Café De Kelder

De Kelder is bedompt, een beetje vervallen en het ruikt naar... zweet? Lichaamssappen? Angst? Ik glimlach, het is van alles een beetje. Een heerlijke geur, uitdagend en tegelijk vertrouwd. Ik ben Natasje, 42 jaar in het dagelijks leven de baas van een klein postorderbedrijfje in SM artikelen, veel leer en latex, zweepjes, balgags, alles voor de beginner en de verwende BDSM klanten. Het femdom ontdekte ik al vroeg, op mijn zestiende, toen een tante met afwijkende normen me inwijdde in de wereld van leer en seks. Eerst was ik haar slavin, maar dat beviel me niet. Ik deserteerde en ontdekte dat mijn ware passie lag op het gebied van femdom. Ik wil domineren. Daarvoor gebruik ik accessoires als zweepjes, handboeien en SM toestellen, maar dat zijn maar instrumenten. Mijn ware passie is de dominantie, het overheersen. De seksuele rush die ik krijg als ik een slaaf of slavin zo manipuleer dat ik hem of haar overheers. Macht. De slaaf moet verslaafd raken aan mijn overheersing, zich laten domineren door mijn aanwezigheid. Slaafse volgzaamheid. En in tegenstelling wat veel mens denken zijn echt sado's en slavinnen dun gezaaid.

In de Kelder vind ik meestal mijn prooi. Vaak jonge meisjes, een enkel verwaarloosd huisvrouwtje, een miskende studente. Ik sleep ze naar mijn hol, mijn huis met de volledig uitgeruste SM-kelder en breng ze manieren bij, net zolang tot ze onvoorwaardelijk van mij zijn. Voor mijn geen slechte amateurs, wannabees die alleen maar doen alsof ze zich overgeven. Ik wil de volledige controle! Al een tijdje sta ik te kijken naar een jonge vrouw, ze draagt een zwart coltruitje en, heel grappig, een leren riempje rond haar nek. Een amateur. Ze kijkt naar de geseling van Amanda, een gefrustreerde vrouw van een accountant. Niet mijn type. Ze houdt teveel van het fysieke deel. Geslagen worden met de zweep, tepelklemmen. Allemaal uiterlijk vertoon. Diep van binnen is Amanda geen BDSM aanhangster. Zo langzamerhand herken ik de echte slaafjes en het meisje dat zo opgewonden toekijkt als Amanda wordt gegeseld is opgewonden. Ze slikt als de kat met de negen staarten de dikke billen van Amanda raakt en het leer een rode gloed achterlaat. Ik merk dat ik ontspannen lach. Ik voel me een jager die eindelijk zijn reetje heeft gevonden. Ze staat daar zo onschuldig en onwetend en kijkt toe als een kind in de snoepwinkel. Ze wendt haar hoofd af als de zweep weer hard toeslaat. Aha. Een golf van geilheid slaat door mijn onderlichaam. Ze is perfect...

Ik kom langzaam dichterbij. Mijn laarzen klikken op de hardhouten vloer. Om me heen het geroesemoes van de klanten en het overdreven, amateuristische gekreun van Amanda. Ik stel me op naast het meisje. Ze kijkt me aan en ik haar. Onmiddellijk slaan haar ogen neer. Het wordt me gelijk duidelijk. Dit is een slavin van nature, zij zal zich overgeven aan mijn dominantie. "Kom je hier vaker?" begin ik en zie dat haar hoofd gebogen blijft. "Ik heb je hier nog nooit eerder gezien?" Ik weet dat mijn stem intimiderend klinkt. Streng. Het duurt even voor ze antwoord wil geven. "Ik ben hier voor het eerst," stamelt ze, nauwlijks hoorbaar. "Spreek wat harder, schatje," zeg ik, "je bent niet te verstaan." Ze schrikt, bloost en stamelt dan. "Ik ben hier voor het eerst, mevrouw," zegt ze iets duidelijker. Ik glimlach en dan grijp ik met met vinger en duim haar kin vast en trek haar gezicht omhoog. "En hoe heet jij, meisje?" "Juliette," zegt ze, weer amper hoorbaar. Juliette. Ik moet gelijk denken aan 'Juliette' van Markies de Sade, een van mijn lievelingsboeken. Een goed voorteken? "En wat doe je hier, meisje?" Weer stilte. "Eh...kijken, mevrouw..." "En windt het je op?" Ik wijs op Amanda die uitschreeuwt als de zweep over haar rug danst. "ik...eh..ik...wou...ik wou dat ik het was. mevrouw," zegt ze haastig en begerig. Glimlachend kijk ik haar aan.

In mijn nieuwe Mercedes rijden we naar huis. Ze zit naast me, zonder een woord te zeggen. Op mijn verzoek of ze mijn SM-kelder wilde zien, heeft ze gretig op geantwoord met een duidelijk 'ja'. Volgens mij heeft ze duizend vragen, of ik een meesteres ben, bijvoorbeeld. Of ik wel eens mensen in mijn kelder pijnig. Eigenlijk niet. Natuurlijk sla ik en gebruik mijn attributen, maar het gaat me om de macht, de overheersing. Ik wil dat dit lieve kleine meisje zich aan me overgeeft en er om smeekt de zweep te voelen en de tepelklemmen om haar mini tepeltjes te krijgen. Dat ze mijn gehoorzame slavin wordt. We arriveren bij mijn huis. Een oude villa die ik goedkoop heb overgenomen van de vorige eigenaar. Een verlopen platenbaas die failliet ging. Ik stap uit en snauw. "Schiet een beetje op, we hebben niet de hele avond de tijd!" Ze is binnen enkele seconden buiten de auto, ik ga haar voor naar de imposante voordeur. Even later lopen we door de hal het huis in.

Ik stap uit de Mercedes en mijn benen voelen slap, alsof ze van iemand anders zijn. De koude nachtlucht bijt in mijn wangen, maar ik voel het nauwelijks. Alles in mij is gefocust op haar stem, die ene scherpe snauw: “Schiet een beetje op, we hebben niet de hele avond de tijd!”
Ik haast me achter haar aan, hakken klikken op de kinderkopjes van de oprijlaan. Ze loopt voorop, rug recht, schouders breed onder dat zwarte overhemd. Ik durf niet te vragen hoe laat het is, of wanneer ik weer naar huis mag. Dat soort vragen lijken ineens belachelijk.
De voordeur valt zwaar achter ons dicht. De hal ruikt naar oud hout, boenwas en iets zoets dat ik niet kan plaatsen – misschien wierook van eerder op de avond. Hoge plafonds, een kroonluchter die niet brandt, alleen een paar wandlampen die geel licht werpen over donkere tegels.
Ze draait zich niet om. Ze trekt haar jas uit, hangt hem aan een antieke kapstok en loopt door naar een brede trap die naar beneden leidt. Ik volg. Natuurlijk volg ik.
Halverwege de trap blijft ze staan. Ze kijkt over haar schouder, ogen donker in het schemerlicht.
“Vanaf nu spreek je alleen als ik je iets vraag. Begrepen?”
Ik slik. Mijn keel is droog. “Ja, mevrouw.”
Haar mondhoeken gaan een fractie omhoog. “Goed zo.”
We dalen verder. De trap eindigt bij een zware, zwartgelakte deur met een codeslot. Ze tikt een paar cijfers in – ik kijk niet mee, dat voelt als iets wat ik niet mag weten – en duwt de deur open.
Een golf koele lucht komt me tegemoet, vermengd met leer en metaal. De kelder is groter dan ik had verwacht. Gladde betonvloer, gedimd rood licht van spots aan het plafond. Aan de muren hangen rekken met touwen in keurige rollen, leren riemen, kettingen die zachtjes rinkelen als er lucht langs strijkt. Middenin staat een zwartleren bank met ringen eraan vastgeschroefd. Verderop een houten kruis, net als in De Kelder, maar dit exemplaar ziet er professioneler uit, zwaarder, permanenter.
Ze loopt naar het midden van de ruimte en draait zich eindelijk helemaal naar me om.
“Uitkleden,” zegt ze. Geen “alsjeblieft”. Geen uitleg. Gewoon dat ene woord.
Mijn vingers trillen als ik de rits van mijn coltruitje omlaag trek. Het leer van het riempje om mijn hals voelt ineens veel strakker. Ik laat het truitje op de grond vallen, dan mijn jeans. Slipje en bh volgen. Ik sta naakt in dat rode licht en voel hoe mijn tepels hard worden van de kou – of van haar blik.
Ze loopt langzaam om me heen. Niet aanraken. Nog niet. Alleen kijken. Taxeren.
“Handen achter je rug,” beveelt ze.
Ik gehoorzaam meteen.
Ze pakt een dunne leren riem van het rek, zwart, met een zilveren gesp. Zonder iets te zeggen komt ze achter me staan. Ik voel haar adem in mijn nek als ze het riempje om mijn hals losmaakt – het goedkope gothic-dingetje dat ik zelf had gekocht – en het vervangt door de echte riem. Ze trekt hem strak genoeg dat ik hem voel, maar niet zo strak dat ik niet kan ademen.
Dan fluistert ze, vlak bij mijn oor:
“Op je knieën, Juliette.”
Mijn benen vouwen vanzelf.

"Even een paar basisregels, meisje!" Ik spreek duidelijk, weloverwogen en streng. Ik zwijg even en kijk naar het meisje dat huiverend op haar knieën zit. Ze is mager met kleine ronde borstjes, blond, spierterig haar, geen schoonheid. Maar haar deemoedige houding, de manier waarop ze me gehoorzaamd maakt dat allemaal goed. Ze is een geboren slaafje. "Regel één weet je al. Je spreekt alleen als je iets gevraagd wordt." Weer zwijg ik even. Het is koud in de kelder en ik zie het kippenvel op de bleke huid. "Regel twee, mocht je ooit de brutaliteit hebben je meesteres iets te willen vragen dan leg je je handen in je nek en buigt je hoofd. En na mijn toestemming, mag je dan iets vragen. Begrepen?" "Ja, meesteres," klinkt het zacht. "Doe het!" val ik uit en gehoorzaam legt ze haar handen in haar nek en buigt haar hoofd. Even vliegt er een zweem van een glimlach over mijn gezicht. Ik heb zin in dit meisje. Het opleiden van een slaafje is zalig en opwindend. We hebben nu al een basis van wederzijds begrip. Ik heb haar nooit gevraagd of ze naakt op een koude keldervloer wilde knielen en zij heeft nooit gezegd dat ze me wilde volgen. En hier zijn we. Meesteres en slaaf. Het is een hartstocht. Ik ben niet als die namaak meesteressen die verveeld hun klanten aftuigen tegen betaling of als die amateurs die hard met een zweep slaan en zich zelf overschreeuwen. Macht over iemand verwerf je. Je breekt haar persoonlijkheid, het laatste restje eigen dunk en laat de slavin van je houden. Tot het moment dat ze smeekt op geslagen te worden. Dan is ze van mij en zal ze vrijwillig mij dienen. Haar meesteres.

