Verliefd Op De Verdachte

Ik wil een nieuw soort verhaal introduceren niet zo maar een standaard seksverhaal, maar met iets meer diepgang. Een politievrouw die verliefd wordt op de verdachte. Is Nancy de moordenares van haar man? Ik weet het echt niet. Dat is het leuke van een kettingverhaal. Ten derde, als iemand wil mee schrijven, is zij vrij om te kiezen voor 'Nancy' of 'Irene'. Misschien wel interessant als zij kiest voor 'Irene'. In ieder geval is 'Nancy' niet zomaar een weduwe, maar iemand van wie de recherche geen hoogte krijgt. Het ligt voor de hand dat zij de moord heeft gepleegd, maar zou ze zo stom zijn omdat zo openlijk te doen? Aanknopingspunten genoeg dus voor een interessant verhaal...

Nancy van der Laan - Ruygbroec was 35 en schijn knapte zijn. Maar ik zag gelijk waarom Halberg was afgehaakt. Ik weet wat ik wil, hierdoor zien velen me als arrogant, maar daar lig ik niet wakker van, mensen die me kennen weten wel beter. Mijn overspelige en in duistere zaken verwikkelde man ligt in de andere kamer met twee kogels in zijn lijf. "Ah, een nieuwe," zeg ik als een andere, als ik het zeggen mag behoorlijk aantrekkelijke agente de kamer binnenkomt, "ik hoop dat jij wat intelligenter bent dan je baas.", zeg ik, de dame draait wat om de hete brei heen, maar komt dan met de opmerking die ik al eerder verwachtte. "U verschilt nogal in leeftijd met uw man?", deze nieuwe is in ieder geval meer betrokken en zeker slimmer dan die arrogante zak. "Goed gezien, mevrouw de rechercheur. En voor u verder gaat. Ik heb nooit van mijn man gehouden. Wel van zijn geld. Ik was zijn, zoals de Amerikanen zeggen, zijn trophy wife, met mij kon hij zich laten zien op party's en festiviteiten. Maar seks was er niet bij. Ik ben lesbisch, moet u weten." De dame is even van de wijs, maar herpakt zich snel. Intussen ben ik die dame al aan het uitkleden met mijn ogen. Bij de meeste vrouwen ben ik in staat ze te peilen, maar deze dame, die is moeilijk te peilen.

"Kunt u mee naar het bureau komen?" vraagt de agente, "we gaan uw verklaring opnemen?". Met een zucht sta ik op. De agente kijkt toe hoe ik mijn jurk rechttrek. Een dame hoort netjes gekleedt te gaan, deze agente weet in ieder geval wat modieus is, jas van Gucci, st. Laurent blouse, spijkerbroek van PME, mooi haar lijnen volgend. Deze dame bewoner ik, vraag me alleen af of ze dit met haar salaris kan betalen of dat dit het enige setje is wat ze heeft. Zeker die high boot van Lamleer van Celine, ongeveer 2000 piek. Ik ben toch best wel onder de indruk en kijk naar haar vol bewondering. Ik rij met de agente en een onwelriekende agent naar het bureau. De agente loopt voor me aan en wat ik zie is zeker niet mis, ze loopt niet, ze zweeft vol elegantie.

“U zie trophy wife, hij…”, zegt Irene, ik onderbreek haar:”of hij neukertjes had, jazeker, iedere dag een nieuwe. Sommige bevielen hem wel, die kwamen terug. Ik mocht nadien naast hem liggen, ik heb nooit de behoefte van sex gehad. En ja hoor, ik had zeker wel affaires, maar een stuk discreter dan hem. En of hij het wist? Zeker, hij genoot ervan om op te scheppen dat hij mijn minnares had gevonden, geneukt en afgedankt.”, zucht ik:”hem vermoorden? Waarom zou ik het kip met de gouden eieren gaan slachten?”.

Nancy van der Laan-Ruygbroec lijkt totaal niet onder de indruk. Ik bedoel, ze heeft net haar man gevonden, afgeslacht met twee kogels in zijn lichaam, en hoewel er geen moordwapen is gevonden, moet ook zij zich realiseren dat ze op zijn minst verdacht is. Gek genoeg heb ik wel bewondering voor haar. Meer dan bewondering. Ik ben verliefd. Dat is me nog nooit overkomen, verliefd op een verdachte. Ze is eigenlijk mijn type niet, althans fysiek. Maar er is iets wat me aantrekt in deze vrouw. Is het haar zelfvertrouwen? Haar arrogante blik van-het-kan-me-niks-verdommen. Ik weet het niet. Helaas kan ik er met niemand over praten, ik zou aanmerkelijke reputatieschade oplopen, een deuk in mijn carrière en ik zou gelijk van de zaak worden gehaald. Dus zit ik met Halberg, die als hoofdinspecteur het onderzoek leidt, in de verhoorkamer en stellen vragen aan Nancy. Ze speelt met ons, dat zie ik aan aan alles wat ze doet, ze flirt met mij en doet uit de hoogte tegen Halberg die ze duidelijk niet mag. Als Halberg iets te nadrukkelijk ingaat op het feit dat ze een motief heeft voor de moord, wordt ze nijdig. Niet dat ze gaat schelden, ze is meer een moeder die haar kleuter die iets stouts heeft gedaan corrigeert. En als Halberg net iets te kregelig reageert, zegt ze afgemeten. "Ik wil mijn advocaat spreken!" "Waarom?" zegt Halberg, "u bent nergens van beschuldigd..." De blik van Nancy spreekt boekdelen. Ze is duidelijk klaar met de hoofdinpecteur. "Ik wil naar huis," zegt ze vervolgens. "Dat kan niet," zeg ik, "uw huis is een plaats delict, er wordt onderzoek gedaan. Kunt u naar famillie of vrienden?" Nancy schudt haar hoofd. "Ik kan u naar een hotel brengen," zeg ik.

