofd, dan haar slapen, dan haar mondhoek. Geen diepe kus, nog niet. Alleen lippen die elkaar raken, zacht, vragend. Ze beantwoordt het, voorzichtig, alsof ze test of het mag.
Dan trek ik haar omhoog, tot ze rechtop zit, gezicht op gelijke hoogte met het mijne. Ik pak haar handen, leg ze op mijn schouders, en leg de mijne op haar middel.
“Vandaag geen kast,” zeg ik. “Geen touw. Geen flogger. Geen haak. Geen codewoord nodig, want we stoppen alleen als een van ons dat echt wil zeggen. Maar ik wil iets anders proberen.”
Ze kijkt me aan, wenkbrauwen licht opgetrokken.
“Ik wil jou laten voelen wat jij mij liet voelen. Maar dan andersom. Jij geeft je over. Aan mij. Zonder pijn. Zonder vernedering. Alleen maar… overgave. Liefdevol. Traag. Tot je niet meer weet waar je begint en ik ophoud.”
Haar adem stokt even. “En als ik het niet kan?”
“Dan stoppen we. Dan liggen we gewoon. Dan praten we. Of zwijgen we. Maar ik ga je niet breken, Sigrid. Ik ga je alleen maar laten voelen dat je veilig bent om los te laten.”
Ze slikt zichtbaar. Dan knikt ze, klein maar duidelijk.
Ik sta op, trek haar zacht mee naar de slaapkamer. Geen haast. Ik doe het licht dimmer, steek twee kaarsen aan op het nachtkastje. Het bed is nog rommelig van vannacht, lakens verkreukeld, geur van ons tweeën hangt er nog in.
Ik kleed haar langzaam uit. Eerst haar trui over haar hoofd, dan haar broek, haar sokken. Ze laat het toe, armen slap langs haar lichaam, ogen op mij gericht. Als ze alleen nog in slipje en bh staat, kus ik haar schouder, haar sleutelbeen, het litteken op haar pols.
“Op bed,” zeg ik zacht. “Op je rug.”
Ze gaat liggen. Ik trek mijn eigen kleren uit, laat ze vallen, klim naast haar. Geen dominantie in mijn houding, alleen nabijheid.
Ik kus haar mond, dit keer dieper, tong die haar lippen opent, langzaam verkent. Ze zucht in mijn mond, hand komt omhoog, glijdt in mijn nek. Ik kus omlaag: hals, borsten – ik neem een tepel tussen mijn lippen, zuig zacht, rol hem met mijn tong. Ze kreunt laag, rug kromt licht.
Mijn hand glijdt over haar buik, onder de rand van haar slipje. Ik raak haar niet meteen aan, streel alleen de binnenkant van haar dijen, laat haar wachten, laten voelen hoe ze langzaam opengaat.
Als ik eindelijk mijn vingers tussen haar lipjes laat glijden, is ze nat, warm, klaar. Ik glijd één vinger naar binnen, krom hem licht, strijk over dat gevoelige plekje. Ze hijgt, heupen komen omhoog.
“Laat het komen,” fluister ik tegen haar oor. “Laat het allemaal los. Aan mij.”
Sigrid - 26-01-26 @ 21:30
👍0
Ik lig op mijn rug, bloot, de rode lampjes op het plafond blijven uit, de speelgoedkast dicht,
Overgave.
Het laten komen.
Voelen dat het veilig is om los te laten.
Het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Je kust me, eerst heel licht, dan verkennend met je tong. Teder, niet bezitterig. Ik voel de spanning uit me wegebben, het lijkt wel alsof de matras zachter wordt en ik er dieper in wegzak. Je streelt mijn platte borsten, neemt m'n tepels om beurten tussen je lippen, maakt me gek van verlangen naar méér. Ik heb talloze jonge vrouwen in bed gehad die me moesten plezieren. Jij moet niets, maar doet gewoon wat je goed dunkt. Je hand gaat onder m'n slipje, ik ben nat voor je en hap naar adem als je eindelijk met een vinger in me komt.
“Laat het komen,” fluister je, “Laat het allemaal los. Aan mij”. Maar dat klopt ook niet helemaal, ik kan nu niet zomaar blijven liggen met aan jou de taak om mij tot het hoogtepunt te brengen. Dat was mijn seks van de afgelopen jaren. Wat jij nu doet, wat wij nu doen, is vrijen. Met elkaar. Samen.
Met lichte druk in je nek breng ik je gezicht bij het mijne, wrijf de puntjes van onze neuzen tegen elkaar aan terwijl we elkaar diep aankijken. Mijn ademhaling is schokkerig door die subtiele beweginkjes van jouw vinger. Ik streel je wang, je hals, je borsten door je behaatje heen, en zie de heerlijke glimlach om je mond. En dan kus ik je weer, proevend, speels uitdagend, net zolang tot we in een lange tongzoen belanden.
