De Polsband In B2.03

Door Juliette

Datum: 12-02-2026 | Reacties: 5 | Gelezen: 181

Ik fiets altijd te hard ’s ochtends, alsof ik iets achterna zit wat ik toch nooit inhaal. De wind trekt aan mijn knot, er ontsnappen plukken blond haar die in mijn mond slaan, en ik denk: laat maar. Het is half april, de lucht ruikt eindelijk naar iets anders dan nat asfalt en uitlaatgassen, en ik heb vanmorgen weer eens drie minuten te laat gezeten bij privaatrecht. Docent keek me aan alsof ik persoonlijk zijn syllabus had beledigd. Ik glimlachte alleen maar terug. Dat werkt meestal.

Overdag ben ik die Juliette: keurig aantekeningen, vinger opsteekt als ik iets écht wil vragen, draagt bijna altijd een strakke coltrui of een blouse die netjes genoeg is om niet op te vallen, maar strak genoeg om te voelen hoe mijn borsten bewegen als ik ademhaal. D-cup, ja. Ik weet dat mensen kijken. Ik weet ook dat ik doe alsof ik het niet merk.

Maar ’s avonds… ’s avonds ben ik iemand die niemand in de collegezaal herkent.

Ik doe de deur van mijn studentenkamer dicht, draai het slot om – niet omdat ik bang ben dat iemand binnenkomt, maar omdat het klik-geluid iets met me doet. Ik trek mijn jeans uit, laat hem op de grond vallen, doe hetzelfde met mijn slipje. Alleen nog dat oude grijze T-shirt dat tot halverwege mijn dijen komt. Ik ga op bed zitten, rug tegen de muur, laptop op schoot. Lampje uit. Schermlicht op mijn gezicht, op mijn borst, op de harde punten die al tegen de stof prikken voordat ik überhaupt iets heb gelezen.

Ik open de browser in privémodus – stomme gewoonte, want wie zou er in godsnaam in mijn geschiedenis gaan snuffelen – en log in. @LotteInLeren. Geen foto van mijn gezicht. Alleen die ene close-up: mijn lippen die een zwartleren polsband kussen. Ik heb die band vorig jaar in een winkeltje in de Twijnstraat gekocht. Heb hem nog nooit gedragen waar iemand bij was. Maar ik heb hem wél omgedaan toen ik alleen was, heb mijn polsen ermee vastgemaakt aan de bedrand en ben klaargekomen zonder mezelf aan te raken. Alleen door het gevoel van leer dat strak trekt als ik eraan ruk.

Ik scrol. Berichten. Voorstellen. Meestal hetzelfde riedeltje: “Ben je braaf?”, “Wil je mijn slavinnetje zijn?”, foto’s van lullen die me niet interesseren. Ik antwoord bijna nooit meer. Tot vanavond.

Er komt een nieuw bericht binnen. Geen dickpic. Geen standaard openingszin. Alleen:

“Je profiel leest als iemand die precies weet wat ze wil… maar nog nooit heeft durven vragen of iemand het echt durft te geven. Klopt dat?”

Ik voel het meteen. Lage buik. Warmte die zich verspreidt. Ik bijt op mijn lip en typ terug voordat ik erover na kan denken.

“Misschien. En jij? Durf jij het te geven?”

Het antwoord komt snel.

“Ik durf het te nemen. En ik durf het te geven. Maar alleen als je eerlijk bent. Geen spelletjes. Vertel me wat je écht wilt, Lotte.”

Ik aarzel. Dan begin ik te typen. Echt typen. Alles wat ik al maanden opspaar in notitieblokjes en verwijderde concepten.

Dat ik wil worden vastgebonden zodat ik niet kan ontsnappen, zelfs niet als ik het op het laatste moment wil.

Dat ik een stem wil die me commandeert, kalm, onverbiddelijk, zonder ruimte voor discussie.

Dat ik wil voelen hoe vernedering en tederheid door elkaar lopen tot ik niet meer weet wat schaamte is en wat opluchting.

Dat ik voor het eerst iemand wil vertrouwen genoeg om me helemaal over te geven.

Dat ik bang ben.

Dat ik er klaar voor ben om bang te zijn.

Ik verstuur het. Hart bonkt in mijn keel. Seconden tikken voorbij.

Dan haar antwoord:

“Je schrijft mooi. Rauwer dan de meeste. En je bent dichterbij dan je denkt.”

