Verliefd Op De Verdachte

Ik wil een nieuw soort verhaal introduceren niet zo maar een standaard seksverhaal, maar met iets meer diepgang. Een politievrouw die verliefd wordt op de verdachte. Is Nancy de moordenares van haar man? Ik weet het echt niet. Dat is het leuke van een kettingverhaal. Ten derde, als iemand wil mee schrijven, is zij vrij om te kiezen voor 'Nancy' of 'Irene'. Misschien wel interessant als zij kiest voor 'Irene'. In ieder geval is 'Nancy' niet zomaar een weduwe, maar iemand van wie de recherche geen hoogte krijgt. Het ligt voor de hand dat zij de moord heeft gepleegd, maar zou ze zo stom zijn omdat zo openlijk te doen? Aanknopingspunten genoeg dus voor een interessant verhaal...

Nancy van der Laan - Ruygbroec was 35 en schijn knapte zijn. Maar ik zag gelijk waarom Halberg was afgehaakt. Ik weet wat ik wil, hierdoor zien velen me als arrogant, maar daar lig ik niet wakker van, mensen die me kennen weten wel beter. Mijn overspelige en in duistere zaken verwikkelde man ligt in de andere kamer met twee kogels in zijn lijf. "Ah, een nieuwe," zeg ik als een andere, als ik het zeggen mag behoorlijk aantrekkelijke agente de kamer binnenkomt, "ik hoop dat jij wat intelligenter bent dan je baas.", zeg ik, de dame draait wat om de hete brei heen, maar komt dan met de opmerking die ik al eerder verwachtte. "U verschilt nogal in leeftijd met uw man?", deze nieuwe is in ieder geval meer betrokken en zeker slimmer dan die arrogante zak. "Goed gezien, mevrouw de rechercheur. En voor u verder gaat. Ik heb nooit van mijn man gehouden. Wel van zijn geld. Ik was zijn, zoals de Amerikanen zeggen, zijn trophy wife, met mij kon hij zich laten zien op party's en festiviteiten. Maar seks was er niet bij. Ik ben lesbisch, moet u weten." De dame is even van de wijs, maar herpakt zich snel. Intussen ben ik die dame al aan het uitkleden met mijn ogen. Bij de meeste vrouwen ben ik in staat ze te peilen, maar deze dame, die is moeilijk te peilen.

"Kunt u mee naar het bureau komen?" vraagt de agente, "we gaan uw verklaring opnemen?". Met een zucht sta ik op. De agente kijkt toe hoe ik mijn jurk rechttrek. Een dame hoort netjes gekleedt te gaan, deze agente weet in ieder geval wat modieus is, jas van Gucci, st. Laurent blouse, spijkerbroek van PME, mooi haar lijnen volgend. Deze dame bewoner ik, vraag me alleen af of ze dit met haar salaris kan betalen of dat dit het enige setje is wat ze heeft. Zeker die high boot van Lamleer van Celine, ongeveer 2000 piek. Ik ben toch best wel onder de indruk en kijk naar haar vol bewondering. Ik rij met de agente en een onwelriekende agent naar het bureau. De agente loopt voor me aan en wat ik zie is zeker niet mis, ze loopt niet, ze zweeft vol elegantie.

“U zie trophy wife, hij…”, zegt Irene, ik onderbreek haar:”of hij neukertjes had, jazeker, iedere dag een nieuwe. Sommige bevielen hem wel, die kwamen terug. Ik mocht nadien naast hem liggen, ik heb nooit de behoefte van sex gehad. En ja hoor, ik had zeker wel affaires, maar een stuk discreter dan hem. En of hij het wist? Zeker, hij genoot ervan om op te scheppen dat hij mijn minnares had gevonden, geneukt en afgedankt.”, zucht ik:”hem vermoorden? Waarom zou ik het kip met de gouden eieren gaan slachten?”.