Mijn auto is duidelijk te min voor mevrouw Van der Laan-Ruygbroec. Het is een oudje, een Volkswagen Polo uit 2015 die ik tweedehands heb gekocht. Nancy zit er in alsof het interieur aan alle kanten kleeft en stinkt. Maar ze zegt er niets van. Als ik vraag of ze een voorkeur heeft voor een hotel, noemt ze een duur exemplaar in Zuid, in de buurt van de Zuidas. "Is het leuk werken bij de recherche?" vraagt ze na een tijdje. "Zeker," zeg ik, Ernstige Delichten is een veelzijdige stek met veel uitdagingen. Ze knikt. "Heb je een vriendje?" vraagt ze dan onverwachts. "Een vriendin," zeg ik, al vraag ik me gelijk af waarom. Het is niet de bedoeling dat de verdachte, ook al is Nancy dat officieel nog niet, de politie verhoort. Ze lacht. "Ook lesbisch dus..mag dat wel bij de politie?" Ik verzeker haar dat de politie heel toterant is. We komen aan bij het hotel. "Kom even mee," zegt Nancy, "ik heb trek in een borrel en wil even niet alleen zijn..." Natuurlijk zou ik moeten weigeren. Ik ben al veel te ver gegaan met Nancy. Als Halberg dit hoort word ik overgeplaatst naar Gevonden Voorwerpen. Maar deze vrouw intrigeert me. Ze doet heel stoer, is misschien zelfs een moordenares, maar aan de andere kant voel ik me zo tot haar aangetrokken dat ik uitstap en met haar meeloop naar het hotel.

Ik ben druk bezig met mijn populaire pasta met roomsaus te bereiden terwijl ik sta te dansen op de opzwepende muziek die door de boksen joelt. Als ik alleen thuis ben, vind ik het heerlijk om los te gaan op luide muziek terwijl ik mijn huishoudelijke taakjes volbreng. Ik ben Luna Swaegers, 23 jaar, deeltijds werkzaam als kokkin en buiten mijn werkuren kook ik voor mijn stoere vriendin. Mijn lieftallige Irene werkt bij de recherche en als ze met een grote zaak bezig is, komt ze vaak uitgeput thuis en vind ik het heerlijk om haar te kunnen verwennen met een lekkere maaltijd, een ontspannende massage en veel knuffelen in bed. Sinds twee maanden wonen we samen op haar appartementje en daar heb ik tot nu toe nog geen seconde spijt van gehad. Irene is een geweldige vrouw en hoewel haar baan veel tijd in beslag neemt, hebben we nog voldoende momenten om samen te beleven.

Deze middag belde ze mij dat ze met een nieuwe zaak zitten, een moordzaak. Meteen besefte ik dat Irene het de komende dagen/weken weer zeer druk zal krijgen, zeker als het een ingewikkelde zaak blijkt te zijn. Ik ben dan ook vastbesloten om mijn meisje extra te verwennen de aankomende tijd. De pasta en de saus zijn bijna klaar en als ik op mijn horloge kijk, merk ik dat Irene al een kwartier geleden thuis had moeten zijn. Die nieuwe zaak begint nu al te veel van haar te eisen zo blijkt, alleen gek dat ze mij niets heeft laten weten, normaalt stuurt ze mij altijd een berichtje als ze later zal zijn. Ik bel haar op, maar kom terecht op haar voicemail.

Terwijl Nancy en ik in de lift staan die ons naar de derde verdieping brengt, weet ik dat ik een flinke stap heb gezet richting overspel. Ik heb een prachtige en leuke vriendin, Luna, met wie ik inmiddels samenwoon. Ik kwam Luna tegen in een club waar ik met enkele collega's aan het stappen was. Luna viel gelijk op. Ze stond op de dansvloer te dansen alsof de vlammen er af vlogen. De club was gericht op lesbiennes en ik vermoedde dat deze jonge vrouw ook tot het gilde van Sappho behoorde. We kregen oogcontact en stonden even later samen te dansen. Ze bleek iets jonger dan ik en kokkin. Nu ben ik een ongelooflijke kruk in de keuken, dus dat kwam goed uit toen we wat intiemer werden en ze enige jaren geleden bij me introk. Luna is een leuke ongecompliceerde meid met wie ik goed kan praten en vrijen en die ik vertrouw tot het uiterste. Maar waarom sta ik dan in vredesnaam in een lift in een duur hotel naast de mysterieuze Nancy die me bijna uitkleed met haar ogen. Ik had niet mee hoeven gaan. Gewoon afleveren bij de hotelbalie en weg naar een van de pasta's van Luna. "Moet je het vrouwtje niet bellen?" zegt Nancy wat geringschattend als we op de verdieping uitstappen waar zij een kamer heeft gereserveerd. Ik zeg niets. Er broeit een spanning tussen ons. Eigenlijk al sinds ik haar voor het eerst zag op de plaats van de moord. Ik wil met haar naar bed. Ik, de altijd trouwe Irene. De stoere rechercheur Ernstige Delicten. Onverstoorbaar, een rots in de branding, sta op het punt, seks te hebben met een verdachte in een moordzaak, terwijl mijn mooie en lieve vriendin thuis op me wacht.

De kamer blijkt een suite te zijn. Nancy is duidelijk schat hemeltje rijk. "Wil je wat drinken?" zegt ze onverschillig. Ik knik en kijk toe hoe ze de minibar opent. "Wodka? Tequilla? Martini?" ze somt het op alsof ze voetbaluitslagen moet voorlezen. "Een cola light," zeg ik, "ik moet nog rijden?" Nancy haalt haar schouders op en pakt behalve het blikje cola, twee miniflesjes wodka. Ik pak het blikje aan en zie hoe Nancy de drank in een glas laat stromen. Ze neemt een slok en kijkt me dan aan. "Zo dat had ik even nodig, rechercheur..." We gaan zitten in twee enorme stoelen. "Vertel me eens, eh..." "Irene," zeg ik vlug. "Vertel me eens Irene, ben ik verdachte?" "Officieel niet," zeg ik, "nog niet ten minste, maar mijn baas verdenkt je zeker, ga maar even na, jij hebt je dode man gevonden, je hebt baat bij zijn dood en je was ongelukkig in jullie relatie." Ze kijkt me aan door het glas. "Het lijkt wel een aflevering uit Baantjer," zegt ze. Ik glimlach. "En wat denk jij? Heb ik mijn man vermoord?" Ik haal mijn schouders op. "Misschien...heb je het gedaan?" "Nee," zegt Nancy, "maar ik ben het met je baas eens, ik lijk erg verdacht..." Zwijgend drinken we verder. "Ik moet gaan," zeg ik als mijn cola is, "mijn vriendin wacht en..." We staan tegelijk op en staan tegenover elkaar. "Ach ja, je vriendin..." zegt Nancy geringschattend. En dan gebeurt het. Plotseling staan we te zoenen. Ik proef haar lipstick en voel haar armen om me heen slaan. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig?