Je vinger gaat wat sneller, en ik voel dat je er een tweede bij wilt doen. "Niet te snel" hijg ik tussen het zoenen door, en leg mijn hand vol op jouw slipje. Je slaakt een lief kreetje, ik beweeg mijn hand heel zachtjes mee met jouw vinger en samen genieten we van dat heerlijke gevoel daar. Geen overheersing. Geen pijn. Geen vibrator om tot een geforceerd orgasme te komen. Gewoon samen. Kon dit maar eeuwig duren.
Veel te vroeg voel ik de golf aankomen, "Nog niet" breng ik moeizaam uit. Je laat me even en trekt ondertussen gauw je eigen slipje uit. Ik doe hetzelfde en we verstrengelen weer, tongen en vingers, en heel iets druk op elkaars clitoris. We worden één, en ik weet inderdaad werkelijk niet meer waar ik ophoud en jij begint. We edgen en gaan weer door, meerdere keren, als vanzelfsprekend, zonder aanwijzing.
Uiteindelijk moet ik het als eerste opgeven: "Ik hou het niet meer!" kreun ik terwijl de tsunami onafwendbaar aan komt rollen. "Wacht... wacht..." hijg je, en dan komen we toch nog tegelijk klaar. Het overspoelt ons, we schokken tegen elkaar, met elkaar, hijgen, kreunen, versmelten, sidderen.
Pas veel later kom ik een beetje tot mezelf en kijk je ongelovig lachend aan. "Dat was het fijnste wat ik ooit gedaan heb" fluister ik je toe. "Ik voelde het" antwoord je zacht, "ik vóelde het echt". Ik graai het dekbed van de vloer en trek dat over ons heen, ik kan alleen nog maar slapen.
Overgave.
Het laten komen.
Voelen dat het veilig is om los te laten.
Het is allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan.
Je kust me, eerst heel licht, dan verkennend met je tong. Teder, niet bezitterig. Ik voel de spanning uit me wegebben, het lijkt wel alsof de matras zachter wordt en ik er dieper in wegzak. Je streelt mijn platte borsten, neemt m'n tepels om beurten tussen je lippen, maakt me gek van verlangen naar méér. Ik heb talloze jonge vrouwen in bed gehad die me moesten plezieren. Jij moet niets, maar doet gewoon wat je goed dunkt. Je hand gaat onder m'n slipje, ik ben nat voor je en hap naar adem als je eindelijk met een vinger in me komt.
“Laat het komen,” fluister je, “Laat het allemaal los. Aan mij”. Maar dat klopt ook niet helemaal, ik kan nu niet zomaar blijven liggen met aan jou de taak om mij tot het hoogtepunt te brengen. Dat was mijn seks van de afgelopen jaren. Wat jij nu doet, wat wij nu doen, is vrijen. Met elkaar. Samen.
Met lichte druk in je nek breng ik je gezicht bij het mijne, wrijf de puntjes van onze neuzen tegen elkaar aan terwijl we elkaar diep aankijken. Mijn ademhaling is schokkerig door die subtiele beweginkjes van jouw vinger. Ik streel je wang, je hals, je borsten door je behaatje heen, en zie de heerlijke glimlach om je mond. En dan kus ik je weer, proevend, speels uitdagend, net zolang tot we in een lange tongzoen belanden.
Je vinger gaat wat sneller, en ik voel dat je er een tweede bij wilt doen. "Niet te snel" hijg ik tussen het zoenen door, en leg mijn hand vol op jouw slipje. Je slaakt een lief kreetje, ik beweeg mijn hand heel zachtjes mee met jouw vinger en samen genieten we van dat heerlijke gevoel daar. Geen overheersing. Geen pijn. Geen vibrator om tot een geforceerd orgasme te komen. Gewoon samen. Kon dit maar eeuwig duren.
Veel te vroeg voel ik de golf aankomen, "Nog niet" breng ik moeizaam uit. Je laat me even en trekt ondertussen gauw je eigen slipje uit. Ik doe hetzelfde en we verstrengelen weer, tongen en vingers, en heel iets druk op elkaars clitoris. We worden één, en ik weet inderdaad werkelijk niet meer waar ik ophoud en jij begint. We edgen en gaan weer door, meerdere keren, als vanzelfsprekend, zonder aanwijzing.
Uiteindelijk moet ik het als eerste opgeven: "Ik hou het niet meer!" kreun ik terwijl de tsunami onafwendbaar aan komt rollen. "Wacht... wacht..." hijg je, en dan komen we toch nog tegelijk klaar. Het overspoelt ons, we schokken tegen elkaar, met elkaar, hijgen, kreunen, versmelten, sidderen.