Ik pak een ketting en klik die vast aan de leren riem om haar nek. Naar de muur lopend, hoor ik mijn hakken op de vloer tikken. Het klinkt als muziek in mijn oren. Ik bevestig de ketting aan een ijzeren ring in de muur. "Ik ga me omkleden!" zeg ik, "en je blijft hier wachten, op je knieën..." Mijn ogen gaan over haar heen. Met haar hoofd gebogen zit ze nog altijd op haar knieën. klein en kwetsbaar. Verder deel ik niets mee, niet hoe lang ik weg blijf of wat ik ga doen. Lopend naar de trap hoor ik haar ademhaling zachtjes op en neer gaan.

Boven gekomen doe ik het kelderlicht uit en sluit de deur. Knarsend draai ik de sleutel om. Ze zit nu beneden in een donkere kelder, koud, naakt en onwetend van wat gaat komen. Het begin van haar opleiding. Met grote stappen loop ik naar mijn kleedkamer. Hier hangen mijn BDSM kledingstukken. Eerst kleed ik me uit en bekijk me zelf in de spiegel. Slank ben ik, zonder mager te zijn, grote borsten, forse gespierde benen. Ik heb mijn schaamhaar niet geschoren. Naakt loop ik naar de kledingrekken. De tijd nemend zoek ik naar mijn favoriete kledingstuk, een zwart leren body met een rits van voren. De zwart leren hoge lieslaarzen met stilettohak horen er bij. Dan ga ik voor de kaptafel zitten en pak mijn make up doos. Ik schilder de blauwe oogschaduw en pak vervolgens de eyeliner om mijn ogen aan te zetten. De blauwe lipstick kleurt mijn lippen. Tevreden kijk ik op mijn horloge, twintig minuten. Hoe zal ze haar gevangenschap beleven, mijn kleine Juliette? Ik pak een gevlochten leren rijzweepje met een zilveren knop op het uiteinde. Tijd om eens terug te gaan. Zal ze angstig zijn? Vind ik haar gillend en schuimbekkend terug op de keldervloer? Ze zou de eerste niet zijn. Mijn kelder is niet voor doetjes. Tevreden met mijn uiterlijk verlaat ik de kleedkamer en schrijdt terug naar de kelderdeur. Mijn sleutel opent de deur. Het licht floept aan en afdalend over de trap spits ik mijn oren. Huilt ze? Schreeuwt ze? Een bijna onnatuurlijke stilte daalt op me neer. Beneden gekomen, zie ik dat ze amper heeft bewogen. Ze zit nog altijd op haar knieën, haar hoofd gebogen. Als ik voor haar sta, zet ik het puntje van de zweep onder haar kin en duw haar hoofd omhoog. Een flits van bewondering schiet door haar ogen als ze me bekijkt. Het geeft me een gevoel van trots en opperste geilheid. "Sta op!" zeg ik dwingend.

Het licht floept aan en ik knipper even met mijn ogen tegen het plotselinge rood. Ik heb niet bewogen. Geen centimeter. Mijn knieën doen pijn van het harde beton, mijn armen trillen lichtjes van de kou en de spanning, maar ik blijf zitten zoals ze me achterliet: hoofd gebogen, handen slap langs mijn lichaam, ketting strak genoeg om me eraan te herinneren waar ik ben.

Haar laarzen komen dichterbij. Het geluid van die hakken is het enige dat de stilte doorbreekt – scherp, ritmisch, onverbiddelijk. Ik voel de zweem van leer en haar parfum voordat ik haar zie.

Dan raakt het koele puntje van de zweep mijn kin. Zacht maar dwingend duwt ze mijn hoofd omhoog.

Ik kijk.

En ik vergeet bijna adem te halen.

Ze staat daar in zwart leer dat strak om haar lichaam zit, de rits halfopen zodat ik de welving van haar borsten zie. Hoge laarzen die haar benen eindeloos maken. Haar ogen zijn donker omlijnd, lippen felblauw, en in haar hand dat gevlochten rijzweepje dat er bijna sierlijk uitziet – tot je beseft wat het kan doen.

Ze is prachtig.
Ze is angstaanjagend.
En ik voel een golf hitte door mijn onderbuik schieten die niets met de kou te maken heeft.

“Sta op!” zegt ze, stem laag en snijdend.

Ik kom overeind. Mijn benen protesteren, maar ik negeer het. Ik sta recht, armen nog steeds langs mijn zij, ogen neergeslagen tot ze iets anders beveelt.

Ze loopt weer om me heen, langzaam, taxerend. De zweep glijdt langs mijn schouder, niet slaand, alleen strelend – een belofte. Ik huiver.

“Je hebt gewacht,” merkt ze op. Het klinkt bijna verbaasd. “Geen gegil. Geen gesmeek om los te komen.”

Ik bijt op mijn lip. Wil iets zeggen, maar herinner me de regel. Mond dicht tot ze vraagt.

Ze stopt achter me. Ik voel haar warmte tegen mijn rug, haar adem in mijn nek.

“Je bent bang,” fluistert ze. Geen vraag. Een constatering. “Maar je bent ook nat, hè?”

Mijn wangen branden. Ik knik, amper zichtbaar.

De zweep glijdt omlaag, over mijn rug, langs mijn billen, tussen mijn dijen. Niet hard. Nog niet. Alleen genoeg om me te laten happen naar adem.

“Goed,” zegt ze. “Angst en opwinding horen bij elkaar. Dat leer je nog wel.”

Ze komt weer voor me staan. De zweep rust nu losjes tegen mijn borst, tepel rakend.

“Kijk me aan.”

Ik doe het. Haar ogen boren zich in de mijne.

“Vanaf nu ben je van mij tot ik besluit dat je genoeg hebt geleerd. Of tot je je safeword gebruikt. Wat is het?”

Ik slik. Mijn stem is schor. “Rood, meesteres.”

Ze knikt tevreden.

“Herhaal het. Hardop.”

“Rood, meesteres.”

“Mooi.” Ze haalt de zweep weg, legt hem even opzij en pakt iets anders van het rek: een paar smalle leren manchetten met D-ringen.

“Handen vooruit.”

Ik steek ze uit. Ze klikt de manchetten om mijn polsen, strak maar niet pijnlijk. Dan trekt ze mijn armen omhoog, haakt ze vast aan een ketting die uit het plafond hangt. Niet zo hoog dat ik op mijn tenen moet staan, maar wel genoeg dat ik me uitgerekt voel, kwetsbaar.

Ze stapt terug en bekijkt me.

“Perfect,” mompelt ze, bijna tegen zichzelf.

Dan pakt ze de zweep weer op.

“En nu,” zegt ze, terwijl ze het leer zachtjes over mijn buik laat glijden, “gaan we kijken hoe goed je echt kunt gehoorzamen.”

Mijn hart bonkt in mijn keel.

Ik ben bang.
Ik ben opgewonden.
En ik wil niets liever dan dat ze doorgaat.

Mijn kruis is vochtig. Het is overduidelijk, dit meisje windt me op. De manier waarop ze uitgerekt en geboeid voor me hangt of beter staat is een houding van gretige overgave, terwijl er uiterlijk niets aan haar is te merken. Haar ademhaling gaat sneller en ik zie haar slikken, Ze is bang, opgewonden en tegelijk vol verwachting. Oh wat ik blij dat ik haar zag staan in het café. Ze is ideaal, geboren om te dienen. Goedkeurend bekijk ik haar magere bleke lichaam. Haar training zal streng maar rechtvaardig zijn. "En nu, gaan we kijken hoe goed je echt kunt gehoorzamen..." klinkt mijn stem. "Eerst je naam," zeg ik afgemeten, "je verdient het nog niet om 'Juliette' te heten. Want je bent niets, een waardeloze homp vlees, een grote vulva, ik priem de top van het zweepje in haar buik, "Nou wat ben je?" "Een waardeloze homp vlees, een grote vulva," zegt ze hijgend. Ik haal uit. Hard en meedogenloos. Het leer van het rijzweepje, knalt hard over haar buik en billen. Ze gilt niet, krimpt alleen in elkaar en sluit haar ogen. "Een waardeloze homp vlees, een grote vulva. MEESTERES!" schreeuw ik. "Nou?" "Een waardeloze homp vlees, een grote vulva, meesteres," antwoordt ze zachtjes, het hoofd gebogen, de ogen gesloten. Langzaam draai ik een rond rond haar en tik met het rijzweepje op het leer van mijn laarzen. Het geluid van de hoge hakken tikt een dreigend ritme. "Je stelt me zo teleur, meisje," zeg ik, "een klein beetje respect voor je meesteres is alles wat ik vraag. Nou open die bek van je..." Gehoorzaam opent ze haar lippen. Ik duw de zweep tussen haar tanden. "Onder geen voorwaarde laat je de zweep vallen," sis ik, "heb je dat begrepen, stomme kut?" Ze zwijgt. Ik sla met mijn vlakke hand op haar billen. "Begrepen?" Murmelend beweegt ze haar hoofd op en neer.