"Vertel me eens, eh...", begin ik als we op de kamer zijn op prachtige chesterfield stoelen. "Irene," zegt Irene, we kennen nu elkaars voornamen. "Vertel me eens Irene, ben ik verdachte?" "Officieel niet," zegt Irene, met trillende stem:”nog niet ten minste, maar mijn baas verdenkt je zeker, ga maar even na, jij hebt je dode man gevonden, je hebt baat bij zijn dood en je was ongelukkig in jullie relatie." Ziek kijk haar aan door het glas. "Het lijkt wel een aflevering uit Baantjer," reageer ik koeltjes. Ik zie bij Irene eindelijk een glimlach. "En wat denk jij? Heb ik mijn man vermoord?", Irene haal haar schouders op. "Misschien...heb je het gedaan?" "Nee," zeg ik resoluut, "maar ik ben het met je baas eens, ik lijk erg verdacht..." Zwijgend drinken we verder. "Ik moet gaan," zegt Irene als haar cola is, "mijn vriendin wacht en..." We staan tegelijk op en staan bijna neus aan neus tegenover elkaar. "Ach ja, je vriendin..." zeg ik, met teleurstelling in mijn stem. En dan gebeurt het, ik duw mijn lippen op de hare. Plotseling staan we te zoenen. Ik proef haar zachte mierzoete lippen en sla mijn armen om haar heen. Ze duwt, niet echt overtuigend mij van haar af. Ik trek haar weer iets dichter bij me, ik duw zachtjes mijn tong naar binnen en onze tongen beginnen een gevecht. Een romantische tango in haar mond mijn handen speuren over haar lichaam en voelen misschien wel de meest opwindende billen ever. De lippen van deze meid zijn de lekkerste die ik ooit proefde.

Uit het niets duwt ze me toch verder van zich af, nu overtuigend ze draait zich om en loopt naar de deur, bij de deur merk ik enige twijfeling. Mar ze opent de deur en loopt weg. Ik pak mij telefoon en bel Thomas. “Nancy?”, hoor ik al Thomas opneemt. “Hi Magnum”, een lievelingsserie van mij, niet vanwege de Magnum, maar vanweg de mega sexy Juliet Higgins, meespeelde door Perdita Weeks. En aangezien Thomas netels Thomas Magnum een privé detective is. “Wat heb je uitgevonden? Al sporen die naar leiden?”, vraag ik, Thomas reageert dat er nog niet echt gek veel te vinden is, wel dat er geld gesluisd is naar een buitenlandse rekening, via tig omwegen, kwestie van tijd dat de politie die lijn ook zal vinden. “Mooi, zorg dat ze zolang mogelijk vertraagd worden. Ik heb een nieuwe klus voor je, dit heeft voorrang. Irene, je krijgt een foto. Zoek alles over haar uit. Leeftijd? Geen idee, ze is nog nat achter de oren, dus denk 20? Of 21, 22, zeker niet ouder.”, reageer ik. Thomas komt met vragen of ik ver,Iers ben op haar:”niet dat het je wat aangaat, maar ze is de onderzoekende agent, ik wil alleen weten met wie ik te maken heb. En volg die baas van der, ik wil hem uit de buurt houden.”, zeg ik, gemompel van Thomas irriteert me:”luister, je vraagt iedere gunst die je kunt, zorg dat ik hem niet tegen het lijf loop. En heeft die collega van je al meer uitgevonden over de zaken van Richard? Wat nee! Zoek harder, ik betaal je niet voor luieren! Geld speelt nu geen rol meer! Regel het!”. Geïrriteerd gooi ik op, ik app een foto die ik onopvallend had gemaakt. Ik merk dat ik inzoom en iedere centimeter van haar gezicht bekijk, “God wat ben jij verschrikkelijk mooi!”, zeg ik. Ik sta op en pak een glas whiskey.

Terwijl we staan te zoenen, slaat de twijfel weer toe. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Dit is de verdachte die ik sta te zoenen. Voor hetzelfde geld heeft ze ijskoud opdracht gegeven aan een huurmoordenaar om haar man over hoop te laten schieten. En Luna? Ik hou van Luna, die zal me dit nooit vergeven. Ik maak me los van Nancy. Aarzelend nog, alsof ik ik me probeer te bedenken, want ze zoent heerlijk. En ze ruikt zalig. Mijn hele lichaam trilt, jezus ik ben echt verliefd. Ik moet hier weg. Ik duw haar weg en loop zonder iets te zeggen naar de deur. Buiten haal ik diep adem. Verward loop ik naar de lift. Ik ben rechercheur nota bene, Irene, vijfentwintig, samenwonend met een lieve vriendin. De lift komt vrijwel geruisloos aan, er klinkt alleen een zacht belletje. Ik open de deur en ga naar binnen. Even later daal ik af naar de Begane Grond. De lobby is vrijwel leeg. De receptionistes staan met elkaar te praten en een enkele gast loopt naar het restaurant. Langzaam loop ik naar de uitgang. Ik moet hier weg. Naar Luna. Mijn dienst zit er al lang op.

"Hé schatje, nu al thuis?" Luna staat in de keuken, waaruit heerlijke geuren komen. Ik loop naar haar toe en we kussen enige minuten. In mijn achterhoofd voel ik een schuldgevoel opborrelen. ten slotte stond ik nog niet zo lang geleden een vreemde vrouw te zoenen. "Het is anders al negen uur," zeg ik als onze lippen elkaar loslaten. "Poeh! En die keren dat je pas om twaalf, een uur thuis was...Je zegt altijd een moordonderzoek is zeker in de eerste dagen het zwaarst..." "Wat kook je?," zeg ik in een poging om van onderwerp te veranderen, niet alleen wil ik niet over Nancy praten, Halberg heeft liever niet dat we buiten het bureau over lopende zaken praten." "Penne in roomsaus," zegt Luna en laat een lepel in een pan glijden. "Blazen!" zegt ze als ik de inhoud van de dampende lepel wil afhappen. Het eten is heerlijk, Luna is een geweldige kok. Ze werkt bij een bekend restaurant, maar droomt van een eigen bistrootje. "Hoe was je dag vandaag?" vraag ik en kijk toe hoe ze het eten op tafel zet. "Gewoon," zegt Luna, "Martin speelde weer de grote chef, je kent het wel, de kunstenaar was weer eens uit zijn hum." Martin is haar baas, chef-kok en behept met een enorm ego. Zijn restaurant heeft ooit een Michelin ster gehaald en het verlies daarvan doet nog altijd zeer. "Maak jij de wijn open?" vraagt Luna.