Pas veel later kom ik een beetje tot mezelf en kijk je ongelovig lachend aan. "Dat was het fijnste wat ik ooit gedaan heb" fluister ik je toe. "Ik voelde het" antwoord je zacht, "ik vóelde het echt". Ik graai het dekbed van de vloer en trek dat over ons heen, ik kan alleen nog maar slapen.
Elise - 27-01-26 @ 11:37
👍0
De volgende ochtend word ik wakker met het eerste zonlicht dat door de halfgesloten gordijnen sijpelt. Sigrid slaapt nog diep, op haar rug, armen los langs haar lichaam, ademhaling traag en gelijkmatig. Haar gezicht is ontspannen op een manier die ik nog niet eerder heb gezien – geen strakke kaak, geen waakzame blik achter gesloten oogleden. Ze ziet er bijna kwetsbaar uit, en dat maakt iets in me zacht en vastberaden tegelijk.
Ik glijd stilletjes uit bed, loop op blote voeten naar de ladekast en pak twee van de zijden sjaaltjes die daar liggen – dezelfde die ze eerder bij mij gebruikte. Ze zijn zacht, koel, donkerblauw. Ik glimlach even bij de herinnering.
Terug bij het bed kniel ik naast haar. Ze beweegt niet. Heel voorzichtig pak ik haar rechterpols, til hem langzaam op en wikkel het sjaaltje eromheen. Ze zucht zacht in haar slaap, maar wordt niet wakker. Ik knoop het losjes vast aan de bedspijl boven haar hoofd, niet strak, niet dwingend – alleen genoeg om haar pols daar te houden als ze wakker wordt. De andere pols doe ik hetzelfde. Dan een derde sjaaltje: ik vouw het dubbel en leg het over haar ogen, knoop het achter haar hoofd vast tot een simpele blinddoek. Ze ademt iets dieper in, lippen gaan een klein stukje vaneen, maar haar ogen blijven dicht.
Ik trek het dekbed langzaam omlaag tot haar middel. Haar borsten rijzen en dalen rustig, tepels zacht in de koele ochtendlucht. Ik kus haar eerst op haar voorhoofd, dan op haar neus, haar mondhoek. Ze mompelt iets onverstaanbaars, draait haar hoofd een beetje mijn kant op.
Ik laat mijn lippen over haar hals glijden, over haar sleutelbeen, kus het litteken op haar linkerborst – een dun streepje dat ik gisteren al heb geproefd. Ze zucht nu luider, benen bewegen lichtjes onder het laken. Ik trek het dekbed helemaal weg, leg het op de grond. Haar dijen zijn warm, zacht. Ik kus de binnenkant, eerst links, dan rechts, steeds hoger, tot mijn adem over haar schaambeen strijkt.
Ze is al een beetje vochtig, geur warm en vertrouwd. Ik laat mijn tong plat over haar clitoris glijden, één lange, trage haal van onder naar boven. Haar heupen schokken licht, een zachte kreun ontsnapt haar. Ze wordt wakker – ik voel het aan de manier waarop haar adem stokt, aan hoe haar polsen even trekken aan de sjaaltjes.
“Sst,” fluister ik tegen haar huid. “Blijf liggen. Laat het maar komen.”
Ik kus haar weer, nu dieper, tong die cirkels draait, lippen die zacht zuigen. Ze kreunt laag, rug kromt een beetje. Haar polsen rukken licht aan de bindingen, maar ze zijn los genoeg dat ze niet echt vastzit – het is meer een herinnering dan een dwang. Ze test het, voelt de zijde, en ontspant dan weer.
Ik glijd twee vingers naar binnen, langzaam, krom ze licht naar boven. Ze is nat, warm, klaar. Mijn tong blijft op haar clitoris, ritme gelijk houden – niet te snel, niet te hard. Ze hijgt nu, heupen komen omhoog om me tegemoet te komen. “Elise…” fluistert ze, stem schor van slaap en verlangen.
Ik antwoord niet met woorden. Alleen met mijn mond, mijn vingers, mijn adem. Ik voel hoe ze samentrekt, hoe haar dijen beginnen te trillen. Ze kreunt harder, hoofd draait opzij tegen het kussen, blinddoek nog steeds op zijn plek.
Ik glijd stilletjes uit bed, loop op blote voeten naar de ladekast en pak twee van de zijden sjaaltjes die daar liggen – dezelfde die ze eerder bij mij gebruikte. Ze zijn zacht, koel, donkerblauw. Ik glimlach even bij de herinnering.
Terug bij het bed kniel ik naast haar. Ze beweegt niet. Heel voorzichtig pak ik haar rechterpols, til hem langzaam op en wikkel het sjaaltje eromheen. Ze zucht zacht in haar slaap, maar wordt niet wakker. Ik knoop het losjes vast aan de bedspijl boven haar hoofd, niet strak, niet dwingend – alleen genoeg om haar pols daar te houden als ze wakker wordt. De andere pols doe ik hetzelfde. Dan een derde sjaaltje: ik vouw het dubbel en leg het over haar ogen, knoop het achter haar hoofd vast tot een simpele blinddoek. Ze ademt iets dieper in, lippen gaan een klein stukje vaneen, maar haar ogen blijven dicht.