"Zoals ik al zei verdien je de naam 'Juliette' nog niet. De eerstkomende tijd noem ik je 'stomme kut', dus als ik roep 'stomme kut' dan luister je...begrepen?" Ditmaal beweegt ze haar hoofd op en neer zonder dat ik hoef te slaan. Langzaam breng ik mijn hoofd dicht bij het hare. "Regel 3, stomme kut," fluister ik zachtjes, "als ik roep 'drie' laat je alles vallen wat je aan het doen bent en kom je naar me toe en neemt de 'plezierhouding' aan. Om mij te plezieren uiteraard. Je buigt naar voren, legt je handen op je knieën en doet je reet omhoog. En zo blijf te staan tot ik mijn plezier heb gehad met je en ik zeg dat je kunt stoppen..Begrepen?." Haar hoofd knikt gehoorzaam naar voren. "Drie!" beveel ik vervolgens. Juliette knikt gehoorzaam naar voren en duwt haar billen omhoog. Tevreden bekijk ik haar houding. Mijn slaafje. Ik houd mijn pas in en ga achter haar staan. Mijn gehandschoende hand streelt haar billen. Ik zie witte druppels kutvocht op haar kutje zitten. Ze is opgewonden. Zonder overgang haal ik uit en sla hard op haar billen. Ze wil gillen, maar weet zich met bovenmenselijke inspanning te beheersen. Haar lichaam spant zich, en gaat dan weer over in rust. De zweep blijft tussen haar tanden. Ik pak het einde en sis, "loslaten!" Ze opent haar kaken en ik pak de rijzweep toch. "Goed kom maar terug tot een neutrale stand." Ik maak de boeien los en even later staat ze weer voor mij. Bleker dan ooit en huiverend in de kille kelder.

"Goed," ga ik verder, "regel vier. "Als ik roep 'vier' ga je in de luisterhouding. Hoofd gebogen, ogen gesloten, armen op je rug. Vier!" Ze reageert onmiddellijk. Snel buigt ze haar hoofd, sluit haar ogen, maar laat haar armen nog altijd bungelen. Onmiddellijk sla ik toe. Striemend slaat mijn zweep over haar rug. PATS! weerklinkt in de stille ruimte. Ze begrijpt haar fout gelijk en haar armen gaan naar haar rug, een grimas van pijn weet ze snel te verbergen. "Weet je stomme kut, je bent echt de meest stomme slavin die ooit kennis heeft gemaakt met mijn lieveling;" Mijn vingers strelen het leer van mijn rijzweepje. "Je doet echt je best niet, lui varken!" Het is gemeen, onredelijk. Juliette doet alles om me te plezieren. Ze is leergiering, snel van begrip, maar ik kan me geen medeleven permitteren. Het enige wat telt is mijn, dominantie en overheersing en haar overgave. "Drie!" roep ik plotseling en ze schiet snel in de 'plezierhouding'. "Vier...!" Nu staat ze correct voor me. Hoofd gebogen, armen op de rug, ogen gesloten. Weer klikken mijn hakken als ik naar een van de muurkastjes loop. Uit de bovenste laden haal ik enkele tepelklemmen en een dunne schakelketting. Terug bij Juliette pak ik zonder enige waarschuwing haar linkertiet vast en knijp er in. Tevreden zie ik dat ze niets laat merken. Haar ogen zijn gesloten. "Open je ogen, stomme kut," bijt ik haar toe, "ik wil dat je dit ziet!" Ik bevestig een klem op haar linker tepel en een op de rechter. Vervolgens trek ik haar smalle schaamlippen van elkaar af en bevestig op elk er van ook een klemmetje. Haar ogen zijn angstig, maar ze geeft geen kik. Ook niet als ik de dunne ketting door de oogjes van de klemmen haal en ze met elkaar verbindt. Ik rol het uiteinde van de ketting om mijn hand en loop een stukje naar achteren. "Ik ga je wat vragen stellen, stomme kut en als je een fout antwoord geeft dan gebeurt er dit..." Snel geef ik een ruk en nu kan Juliette zich niet beheersen. Ze gilt van de intense pijn die door lichaam snijdt.

Ze is gebroken. Haar geest geeft zich gewonnen. Ze weet dat binnen het kleine universum van deze kerker, ik het ben die haar godin is, haar meesteres. Ze geeft zich over. Niet zoals eerst, nog onwetend van de pijn en de vernederingen, maar gelouterd, ze is niet langer een novice, maar een dienares. Ze is van mij. De ketting hangt losjes om mijn hand. Dit is macht. Ik zie haar bange ogen naar me kijken en voel haar angst en tegelijkertijd haar overgave. "Eerste vraag, kut, hoe heet je?" "Stomme kut, mevrouw..." Het antwoord komt rap. Mijn ogen knijpen zich tot spleetjes. "En van wie ben je?" Een aarzeling. Mijn vingers omklemmen de ketting, die even op en neer gaat. Een pijngrimas valt over haar gezicht. "Van u, meesteres..." "En wat moet je altjid doen?" Even een blik van onbegrip. Ik kan haar bijna zien denken. "eh..uw gehoorzamen, meesteres." Ik veroorloof haar een goedkeurend knikje. Vervolgens maak ik de klemmetjes los. Ze staat nog altijd in de luisterhouding. "Loop naar het kruis!" Ik wijs op het enorme zwartgelakte St. Andreaskruis. Ze loopt er wat bangig naar toe. Bijna sluipend. "Kom terug!" Als ze is teruggekeerd schreeuw ik, "Drie!" Ze neemt de plezierhouding aan. Mijn plezier uiteraard. Ik pak een leren paddle van de wand en ga bij haar billen staan. "Tien klappen omdat je loopt als een stomme sloerie. Meetellen!" De paddle daalt neer op haar billen. PATS! "Een meesteres!" hoor ik. Tevreden haal ik opnieuw uit. Ik sla hard, weloverwogen en laat de klappen in een toenemend tempo op dezelfde plek neerkomen. Haar billen wordt rood. En steeds hoor ik het meisjesstemmetje meetellen. Na 'tien' stop ik. "Naar het kruis en nu goed!" In een kwiek tempo loopt ze naar het kruis. Op mijn commendo strekt ze haar armen en ik bind haar polsen vast aan de leren banden op het bovenste deel van het kruis. Haar enkels volgen. Volkomen machteloos hangt ze aan het Andreaskruis. In de stilte klinkt haar opgewonden ademhaling. "Straks liefje," zeg ik honingzoet, "als deze training voorbij is, zal ik je weer 'Juliette' noemen en zal je me dienen als mijn dienstmaagd. Je zult me bedienen en ik zal je straffen net zo lang tot ik genoeg van je heb. Maar eerst moet je verder met je opleiding!"

Ik ga voor haar staan en trek de ritssluiting van de body helemaal open. Mijn tieten rollen naar buiten en mijn kut omgeven door het krullige schaamhaar toon ik schaamteloos aan mijn slavin. "Kijk!" beveel ik. Haar ogen openen zich en ze kijkt vol begeerte en bewondering naar mijn naakte lichaam. Dan stap ik naar één van de kasten in de hoek en haal er een bondage body uit. Ik trek het aan en met alleen leren banden langs mijn tieten en kut, ben ik nog altijd naakt. Met grote passen loop ik naar mijn slavin en buig mijn hoofd naar het hare toe. "Vind je me mooi?" fluister ik. Weer een aarzeling. Mijn hand grijpt in het sprieterige blonde haar en ik geef een ruk. Tranen schieten in haar ogen. "Nou?" "Ja...eh ja meesteres..." klinkt het. Mijn hand haalt uit en ik sla hard op haar wang. Ze schreeuwt en ik haal nog eens uit. De andere wang. "Jij mag helemaal niks vinden. stomme kut, ik ben je meesteres, niet een of andere hoer waar je normaal mee omgaat." Ze huilt. Stil en ingehouden. Tranen lopen langs haar wangen, die rood zijn van de klappen. "Meisje, meisje," zeg ik neerbuigend, "wat moet je nog een hoop leren..." Mijn ogen glijden over de hulpmiddelen aan de muur, strapon's, dildo's, zwepen in allerlei formaten. Ik pak een zweep met allerlei leren stroken er aan vastgemaakt. "En nu, kut, ga ik je leren wat pijn is." Ik hef mijn zweep en haal uit. De leren stroken kletsen over haar lichaam. Ze heeft geen kik gegeven, alleen haar gezicht verraadde de intense pijn van het leer op haar huid. Goed zo, pijn is tijdelijk, het is alleen om haar te leren dat niets in deze kelder eenvoudig zal zijn of pijnloos. Weer sla ik. De leren stroken komen neer op haar buik, op haar dijen en haar rug in een overweldigend tempo. Ze mag niet op adem komen. Vele malen komt de zweep neer en slaan de leren stroken op haar rug. Als ik stop, hangt ze als een dweil in de leren banden. Haar gezicht is een puinhoop van vouwen, tranen en verkramping. Haar lichaam een doolhof van rode lijnen. Ze huilt zachtjes. Langzaam loop ik naar haar toe. "Hou je van me?" vraag ik bijna teder. Ze kan amper artiuleren. Ze wil iets zeggen, maar haar lippen zijn stukgebeten. Ik streel haar gezicht en herhaal mijn vraag. "Ik...ik...ik hou van u, meesteres," hoor ik uiteindelijk opklinken. Een gevoel van geilheid en triomf overvalt me. Langzaam maak ik haar los en ondersteun haar om naar een rustbank in de hoek te komen. "Ga maar liggen," zeg ik, "wil je iets drinken?"

Ik lig op de smalle, met zwart leer beklede rustbank. Mijn rug brandt, mijn billen gloeien, mijn tepels en schaamlippen bonzen nog na van de klemmen die er al lang niet meer zitten. Elke ademteug trekt aan de verse striemen over mijn buik en dijen. Mijn wangen tintelen van de klappen. Mijn lippen zijn rauw van het bijten. Toch voel ik… rust. Een vreemde, diepe stilte in mijn hoofd, alsof al het lawaai van de wereld daarboven is weggevallen en alleen haar stem nog over is.

Ze staat naast me. Nog steeds in die bondage-body van leren banden die haar borsten en kut omlijsten als een frame. Haar krullige schaamhaar glanst in het rode licht. Ze kijkt op me neer, niet meer met die scherpe, snijdende blik, maar met iets dat bijna… zacht is.

“Ga maar liggen,” zegt ze. “Wil je iets drinken?”

Ik knik, te uitgeput om woorden te vinden. Mijn keel is droog, schor van al het gillen en snikken dat ik heb proberen in te houden.

Ze loopt weg, hakken zachter nu, minder dreigend. Ik hoor water stromen ergens in een hoek van de kelder – een kleine wastafel, misschien. Dan komt ze terug met een glas. Ze gaat op de rand van de bank zitten, haar dij tegen mijn heup. Ze tilt mijn hoofd voorzichtig op met één hand in mijn nek, net genoeg om het glas aan mijn lippen te zetten.