Daaronder een foto. Geen naakt. Geen pornografisch. Alleen een pols met een dun zwart koord eromheen, vastgemaakt aan iets wat verdacht veel lijkt op de leuning van een stoel in onze collegezaal B2.03. Die leuning ken ik. Ik heb er vorige week nog met mijn vingers overheen gestreken terwijl ik fantaseerde dat iemand mijn polsen eraan zou boeien.

Mijn adem stokt.

Want ik ken die nagellak. Donkerpaars met een heel licht gouden shimmer. Ik heb haar daar vorige maand compliment mee gemaakt, in de pauze, toen we samen koffie haalden.

“Die kleur staat je echt goed,” had ik gezegd.

Zij had geglimlacht, een beetje scheef, en geantwoord: “Dank je. Misschien moet ik ’m jou ook een keer opdoen.”

Ik staar naar het scherm. Mijn vingers trillen.

Zij typt verder.

“Je bent stil opeens, Juliette. Of moet ik je nog steeds Lotte noemen?”

Ik voel hoe mijn wangen heet worden. Hoe mijn dijen tegen elkaar drukken zonder dat ik het wil. Hoe nat ik ineens ben.

Want het is haar.

De leuke vriendin uit de klas. Die altijd twee stoelen verderop zit, maar elke keer als ik opkijk, net iets langer naar me kijkt dan nodig is.

Mrs.Eva - 13-02-26 @ 12:10

👍0

Interessante meid bij mij op uni. Hoewel ik ze liever wat vrouwelijk gekleed zie, laat ze in haar jeans en strakke truitjes wel goed zien hoe ze eruit ziet. Als ik haar aankijk (aanstaar?) in het lokaal lijkt ze niet onzeker te worden. Zou ze ook geïnteresseerd zijn in mij? Ik zou haar graag beter willen leren kennen, haar figuur ken ik al, haar gezicht is prachtig, met een knotje lijkt ze wat stug over te komen... hoe zou ze eruit zien met haar blonde haren over haar schouders hangend?

Als ik na de lessen inlog op mijn favoriete contactsite zie ik voor de zoveelste keer haar foto. Dat denk ik in ieder geval, 100% zeker weten doe ik het niet. Maar die lippen, dat zijn toch die lippen die ik kan zien als ik mijn ogen dicht doe. Ik besluit haar een bericht te sturen en ze reageert zoals ik had gehoopt. Ze lijkt te weten wat ze wil, hoe ze het wil... ze lijkt klaar te zijn. Klaar voor mij? En ze lijkt te zijn wie ik denk. Ik stuur haar een foto, onherkenbaar, maar als ze het is, dan moet ze mijn nagellak herkennen. Het duurt lang voor ik een antwoord krijg in de chat, en ik typ de ultieme vraag: “Je bent stil opeens, Juliette. Of moet ik je nog steeds Lotte noemen?”

Mijn vinger blijft nog even boven de enter-toets hangen. Durf ik deze vraag zo te stellen. Als ze het niet is, loop ik misschien een nieuw contact mis. Maar ik weet dat ik niet zomaar een nieuw contact erbij wil. Ik heb al een sub-vriendin, maar ik wil Juliette. Ik wil Juliette erbij. Ik druk op enter en wacht op haar antwoord.

Juliette - 14-02-26 @ 21:21

👍0

**Juliette – Deel 2 (gecorrigeerd, vanuit mijn perspectief)**

Mijn hart slaat zo hard dat ik het voel trillen in mijn keel, in mijn polsen, zelfs in mijn vingertoppen die nog boven het toetsenbord zweven. Het scherm licht op in het donker van mijn kamer. Haar laatste zin staat er nog steeds:

“Je bent stil opeens, Juliette. Of moet ik je nog steeds Lotte noemen?”

Juliette. Niet LotteInLeren. Niet de anonieme chatnaam. Mijn echte naam. Uitgetypt door iemand die mij kent. Iemand die mij in het echt ziet, elke week, twee stoelen verderop in B2.03.

Ik staar naar die donkere nagellak op de foto die ze stuurde. Donkerpaars met gouden shimmer. Ik herinner me precies hoe ik haar pols aanraakte toen ik zei dat de kleur haar goed stond. Haar huid was warm. Ze had even naar mijn vingers gekeken, toen naar mijn gezicht, en iets in haar ogen was… hongerig geweest. Of beeld ik me dat in? Nee. Dat beeld ik me niet in.