Ik trek het dekbed langzaam omlaag tot haar middel. Haar borsten rijzen en dalen rustig, tepels zacht in de koele ochtendlucht. Ik kus haar eerst op haar voorhoofd, dan op haar neus, haar mondhoek. Ze mompelt iets onverstaanbaars, draait haar hoofd een beetje mijn kant op.
Ik laat mijn lippen over haar hals glijden, over haar sleutelbeen, kus het litteken op haar linkerborst – een dun streepje dat ik gisteren al heb geproefd. Ze zucht nu luider, benen bewegen lichtjes onder het laken. Ik trek het dekbed helemaal weg, leg het op de grond. Haar dijen zijn warm, zacht. Ik kus de binnenkant, eerst links, dan rechts, steeds hoger, tot mijn adem over haar schaambeen strijkt.
Ze is al een beetje vochtig, geur warm en vertrouwd. Ik laat mijn tong plat over haar clitoris glijden, één lange, trage haal van onder naar boven. Haar heupen schokken licht, een zachte kreun ontsnapt haar. Ze wordt wakker – ik voel het aan de manier waarop haar adem stokt, aan hoe haar polsen even trekken aan de sjaaltjes.
“Sst,” fluister ik tegen haar huid. “Blijf liggen. Laat het maar komen.”
Ik kus haar weer, nu dieper, tong die cirkels draait, lippen die zacht zuigen. Ze kreunt laag, rug kromt een beetje. Haar polsen rukken licht aan de bindingen, maar ze zijn los genoeg dat ze niet echt vastzit – het is meer een herinnering dan een dwang. Ze test het, voelt de zijde, en ontspant dan weer.
Ik glijd twee vingers naar binnen, langzaam, krom ze licht naar boven. Ze is nat, warm, klaar. Mijn tong blijft op haar clitoris, ritme gelijk houden – niet te snel, niet te hard. Ze hijgt nu, heupen komen omhoog om me tegemoet te komen. “Elise…” fluistert ze, stem schor van slaap en verlangen.
Ik antwoord niet met woorden. Alleen met mijn mond, mijn vingers, mijn adem. Ik voel hoe ze samentrekt, hoe haar dijen beginnen te trillen. Ze kreunt harder, hoofd draait opzij tegen het kussen, blinddoek nog steeds op zijn plek.
Sigrid - 28-01-26 @ 21:40
👍0
Ik droom dat ik meespeel in een romantisch/erotische film. Ik zie mijn geliefde niet, maar hij of zij doet heerlijke dingen met me. Heel langzaam gaat mijn droom over in werkelijkheid. Mijn polsen zitten vastgebonden, een blinddoek over mijn ogen. Heel even is er paniek, dan hoor ik al je vertrouwde stem: "Blijf liggen. Laat het maar komen".
Ik test mijn polsen, ze zitten eigenlijk niet echt vast, als ik wil kan ik ze zo loshalen. Maar ik doe het niet. En toch het gevoel controle verlies, van een vrije val. Totdat ik fantaseer dat mijn polsen aan grote vleugels zitten, en ik niet val maar juist vlieg.
Je lippen, je tong, je vingers, ze bespelen mijn vrouwelijkheid. Je hebt dit eerder bij me gedaan, je bent er goed in, erg goed. Maar toen was het op mijn bevel, nu heb jij zelf het initiatief genomen terwijl ik sliep. Ik laat je doorgaan, beweeg heel lichtjes met mijn armen en vlieg hoger en hoger. Ik hef mijn onderlichaam naar je op, verlangend naar méér. Je geeft het me gedoseerd, niet zo veel dat ik over de kop sla, niet zo weinig dat ik neerstort.
Ik kijk omhoog naar de zwarte hemel bezaaid met sterren, naar de maan die jouw gezicht heeft en mij verwachtingsvol aankijkt. Ik wil je zoenen, maar jouw mond is bij mijn andere lipjes. Alles is nu opgezwollen en gespannen daar, mijn dijen trillen van het vooruitzicht op wat komen gaat. Ik kus en lik in de lucht richting de maan, grijp de touwen van mijn polsen vast (of zijn het mijn zijden sjaaltjes?) en strek me uit voor een soort duikvlucht omhoog.
Ineens is er fel licht, opgloeiende warmte, de geur van sandelhout, opwinding en extase. En een lange kreun die misschien wel van mijzelf afkomt. Het overspoelt me, neemt me in zich op, brengt me hoger dan ik ooit geweest ben, onmetelijk langer weg van de aarde, en tegelijkertijd ook zo dicht bij jou dat er geen overgang, geen grens meer is tussen ons tweeën.
