Door Wim963
Ariane leunde met haar rug tegen het stalen rek in het magazijn, de geur van karton en machineolie zwaar in de lucht. Het was al na vijven, de meeste collega’s waren vertrokken, alleen het zachte zoemen van de tl-balken en het verre geronk van een heftruck ergens verderop waren nog te horen.
Jordan stond een meter van haar vandaan, zijn werkhesje half open, de donkere huid van zijn borst glimmend van een lichte zweetlaag na het sjouwen met pallets. Hij keek haar aan op die rustige, maar doordringende manier die hij al vanaf de eerste dag had. Alsof hij dwars door haar heen keek en precies wist wat ze dacht, maar het niet hardop zei.
“Je blijft altijd als laatste hangen,” zei hij, stem laag, bijna grommend.“Jij ook,” antwoordde ze, terwijl ze haar kin iets omhoog stak. Een uitdaging, misschien. Of een uitnodiging.
Hij zette één stap dichterbij. Toen nog één. Geen haast, maar ook geen aarzeling. Toen zijn hand haar kaak vastpakte, groot, warm, ruw van het werk, voelde Ariane haar adem stokken. Niet van schrik. Van iets veel primitievers.De kus die volgde was niet voorzichtig. Het was tanden, tong, honger. Haar vingers grepen in zijn nek, trokken hem harder tegen zich aan. Binnen seconden had hij haar opgetild, haar billen op de rand van een pallet, benen om zijn middel. Dozen vielen om, plastic inpakfolie scheurde, maar geen van beiden schonk er aandacht aan.
Zijn handen gleden onder haar werkshirt, vonden haar borsten, kneedden hard terwijl zij aan zijn riem frummelde. Toen hij eindelijk in haar stootte, diep, zonder waarschuwing, ontsnapte er een rauwe kreet aan haar keel die ze niet eens probeerde te smoren. Het magazijn echode ervan.
Jordan stond een meter van haar vandaan, zijn werkhesje half open, de donkere huid van zijn borst glimmend van een lichte zweetlaag na het sjouwen met pallets. Hij keek haar aan op die rustige, maar doordringende manier die hij al vanaf de eerste dag had. Alsof hij dwars door haar heen keek en precies wist wat ze dacht, maar het niet hardop zei.
“Je blijft altijd als laatste hangen,” zei hij, stem laag, bijna grommend.“Jij ook,” antwoordde ze, terwijl ze haar kin iets omhoog stak. Een uitdaging, misschien. Of een uitnodiging.
Hij zette één stap dichterbij. Toen nog één. Geen haast, maar ook geen aarzeling. Toen zijn hand haar kaak vastpakte, groot, warm, ruw van het werk, voelde Ariane haar adem stokken. Niet van schrik. Van iets veel primitievers.De kus die volgde was niet voorzichtig. Het was tanden, tong, honger. Haar vingers grepen in zijn nek, trokken hem harder tegen zich aan. Binnen seconden had hij haar opgetild, haar billen op de rand van een pallet, benen om zijn middel. Dozen vielen om, plastic inpakfolie scheurde, maar geen van beiden schonk er aandacht aan.
Zijn handen gleden onder haar werkshirt, vonden haar borsten, kneedden hard terwijl zij aan zijn riem frummelde. Toen hij eindelijk in haar stootte, diep, zonder waarschuwing, ontsnapte er een rauwe kreet aan haar keel die ze niet eens probeerde te smoren. Het magazijn echode ervan.
Ariane23 - 14-03-26 @ 14:27
👍0
Wim963 - 17-03-26 @ 13:09
👍0
Doe je ook mee met dit ketting verhaal?
Heb je al een profiel? Log dan hier even in, dan staat alles alvast voor je ingevuld!
