Sinds een paar maanden heb ik mijn draai helemaal gevonden. En dat is echt wel heel anders geweest kan ik je zeggen. Van kinds af aan worstelde ik met mijn gevoelen, de gevoelens van een vrouw, gevangen in een mannenlichaam. Op de lagere school kwam het besef dat ik meer op jongens viel dan op meisjes, vooral als we na afloop van de gymles gingen douchen. Waar de meeste jongens door het sleutelgat in de douche van de meisjes probeerde te gluren, zag ik hier in onze eigen kleedkamer alles wat ik wenste. De jongens hadden echter totaal geen aandacht voor op dat gebied. Ze waren hooguit jaloers op mijn pik, op de omvang ervan. Niet omdat ze op mijn pik vielen (was dat maar waar), maar omdat ze er zo eentje wenste te hebben. Ik ben wel een blanke man, maar ik heb mijn vader nooit gekend. En volgens mijn
moeder was mijn vader Surinaams of Antilliaans, ik weet het niet. En waarschijnlijk heb ik wel iets van zijn genen meegekregen. En niet alleen die waardoor ik beter tegen de brandende zon kan dan de gemiddelde Nederlander.
Mijn eigen seksualiteit omarmen, mezelf als “homo” beschouwen, bleek echter niet de uitkomst te zijn. Er miste was, er was meer. Het duurde jaren voordat ik er achter kwam wat dat dan precies was. Op de sportacademie had ik voldoende seks, met mannen, en dat vond ik geweldig. Het hield mijn illusie van
homo zijn in stand. Pas toen ik Lisa leerde kennen en met haar naar bed was geweest, was mijn eigenbeeld veranderd. Ik had een kutje ervaren en dat was geweldig. En ik had borsten gevoeld en dat was fantastisch. Lisa stond me bij waar ze kon, steunde me in mijn zoektocht en uiteindelijk kwamen we samen tot de conclusie dat ik meer was dan slechts een man met soms vrouwelijke gevoelens. Nee, ik was gedeeltelijk vrouw, zij het gevangen in een mannenlichaam. Het verklaarde mijn gevoelens voor andere mannen. Maar ik was ook deels man, waardoor ik toch ook seks kon hebben met vrouwen als Lisa, al hield die relatie om uiteenlopende redenen geen stand. We bleven wel vrienden en ze steunde me tijdens mijn hormoonkuur. Ik wilde borsten hebben, net als echte vrouwen. Ik wilde een glad gezicht zonder me iedere dag te hoeven scheren. Eigenlijk wilde ik gewoon helemaal een vrouw zijn, maar dan met een penis in plaats van met een vagina. De hormoonkuren hadden het nodige effect, maar mijn borsten bleven te klein. Na een ingrijpende borstvergroting te hebben ondergaan, vond ik uiteindelijk mijn geluk als yogalerares. Door de nodige mannelijk hormonen nog steeds in mijn lichaam, oogde ik als een stevigere, vollere vrouw. En ik besloot me op zulke vrouwen te richten: dames met een maatje meer, met een Rubensfiguurtje. Mannen mochten ook mee doen. En vrouwen hoefden ook echt niet volslank te zijn. Ik had me te vaak en te lang buitengesloten gevoeld in mijn leven, dus dat wenste ik een ander niet toe.
Voor de meeste mannen schrikt mijn ware identiteit vaak af, waardoor ik maar enkele mannen in de lessen heb. Maar de vrouwen, van jong tot oud en dik of dun, zijn gek op me. Die accepteren me volledig. Nee, het is meer dan acceptatie. Ze adoreren me zelfs!
Tijdens een van mijn lessen, verscheen er opeens een nieuwe man in de klas. Hij stelde zich voor als Ton en zei dat zijn vrouw Eva een ongeluk had gehad en niet kon komen. En of het een probleem was dat hij dat de plek van zijn vrouw overnam zolang zij niet kon. Een hele aardige en beleefde man, net als Eva trouwens.