“Kleine slokjes,” mompelt ze.

Het water is koel, gewoon kraanwater, maar het smaakt als het heerlijkste dat ik ooit heb geproefd. Ik drink langzaam, voel hoe het mijn keel smeert, hoe het trillen in mijn lichaam een beetje mindert.

Als het glas leeg is, zet ze het weg. Haar vingers blijven in mijn haar, strelen nu, niet meer rukken. Ze kamt de natte plukken van mijn voorhoofd.

“Je hebt het goed gedaan,” zegt ze zacht. Geen “kut”, geen “stomme sloerie”. Gewoon… die woorden.

Ik kijk naar haar op. Mijn ogen zijn nog dik van de tranen, maar ik zie haar echt. Niet alleen de meesteres. De vrouw erachter. De lijnen om haar mond, de vermoeidheid in haar ogen die ze zo goed verbergt. Ze is ook mens. En toch is ze alles voor me op dit moment.

“Ik… ik hou van u, meesteres,” fluister ik nog een keer, alsof ik het mezelf moet bewijzen.

Ze glimlacht. Klein, bijna teder.

“Ik weet het, meisje.”

Haar hand glijdt over mijn wang, veegt een laatste traan weg. Dan buigt ze zich voorover en drukt een kus op mijn voorhoofd. Niet hard, niet bezitterig. Gewoon een kus.

“Blijf liggen,” zegt ze. “Rust. Je hebt het verdiend.”

Ze staat op, maar gaat niet weg. Ze trekt een dunne deken van een plank en legt die over me heen. Het leer van de bank plakt nog aan mijn zweet en tranen, maar de deken voelt als een omhelzing.

Ik sluit mijn ogen.

Voor het eerst sinds ik die paarse gordijnen opzij schoof in De Kelder, voel ik me niet klein of bang of verloren.

Ik voel me… thuis.

In haar kelder.
Onder haar deken.
In haar handen.

En dat is genoeg.

Langzaam laat ik me zakken op de leren draaistoel naast de bank. Juliette slaapt onder de deken die ik liefdevol over haar lichaam heb gelegd. Ik hou van haar. Voor veel mensen zal dat vreemd klinken. Een rijpe vrouw en een jong meisje die een spel spelen met veel geweld. Lichamelijk en fysiek. Maar het is een spel. Wie niet in de BDSM wereld zit, begrijpt dat niet. Mijn overheersing, mijn dominantie en haar onvoorwaardelijke overgave. Ze is zo dapper mijn kleine Juliette. Hier in deze kelder hebben we elkaar gevonden als twee geliefden, de domina en de slavin, verbonden in de pijn. Ze moet nu rusten, mijn lieve meisje, mijn dienares. Morgen zal ik haar promoveren, dan is ze weer Juliette en zal ze een dienstmeisjesschortje dragen en ik zal haar commanderen, haar overheersen, maar we hebben nu een band, ze zal me gehoorzamen en ik zal haar corrigeren als ze dreigt te ontsporen. Maar ik zal haar niet meer hoeven breken. Er klinkt een licht snurkje. Vertederd sta ik op en pak haar voorzichtig met dekentje en al op. In mijn sterke armen draag ik haar de trap op als een kleuter die moegespeeld in slaap is gevallen.

De logeerkamer is spartaans ingericht. Een eenpersoonsbed, een stoel, een nachtkastje en een kleine kledingkast. Voorzichtig laat ik haar zakken op het bed. Ze beweegt even in haar slaap, maar dan hoor ik weer het snurkje. Ik drapeer het dekbed over haar en kus dan haar voorhoofd. Zachtjes. "Slaap wel, lieve Juliette," zeg ik. Ik loop naar mijn eigen slaapkamer. Ik hang de bondage body op een hanger en trek de lange zwartleren laarzen uit. Naakt schuif ik onder de dekens. Daar masturbeer ik. Mijn vingers dringen in mijn kletsnatte vagina en ik speel met mijn clitje. Mijn ademhaling gaat sneller. Juliette verschijnt voor mijn geestesoog. Ik zie haar weer machteloos staan en mijn vernederingen en straffen ondergaan. Een rilling schiet door mijn onderlijf en ik voel mijn spieren verkrampen. Geluidloos kom ik klaar. Tevreden draai ik me om en trek het dekbed over me heen.

Als ik wakker word, zie ik dat het al licht is. Een snelle blik op de elektrische klok geeft me tijd. Half acht. Snel sta ik op en loop naar de badkamer. Onder de hete stralen denk ik verder. Vandaag ga ik verder met de opleiding van mijn slavin. Ze gaat me nu bedienen, maar ik zal haar niet meer zo straffen en vernederen als in de kelder. Ze is nu van mij. Voor altijd. Weer afgedroogd trek ik mijn klerenkast open en pak een leren catsuit. Ik hou van leer. De geur en de uitstraling winden me op. Ik schiet twee zwartleren pumps met hoge hakken aan en trippel naar de logeerkamer. Ze slaapt nog. Met mijn been trek ik de stoel dichterbij en ga bij het hoofdeinde van haar bed zitten. "Wakker worden," zeg ik niet onvriendelijk, maar wel beslist. Binnen enkele seconden gaan haar ogen open. Ze kijkt me aan met een mengeling van bewondering en angst. "Lekker geslapen?" vraag ik. "wa..waar ben ik?" zegt ze verschrikt om zich heen kijkend. "In de logeerkamer," zeg ik, "wel Juliette, je hebt het gepresteerd. Vanaf nu ben je je naam waardig en ga je me dienen." Ik vraag niet of ze andere verplichtingen heeft of dat ze misschien wel helemaal niet wil blijven. Als ze weg wil, gaat ze gewoon. Ik laat haar niet buiten haar wil hier verblijven. Ze zal blijven omdat ze van me houdt en me wil dienen. Daar ben ik van overtuigd. "In de kast daar, vindt je een wit schortje en het kapje van een dienstmeisje. Dat trek je aan en zet je op. Dan kom je naar beneden en maakt mijn ontbijt. In de keuken vind je een lijstje met wat ik vandaag wil eten en drinken. Als je klaar bent, serveer je het me in de salon." Ze kijkt me met grote ogen aan, maar zegt niets. Geen protest. Geen woedende opmerkingen. Binnen in me juicht het. Ze is van mij, ze zal me dienen en liefhebben. Snel sta ik op en zonder nog iets te zeggen verlaat ik de logeerkamer en loop naar de salon. Ik ga in de bruinlederen chesterfield zitten en steek een sigaartje op. Na tien minuten klinkt een zachte klop op de deur. "Binnen!" zeg ik. De deur gaat open en Juliette komt binnen. Ze ziet er prachtig uit. Haar haren zijn gewassen en opgestoken, haar bleke huid straalt weer en ze draagt enkel een wit schortje. In haar haren zit een wit kapje. Geweldig. Maar ik laat niks aan haar merken van bewondering of geilheid.

Ik stap onder de douche. Het hete water brandt op mijn striemen, maar ik bijt door. Ik was mijn haar met de shampoo die daar staat – iets met lavendel – en spoel alles uit tot ik weer schoon voel. Alsof ik mezelf opnieuw mag uitvinden.

Dan droog ik me af en pak het schortje. Het is klein, amper genoeg om mijn borsten en mijn kut te bedekken. De bandjes strik ik achter mijn rug, het kapje zet ik op mijn hoofd en ik steek mijn natte haar erin op. Pas dan zie ik wat er nog meer op het bed ligt.
Een klein roze vibratie-eitje, glad en glanzend.
En een glimmende, ijzeren sierradplug, met een robijnrode steen aan het uiteinde.

Mijn adem stokt. Ik kijk ernaar, voel hoe mijn wangen weer rood worden. Maar ik zeg niets. Ik protesteer niet. Ik pak het eitje op, duw het voorzichtig in mezelf – het glijdt makkelijk naar binnen, want ik ben nog steeds nat van alles wat er beneden gebeurd is. Dan de plug. Ik hurk neer, duw hem langzaam naar binnen. Hij vult me op een strakke, koele manier die me doet happen naar adem. Als hij zit, voel ik het gewicht, het metaal dat koud blijft tegen mijn warme huid.

Ik sta op. Kijk in de spiegel boven het dressoir. Bleke huid, rode striemen die al paars beginnen te worden, blond haar netjes opgestoken onder het kapje, het schortje dat amper iets bedekt. Ik zie eruit als een dienstmeisje uit een perverse fantasie. En toch… voel ik geen schaamte meer. Alleen een diepe, stille aanvaarding.
Ik loop naar beneden. Klop zacht op de deur van de salon.
“Binnen!”
Ik duw de deur open en stap naar binnen.
Ze zit in een grote bruinleren chesterfield, benen over elkaar, een dun sigaartje tussen haar vingers. Rook kringelt loom omhoog. Ze kijkt me aan, maar haar gezicht blijft neutraal. Geen glimlach. Geen goedkeuring. Alleen die intense, donkere blik die dwars door me heen kijkt.
Ik blijf staan in de deuropening, handen langs mijn zij, ogen neergeslagen zoals het hoort.
“Kom hier,” zegt ze zacht.
Ik loop naar haar toe, stap voor stap over het dikke tapijt. Het eitje drukt tegen mijn binnenkant bij elke beweging, de plug verschuift lichtjes. Ik voel hoe ik weer nat word, gewoon van het lopen, van haar aanwezigheid.
Voor haar blijf ik staan. Hoofd gebogen.
Ze neemt een trek van het sigaartje, blaast de rook langzaam uit. Dan reikt ze naar voren, pakt de zoom van mijn schortje en trekt me een stap dichterbij, tot mijn knieën bijna haar dij raken.

“Goed zo,” mompelt ze. “Precies zoals ik het wil.”
Haar vingers glijden onder het schortje, raken mijn dij aan, glijden hoger. Ze voelt het eitje, de plug. Een klein, tevreden geluidje ontsnapt aan haar keel.
“Je hebt alles erin gedaan. Zonder te vragen. Zonder te zeuren.”
Ik knik alleen maar.
Haar hand blijft daar rusten, warm tegen mijn huid.
“Vandaag bedien je me,” zegt ze. “Eerst koffie. Dan wat te eten. En daarna… zien we wel hoe braaf je echt kunt zijn.”
Ze laat me los, leunt achterover. En dan schiet het vib eitje kort aan. Ik gil even van schrik maar dan een kreuntje van genot. Het eerst genot dat ze me geeft sinds ik hier ben.