In bed duwt Luna haar koude voeten tegen mijn warme lichaam. Ik huiver. "Hoe kom je toch zo koud bij je benen?" "Genetisch bepaald," grinnikt ze, "mijn moeder had er ook last van." We knuffelen en weer voel ik mijn schuldgevoel opkomen als we beginnen te vrijen. Zou ze iets aan me merken? De lippen van Luna sabbelen aan mijn linkerborst. Ze bijt speels in mijn tepel en haar vingers kneden de rechter. Langzaam kus ik haar borsten, trek dan een spoor van speeksel over haar buik en navel en daal af naar haar vulva. Haar geschoren vagina glanst van het voorvocht. Ik bevochtig haar schaamlippen met mijn tong en sabbel op haar gegroeide clitje. Boven me hoor ik mijn vrouw zachtjes kreunen.

Lekker, moet ik voor die bitch een dwaalspoor leggen, Richard bepaalde me vorstelijk om die bitch van hem te schaduwen, van haar verdiende ik nog wat extra om hem te volgen, beiden wisten niet van elkaar dat ik de andere schaduwde. Maar goed einde Richard einde geldstroom. Nu moet ik dus zorgend dat de politie op een dwaalspoor eindigt, intussen moet ik Irene, lekker dan, geen achternaam, een slecht genomen foto en geen adres, simpel klusje toch? En ook nog een de moord op Richard onderzoeken en dat wordt de lastigste klus, want die gozer van moordzaken is geen hoogvlieger, maar hem voor de voeten lopen wil je ook niet, mengen in de zaken van Richard al evenmin, met zaken met maffia achtige praktijken is nou niet bepaald mijn droom job!

De volgende morgen ben ik dankzij de vrijbeurt met Luna voorlopig genezen van mijn verliefdheid. Althans ik probeer Nancy alleen nog te zien als mogelijke verdachte, niet als potentiële bedpartner. We vergaderen. Halberg geeft een overzicht van de laatste ontwikkelingen. Het sporenonderzoek heeft niets opgeleverd, evenmin als de autopsie. Behalve de twee kogels had de pathaloog-anatoom niets bijzonders gevonden. "De OvJ wil voorlopig dat de weduwe mt rust laten," besluit Halberg zijn exposé. De OvJ of Officier van Justitie is De Graaff-Wellinga, een jurist vol ambitie die liever niet zijn handen en zijn carrière brandt aan dure dames uit de hoogste kringen met relaties in het Openbaar Ministerie. "Dus geen huiszoekingen of verhoren. We hebben voorlopig geen aanleiding om Nancy van der Laan door te zagen...Maar voor mij blijft ze onze voornaamste verdachte..." Hij sluit de vergaderingen en wenkt mij. "Jij bent lesbisch," zegt hij alsof hij constateert dat ik postzegels verzamel of van speelfilm hou. "Klopt," zeg ik toch maar. "Die Nancy is ook lesbisch," zegt Halberg, "doe me een lol en ga eens rondvragen in die nachtclub waar ze volgens haar alibi zou zijn geweest. Misschien dat een van die potten iets meer weet." Ik slik het laagdunkende 'potten' door. Halberg is ver in de vijftig en tamelijk ouderwets. "OK Baas," zeg ik.

Club Sappho bevind zich in Zuid. Een discrete ingang en nergens lichtreclames of zelfs een bordje. Ik klop op de eikenhouten deur onder het huisnummer. Alsof ik een geheime club in wel, zonder de toegangscode. Het duurt even voordat de deur opengaat. Ik toon mijn legitimatie en zeg dat ik de eigenaresse wil spreken. De platinablonde vrouw in leren broek en zijde witte bloes die open heeft gedaan, kijkt me geamuseerd aan. "Mevrouw de Waal is in haar huis en slaapt." "Iemand anders?" vraag ik onverstoorbaar. Ze schudt haar hoofd over zoveel onbegrip en laat me binnen. Het interieur is marmer en verguld metaal, alles glanst en blinkt. Achter de bar die in het midden in een rondje loopt staat een meisje van een jaar achttien glazen te poetsen. Op een van barkrukken zit een roodharige krullenkop die me geïnteresseerd aankijkt. "Ik haal Saskia even," zegt de platinablonde, dat is de assistent-manager. Ik knik en ga op één van de krukken zitten. Al snel komt de roodharige dichterbij. "Ben jij een smeris?" Ik knik. Ze kijkt even geheimzinnig om zich heen. "Hoeveel betalen jullie voor informatie over die moord?"

Tijdens het eten zie ik de hele tijd een opwindende blik in de ogen van Irene. Ze is geil, dat valt duidelijk af te lezen aan haar. Eenmaal in bed geeft Irene een gilletje als ik mijn koude voeten tegen haar lichaam druk. Ik maak het goed door mijn lippen rond haar harde tepel te plooien en met mijn hand streel ik tussen haar benen. Ik blijk gelijk te hebben, ze is inderdaad serieus nat tussen haar benen. Irene neemt zoals gewoonlijk het heft in handen en daalt al zoenend en likkend af tot bij mijn geschoren poesje. Ze zuigt aan mijn clitoris en haar vingers verdwijnen tussen mijn schaamlipjes. Irene is op dreef, meer dan anders heb ik het gevoel en ik kan alleen maar kreunend genieten van wat mijn bloedmooie vriendin met me doet. Ik raak volledig in trance door dit liefdesspel en voor ik het goed en wel besef kom ik spuitend klaar over mijn schatje haar gezicht. Ze kruipt weer omhoog en laat me haar gezicht schoonlikken. Haar hoofd laat ze rusten op mijn boezem en hoe lang het geduurd heeft, weet ik niet, maar op een gegeven moment liggen we beide te snurken in elkaars armen.

Als ik wakker word, is Irene nergens te bespeuren. Het is niet de eerste keer dat ze zonder zoentje vertrekt als ze met een nieuwe zaak bezig is. Ik moet pas deze middag beginnen met werken en scroll wat op mijn telefoon tot ik een mail zie binnenkomen. Door het slechte contact met mijn baas de laatste tijd heb ik mijn CV op een interim site gezet, in de hoop misschien elders een betere baan te vinden waar ze mijn kwaliteiten wel weten te appreciëren. Ik open het mailtje en lees het ingezonden bericht.