Mijn mond is droog. Ik lik over mijn lippen – dezelfde lippen die ze in mijn profielfoto herkende, blijkbaar. Die ze zich herinnert als ze haar ogen dichtdoet, schreef ze eerder in de chat. God.

Ik voel hoe mijn tepels hard worden tegen de stof van mijn T-shirt, hoe mijn dijen tegen elkaar klemmen omdat ik anders misschien ga kronkelen. Ik ben nat. Al vanaf het moment dat ik haar polsband-foto zag. Misschien al vanaf vanmiddag, toen ik haar weer aan zat te staren in het lokaal. Ze droeg vandaag die strakke grijze trui, die ene die haar borsten zo mooi omhelst dat ik er niet naar kan kijken zonder te slikken. Ze keek terug. Niet geschrokken. Niet onzeker. Ze hield mijn blik vast. Langer dan normaal. Alsof ze wist dat ik fantaseerde over hoe haar haar eruit zou zien als ik die knot lostrok, pluk voor pluk, tot het over haar schouders viel en ik het kon vastgrijpen.

Ik typ. Mijn vingers trillen zo erg dat ik twee keer moet wissen.

“Ja. Ik ben het.”

Versturen.

Dan meteen daarna, omdat ik bang ben dat stilte haar afschrikt:

“Eva.”

Haar naam voelt intiemer dan wat ik ooit in deze chat heb getypt. Alsof ik haar al uitkleed door hem hardop te zeggen – of in dit geval, uit te typen.

De drie puntjes verschijnen. Ze typt. Lang. Ik bijt op mijn onderlip tot het pijn doet.

Dan verschijnt haar bericht:

“Goed zo, schatje. Ik wist het wel. Je lippen liegen niet.”

Mijn adem stokt. Ik voel een golf hitte door mijn buik trekken, recht naar beneden.

“Ik heb vanmiddag nog gedacht: als ik haar ooit vastbind, begin ik met haar polsen. Precies daar waar ik haar nagellak vandaag weer zag glinsteren. Dan trek ik haar knot los. Langzaam. Zodat haar haar over mijn handen valt terwijl ze probeert te ontsnappen. Maar dat lukt niet. Want ik ben sterker dan ze denkt.”

Ik lees het drie keer. Mijn vrije hand glijdt vanzelf onder mijn T-shirt. Ik raak mezelf niet aan. Nog niet. Ik wacht. Alsof ik al weet dat zij bepaalt wanneer.

Ik typ terug. Mijn stem in mijn hoofd klinkt hees, ook al zeg ik niks hardop.

“Je maakt me bang. En ik vind het fijn.”

Haar antwoord komt sneller nu.

“Mooi. Bang zijn mag. Zolang je maar eerlijk blijft. Vertel me: wat doe je nu, Juliette? Ben je alleen? Ben je nat?”

Ik sluit mijn ogen even. Adem diep in door mijn neus.

Dan typ ik, zonder na te denken:

“Alleen. In bed. Alleen dit T-shirt. En ja. Heel nat.”

Ik verstuur het en voel meteen de schaamte als een warme golf over me heen spoelen. Maar het is geen nare schaamte. Het is die andere soort. Die waar je billen van tintelen en je adem van stokt.

Haar reactie:

“Goed meisje. Handen weg. Je raakt jezelf niet aan tot ik het zeg. Begrepen?”

Ik kreun zachtjes. Hardop. In mijn lege kamer.

Mijn vingers vliegen over het toetsenbord.

“Begrepen.”

Dan, omdat ik het niet kan laten:

“Wanneer zie ik je? Echt?”

De pauze duurt langer dit keer. De drie puntjes dansen. Dansen. Dansen.

Dan:

“Morgen. Na college. B2.03. De zaal is dan leeg. Ik heb de sleutel van de student-assistent. Kom alleen. Trek iets aan wat makkelijk uitgaat. En geen slipje.”

Mijn hele lichaam spant zich aan. Alles krimpt en pulseert tegelijk.

Juliette - 14-02-26 @ 21:24

👍0

Ach verdorie ik zag dat ik de hoofding vergat weg te halen - sorry daarvoor! Ik typ mijn stukken altijd eerst uit in Word met titel boven zodat ik makkelijk kan volgen ook later en copy-paste dan, vandaar. Mijn excuses! Bedankt voor de reactie, benieuwd hoe het verder gaat :).