“Naar de keuken. Nu.”
Ik draai me om en loop weg, voel haar ogen in mijn rug branden. Het schortje wappert lichtjes bij elke stap, het eitje en de plug herinneren me constant aan wie ik nu ben.

Glimlachend leg ik de afstandsbediening van het eitje neer. Ze reageerde perfect, mijn kleine Juliette. Ik zie haar billen, terwijl ze de salon verlaat. De robijnrode buttplug zit opvallend in haar anus. Goed zo! Verheerlijkt gebruik ik mijn ontbijt. Alles is perfect. Niet iedereen is geschikt als dienstmeisje. Langzaam verhef ik me uit de Chesterfield. Het leer zuigt aan het zwarte leer van mijn catsuit. Ik loop naar de servicebel en druk er op. Eén keer, dat moet genoeg zijn, want anders zwaait er wat. Ze komt enigszins hijgend binnen. Alsof ze hard heeft gelopen. Dan staat ze stil en maakt een kniksje voor me. Het is aandoenlijk, zo schattig. "U belde mevrouw?" "Ja. Juliette, ik verveel me." "Geijk roep ik 'drie'!" Automatisch gaat ze ze staan in de 'plezierhouding'. De handen op haar knieën, de billen omhoog. Ik loop naar toe en trek onverwachts de buttplug uit haar anus. Die staat wijd geopend. Ik duw de plug onder haar neus. "Hoe ruikt dat meisje?" Haar neusje krult. "Het ruikt naar mijn ontlasting, mevrouw," klinkt haar heldere stem. "Juist!" zeg ik streng, "vieze meid dat je bent!" Ik pak de strap on die ik al klaar gelegd had en stap in het tuigje. De enorme siliconen dildo zit verankerd in een leren samenstelling van banden die ik strak aantrek. Ik ga voor haar staan. "Sabbel op de eikel, Juliette!" Gehoorzaam zuigt ze op het kunststof uiteinde van de enorme strapon. Het is het X-large Tarzan model, groot, breed. Ik kijk toe, zonder emotie tot ik er genoeg van krijg. "Genoeg!" zeg ik, "draai je om, je kont naar mij toe..." Langzaam draait ze zich naar me toe. Ik trek de bilhelften uit eikaar en zie weer de door de buttplug gemaakte opening bij de anus. Ik voel aan de eikel, het ding is goed nat. Dan zonder waarschuw duw ik de eikel tegen haar anus en druk door. Ze gilt niet, maar ik zie haar magere lichaam schokken. Langzaam begin ik op en neer te bewegen in haar darmen. Dan versnel ik het tempo en hoor ik haar kreunen. "Hou je kop!" schreeuw ik. Stilte. Ik stoot nog even door en stop dan. "Vier!" zeg ik. Angstig komt Juliette omhoog, gaat recht staan met haar hoofd gebogen en haar armen op haar rug.

"En nu Juliette verleen ik je een enorme eer. Je meesteres is geil en ik wil dat je me klaarlikt, maar snel, anders zal ik je nietige kontje leren wat pijn is. Met een plof zak ik op de chesterfield en trek de rits open bij mijn kruis. Mijn donkere schaamhaar is getrimd, maar nog altijd weelderig. Langzaam spreid ik mijn lange benen. Juliette zakt tussen mijn begint en haar roze tong likt over mijn schaamlippen. Ze is goed. Genietend voel ik hoe nat ik word. Ze hapt in mijn clit, zuigt er op en dan likt ze weer, over mijn schaamlippen, er tussen en weer over mijn clit. Ik kreun luid. Als Meesteres hoef ik me niet in te houden. Ik duw haar hoofd nog dichter op mijn kut. "Likken!" kreun ik, sneller. Mijn spieren verkrampen, een diepe golf van genot schiet door mijn kruis. Mijn sappen stromen naar buiten. "Doorslikken!" beveel ik. "Alles moet worden opgedronken." Ze slikt hevig, maar desondanks zie ik het witte sap rond haar lippen en kin stromen. "Stop!" zeg ik. "Vier!" Tegelijk pak ik de afstandsbediening en druk op de hoogste stand. Keurig netjes rechtop staand, krijgt mijn dienstmaagd een enorm orgasme. Ze staat te wankelen op haar benen, maar blijft overeind. Wel is haar kruis drijfnat. "Goed Juliette, ik ben tevreden. Ga je zelf opknappen, je vindt een nieuwe outfit in de kleedkast op de logeerkamer. Zwart kort rokje, dito bloesje en schoentjes en een wit schortje, kapje in je haar."

Even later staat ze weer in de salon. Fris gewassen en in het volledige dienstmeisjesuniform dat ik zelf heb ontworpen en laten maken. Ik heb me ook omgekleed. Een leren minijurk met mouwen en beenlaarzen met hoge hakken. "Ik wil nu dat je schoonmaakt in de salon," zeg ik, "plumeau, stofzuiger en dergelijke vind je in gangkast. Ik ben in de studeerkamer. Als ik in mijn studeerkamer binnenstap, pak ik "Juliette" van Markies de Sade uit de boekenkast en zoek een paar van mijn favoriete passages op. Dan klinkt er glasgerinkel en de verschrikte stem van Juliette doorklieft de stilte. Onmiddellijk pak ik een leren paddle en storm op hoge poten naar de salon.

Ze is in de studeerkamer. Ik hoor haar niet meer, alleen het zachte tikken van haar laarzen die wegsterven. Ik begin met de salontafel: voorzichtig afstoffen, de as van haar sigaartje wegvegen, de kussens van de chesterfield recht leggen. Alles moet perfect zijn. Ik wil haar niet teleurstellen.
Dan pak ik de stofzuiger uit de gangkast. Hij is zwaar, oud, maar ik sleep hem naar binnen. Ik zet hem aan – een laag gebrom vult de ruimte – en begin bij de randen van het tapijt. Ik buig me voorover, voel het rokje omhoog kruipen, de koele lucht tegen mijn nog gevoelige huid. Het vibratie-eitje zit er nog in, stil nu, maar elke beweging herinnert me eraan dat zij het in de hand heeft.
Ik werk systematisch: hoekjes, plinten, onder de salontafel. Mijn armen branden nog van alles wat eerder gebeurd is, maar ik ga door. Tot ik bij de open haard kom. Er staat een antiek tafeltje ernaast met een vaas, een paar kaarsen, een kristallen asbak. Ik reik ernaar met de plumeau, te snel misschien, te gretig om alles vlekkeloos te maken.
Mijn elleboog raakt de vaas.

Hij kantelt.
Ik probeer hem nog te grijpen – te laat.
Het ding valt. Glas spat uit elkaar over de tegels bij de haard. Een scherp, helder gerinkel dat door de hele villa lijkt te snijden.
Mijn maag draait om.
Ik laat de plumeau vallen. Sta daar, bevroren, handen voor mijn mond geslagen. “Nee… nee nee nee…”
Dan hoor ik het: snelle, harde stappen. Hoge hakken op marmer, dan op parket. Ze stormt binnen, paddle al in haar hand, gezicht strak van woede.
Ik zak meteen door mijn knieën. Hoofd omlaag, handen in mijn nek zoals ze het me geleerd heeft, billen omhoog in de plezierhouding – instinctief, zonder nadenken.
Ze blijft voor me staan. Ik zie alleen haar laarzen, zwart leer glimmend, centimeters van mijn gezicht.
“Wat. Heb. Jij. Gedaan.”
Haar stem is laag, gevaarlijk kalm.

Ik tril. “Het spijt me, meesteres… ik… ik was aan het schoonmaken en… het ging per ongeluk… alstublieft…”
Ze hurkt niet eens. Ze grijpt me bij mijn kapje, trekt mijn hoofd ruw omhoog zodat ik haar moet aankijken.
“Per ongeluk?” herhaalt ze, bijna spottend. “Jij breekt mijn spullen omdat je slordig bent. Omdat je niet oplet. Omdat je een onhandige, vieze kleine sloerie bent.”
Tranen prikken alweer. Ik knik wild. “Ja, meesteres… het spijt me… straf me alstublieft…”
Ze laat mijn kapje los. Staat op. De paddle tikt zachtjes tegen haar dij.
“Tien seconden om jezelf te presenteren zoals het hoort. Anders wordt het twintig klappen in plaats van tien. En daarna ruim je alles op. Op je knieën. Met je tong als het moet.”
Ik schiet in positie: voorover op handen en knieën, kont omhoog, rug hol, hoofd gebogen tot mijn voorhoofd de vloer raakt. Het rokje schuift omhoog, het schortje hangt nutteloos. Ik voel hoe bloot ik ben, hoe open, hoe helemaal van haar.
Ze loopt om me heen. Langzaam. De paddle glijdt over mijn billen, over de striemen van eerder, over de plek waar de plug nog maar kort geleden zat.
“Tel hardop,” zegt ze. “En bedank me na elke klap.”
De eerste slag landt. Hard. Recht op de gevoelige huid waar de buttplug eerder druk heeft uitgeoefend.
“Eén… dank u, meesteres!”
De tweede. Lager, gemener.
“Twee… dank u, meesteres!”
Ik bijt op mijn lip, voel tranen over mijn wangen lopen, maar mijn stem blijft helder. Bij elke klap krimpt mijn wereld kleiner: alleen de pijn, alleen haar stem, alleen de noodzaak om braaf te zijn.
Na de tiende blijf ik zo liggen, hijgend, billen gloeiend, kruis nat van een mengeling van pijn en opwinding die ik niet eens meer probeer te begrijpen.
Ze hurkt nu wel. Haar vingers glijden door mijn haar, bijna liefkozend.
“Goed meisje,” fluistert ze. “Nu opruimen. En daarna kom je naar de studeerkamer. Op je knieën. Ik ga je laten voorlezen uit mijn favoriete boek. En als je ook maar één woord verkeerd uitspreekt…”
Ze laat de zin hangen.
Ik knik. “Ja, meesteres.”