"Beste juffrouw Swaegers
Ik heb uw CV online gevonden en denk dat ik u goed zou kunnen gebruiken als privé kokkin.
Door omstandigheden is mijn woning momenteel ontoegankelijk en bijgevolg heeft mijn huidige kok ontslag genomen.
Ik zal ongetwijfeld spoedig weer naar huis kunnen en wou weten of u interesse zou hebben om de rol van mijn vorige personal chef over te nemen?
Wat uw takenpakket precies zal inhouden, kunnen we nog allemaal bespreken, alsook het loon. Al ben ik er zeker van dat u bij mij meer zult verdienen dan in eender welk ander restaurant.
Moest u interesse hebben, stuur dan gerust een mail terug en dan zou ik u graag vandaag om 18u ontmoeten in mijn hotelkamer voor een gesprek. Het exacte adres stuur ik u nog door als u akkoord gaat.
Met vriendelijke groeten,
Nancy Ruygbroec"

Eens praten kan nooit kwaad natuurlijk, mijn shift eindigt om 17u, dus ik hoef niet eens aan Martin uit te leggen waar ik heen ga. Als de voorwaarden echt zo mooi zijn als mevrouw Ruygbroec het laat blijken, kan ik misschien eindelijk weg bij Martin die doet alsof hij de kunst van het koken heeft uitgevonden. Ik stuur een bevestigingsmail terug en krijg niet veel later een reactie met het adres van het hotel en het kamernummer of zeg maar liever het nummer van de suite. Ik besluit alvast alles klaar te leggen en mee te nemen naar mijn werk zodat ik n,a mijn shift meteen kan vertrekken naar het sollicitatiegesprek.

De politie is altijd blij met tips. Zonder tips komen we vaak niet ver met een zaak. Nu zijn er verschillende tipgevers. Het merendeel en dat zijn de gezagstrouwe burgers doen het graag en gratis, omdat ze de politie willen helpen om de 'bad guys (and girls) te pakken. Een aantal tipt om wraak te nemen of iemand verdacht te maken die ze niet mogen en een deel wil geld zien. De roodharige behoort duidelijk tot de derde categorie. Nu is het aan de officier om beloningen vast te stellen voor de gouden tip. En vaak doen we dat pas als de zaak hopeloos vast loopt. Maar ik weet dat Halberg een potje heeft voor dit soort tipgevers. "Niets" zeg ik, "ja, onze eeuwige dankbaarheid." "Daar brandt de kachel niet van," zegt de roodharige snibbig, "zit je niet achter die arrogante trut aan, die Nancy?" "Misschien," zeg ik. "Dat rotwijf heeft me gisteren ontslagen. Ik was haar privé-kokkin, maar omdat mevrouw nu in een hotel woont, ben ik niet meer nodig." Oh, dus toch wraak, hoed je voor wraakzuchtige vrouwen, dat zijn furies uit de hel. "Ik kom hier solliciteren," zegt de roodharige, "ik wacht ook op die Saskia, ze hebben altijd iemand nodig in de keuken...maar goed, geen geld dus." Ik knik. Vertrouwelijk schuift ze iets dichterbij. "Nancy is een goedkope hoer," zegt ze, "ze flirt en neukt met iedereen, mannen en vrouwen. Een week geleden had ze die detective weer over de vloer. Wat ze niet weet is dat ik vanuit de keuken alles kan horen. De intercom die ze heeft installeren werkt twee kanten op en ze is a-technisch, dus ze vergeet dat kreng steeds uit te schakelen en toen kon ik horen dat ze tegen Thomas zei..." "Thomas?" vraag ik. "Ja, zo heet die detective. Ze noemt hem altijd Magnum, je weet wel van de tv, met die snor. Ze zei "het moet lijken op een beroving..."' Ze kijkt me triomfantelijk aan. "Nou is dat geen gouden tip?" Ik knik. "Ik zal zien wat ik voor je doen kan...hoe kan ik je bereiken?" De roodharige pakt een bierviltje en een pen en kalkt een telefoonnummer er op. "Me mobiel..."

Na het ontslag van de kokkin die mijn man zalige heeft aangesteld, maar het verschil niet kent tussen een forel en een haring zoek ik nu een echte kokkin, niet iemand die denkt te kunnen komen en goedkoop is, nee ik zoek een echte kok. En Thomas wees me op een site waar je personeel kunt vinden. En daar stuit ik op de cv van Luna, met een foto waarop een hele leuke meid op staat, dit is dubbel leuk. Ik nodig haar uit, intussen stuur ik de foto’s en info door aan Thomas, ik wil alles weten over deze meid, want toeval of niet. Ik wil weten of deze dame infiltreert via de politie of dat ze oprecht zoekt naar een baan. Ze werkt bij een gerenommeerde zaak, Michelin sterren, hoog aangeschreven, goede recensies. En juist als ik mijn kokkin ontsla is zij op zoek. Ik heb één stelregel. Toeval bestaat niet. In dit geval is het vertrouwen is goed, controleren is beter!

Thomas ligt weer eens in bed met een jonge griet, daar betaal ik niet voor, dus wil dat hij aan de bak gaat. Ik nodig de meid intussen al wel uit. En ik denk de hele tijd aan Irene, die meid heeft me echt het hoofd op hol gebracht. In mijn gedachten zoenen we. Vurig, met passie. Uren lang, ik open haar blouse….maar dan gaat de bel. “Hoi, ik ben Luna, ik kom voor de sollicitatie?”, vraagt een vlotte jonge meid.

Onderweg naar het bureau, kan ik Nancy niet uit mijn gedachten krijgen. Ze is anders dan de meeste vrouwen die ik tegenkom. Ze heeft zoveel zelfvertrouwen, en dan dat arrogante. Ik moet weer denken aan de mythe dat vrouwen vallen voor de 'bad guy', betekent dat dat lesbiennes vallen voor de 'bad girl'? In ieder geval kan ik haar niet zien als de verdachte, ze is veel te slim om zomaar in haar eigen huis te overleggen met haar huurmoordenaar. Wat ik wel voor me zie is een naakte Nancy die me verleidt in haar slaapkamer en hartstochtelijk in een standje 69 met me terechtkomt. Bijna mis ik een stoplicht en kan nog net op de rem trappen. Oeps!