"Sharbat..." zeg je na een eeuwigheid.
- "Je hebt me leren vliegen" antwoord ik verdwaasd.
"Door je aan mij over te geven".
- "Loslaten".
"En daardoor vliegen".
- "Toen ik jou..."
"Ja, ook".
- "Wil je nu...?"
"Ontbijten ja, ik weet een leuk adresje".
We douchen om beurten in de kleine cabine, gluren misschien een beetje, maar nu even geen seks.
Aankleden en naar buiten, hand in hand.
Ik test mijn polsen, ze zitten eigenlijk niet echt vast, als ik wil kan ik ze zo loshalen. Maar ik doe het niet. En toch het gevoel controle verlies, van een vrije val. Totdat ik fantaseer dat mijn polsen aan grote vleugels zitten, en ik niet val maar juist vlieg.
Je lippen, je tong, je vingers, ze bespelen mijn vrouwelijkheid. Je hebt dit eerder bij me gedaan, je bent er goed in, erg goed. Maar toen was het op mijn bevel, nu heb jij zelf het initiatief genomen terwijl ik sliep. Ik laat je doorgaan, beweeg heel lichtjes met mijn armen en vlieg hoger en hoger. Ik hef mijn onderlichaam naar je op, verlangend naar méér. Je geeft het me gedoseerd, niet zo veel dat ik over de kop sla, niet zo weinig dat ik neerstort.
Ik kijk omhoog naar de zwarte hemel bezaaid met sterren, naar de maan die jouw gezicht heeft en mij verwachtingsvol aankijkt. Ik wil je zoenen, maar jouw mond is bij mijn andere lipjes. Alles is nu opgezwollen en gespannen daar, mijn dijen trillen van het vooruitzicht op wat komen gaat. Ik kus en lik in de lucht richting de maan, grijp de touwen van mijn polsen vast (of zijn het mijn zijden sjaaltjes?) en strek me uit voor een soort duikvlucht omhoog.
Ineens is er fel licht, opgloeiende warmte, de geur van sandelhout, opwinding en extase. En een lange kreun die misschien wel van mijzelf afkomt. Het overspoelt me, neemt me in zich op, brengt me hoger dan ik ooit geweest ben, onmetelijk langer weg van de aarde, en tegelijkertijd ook zo dicht bij jou dat er geen overgang, geen grens meer is tussen ons tweeën.
"Sharbat..." zeg je na een eeuwigheid.
- "Je hebt me leren vliegen" antwoord ik verdwaasd.
"Door je aan mij over te geven".
- "Loslaten".
"En daardoor vliegen".
- "Toen ik jou..."
"Ja, ook".
- "Wil je nu...?"
"Ontbijten ja, ik weet een leuk adresje".
We douchen om beurten in de kleine cabine, gluren misschien een beetje, maar nu even geen seks.
Aankleden en naar buiten, hand in hand.
Elise - 29-01-26 @ 12:03
👍0
We lopen hand in hand de smalle straatjes uit richting de Dijle. De ochtend is nog fris, maar de zon breekt al door en legt een gouden laag over de gevels. Sigrid heeft haar zwarte jurkje aan, laarzen die bij elke stap zacht klikken, haar haar los en een beetje warrig van de nacht en de douche. Ik draag jeans en een simpele blouse, haren nog vochtig in een losse knot. We zeggen niet veel; het voelt niet nodig. Af en toe knijpt ze in mijn hand, of ik strijk met mijn duim over haar knokkels, en dat is genoeg.
Het restaurantje ligt aan het water, een klein terras met een paar witte tafeltjes en stoelen die al een beetje verweerd zijn. Er hangen plantenbakken met klimop, en de geur van versgebakken brood en koffie hangt al buiten. We kiezen een tafeltje in de hoek, half in de zon, half in de schaduw van een parasol. De serveerster – een meisje met een piercing in haar neus en een vriendelijke lach – komt meteen vragen wat we willen.
“Twee koffie au lait,” zegt Sigrid, “en wat er vandaag vers is qua brood en beleg. En vers sap alsjeblieft.”
Het meisje knikt en verdwijnt naar binnen. We zitten even stil, kijken naar het water dat langzaam voorbijglijdt. Een paar eenden dobberen voorbij, een bootje met toeristen glijdt onder de brug door. Sigrid legt haar hand op de mijne op tafel, palm omhoog. Ik leg de mijne erin, vingers verstrengeld.
“Gaat het?” vraag ik zacht.
Ze knikt, kijkt me aan met die groene ogen die nu zachter lijken dan ooit. “Ja. Beter dan het in jaren gegaan is.”
Ik glimlach. “Goed.”