Juliette amuseert me. Als ik op de sofa in mijn studeerkamer lig, steek ik mijn hand onder mijn leren jurkje. Mijn vingers spelen met mijn vochtige schaamlippen. Ik hou van haar. Zelfs als ze iets kapot maakt. Juist omdat ze iets kapot heeft gemaakt. Het maakt haar menselijk. Ze is geen robotje. Mijn vinger betasten mijn schaamlippen en spelen met mijn clitje. Ik zie haar kontje weer en de paddle die er op slaat. Doelgerichte slagen, elkaar overlappend en met elke klap zingt in het in me. 'Ze is van mij', 'Kleine Juliette is mijn eigendom'. Een gevoel van intense geilheid overvalt me. Wat was ze heerlijk dociel...ze wilde me niet bezwaren, omdat...omdat...omdat ze ook van mij houdt. Weer spannen mijn spieren zich. Het orgasme is wild, intens en ik kan me met de grootste moeite inhouden om niet te schreeuwen. Niet doen...niet doen. Ze is te dichtbij. Mijn mooie Juliette, mijn dienstmaagd, mijn slavinnetje. Ik pak een papieren zakdoekje en wrijf mijn kletsnatte kut droog. Dan sta ik op en trek mijn leren jurkje uit, loop naar de boekenkast en pak Juliette. Naakt loop ik terug naar de sofa. Het rode leer voelt koel en behaaglijk. Ik wil dat ze me ziet, dat ze me bewondert, mijn naakte lichaam bekijkt met die babyblauwe ogen. De deur kraakt. Er klinkt een bescheiden roffeltje. "Binnen!" zeg ik gemaakt onverschillig.

De deur gaat moeilijk open. Dan kruipt Juliette binnen, op haar knieën en handen. De blanke billen opgeheven. Ik laat haar kruipen tot ze vlak bij me is. "Vier!" zeg ik weer onverschillig. Ze komt omhoog, beheerst. Haar ogen scannen mijn naakte lichaam. Maar haar gezicht blijft sereen en kalm. Als ik haar opwind, weet ze het goed te verbergen. "Heb je opgeruimd?" "Ja, meesteres." "Goed, kleed je uit en ga in de stoel zitten met je benen wijd." Ik wijs op een leren stoel naast de sofa. Binnen enkele seconden is ze naakt en neemt ze plaats met haar benen wijd. "Hier is het boek, lees me voor en pas op dat je geen fouten maakt, ook niet in de uitspraak." Ze pakt het boek aan en slaat het open. "Kies maar een passage," zeg ik. Ze aarzelt. Het is "Justine" in een oude druk die ik voor veel geld bij een Franse boekhandelaar heb gekocht. Een kostbaar bezit. "Wat is er?" zeg en mijn vingers omklemmen de rijzweep die naast me op de sofa ligt, "kun je geen Frans lezen?" "Ce fut au couvent de Panthemont que Justine et moi fûmes élevées…" hoor ik haar zilveren stem. Mijn ogen kijken naar haar roze kutje waarover een waas ligt van wit kutsap. "Een ander fragment!" "…Et, si nous n’eussions été d’une constitution robuste, il est probable que les suites de nos première folies nous eussent tuées," gaat ze verder. Haar Frans is perfect, dictie, uitspraak. "Andere zin!" beveel ik. "Je résolus de ne compter que sur moi-même ; le monde me parut un vaste théâtre où chacun joue son rôle avec plus ou moins d’adresse, et je voulus apprendre à y tenir le mien sans faiblesse." Prachtig. Ik spreid mijn benen en trek mijn schaamlippen uit elkaar. Ze lijkt het niet te zien. Haar stem gaat verder, "Je vis que ceux qui condamnent le plus sévèrement les autres sont souvent les premiers à s’absoudre en secret ; cette découverte acheva de m’instruire." "Stop maar," zeg ik, "geef maar hier..." Ze overhandigt me het boek dat ik voorzichtig op het tafeltje naast de sofa leg.

"En nu over het bureau," zeg ik. Gehoorzaam gaat Justine over mijn hardhouten antieke bureau liggen. Ik ga achter haar staan en trek het eitje er uit, mijn wijsvinger en duim dringen tegelijk in haar kut en anus. Ze gorgelt, snikt en haalt diep adem. Meer niet. Ook niet als ik mijn vingers in en uit laat gaan, ook niet als ik tempo verhoog. Ze beschikt over bovenmenselijke krachten. "Laat me horen dat je geniet," zeg ik streng. Ze kreunt nu. Hartstochtelijk, intens. Mijn vinger wordt nat. Dan stop ik. Uit de bureau la haal ik een nieuwe strap on. Snel stap ik in het tuigje en maak de riempjes vast. Ik voel met mijn vingers. Haar vagina is kletsnat. Gelijk duw ik de plastic kunstlul diep in haar kut. Het sopt. Luid ploppend ga ik en uit haar. Ze kreunt nu mateloos. "Hou je van me?" schreeuw ik. Niet lief, niet sexy, meer als constatering. "Oooh, jaaa, Me..mees...meesteres..." kreunt ze. Ik blijf doorrammen. Meedogenloos. Ik hou van haar...ik..ik wil haar...ze is van mij...zingt het in me. Dan knalt ze over haar hoogtepunt en schreeuwt het uit. Hard sla ik met mijn vlakke hand op haar billen. "Stop dat gekrijs, stomme stoephoer, je bent niet thuis." De overgang verwart haar, dat is goed. Ze moet onzeker zijn, altijd proberen mij te plezieren. De vrouw van wie ze houdt. "Goed ga je uniform weer aan doen, er is nog zoveel te doen..." ze loopt haastig naar de deur. druppels kutvocht druppelen langs haar benen. "...en oh ja, bij het avondeten, mag je tegenover me staan, naakt, en als ik klaar ben, mag jij ook eten. Instructies liggen in de keuken..." Tevreden zie ik haar verdwijnen. Ze houdt van me de kleine Juliette. Mooie. lieve Juliette, mijn kleine slavin...

Ik sta in de keuken, nog steeds naakt, het vocht van eerder droogt langzaam op mijn dijen terwijl ik de instructies lees die op het aanrecht liggen. Een velletje wit papier, haar handschrift scherp en hoekig:

Dek de tafel voor één persoon.
Zet alles klaar: wijn, bestek, servet.
Kook het hoofdgerecht (filet mignon, medium rare, met rodewijnsaus en gestoomde groenten).
Sta tegenover me aan tafel terwijl ik eet. Armen op de rug, benen licht gespreid, ogen neergeslagen.
Spreek alleen als ik je iets vraag.
Als ik klaar ben, mag jij eten – van mijn bord, op je knieën.

Ik voel een rilling over mijn rug lopen, niet van kou. Van anticipatie. Ik begin meteen. De messen poets ik tot ze glimmen, het glas vul ik met een dieprode Bordeaux die al openstaat. Ik snij de biefstuk precies op tijd, de saus pruttelt zachtjes. Alles moet perfect zijn. Ik kan het me niet veroorloven nog een fout te maken.
Als alles klaar is, loop ik de eetkamer in. Kaarsen branden al – zij moet ze hebben aangestoken. Ze zit aan het hoofd van de tafel, nog in die leren minijurk, beenlaarzen gekruist. Ze kijkt niet op als ik binnenkom. Ze snijdt een stukje vlees af, kauwt langzaam, proeft de wijn.
Ik ga tegenover haar staan. Precies zoals opgedragen: armen achter mijn rug gekruist, benen een stukje uit elkaar, hoofd gebogen. Mijn borsten rijzen en dalen met elke ademteug. Ik voel haar blik over me heen glijden, taxerend, maar ze zegt niets. Ze eet door. Traag. Genietend.
De stilte is zwaar. Alleen het tikken van bestek, het zachte tikken van haar laars tegen de tafelpoot, mijn eigen hartslag in mijn oren.
Na een tijdje – minuten? een kwartier? – legt ze mes en vork neer. Veegt haar mond af met het servet. Dan kijkt ze eindelijk op.
“Goed,” zegt ze zacht. “Je hebt het netjes gedaan.”
Ik voel een golf van opluchting en trots tegelijk.
“Op je knieën.”
Ik zak meteen door mijn benen. Het parket is hard, maar ik merk het nauwelijks. Ik kruip niet – nog niet – ik kniel alleen maar voor haar stoel, hoofd nog steeds gebogen.
Ze schuift haar bord naar de rand van de tafel. Er ligt nog genoeg over: een paar stukken vlees, wat groenten, een restje saus.
“Eet.”
Ik leun voorover. Geen bestek. Geen servet. Alleen mijn mond. Ik neem een klein stukje vlees tussen mijn lippen, proef de kruiden, het bloed, haar keuze. Ik eet langzaam, zorgvuldig, alsof het een ritueel is. Want dat is het ook.
Ze kijkt toe. Geen woord. Alleen die intense, donkere ogen.
Als het bord leeg is lik ik het schoon – tong over het porselein, tot er niets meer van over is. Dan ga ik weer rechtop zitten op mijn knieën, handen op mijn dijen, wachtend.
Ze staat op. Loopt om de tafel heen tot ze achter me staat. Haar vingers glijden door mijn haar, pakken het kapje vast en trekken het los. Mijn blonde lokken vallen omlaag over mijn schouders.
“Goed meisje,” fluistert ze in mijn oor. “Je leert snel.”

"Dankje, maar ik heb slecht nieuws, ik moet helaas naar huis straks, mijn studies wachten morgenvroeg' zeg ik eindelijk bibberend over mijn lippen. Al 2 dagen durf ik het niet te zeggen, uit schrik dat ze me op sluit en nooit meer vrijlaat. Maar mijn studies wachten en de les ook, dus voor nu zal ik even haar moeten verlaten. Al zal ik haar overmacht vreselijk missen, dat weet ik nu al. Ernaar verlangen en snel terug zijn vanaf ik kan.