Nancy van der Laan-Ruygbroec lijkt totaal niet onder de indruk. Ik bedoel, ze heeft net haar man gevonden, afgeslacht met twee kogels in zijn lichaam, en hoewel er geen moordwapen is gevonden, moet ook zij zich realiseren dat ze op zijn minst verdacht is. Gek genoeg heb ik wel bewondering voor haar. Meer dan bewondering. Ik ben verliefd. Dat is me nog nooit overkomen, verliefd op een verdachte. Ze is eigenlijk mijn type niet, althans fysiek. Maar er is iets wat me aantrekt in deze vrouw. Is het haar zelfvertrouwen? Haar arrogante blik van-het-kan-me-niks-verdommen. Ik weet het niet. Helaas kan ik er met niemand over praten, ik zou aanmerkelijke reputatieschade oplopen, een deuk in mijn carrière en ik zou gelijk van de zaak worden gehaald. Dus zit ik met Halberg, die als hoofdinspecteur het onderzoek leidt, in de verhoorkamer en stellen vragen aan Nancy. Ze speelt met ons, dat zie ik aan aan alles wat ze doet, ze flirt met mij en doet uit de hoogte tegen Halberg die ze duidelijk niet mag. Als Halberg iets te nadrukkelijk ingaat op het feit dat ze een motief heeft voor de moord, wordt ze nijdig. Niet dat ze gaat schelden, ze is meer een moeder die haar kleuter die iets stouts heeft gedaan corrigeert. En als Halberg net iets te kregelig reageert, zegt ze afgemeten. "Ik wil mijn advocaat spreken!" "Waarom?" zegt Halberg, "u bent nergens van beschuldigd..." De blik van Nancy spreekt boekdelen. Ze is duidelijk klaar met de hoofdinpecteur. "Ik wil naar huis," zegt ze vervolgens. "Dat kan niet," zeg ik, "uw huis is een plaats delict, er wordt onderzoek gedaan. Kunt u naar famillie of vrienden?" Nancy schudt haar hoofd. "Ik kan u naar een hotel brengen," zeg ik.

Mijn auto is duidelijk te min voor mevrouw Van der Laan-Ruygbroec. Het is een oudje, een Volkswagen Polo uit 2015 die ik tweedehands heb gekocht. Nancy zit er in alsof het interieur aan alle kanten kleeft en stinkt. Maar ze zegt er niets van. Als ik vraag of ze een voorkeur heeft voor een hotel, noemt ze een duur exemplaar in Zuid, in de buurt van de Zuidas. "Is het leuk werken bij de recherche?" vraagt ze na een tijdje. "Zeker," zeg ik, Ernstige Delichten is een veelzijdige stek met veel uitdagingen. Ze knikt. "Heb je een vriendje?" vraagt ze dan onverwachts. "Een vriendin," zeg ik, al vraag ik me gelijk af waarom. Het is niet de bedoeling dat de verdachte, ook al is Nancy dat officieel nog niet, de politie verhoort. Ze lacht. "Ook lesbisch dus..mag dat wel bij de politie?" Ik verzeker haar dat de politie heel toterant is. We komen aan bij het hotel. "Kom even mee," zegt Nancy, "ik heb trek in een borrel en wil even niet alleen zijn..." Natuurlijk zou ik moeten weigeren. Ik ben al veel te ver gegaan met Nancy. Als Halberg dit hoort word ik overgeplaatst naar Gevonden Voorwerpen. Maar deze vrouw intrigeert me. Ze doet heel stoer, is misschien zelfs een moordenares, maar aan de andere kant voel ik me zo tot haar aangetrokken dat ik uitstap en met haar meeloop naar het hotel.

Ik ben druk bezig met mijn populaire pasta met roomsaus te bereiden terwijl ik sta te dansen op de opzwepende muziek die door de boksen joelt. Als ik alleen thuis ben, vind ik het heerlijk om los te gaan op luide muziek terwijl ik mijn huishoudelijke taakjes volbreng. Ik ben Luna Swaegers, 23 jaar, deeltijds werkzaam als kokkin en buiten mijn werkuren kook ik voor mijn stoere vriendin. Mijn lieftallige Irene werkt bij de recherche en als ze met een grote zaak bezig is, komt ze vaak uitgeput thuis en vind ik het heerlijk om haar te kunnen verwennen met een lekkere maaltijd, een ontspannende massage en veel knuffelen in bed. Sinds twee maanden wonen we samen op haar appartementje en daar heb ik tot nu toe nog geen seconde spijt van gehad. Irene is een geweldige vrouw en hoewel haar baan veel tijd in beslag neemt, hebben we nog voldoende momenten om samen te beleven.