Halberg hoort me aan. Het geld is geen probleem. "Ik zal het wel even overleggen met de Officier," zegt hij, "en nodig Nancy van der Laan uit voor een gesprekje..." Dat betekent niet aanhouden, dat we gewoon even gaan praten, geen advocaten nodig. Ik knik. "En neem Susan mee," zegt Halberg nog. Susan Kolleweij is een van de jongere rechercheurs in ons team. Verhoren vinden altijd plaats met de verdacht en twee politiemensen. Ik probeer nog voor ik Nancy bel, om Luna te spreken. Vanavond zouden we gaan eten en naar het theater. Maar ik krijg de Voicemail. Dat is ook het geval met de telefoon van Nancy van der Laan. Ik ga met Susan praten en leg haar uit wat ons te wachten staat als we straks onze 'nummer 1-verdachte' gaan verhoren. "Heeft ze het gedaan?" zegt Susan enthousiast. Ik glimlach, de jeugdige overmoed. "Geen idee, Suus, het is een slimme dame. Ik neem aan dat ze wel weet hoe een intercom werkt. Bovendien kan die opmerking 'het moet op een ongeluk lijken' altijd weer anders uitgelegd worden, bovendien is het afkomstig van een wraakzuchtige getuige. Een beetje advocaat maakt daar gehakt van. Susan knikt en verdwijnt weer. Ik probeer weer Luna. Weer de voicemail. Een uur later krijg ik Nancy te pakken. "Ah, de mooie rechercheur van Moordzaken", zegt ze weer licht spottend. "Ernstige delicten," zeg ik. "Moord is ernstig genoeg," gaat Nancy verder. "Dat klopt, mevrouw van der Laan, kan ik even spreken op het bureau, we hebben wat vragen voor u." "Word ik gearresteerd?" zegt ze snel. "Nee, nee," zeg ik, "gewoon een gesprek, een paar vragen. U mag weigeren, maar dan gaan we ons afvragen, waarom?" Even blijft het stil. "Doe u het verhoor?" zegt ze dan. "Ja," zeg ik, "samen met een collega..." "Dan kom ik gelijk," zegt Nancy, "een gesprek met een mooie vrouw als u, is geen straf."

Tijdens mijn shift kan mijn baas het maar niet laten om vervelende opmerkingen te maken terwijl ik in mijn ogen niets verkeerd aan het doen ben, hij wil er gewoon zeker van zijn dat hij de touwtjes in handen heeft. Ik hoop zo dat Nancy mijn aanneemt, zo ben ik eindelijk af van die arrogante lul. Het voelt als een bevrijding als het tijd is om naar huis te gaan. Ik pak mijn spullen bijeen en vertrek naar het aangegeven adres. Zoals gezegd is het een hotel en ik volg de aanwijzingen tot bij de dure suite waar mevrouw Nancy voorlopig verblijft. De suite lijkt me al veel luxueuzer dan ons hele huis, kan je nagaan hoe haar huis eruit zal zien. Een tikkeltje zenuwachtig druk ik op de bel. Enkele seconden later zwaait de deur open en word ik begroet door een knappe dame van ik schat midden 30 die me observerend aankijkt. "Hoi, ik ben Luna. Ik kom voor de sollicitatie", zeg ik om het ijs te breken. "Nany Ruygbroec", reageert ze kort en strekt haar arm uit. Ik neem haar hand vast en voel hoe ze zachtjes over mijn handpalm streelt. Lichtjes ongemakkelijk trek ik mijn hand terug. "U zocht een nieuwe kokkin? Ik heb best wel al wat jaren ervaring in de horeca. Ik heb koksschool gestudeerd en heb de voorbije twee jaar in een geprezen sterrenzaak gewerkt en ik heb ook..." Nancy onderbreekt mijn betoog abrupt. "Rustig meisje, ademen alsjeblieft. Kom om te beginnen rustig binnen." Ik volg Nancy de suite in en ze laat me plaats nemen op de bank. "Wilt u iets drinken?" vraagt ze lief. Ik vraag een beetje water en met een glimlach verdwijnt Nancy naar de keuken en komt terug met twee goed gevulde glazen wijn. "Oh, maar water is prima voor mij hoor. Ik drink sowieso niet zo heel veel alcohol." "Proef maar eens", probeert Nancy mij te overtuigen. "Ik heb al zeg ik het zelf best wel wat verstand van wijn en je zult er spijt van hebben deze delicatesse nooit geproefd te hebben." Het voelt alsof ik niet echt een andere keuze heb en neem een klein slokje van het glas. Nancy heeft gelijk, het is oprecht een lekkere zoete smaak.

"Zo, dus jij zou voor mij willen komen werken?" "Klopt mevrouw, het werk dat ik nu doe ben ik nogal beu aan het raken en werken als privé kokkin lijkt me een perfecte nieuwe uitdaging." "Dat kan ik me voorstellen en zegt u alsjeblieft Nancy tegen mij." Ik knik bevestigend. "Ik heb uw cv bekeken en ben erg onder de indruk. Ik heb ook contact gehad met uw oude school en ook daar waren ze vol lof over uw kwaliteiten. Ik heb vrij dringend nieuw personeel nodig en zou u graag een kans geven Luna. Op proef om te beginnen uiteraard, maar na een grondige eerste beoordeling kunnen we daarna uw contract bespreken. Hoe klinkt dat?" "Dat zou geweldig zijn, ontzettend bedankt voor het vertrouwen." "Dat heeft u enkel te danken aan uzelf, uw ervaring, uw spontaniteit en ook om eerlijk te zijn uw uitstraling." Deze opmerking laat mij lichtjes blozen. Nancy kijkt op haar horloge en zegt "Ik ben bang dat ik u nu zal moeten uitlaten, ik heb nog wat telefoontjes te doen, maar ik bel u eenmaal ik terug naar huis kan en dan mag je van mij gelijk aan de slag gaan." Ik drink mijn wijn op, schud Nancy dankbaar de hand en met een gezonde portie zelfvertrouwen verlaat ik het hotel. Ik kan niet wachten om dit nieuws aan Irene te vertellen, dit is de uitdaging wat ik nodig heb in aanloop naar het openen van mijn eigen bistro in de toekomst. Ik stuur Irene een berichtje om te vragen wanneer ze thuis zal zijn vanavond, maar krijg niet meteen een antwoord terug. Wel zie ik dat ze mij gebeld heeft toen mijn telefoon afstond tijdens het gesprek met Nancy. Ik bel terug, mlaar krijg ook hier geen reactie en vertrek dus maar naar huis om daar op haar te wachten.