"Ik moet helaas naar huis straks..." Het overvalt me, maar ik weet me te beheersen. Ik weet het, ik kan haar niet hier houden, niet tegen haar wil. Ons spel, want dat is het, is gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Als ik haar zou gijzelen, kon het wel eens politiewerk worden. Nee, ze moet gaan. Maar ik ben toch verdrietig en ... boos. Haar studie is belangrijker. Hum. "Het is goed, meisje," zeg ik hooghartig, "wanneer ben je weer terug?" Ondanks mijn zelfbeheersing, klinkt het bijna als een smeekbede. Ik hou van haar, ik wil haar terug. Hartstochtelijk zal ik naar haar verlangen, naar haar overgave, haar dienstbaarheid. "Eh..." begint ze aarzelend, "over drie dagen..." Het klinkt bijna onhoorbaar. Zij heeft het er ook moeilijk mee. "Hum," zeg ik, "ik zie je over drie dagen, stipt om 08.00 uur stipt." Ik zeg niet wat ik doe als ze ook maar een seconde te laat is. Mijn blik en stem zijn duidelijk genoeg. Maar de wanhoop bouwt zich op in mijn lichaam. Ik zal je zo missen, mijn kleine Juliette, je dienstbaarheid... De rest van de dag verloopt rustig. Als een perfecte dienstmaagd doet ze haar werk, het huis blinkt als een spiegel. Ik doe expres onverschillig, kijk haar niet aan, doe alsof ze er niet is. Ik zie ook wanhoop in haar ogen. Goed zo. Ze moet weten dat ik ontstemd ben. Dan als het 16.00 uur is, maakt ze zich op om te vertrekken. Ik doe haar uitgeleide en bij het afscheid pak ik haar hoofd tussen mijn handen en kus haar lippen uitgebreid. Dan laat ik haar los en kijk haar boos aan. "Ga! Ik wil je drie dagen niet zien, ondankbare kleine hoer!" Ze rilt even, doet een halfslachtige poging om me te groeten en rent dan weg. De bushalte is dichtbij...

Weer alleen ga ik op mijn chesterfield zitten en begin te huilen. De stomme sloerie. Ik mis haar. God, ik mis haar. Maar al snel verman ik me. Ik moet sterk zijn. Mijn laptop zit ik voor me neer en zoek naar de filmpjes die ik stiekem van haar heb gemaakt. Juliette in de kelder (in infrarood gefilmd). De geseling die haar heeft gebroken. Juliette in haar schortje. Mijn vingers zoeken mijn naakte kut en ik spel met mijn clitje en schaamlippen. Juliette in haar dienstmeisjeskleding. De straf met de paddle na de gebroken vaas. Mijn vingers gaan op en neer. Het kutsap borrelt en komt tot explosie. Een heldere flits schiet door mijn brein. Kreunend onderga ik een heftig orgasme en naschokkend blijf ik liggen, terwijl de stroom wit sap uit mijn vagina stroomt. Oh Juliette, mijn lief, mijn slavin. Ik voel mijn lichaam tot rust komen. Op mijn laptop is het beeld bevroren en toont een naakte Juliette die voor de tafel staat.
Na een tijdje kom ik overeind, sluit de laptop af en ik pak 'Juliette' van De Sade. Ik herlees de meest prikkelende passages in het Frans. Op de klok zie ik dat er pas een uur is verstreken.

De busrit naar Utrecht duurt eindeloos. Ik zit achterin, tegen het raam gedrukt, knieën opgetrokken, het leren riempje nog steeds om mijn hals – ik heb het niet afgedaan, kon het niet. Elke hobbel in de weg laat de striemen op mijn billen en dijen weer opspelen, een doffe, zoete pijn die me herinnert aan haar handen, haar stem, haar zweep. Ik sluit mijn ogen en voel tranen prikken. Niet van verdriet. Van gemis. Rauwe leegte.

Thuis in het studentenhuis is alles hetzelfde en tegelijk vreemd. Mijn kamer ruikt naar oude koffie en studieboeken. Ik gooi mijn tas in de hoek, trek mijn kleren uit tot ik alleen nog dat riempje om heb, en ga op bed liggen. Naakt. Alsof ik nog in haar kelder ben. Alsof ze elk moment binnen kan komen en “Drie!” kan roepen.

De eerste nacht slaap ik amper. Ik lig op mijn buik, billen omhoog, en laat mijn hand tussen mijn benen glijden. Langzaam. Alsof het háár vingers zijn. Ik denk aan de paddle, aan de klappen die overlappend vielen tot mijn huid gloeide. Aan hoe ze me neukte over het bureau, hard en meedogenloos, terwijl ze vroeg of ik van haar hield. Mijn vingers glijden naar binnen, twee tegelijk, dan drie. Ik kreun zacht in mijn kussen. Het is niet genoeg. Het is nooit genoeg zonder haar commando’s. Ik knijp mijn tepels hard, zoals zij deed met de klemmen, en voel de golf komen – snel, scherp, onbevredigend. Ik kom klaar met haar naam op mijn lippen, gefluisterd, gesmoord. Daarna huil ik. Stil. Tot ik in slaap val met mijn hand nog tussen mijn dijen.

Dag twee. College Rechten. Ik zit achterin de zaal, pen in de hand, maar ik hoor niets. Ik voel alleen maar haar afwezigheid. Tijdens de pauze sluit ik me op in een wc-hokje. Rok omhoog, slipje omlaag. Ik duw drie vingers diep in mezelf en gebruik mijn duim op mijn clit, hard cirkels draaiend. Ik bijt op mijn vuist om niet te kreunen. In mijn hoofd hoor ik haar stem: “Likken. Doorslikken. Hou je kop.” Ik kom weer, sneller dit keer, maar het voelt hol. Als een echo van wat zij me geeft. Ik veeg mezelf af met wc-papier, was mijn handen, en ga terug naar college met knikkende knieën en een natte string.

’s Avonds thuis bak ik speculaas-kaneelrolletjes, zoals ik altijd doe als ik gestrest ben. Maar halverwege stop ik. Ik smeer een beetje deeg op mijn tepels, op mijn kut, en ga op de keukenvloer liggen. Ik lik het eraf met mijn eigen tong, langzaam, alsof ik haar voeten schoonmaak. Dan pak ik het grootste speeltje dat ik heb – dikker dan haar strap-on, maar zonder haar controle. Ik duw het in mezelf, op mijn knieën, kont omhoog, gezicht tegen de tegels. Ik neuk mezelf ermee, hard, ritmisch, terwijl ik fantaseer dat zij achter me staat en de ketting trekt. “Tel,” fluister ik tegen mezelf. “Eén… dank u, meesteres… twee…” Bij de tiende kom ik gillend klaar, schokkend, tranen in mijn ogen. Het speeltje glijdt eruit met een nat plop-geluid. Ik blijf liggen, uitgeput, leeggezogen.

Dag drie. Ik word wakker met een bonkende koppijn van te weinig slaap en te veel verlangen. Ik douche koud, schrob mijn huid rood, maar de striemen blijven. Ze vervagen niet. Ze zijn van haar. Ik draag ze als een geheim onder mijn kleren. Overdag studeer ik niet. Ik lig op bed, benen wijd, en gebruik alleen mijn vingers. Urenlang. Traag. Ik bouw het op tot ik tril, stop dan, laat het zakken, begin opnieuw. Edging. Net zoals zij het me zou leren. Ik stel me voor dat ze toekijkt, afstandsbediening in de hand, en elke keer als ik bijna kom zegt: “Stop.” Ik gehoorzaam mezelf. Tot ik het niet meer houd. Dan laat ik los, kom keihard klaar met mijn rug krom, heupen omhoog, haar naam als een schreeuw in mijn keel die ik inslik.

Tegen de avond ben ik rauw. Mijn kut is opgezwollen, gevoelig bij de minste aanraking. Mijn tepels staan constant hard. Ik lig opgerold in foetushouding, het riempje nog om, en huil zachtjes. Niet omdat ik pijn heb. Omdat ik haar mis. Omdat drie dagen voelen als drie jaar. Omdat ik weet dat ik morgenochtend om 08.00 uur stipt voor haar deur zal staan, op mijn knieën als het moet, smekend om weer haar dienares te mogen zijn.

Ik kijk naar de wekker. Nog maar een paar uur.

Ik glijd mijn hand weer tussen mijn benen. Eén laatste keer. Langzaam. Voor haar.

“Morgen,” fluister ik in het donker. “Morgen ben ik weer van u, meesteres.”

En dan kom ik, stil, intens, met tranen over mijn wangen.

Want ik hou van haar.
Meer dan van mezelf.
Meer dan van wat dan ook.

Hel. Dat is de beste omschrijving. Hel, inferno, duisternis. Ik masturbeer onophoudelijk. Speel de filmpjes steeds weer af en elke keer als ik klaarkom val ik als een natte dweil neer. Mijn kut en anus zijn rauw. Uitgeput val ik elke avond in slaap om als ik wakker word weer aan haar te denken. Aan die stem, die verrukkelijke meisjesstem, zo onderdanig. God, ik ben zo geil. Mijn gedachten gaan naar haar magere lichaam, de kleine tietjes, de stevige billen, het mooie kutje met die vuurrode schaamlippen, opgezwollen van het hitsige bloed. Een vaas sneuvelt. Blind tegen de muur gegooid. Het lucht even op. Ik mis haar, terwijl ik zelf de scherven opruim. "Waar ben je!" schreeuw ik door het stille huis. "Ik hou van je!" Maar niemand antwoordt. Ik ben alleen. Een meesteres zonder dienares, zonder slavin.

Als ik op dé dag wakker word, weet ik gelijk dat ik haar over een paar uur zal zien. Snel sta ik op, ga uitgebreid douchen en loop even later naakt door het huis naar mijn kledingkast. Mijn hand zoekt door de lederen kledingstukken. De geur van leer windt me op. Een gevoel van intense geilheid slaat door mijn onderlichaam. Het stroomt langs mijn benen, kustsap en een beetje urine. Ik kies een leren minirokje en een dito haltertop. Allebei zwart leder. Net zoals de rijglaarsjes die tot over mijn enkels gaan. Het zweepje dat er bij hoort is een lange flogger met een metalen handvat. Voor de manshoge passpiegel bekijk ik mezelf. Dan ga ik voor de kaptafel zitten en maak mezelf op, veel blauw en zwart. Goed, ik ben klaar voor mijn geliefde, mijn slavin, mijn Juliette. De bel gaat om precies acht uur. Tot op de seconde. In een bedaard tempo loop ik naar de deur. Niet te gretig zijn. IK ben de meesteres. Als ik de deur opentrek staat ze in de luisterhouding, het hoofd deemoedig gebogen. Ze draagt een eenvoudig wit jurkje en sandalen, haar haren zijn opgebonden in een keurige staart. "Zo ben je daar eindelijk," zeg ik uit de hoogte. Ik open de deur en wijs naar binnen. Kwiek, maar toch ingetogen loopt ze achter me aan. Ik wijs op de keldertrap. "Naar beneden, uitkleden en in houding 'drie' gaan staan," commandeer ik. Ik laat niet blijken hoe opgewonden en opgelucht ik ben. Ze is terug. Vrijwillig. Ze is nog altijd van mij.