“Zo… eindelijk weer eens een man in de les”, merken enkele dames in strakke leggings en dunne topjes op als ik Ton naar het plekje waar Eva normaal gesproken is, begeleid. Ik weet dat de meesten van hen gelukkig getrouwd zijn, maar ook vrouwen kijken gerust wel eens als zich iets nieuws aan dient. Deze man ligt wel goed bij de dames, denk ik alleen maar.
Normaal gesproken heb ik dus Eva tegenover mij in de les op haar yogamatje liggen. Maar vandaag was dat dus haar man Ton. En waar ik Eva in de paar maanden les die ze nu bij me heeft, nog nooit heb kunnen betrappen op overdreven staren naar mijn lichaam, lijkt haar man zijn ogen juist niet van me af te kunnen houden.
‘Eva zal toch wel zo verstandig zijn geweest om haar man over mijn ware aard te vertellen?’, denk ik alleen maar als ik Ton weer naar me zie kijken. Zijn ogen tasten mijn lichaam af. Mijn grote borsten in het topje, mijn benen en volle kont in de yogapants en mijn blote buik. Maar het is vooral zijn blik op mijn kruis waar ik mij zorgen over maak. De flinke bult in mijn broek probeer ik nooit te verbergen. Ik ben nu eenmaal geen travestiet die zijn piemel tussen zijn benen naar achteren steekt en ‘m vastzet omdat ik zo nodig in een kort rokje moet rondlopen. Hier weten de dames wie ik ben en hoe ik ben. En ze komen voor mijn yogalessen, meer niet. Ik ben wie ik ben en doe mij niet anders voor dan ik werkelijk ben. En het klinkt misschien vreemd, maar voor het eerst voelt het niets eens echt ongemakkelijk dat iemand zo naar mijn kruis zit te gluren.
Ik kijk Ton even onverwacht aan en merk dat hij zich betrapt voelt. Ik glimlach, maar er dit keer geen punt van, ook met Eva’s ongeluk nog in mijn achterhoofd en laat de les beginnen…
Ik merk al heel snel dat dit niet Ton’s eerste yogales is, al gaan de bewegingen nog wel wat stroef. Hij heeft dit echt wel eerder gedaan. “Wil je dat ik je even help?”, vraag ik hem bij een oefening. Voor de meeste mannen die nog wel mijn les wilde volgen, is dit altijd wel een dingetje. Puur fysiek contact met mij gaat hen meestal te ver. Daarmee overschrijd ik dan een onzichtbare drempel en lopen ze weg uit de les om nooit meer terug te komen. Ton niet. Die blijft rustig zitten als ik hem wil helpen en doet precies wat ik zeg. Hij laat zich prima begeleiden door mijn handen. De aanrakingen zijn gewoon prettig en ongedwongen. Niets geforceerds. Zoals het ook bij Bianca is, het jongste en tengere meisje uit deze les, die zich juist zo veel mogelijk door mij aangeraakt wil laten worden.
Ik hoor Bianca een beetje tegensputteren als ik in haar ogen teveel tijd aan Ton besteed. Ik hoef alleen maar even snel om te kijken om zeker te weten dat zij het is, waarna ze weer vriendelijk naar me lacht. Door onze yogapose kan Bianca echter niet zien wat ik wel zie: een prachtig uitgetekende penis en klokkenspel in zijn donkere hardloopbroek. ‘Daar kunnen we een aardig potje mee zwaardvechten’, denk ik even. Ik doe wat ik mijn groep juist verbied te doen: iemand zo direct aankijken.
Alsof Ton de slang van Medusa zelf in zijn broek heeft zitten, zo versteend zit ik op mijn knieën bij hem. Mijn begeleiding is ver te zoeken en mijn ogen zijn op zijn kruis gericht, zoals hij eerder ook naar mijn kruis keek. “Ehhh Cindy…? Denk je dat je ons ook nog even kan helpen?”, hoor ik Bianca ongeduldig achter me roepen. Ik week mijn ogen los van Ton’s kruis, draai me langzaam om en lach vriendelijk naar Bianca die ik weldra kom helpen. Ondertussen hou ik Ton wel steeds in de gaten…