Luna is de ideale kok, mooi, welbespraakt, slim en ook nog eens een uitstekende kok. Dat is geregeld. Nu naar het bureau. “Johan, lieverd, bel jij een taxi voor mij?”, vraag ik de portier van het hotel. “Mevrouw, het zou ons genoegen doen u te rijden. Albert! Albert! De Mercedes, mevrouw moet met de taxi!”, en Albert rijdt een paar minuten later voor. “Waar waar waarheee waarheen…?..”, vraagt die arme jongen stotterend. “Bureau, in het centrum. Geen zorgen jongen, ik bijt niet.”, inwendig lach ik een beetje om de jongen, amper droog achter de oren en dan mij rijden. Mijn reputatie is me vooruitgesneld. Bij het bureau staat Irene nerveus te wachten, “nogmaals, geen verdenkingen, maar meer, we willen, u bent, eeeuh, de antwoorden….”, zegt Irene. Ik pak haar arm even vast. “Ademen, meid, ademen. Vertel.” Zeg ik koelbloedig alsof ik haar voorbereidt op een optreden voor een volle zaal in Ahoy. Ze neemt een diep hap lucht en brandt los:”we willen wat onduidelijkheden oplossen, er zijn wat vragen ter verduidelijking.”, zegt ze nu ontspannen.

Een andere dame gunt me geen blik waardig, “Kolleweij”, is haar begroeting, koel, onberekenbaar, jaloezie en de manier waarop ze reageert is het verhaal voor haar al duidelijk en ben ik al schuldig. “Heeft u niet gezegd het moet op een ongeluk lijken?”, ik lach. “Ja, dat heb ik inderdaad gezegd. Hoezo? Is dat erg?”, zeg ik ontspannen, inwendig kook ik. Of Thomas of die prutskrantje, één van tweeën heeft geluld. Maar laat niets blijken, “ja, mijn man, sorry, mijn wijlen man, had een servies, wat absoluut verschrikkelijk was. Maar die man was eraan gehecht. Stel u eens voor, voorname gasten, de burgemeester, de commissaris van de koning, ze kwamen allemaal over de vloer bij ons, we dineren, een servies waar een tweedehands winkel zich kapot voor zou schamen. Ik heb een vriend gevraagd het servies te, zoals ik gekscherend zei, te vermoorden, maar als ongeval te laten lijken. In de kast staat een exclusief wedgwood servies. Handgemaakt en beschilderd met monogram. Daar kun je mensen mee ontvangen.”, ik kijk en zie de dames driftig denken en schrijven. “U dacht….nee, zo naïef zou u niet zijn, u bent commissaris, dus u heeft alles feilloos door.”, zeg ik, Sanne raakt van de wijs. “Nee, tuurlijk, tuurlijk, we waren gelijk al overtuigd dat hier een simpele verklaring voor was en u niet zo dom zou zijn met de intercom en zo”, zegt Sanne. “En de off-shore accounts?”, zegt Sanne. Ik kijk haar aan, de hoek waar ik moet zoeken is nu wel duidelijk, Thomas! De verrader. Ik vertrek geen spier, dat heb ik wel geleerd met die man van me die me wekelijks verraste met een affaire, probleem, idee of mislukt project, miljoenen hebben we verloren, mijn buitenlandse rekeningen heb ik zorgvuldig opgebouwd om in geval van op terug te kunnen vallen. “U bedoeld?”, vraag ik op een Oscar waardige verraste wijze. “De rekeningen, Kaaiman eilanden, Guernsey, Zwitserland..moet ik doorgaan”, zegt Sanne. “U bedoeld, ik heb rekeningen? En hoe kom ik daar? U heeft mijn paspoort, weet u nog? En ik heb geen idee hoe ik daar bij zou moeten komen, want ik heb geen idee wat voor rekeningen dat zijn. U heeft zeker wel gevraagd naar degene die ze opende? Dat was uw eerste actie toch?”, vraag ik en weer is Sanne van de wijs. Ze probeert zelfverzekerd overste komen, kijkt naar Irene die zulke mooie ogen heeft, maar waar de vraagtekens in gegraveerd staan. “Zeker, we wachte op de bevestiging, we denken dat uw man dat heeft geregeld in geval van een faillissement. Ze staan op uw naam, getrouwd op huwelijkse voorwaarden en dan blijft uw geld buiten schot, slim zaken doen.”, zegt Sanne vol overtuiging. Maar ze is allerminst overtuigend, mijn angst voor haar was ongegrond, voor Irene des te meer.

Sanne staat op: ”we weten genoeg, voor nu”, ze loopt snel de deur uit. Irene loot achter me aan. In een moment van onoplettendheid van haar collega’s vraag ik snel:”zie ik je nog? Deur is vanavond open, kom gerust binnen, de wijn staat te ademen”, zeg ik. Plots draait Sanne zich om, even wankel ik, heeft ze het gehoord? Iets gezien? “Één vraagje, wie is de erfgenaam?”, vraagt Sanne. “Zijn kinderen, als hij ze heeft of had……ik weet het niet zeker, daarna pas zal ik alles erven, maar, u weet toch, mijn familie is schatrijk. Hebben kastelen, pachtboerderijen, zijn groot grondbezitters. Dus zijn geld is niet belangrijk.”, zeg ik. En ik loop weg. Irene in vertwijfeling achterlatend. Op weg naar het hotel belt Thomas, ik nodig hem uit in een restaurant, daar zal ik hem uithoren en dan ontslaan, maar wel zorg ik ervoor dat hij geen bewijzen meer heeft tegen mij op welk vlak ook.