De koffie komt eerst, dampend in grote mokken, met een klein hartje in het schuim. We nemen allebei een slok, zuchten tegelijk van genot. Dan komt het brood: een mandje met warme croissants, een ciabatta die nog kraakt als je hem breekt, potjes met roomboter, honing, confituur van abrikoos en framboos, en een plankje met kaas en ham. Versgeperst sinaasappelsap in hoge glazen, ijskoud.
We eten langzaam. Ik breek een stuk croissant af, smeer er boter en een beetje honing op, en houd het voor haar mond. Ze bijt erin, ogen half dicht van lekker. Ik neem zelf een hap, en we lachen omdat er kruimels op tafel vallen.
“Dit is raar,” zegt ze ineens.
“Wat?”
“Gewoon… ontbijten. Met iemand. Zonder dat er iets moet gebeuren erna. Zonder dat ik bedenk hoe ik de leiding neem, of hoe ik het kan omdraaien. Gewoon zitten. Eten. Kijken naar het water. Naar jou.”
Ik leg mijn vork neer, pak haar hand weer. “Raar in een goede zin?”
“Ja. Heel goed raar.” Ze pauzeert, kijkt naar de Dijle. “Ik heb dit jaren niet meer gedaan. Niet echt. Altijd was er een rol. Altijd een spel. En nu… nu is er alleen dit. En het voelt niet leeg. Het voelt vol.”
Ik knijp zacht in haar vingers. “Dan houden we het zo. Zolang het vol voelt.”
Ze knikt, neemt een slok koffie, zet de mok neer en leunt voorover. “Mag ik je iets vragen?”
“Altijd.”
“Wil je… blijven? Niet alleen vannacht, niet alleen vandaag. Maar… langer. Hier. Bij mij. In dit appartement. In deze stad. In dit leven.”
Mijn hart maakt een sprongetje. Ik kijk haar aan, zie de lichte onzekerheid in haar ogen, maar ook de hoop.
“Ja,” zeg ik zonder aarzelen. “Ik wil blijven. Bij jou. Zolang jij dat ook wilt.”
Ze ademt uit, alsof ze haar adem al die tijd had ingehouden. Dan lacht ze – een echte, open lach die haar hele gezicht verlicht.
“Dan moeten we misschien een grotere koffiemok kopen,” zegt ze plagend. “Voor twee.”
Ik lach mee. “En een tweede tandenborstel. En een la voor mijn kleren.”
“En bonbons,” voegt ze toe. “Altijd bonbons.”
We eten verder, langzaam, genietend van elk hapje, elk slokje, elk moment dat we gewoon samen zijn. De zon klimt hoger, het terras vult zich met meer mensen, maar wij blijven in onze bubbel: hand in hand over tafel, af en toe een kus op knokkels, een gefluisterd woord, een lach.
Na het ontbijt betalen we, lopen weer hand in hand terug. Geen haast. Geen plan. Alleen de wetenschap dat we niet hoeven te stoppen.
Thuis aangekomen doe ik de deur dicht, draai me om en trek haar tegen me aan. We kussen lang, traag, diep – niet als voorspel, maar als bevestiging. Als thuiskomen.
“Welkom thuis, Elise,” fluistert ze tegen mijn lippen.
"Tijd om voor jou eens een sletterig latex outfitje uit te kiezen, of dacht je dat het gedaan was met je over te geven aan mij?" daagt ze me uit. Ik smelt alleen al weer bij de gedachte. Ik wil niks liever dan vastgebonden en gebruikt worden door deze vrouw.
Het restaurantje ligt aan het water, een klein terras met een paar witte tafeltjes en stoelen die al een beetje verweerd zijn. Er hangen plantenbakken met klimop, en de geur van versgebakken brood en koffie hangt al buiten. We kiezen een tafeltje in de hoek, half in de zon, half in de schaduw van een parasol. De serveerster – een meisje met een piercing in haar neus en een vriendelijke lach – komt meteen vragen wat we willen.
“Twee koffie au lait,” zegt Sigrid, “en wat er vandaag vers is qua brood en beleg. En vers sap alsjeblieft.”
Het meisje knikt en verdwijnt naar binnen. We zitten even stil, kijken naar het water dat langzaam voorbijglijdt. Een paar eenden dobberen voorbij, een bootje met toeristen glijdt onder de brug door. Sigrid legt haar hand op de mijne op tafel, palm omhoog. Ik leg de mijne erin, vingers verstrengeld.
“Gaat het?” vraag ik zacht.
Ze knikt, kijkt me aan met die groene ogen die nu zachter lijken dan ooit. “Ja. Beter dan het in jaren gegaan is.”
Ik glimlach. “Goed.”
