Inge19 - 21-03-26 @ 16:24
De hospiteer avonden zijn in elke studentenstad berucht. Als woningzoekende wil je niet te eager zijn, maar ook geen onopvallende nummer zoveel zijn. Ik vind het lastig hier tussen te manouvreren. Mensen die mij kennen weten dat ik echt wel allebei ben. Een serieuze meid die graag echt wil studeren, maar ook dat ik, als ik me op mijn gemak voel, niet wegloop voor een feestje of een avondje bankhangen met een flesje Rosé. Of twee.
Als ik binnenkom, vallen me de ruimtes alles mee. Geen gigantische pleurisbende zoals je dat zou verwachten. De kamer waar het om gaat zit aan de achterkant van het huis. Gelukkig niet aan de voorkant. Het huis ligt pal in het centrum met binnen 100 meter meerdere café's en restaurantjes. Beregezellig maar wel druk. De kamer is niet groot, er kan amper een 2 persoons bed en een bureau in. Ik ben enthousiast over de kamer en de gedeelde ruimten. Ik word alleen stapelgek van die kudde andere gegadigden. De één is nog aanweziger dan de ander. Heel irritant. Ik probeer zoveel mogelijk mezelf te zijn. Maar tussen sportschoolbody's en fitgirls met iets te korte jurkjes vind ik dat lastig.
Het gesprekje met Peter ging wel goed denk ik. Hij is geen balletje, zoals je van een huis-oudste zou verwachten. Dat gaf me wel wat hoop.
In de trein terug, ging de avond door mijn hoofd. Al die mooie en aanwezige mensen, daar win ik het nooit van, was mijn gedachte.
Tot een uur nadat ik thuis was. Een appje van Peter. Of ik morgen, samen met nog een dame wil komen eten. Daarna wordt een definitieve beslissing gemaakt. Yess! zou het dan toch.?
Nog geen 24 uur later bel ik weer aan. Nu iets luchtiger gekleed in een zomerjurkje met bescheiden decolleté. Nu ik zover gekomen ben, wil ik het winnen ook!
Peter doet de deur open. Hij is gekleed in een joggingsbroek en shirtje. Heel wat anders dan het nette pak wat iedereen gisteren aan had. Dit staat hem veel beter. Ik zie hem even naar me kijken en laat me dan hartelijk binnen. De andere kandidate is Carolien. Zij zit al aan tafel. Alle heren zijn al om haar heen gaan zitten. Voor mij is plaats tussen de meiden. Links van mij zit Ilse. Duidelijk de bombshell van dit huis. Rechts een kleine, indonesische meid. Haar lange zwarte krullen zijn prachtig. Ze stelt zich voor als Demi terwijl ze me ongevraagd een glas rosé inschenkt.
Dan verschijnt onder luid gejuich een lange blonde jongen uit de keuken. Hij is me gisteren niet opgevallen moet ik zeggen. Peter roept: "Wat gaan we eten?" "Lasagna van Kees!!" reageert iedereen, inclusief ikzelf. "Wat zeggen we dan?" _- "Dank je wel Kees!!"
Ik vind het nu al geweldig! Ik zie Carolien een beetje verdwaasd kijken. Vooral naar mij. Ik deed namelijk vrolijk mee met het gejuich en gejoel. Met dank aan Demi, zij fluisterde me het in, net voor Kees verscheen.
Er was niet gelogen, de lasagna was heerlijk! De wijn ook. Met 6 meiden die drinken, zijn er in een half uurtje bijna 3 flessen doorheen. Toch ga ik hierna over op water. Lijkt me verstandiger, ik moet ook nog terug met de trein. Ik had verwacht dat men daar iets van zou vinden, maar het enige wat Peter zei was dat hij niet vaak zo'n verstandige meid gezien had. Ik zag het maar als compliment.
Omdat ik de laatste trein moest halen nam ik om kwart over 10 afscheid. De meeste jongens en alle meiden omhelsden me alsof we elkaar al jaren kenden. Ook Carolien zou net na mij gaan.
Net voor ik bijna thuis, in het centrum van Enkhuizen, aan kom, krijg ik een appje van Peter.
"Gefeliciteerd! je hebt een kamer! Ik bel je morgen..."
Dolgelukkig stap ik de bus uit en loop naar huis.