In de kelder staat ze naakt, de handen op de knieën, haar billen omhoog, het hoofd gebogen. "Je was op tijd," zeg ik, "daar heb ik geen aanmerkingen op, maar HOU DURF JE JE ZO AAN MIJ TE PRESENTEREN?" Mijn stem doet haar schrikken. Verward kijkt ze om zich heen. Vermoedelijk vraagt ze zich nu wanhopig af wat ze fout heeft gedaan. "HOE DURF JE GEKLEED IN EEN DERGELIJK VOD AAN JE MEESTERES TE VERSCHIJNEN!" Elk woord knalt uit mijn mond als de stacatto van een machinegeweer. Ik wijs op haar jurkje dat over een stoel hangt. VOORTAAN BEL JE NAAKT AAN!" Zeg ik en breng mijn gezicht dichtbij het hare. "En nu..." zeg ik zachtjes, "zal ik je moeten straffen, zodat je begrijpt dat je nooit meer zo iets mag doen. Meetellen!" Ik haal uit met de flogger en de stroken slaan over haar billen. "Een! Dank u meesteres!" klinkt het. Ik kom klaar, plotseling en onverwacht, maar ik blijf doorslaan en zie haar billen rood worden. "Tien! Dank u meesteres...!" hoor ik haar zeggen. Hijgend stop ik. "Goed, laat dit een waarschuwing zijn, dom wicht. Naar boven. In de logeerkamer hangt je uniform, aantrekken en dan kom je naar mijn werkkamer." Ze rent weg, valt bijna van de trap, maar weet zich tijdig te herstellen. Ik volg haar langzaam, het getik van mijn hakjes klinkt oorverdovend in de stille ruimte.

Ik sta in haar werkkamer, uniform netjes aangetrokken, schortje strak gestrikt, kapje op zijn plek. Mijn billen branden nog van de flogger – elke stap laat de stof van het rokje schuren over de verse striemen. Ik voel het vocht alweer tussen mijn dijen lopen, gewoon van de straf, van haar stem, van het besef dat ik terug ben en dat ze me nog steeds wil straffen.

Ze zit achter haar bureau, flogger naast zich, benen over elkaar. Ze kijkt me aan alsof ik een nieuw speeltje ben dat ze net heeft uitgepakt.

“Kom hier.”

Ik loop naar haar toe, stop precies voor haar stoel. Hoofd gebogen.

Ze reikt naar voren, trekt het schortje opzij en laat haar vingers over de binnenkant van mijn dij glijden. Ze voelt de nattigheid meteen. Een klein, tevreden geluidje.

“Drie dagen zonder mij en je bent alweer een sletje,” mompelt ze. “Je hebt jezelf kapotgemaakt, hè? Vingers in je kutje, speeltjes in je kont, maar het was nooit genoeg.”

Ik knik, stem schor. “Ja, meesteres… ik heb geprobeerd… maar ik kon alleen maar aan u denken.”

Ze staat op. Langzaam. Haar leren rokje kreukt zacht. Ze pakt me bij mijn kin, dwingt me haar aan te kijken.

“Dan gaan we dat nu rechtzetten. Je gaat bewijzen dat je het waard bent om terug te zijn.”

Ze leidt me naar een lage, gepolsterde bank in de hoek van de kamer – iets wat ik eerder niet had opgemerkt. Zwart leer, ringen aan de poten, een ketting die eraan hangt.

“Ga liggen. Rug op het leer, benen wijd, armen boven je hoofd.”

Ik gehoorzaam. Het leer is koud tegen mijn rug. Ze klikt mijn polsen vast aan de ringen boven mijn hoofd, trekt mijn enkels wijd uit elkaar en ketent ze ook vast. Ik lig open, volledig blootgesteld, rokje omhoog geschoven, schortje nutteloos opzij.

Ze pakt een klein flesje glijmiddel van het bureau, druppelt het royaal over mijn kut en anus. Dan een nieuwe speeltje: een dikke, geribbelde dildo met een zuignap aan de onderkant. Ze drukt hem vast op de vloer tussen mijn benen, precies onder mijn opening.

“Je gaat jezelf neuken,” zegt ze kalm. “Op mijn commando. En je mag niet klaarkomen tot ik het zeg.”

Ze gaat zitten in de stoel tegenover me, benen gespreid, hand al onder haar rokje.

“Begin.”

Ik laat mijn heupen zakken. De kop dringt binnen. Dik. Geribbelde randen schuren langs mijn wanden. Ik kreun zacht.

“Harder.”

Ik stoot omlaag. Dieper. Het vult me volledig. Ik beweeg op en neer, langzaam eerst, dan sneller. Mijn borsten deinen onder het bloesje, tepels hard tegen de stof. Het schortje wappert bij elke beweging.

Ze kijkt toe. Vingers in zichzelf, traag, beheerst.

“Vertel me wat je deed die drie dagen. Elk vies detail.”

Tussen het hijgen door vertel ik het haar. De wc op de uni, vingers in mezelf terwijl ik haar naam fluisterde. Het bakken van speculaas met deeg op mijn tepels, likkend alsof het haar sappen waren. Het edging op bed, urenlang, tot ik huilend klaarkwam. Alles. Schaamteloos. Smekend.

Ze kreunt zachtjes bij elk detail.

“Goed meisje. Nu sneller.”

Ik neuk mezelf harder op de dildo. Het soppende geluid vult de kamer. Mijn clit klopt, opgezwollen, wanhopig.

“Alsjeblieft, meesteres… mag ik…?”

“Nee.”

Ze komt overeind, trekt haar rokje opzij. Haar kut glinstert. Ze gaat boven mijn gezicht staan, hurkt neer tot haar lippen mijn mond raken.

“Lik me terwijl je jezelf neukt.”

Ik steek mijn tong uit. Proef haar. Zout, zoet, macht. Ik lik gulzig, cirkels om haar clit, diep naar binnen. Ze kreunt luider, duwt zich op mijn gezicht.

Ik blijf stoten op de dildo, tong diep in haar, neus tegen haar schaamhaar gedrukt. Ze begint te schokken.

“Nu,” hijgt ze. “Kom voor me. Nu.”

De golf slaat door me heen. Ik schreeuw in haar kut, lichaam schokkend, kut knijpend om de dildo, sappen stromend over het leer. Zij komt mee, hard, samentrekkend op mijn tong, haar sappen over mijn kin en wangen.

Hijgend staat ik voor haar. We zijn allebei vrijwel tegelijk klaargekomen. Wat een triomf. Ze is nu werkelijk mijn slavin, mijn sletje. Ik maak haar boeien los. "Luister!" zeg ik, "vier!" Ze komt gelijk overeind en neemt de luisterhouding aan. Wat is ze mooi, mijn lieve Juliette... Maar ik laat niets merken van mijn bewondering. Kil kijk ik haar aan. "Ik ben tevreden over je, kleine sloerie. Zo tevreden dat ik je vanmiddag meeneem naar Café de Kelder. Ik heb een meeting met de Mistress Circle en we nemen allemaal onze slaafjes mee. Om klokslag 14.00 uur sta je klaar in de salon, naakt en in houding vier!" 'ja, meesteres," fluistert ze. "Goed ga nu aan je werk, ik wil dat het huis glimt..." Ze vertrekt haastig. Als een van de meer belangrijke meesteressen vergader ik elke week met enige collega in het SM café. Vier machtige vrouwen en mijn persoontje. De Mistress Circle! Ik loop naar mijn slaapkamer voor een nieuwe outfit. Uit de vele kledingstukken kies ik een bordeauxrode wetlook body met open kruis. De rits voorin trek ik helemaal omhoog. Ik kies leren lieslaarzen met rijgveters in dezelfde kleur, Uit mijn make up doos paak ik rode oogschaduw en dito lippenstift. Mijn eyeliner brengt mijn ogen verder tot leven.

Om 14.00 uur precies loop ik de salon binnen. Juliette staat klein, naakt en kwetsbaar op me te wachten. Ik loop om haar heen en bekijk haar kritisch, dan pak ik een metalen band die ik om haar nek vastmaakt. Vervolgens hang ik er een dunne ketting aan. "Meelopen!" commandeer ik, "drie passen achter me!" De ketting is lang, maar niet eindeloos. Ze moet dus haast maken om me bij te houden. We lopen naar de Mercedes en ik doe de achterklep open. "Er in!" zeg ik dreigend. Ze aarzelt, dus geef ik haar een tikje met de rijzweep in mijn hand. Een lichte tik, zoals je een paard corrigeert. Snel gaat ze in de bagageruimte liggen. Ik sluit de achterklep en kruip achter het stuur. Even later zijn we op weg. Binnen tien minuten arriveren we bij het café. Als ik ben uitgestapt, open ik de achterklep en laat haar uitstappen. De ketting klik ik vast aan de ijzeren ring rond haar nek. "Meelopen! Drie passen achter mij. Zo lopen we naar het café. Daar wacht Angela, de eigenaresse, ze is van mijn vier collega's. Haar slavin is Bertha, een milf van een jaar of vijfendertig die ook naakt is, net als Juliette. "Ach lieve," zegt Angela, "daar ben je eindelijk. We zitten al klaar boven." Langzaam bestijg ik de trap naar de vergaderruimte. Als ik deur open zie ik Hildegard, Brunhilde en Marianne al zitten. Allemaal in het leer, achter hen staat de slavinnen. Allemaal jonge meisjes net als Juliette. Angela opent de vergadering en heet ons welkom. "We hebben een novice in ons midden," zegt ze vervolgens en kijkt naar Juliette. "Hoe heet ze?" Ik draai me en trek aan de ketting. "Spreek!" zeg ik. "Ik ben Juliette, de slavin van mijn meesteres Natasja." zegt Juliette duidelijk hoorbaar. De andere meesteressen knikken goedkeurend. "Ik ben geil," zegt Brunhilde dan, "heeft jouw slavin een lekker tongetje?" Ze schuift haar stoel naar achteren en spreidt haar benen, nadat ze de rits van haar body heeft open getrokken. Ik geef een teken aan Juliette. Die kruipt tussen de benen van Brunhilde en kijkt dan naar mij. "Lik!" zeg ik.