De koffie komt eerst, dampend in grote mokken, met een klein hartje in het schuim. We nemen allebei een slok, zuchten tegelijk van genot. Dan komt het brood: een mandje met warme croissants, een ciabatta die nog kraakt als je hem breekt, potjes met roomboter, honing, confituur van abrikoos en framboos, en een plankje met kaas en ham. Versgeperst sinaasappelsap in hoge glazen, ijskoud.
We eten langzaam. Ik breek een stuk croissant af, smeer er boter en een beetje honing op, en houd het voor haar mond. Ze bijt erin, ogen half dicht van lekker. Ik neem zelf een hap, en we lachen omdat er kruimels op tafel vallen.
“Dit is raar,” zegt ze ineens.
“Wat?”
“Gewoon… ontbijten. Met iemand. Zonder dat er iets moet gebeuren erna. Zonder dat ik bedenk hoe ik de leiding neem, of hoe ik het kan omdraaien. Gewoon zitten. Eten. Kijken naar het water. Naar jou.”
Ik leg mijn vork neer, pak haar hand weer. “Raar in een goede zin?”
“Ja. Heel goed raar.” Ze pauzeert, kijkt naar de Dijle. “Ik heb dit jaren niet meer gedaan. Niet echt. Altijd was er een rol. Altijd een spel. En nu… nu is er alleen dit. En het voelt niet leeg. Het voelt vol.”
Ik knijp zacht in haar vingers. “Dan houden we het zo. Zolang het vol voelt.”
Ze knikt, neemt een slok koffie, zet de mok neer en leunt voorover. “Mag ik je iets vragen?”
“Altijd.”
“Wil je… blijven? Niet alleen vannacht, niet alleen vandaag. Maar… langer. Hier. Bij mij. In dit appartement. In deze stad. In dit leven.”
Mijn hart maakt een sprongetje. Ik kijk haar aan, zie de lichte onzekerheid in haar ogen, maar ook de hoop.
“Ja,” zeg ik zonder aarzelen. “Ik wil blijven. Bij jou. Zolang jij dat ook wilt.”
Ze ademt uit, alsof ze haar adem al die tijd had ingehouden. Dan lacht ze – een echte, open lach die haar hele gezicht verlicht.
“Dan moeten we misschien een grotere koffiemok kopen,” zegt ze plagend. “Voor twee.”
Ik lach mee. “En een tweede tandenborstel. En een la voor mijn kleren.”
“En bonbons,” voegt ze toe. “Altijd bonbons.”
We eten verder, langzaam, genietend van elk hapje, elk slokje, elk moment dat we gewoon samen zijn. De zon klimt hoger, het terras vult zich met meer mensen, maar wij blijven in onze bubbel: hand in hand over tafel, af en toe een kus op knokkels, een gefluisterd woord, een lach.
Na het ontbijt betalen we, lopen weer hand in hand terug. Geen haast. Geen plan. Alleen de wetenschap dat we niet hoeven te stoppen.
Thuis aangekomen doe ik de deur dicht, draai me om en trek haar tegen me aan. We kussen lang, traag, diep – niet als voorspel, maar als bevestiging. Als thuiskomen.
“Welkom thuis, Elise,” fluistert ze tegen mijn lippen.
"Tijd om voor jou eens een sletterig latex outfitje uit te kiezen, of dacht je dat het gedaan was met je over te geven aan mij?" daagt ze me uit. Ik smelt alleen al weer bij de gedachte. Ik wil niks liever dan vastgebonden en gebruikt worden door deze vrouw.
Sigrid - 30-01-26 @ 22:04
👍0
De speelgoedkast blijft definitief dicht, zoals dat bij de doos van Pandora ook had moeten zijn. Maar mijn kledingkasten hebben nog heel wat moois te bieden. Je kiest voor zwart latex kousen en topje, je billen blijven onbedekt en steken mooi naar achteren nadat je de zwarte pumps ook aan hebt. Je bent sexy op een onschuldige manier, alsof je het niet bewust bent. Als je zou zeggen dat je net 17 was zou ik je zo geloven.
De drie zijden sjaaltjes liggen nog op bed, meer heb ik niet nodig. "Ga op bed liggen. Op je buik, kussen eronder". Je hebt dit eerder voor mij gedaan, helemaal bloot zelfs. Nu met dat latexpakje aan is het alleen maar spannender. Ik zet je polsen vast aan het bed met twee sjaaltjes, zoals je dat ook bij mij deed: losjes, je kunt je eenvoudig losmaken als je zou willen.
Maar we weten allebei dat je dat juist niet wilt. Jij wilt je aan mij onderwerpen. Ik heb jarenlang jonge vrouwen overheerst wist precies hoever ik kon gaan. Nu niet meer. Waar eindigt het spel en wordt het vilein, hoe ver wil ik nog gaan met jou? Jij bent de eerste in jaren waarmee ik echt gezoend heb. En zoenen is heel wat anders dan geselen.