Mrs.Eva - 17-02-26 @ 08:59

👍0

Jammer dat je al heel veel dialoog hebt ingevuld. Misschien dat je beter het hele verhaal zelf kan schrijven ipv een kettingverhaal.

Wim963 - 25-02-26 @ 13:49

👍0

De rest van de nacht slaap ik nauwelijks. Elke keer als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik de lege collegezaal: de rijen stoelen, het krijtbord nog vaag besmeurd van vandaag, de leuning van de voorste bank waar haar pols morgen misschien mijn polsen zal vasthouden. Ik word wakker met mijn T-shirt opgefrommeld rond mijn middel, dijen glibberig, en haar woorden echoën nog na: Handen weg.

’s Ochtends fiets ik weer te hard, maar nu niet omdat ik te laat kom. Ik kom expres vroeg. Mijn knot zit losser dan normaal; een paar plukken vallen al over mijn slapen. Ik draag een simpele zwarte jersey jurk – dun katoen, mouwloos, tot halverwege mijn dijen. Geen slipje, zoals ze zei. De stof schuurt zachtjes tegen mijn huid bij elke stap, een constante herinnering. Mijn tepels staan strak tegen de stof; ik voel ze bewegen bij elke ademteug.

In de collegezaal zit ze al. Twee stoelen verderop, zoals altijd. Ze kijkt op als ik binnenkom, glimlacht die scheve glimlach, maar haar ogen zijn donkerder dan gisteren. Ze tikt met een pen op haar blocnote, traag, ritmisch. Ik ga zitten, sla mijn benen over elkaar. De jurk schuift iets omhoog. Ze ziet het. Haar blik glijdt omlaag, blijft hangen, dan weer omhoog naar mijn gezicht.
Na college blijven de anderen hangen met vragen over het tentamen. Ik doe alsof ik meeluis¬ter, maar mijn hart bonkt zo luid dat ik bang ben dat iemand het hoort. Uiteindelijk lopen ze weg. De zaal wordt stil.

Eva sluit de deur. Ik hoor het slot klikken – hetzelfde geluid dat mij altijd al iets doet. Ze draait zich om, loopt langzaam naar voren. In haar hand bungelt een dun zwart koord, hetzelfde als op de foto.“Sta op, Juliette.”Mijn benen trillen als ik overeind kom. Ze komt dichterbij tot ik haar parfum ruik: iets warms, kruidigs. Ze steekt haar hand uit, pakt mijn knot vast en trekt – niet hard, maar vastberaden. Mijn haar valt los over mijn schouders, precies zoals ze gisteravond beloofde. Ze haalt haar vingers erdoorheen, pakt een pluk en trekt mijn hoofd iets achterover.“Goed zo,” fluistert ze. “Precies zoals ik het wil.”

Ze leidt me naar de voorste rij. Drukt mijn polsen tegen de leuning. Het koord glijdt om mijn huid, strak, maar niet pijnlijk. Nog niet. Ze knoopt het vast, test de spanning door eraan te trekken. Ik voel hoe mijn rug kromt, borsten naar voren duwen tegen de jurk.Ze gaat achter me staan. Haar handen glijden over mijn heupen, onder de zoom van de jurk. Ze vindt meteen wat er niet is.
“Brave meid,” mompelt ze tegen mijn oor. Haar vingers strelen plagend, raken net niet waar ik het het hardst nodig heb. “Je bent al uren nat, hè?”Ik knik, kan geen woord uitbrengen.Ze trekt de jurk omhoog tot mijn middel, laat hem daar hangen. Koude lucht op mijn billen, mijn dijen. Dan voel ik haar lippen in mijn nek, tanden die zachtjes happen.“Zeg het.”
Ik slik. Mijn stem is schor. “Ik ben nat voor jou, Eva.”Ze lacht zacht, tevreden. Haar hand glijdt eindelijk tussen mijn benen, glijdt door de nattigheid, vindt mijn clit en drukt – precies hard genoeg om mijn knieën te laten knikken.

“Dan gaan we beginnen,” zegt ze. “En je mag pas klaarkomen als ik het zeg.”
Het koord trekt strakker. Mijn polsen branden prettig. En ergens diep vanbinnen weet ik: dit is waar ik al die ochtenden naartoe fietste, zonder het te weten.

Doe je ook mee met dit ketting verhaal?

Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!