Er is duidelijk een groot actrice verloren gegaan in Nancy van der Laan. Als een agent haar binnenbrengt in het kantoor dat we gebruiken voor verhoren, blijft ze in de deuropening staan als een diva op openingsavond. "Mijn hemel wat een deprimerend vertrek," zegt ze, "gaat het zo slecht met Nederland dat de overheid zich geen ramen kan veroorloven." Ik loop naar haar toe en geef haar een hand. "En dit is rechercheur Kolleweij," zeg ik en wijs op Suus. Nancy geeft een slap handje en bekijkt Susan alsof ze iets dat de kat heeft binnen gesleept. "Gaat u zitten, mevrouw van der Laan..." zeg ik en wijs op de stoel tegenover het bureau waarachter Suus en ik zitten. "Wanneer kan ik weer in mijn huis..." begint Nancy ongeduldig. "Dat beslist de officier van justitie mevrouw," zeg ik neutraal. Nancy knikt en gaat zitten. Ze slaat haar linkerbeen over haar rechter en ontbloot daarbij een flink stuk dij. Giechelend als een tiener corrigeert ze alles en trekt haar dure jurkje weer in het gareel. "Wij hebben u laten komen omdat er zich een getuige gemeld heeft," zeg ik. Ik zie Nancy me aankijkt en bijna flirtend haar lippen tuit. "Die getuige meldde dat zij u heeft horen zeggen en ik citeer: "dat het op een ongeluk moet lijken." Even flitsen de ogen van Nancy op, maar niet langer dan een tweetal seconden, dan kijkt ze weer dromerig voor zich uit. "Zeker die rooie uit de keuken," lacht ze geringschattend. "Ik heb een intercomverbinding met de keuken," verduidelijkt ze, "en die functioneert niet goed, dat betekent dat de mensen in de keuken kunnen horen wat ik bespreek in de huiskamer. Er moet nog een monteur voor komen. Maar wat betreft die opmerking, die was tegen Thomas, mijn eigen Magnum. Hij is privé-detective en een goed vriend van mij en eh...wijlen mijn man. Ik heb een groot liefhebber van detectiveseries op televisie en in...",ze noemt een bekende Britse tv-serie, "kwam een moord voor die vermomd was als een ongeluk en ik wilde van Thomas weten of dat kon." Ik kreun in gedachten. Natuurlijk. Nancy is heel slim, ik twijfel er zelfs aan of ze wel zo a-technisch is als de kokkin denkt. "Was dat uw vraag, rechercheur?" zegt ze en kijkt me weer verleidelijk aan. Gek genoeg krijg ik plotseling visioenen van een naakte Nancy die me verleidt in haar enorme huis. Ik slik en neem snel een slok van mijn inmiddels koud geworden koffie. "Weet u mevrouw de rechercheur," zegt Nancy, "mijn tijd en die van u is kostbaar...wilt u voortaan me niet voor elk lulligheidje langs laten komen? En kunt u die officier van justitie niet achter zijn broek zitten zodat ik weer in mijn huis kan gaan wonen? Ik wil er ook mijn advocaat op zetten. ik..." "Ik zal zien wat ik voor u kan doen," zeg ik snel. "Suus wil jij mevrouw van der Laan even naar beneden begeleiden?"

Ik stel Halberg op de hoogte en hij zucht. "Het viel te verwachten, die vrouw is zo sluw als een slang. En om je de waarheid te zeggen die kokkin was niet een supergetuige. Ze was duidelijk pissig vanwege haar ontslag en wilde wraak. Maar geduld Ireen, we blijven speuren. Ik zal ook die Thomas eens door het systeem halen, wie weet levert het wat op." Als ik terugkom op mijn werkplek is Suus alweer terug. "Wat een vals wijf. Weet je wat ze me vroeg toen we naar beneden liepen?" "Nou?" "Of je getrouwd was, of je een vriendin had. Volgens mij is ze verliefd op je. Ze zat je zo uit te dagen net." Ik glimlach en bekijk mijn mobiel en zie dat Luna heeft gebeld. Snel roep ik haar nummer op. "Hi lover," hoor ik Luna zeggen, "je bent toch niet vergeten dat we vanavond uitgaan en eten." "Nee, ik ben het niet vergeten," zeg ik. "Prima, want ik heb groot nieuws te vertellen," lacht ze. Als ik de verbinding verbreek peins ik er over dat ik Luna vrijwel niets kan vertellen over mijn werk. Geen sappige details over de verdachten, niets over de verhoren. Politiemensen zwijgen over hun werk.

Kruisende verhaallijnen. Sorry Nancy. Vergeet mijn bijdrage maar. De jouwe is een stuk beter. Het verhaal loopt trouwens lekker. Luna die er goed bij zit, een spannende menage à trois, en een goed detectiveverhaal. Zo wat kan ik nog meer schrijven om die drie verplichte regels te halen. Dus afgesproken, we volgen de bijdrage van Nancy en slaan die van mij over.

Ik praat met Suus nog even na. "Wat een wijf," zegt ze, "dat mens is of superslim of ze is zo schuldig als de pest. Ze heeft overal een antwoord op. En ze is verliefd op jou..." De laatste opmerking ontsnapt haar. "Kan zijn," zeg ik onverschillig, "maar ik niet op haar..." Leugenaar denk ik zelf. ik voel me steeds meer aangetrokken tot deze cobra, want daar lijkt ze op. Een prachtige soepele Cobra die uit het niets toeslaat en je te pakken neemt. We besluiten nog even hard door te werken en onze aantekeningen in de computer te zetten. Als we klaar zijn, kijk ik op de klok. Verdomme! Ik neem gehaast afscheid en race naar huis. Luna zit op me te wachten, mooi aangekleed en opgemaakt. Ze is niet blij. "Jezus schat," zegt ze bozig, "zou je eens een keertje op tijd kunnen zijn. We zouden gaan eten en daarna naar het theater. Ik knik en geef haar een gemeende zoen. Even later, komen we iets te laat bij het restaurant. Het is een dure tent, want als ik al uit eten ga met mijn mooie vrouw, moet het wel heel goed zijn, want ten slotte is mijn Luna, zelf kok, en een hele goede.

Als we ons voorgerecht krijgen geserveerd, kijkt Luna me stralend aan. "Ik heb groot nieuws," zegt ze. Verwachtingsvol kijk ik naar mijn partner. "Ik heb een nieuwe baan!" "Wat?" zeg ik. Ik weet dat ze weg wil bij haar restaurant omdat de chef daar een onmogelijke kwast is. Ze vertelt in geuren en kleuren hoe ze gebeld is door ene Nancy van der Laan en dat deze dame haar heeft aangenomen. Plotseling besef ik dat ze het heeft over mijn verdachte. Politieagenten praten over het algemeen niet over hun werk tegenover hun partners. Zeker de rechercheurs niet. Informatie over onderzoeken mogen nooit uitlekken. Dus weet Luna niet dat Nancy van der Laan momenteel verdachte is in een moordzaak. "Wat is er?" zegt Luna, "ben je niet blij voor me?" "Ja, ja, natuurlijk," zeg ik, "sorry, ik zit nog bij die moordzaak waar ik aan werk.." "Verdomme Ireen," zegt Luna kwaad, "zo vaak gaan we niet uit met zijn tweetjes en je bent er haast nooit, kun je dan even niet aan je werk denken?" "Sorry, sorry," zeg ik, "je hebt gelijk. En hoe is die dame?" "Oh heel vriendelijk, ze woont tijdelijk in een hotel, omdat haar huis verbouwd wordt. Maar ze heeft een huis gehuurd, gemeubileerd en daar gaat ze vanaf morgen wonen en ik kan dan bij haar koken. Het verdient reuze goed."