Met het derde sjaaltje streel ik over je gezicht, langs je hals, over je billen. Je blijft doodstil liggen, maar ik hoor je ademhaling versnellen. Tussen je benen, ik doe ze iets verder uiteen en zie het al glinsteren tussen de opgezwollen randen. Je bent mooi glad daar, misschien wel van nature. Ik kom dichterbij met mijn gezicht, ruik je meisjesgeur en laat je mijn adem voelen, dáár. De zachte zijde hoog tussen je dijen, over je driehoekje, lichtjes door je bilnaad.
Natuurlijk, er zijn nog rode striemen van gisteren te zien. Ze zullen vervagen, en je huid zal weer maagdelijk gaaf zijn. Je verlangen en je beloning zullen er zeker niet minder om zijn. Ik ga iets nadrukkelijker met het sjaaltje over je lipjes, en ook iets ertussen. Ik breng het naar jouw neus, laat je eigen opwinding ruiken. Ik ruik er ook zelf aan, en kus je daarna lang en diep. Al zoenend streel ik over je omhoog gerichte kontje, voel je stevige vlees, rond en glad.
Pets! Ik geef je een klap op je billen, niet hard maar wel onverwacht. Je bijt bijna op mijn tong. "Sletje" zeg ik hoofdschuddend, en geef je nog een klap. Je adem stokt even, en je drukt je hoofd omlaag op de matras. Ik richt me op je kontje, lik heel lichtjes door de scheiding zonder helemaal erin te gaan. Ik kus beide helften en bijt er heel zachtjes in.
Ik wil je proeven, je ongetwijfeld al harde klitje tegen mijn tong voelen.
Dat sponsachtige plekje binnenin tegen mijn vingertop.
Maar ik houd me in, we hebben tijd genoeg.
Hopelijk een eeuwigheid.
De drie zijden sjaaltjes liggen nog op bed, meer heb ik niet nodig. "Ga op bed liggen. Op je buik, kussen eronder". Je hebt dit eerder voor mij gedaan, helemaal bloot zelfs. Nu met dat latexpakje aan is het alleen maar spannender. Ik zet je polsen vast aan het bed met twee sjaaltjes, zoals je dat ook bij mij deed: losjes, je kunt je eenvoudig losmaken als je zou willen.
Maar we weten allebei dat je dat juist niet wilt. Jij wilt je aan mij onderwerpen. Ik heb jarenlang jonge vrouwen overheerst wist precies hoever ik kon gaan. Nu niet meer. Waar eindigt het spel en wordt het vilein, hoe ver wil ik nog gaan met jou? Jij bent de eerste in jaren waarmee ik echt gezoend heb. En zoenen is heel wat anders dan geselen.
Met het derde sjaaltje streel ik over je gezicht, langs je hals, over je billen. Je blijft doodstil liggen, maar ik hoor je ademhaling versnellen. Tussen je benen, ik doe ze iets verder uiteen en zie het al glinsteren tussen de opgezwollen randen. Je bent mooi glad daar, misschien wel van nature. Ik kom dichterbij met mijn gezicht, ruik je meisjesgeur en laat je mijn adem voelen, dáár. De zachte zijde hoog tussen je dijen, over je driehoekje, lichtjes door je bilnaad.
Natuurlijk, er zijn nog rode striemen van gisteren te zien. Ze zullen vervagen, en je huid zal weer maagdelijk gaaf zijn. Je verlangen en je beloning zullen er zeker niet minder om zijn. Ik ga iets nadrukkelijker met het sjaaltje over je lipjes, en ook iets ertussen. Ik breng het naar jouw neus, laat je eigen opwinding ruiken. Ik ruik er ook zelf aan, en kus je daarna lang en diep. Al zoenend streel ik over je omhoog gerichte kontje, voel je stevige vlees, rond en glad.
Pets! Ik geef je een klap op je billen, niet hard maar wel onverwacht. Je bijt bijna op mijn tong. "Sletje" zeg ik hoofdschuddend, en geef je nog een klap. Je adem stokt even, en je drukt je hoofd omlaag op de matras. Ik richt me op je kontje, lik heel lichtjes door de scheiding zonder helemaal erin te gaan. Ik kus beide helften en bijt er heel zachtjes in.
Ik wil je proeven, je ongetwijfeld al harde klitje tegen mijn tong voelen.
Dat sponsachtige plekje binnenin tegen mijn vingertop.
Maar ik houd me in, we hebben tijd genoeg.
Hopelijk een eeuwigheid.
Doe je ook mee met dit ketting verhaal?
Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!
Brachey (48)
Combine (64)
JufMieke (45)
Charlanne (59)
Algemene Voorwaarden -
Contact -
FAQ -
Mobiel -
Desktop
Bezoekers Online: 860 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net
Bezoekers Online: 860 / Copyright 2000 - 2026 Opwindend.Net