Deze middag belde ze mij dat ze met een nieuwe zaak zitten, een moordzaak. Meteen besefte ik dat Irene het de komende dagen/weken weer zeer druk zal krijgen, zeker als het een ingewikkelde zaak blijkt te zijn. Ik ben dan ook vastbesloten om mijn meisje extra te verwennen de aankomende tijd. De pasta en de saus zijn bijna klaar en als ik op mijn horloge kijk, merk ik dat Irene al een kwartier geleden thuis had moeten zijn. Die nieuwe zaak begint nu al te veel van haar te eisen zo blijkt, alleen gek dat ze mij niets heeft laten weten, normaalt stuurt ze mij altijd een berichtje als ze later zal zijn. Ik bel haar op, maar kom terecht op haar voicemail.

Terwijl Nancy en ik in de lift staan die ons naar de derde verdieping brengt, weet ik dat ik een flinke stap heb gezet richting overspel. Ik heb een prachtige en leuke vriendin, Luna, met wie ik inmiddels samenwoon. Ik kwam Luna tegen in een club waar ik met enkele collega's aan het stappen was. Luna viel gelijk op. Ze stond op de dansvloer te dansen alsof de vlammen er af vlogen. De club was gericht op lesbiennes en ik vermoedde dat deze jonge vrouw ook tot het gilde van Sappho behoorde. We kregen oogcontact en stonden even later samen te dansen. Ze bleek iets jonger dan ik en kokkin. Nu ben ik een ongelooflijke kruk in de keuken, dus dat kwam goed uit toen we wat intiemer werden en ze enige jaren geleden bij me introk. Luna is een leuke ongecompliceerde meid met wie ik goed kan praten en vrijen en die ik vertrouw tot het uiterste. Maar waarom sta ik dan in vredesnaam in een lift in een duur hotel naast de mysterieuze Nancy die me bijna uitkleed met haar ogen. Ik had niet mee hoeven gaan. Gewoon afleveren bij de hotelbalie en weg naar een van de pasta's van Luna. "Moet je het vrouwtje niet bellen?" zegt Nancy wat geringschattend als we op de verdieping uitstappen waar zij een kamer heeft gereserveerd. Ik zeg niets. Er broeit een spanning tussen ons. Eigenlijk al sinds ik haar voor het eerst zag op de plaats van de moord. Ik wil met haar naar bed. Ik, de altijd trouwe Irene. De stoere rechercheur Ernstige Delicten. Onverstoorbaar, een rots in de branding, sta op het punt, seks te hebben met een verdachte in een moordzaak, terwijl mijn mooie en lieve vriendin thuis op me wacht.

De kamer blijkt een suite te zijn. Nancy is duidelijk schat hemeltje rijk. "Wil je wat drinken?" zegt ze onverschillig. Ik knik en kijk toe hoe ze de minibar opent. "Wodka? Tequilla? Martini?" ze somt het op alsof ze voetbaluitslagen moet voorlezen. "Een cola light," zeg ik, "ik moet nog rijden?" Nancy haalt haar schouders op en pakt behalve het blikje cola, twee miniflesjes wodka. Ik pak het blikje aan en zie hoe Nancy de drank in een glas laat stromen. Ze neemt een slok en kijkt me dan aan. "Zo dat had ik even nodig, rechercheur..." We gaan zitten in twee enorme stoelen. "Vertel me eens, eh..." "Irene," zeg ik vlug. "Vertel me eens Irene, ben ik verdachte?" "Officieel niet," zeg ik, "nog niet ten minste, maar mijn baas verdenkt je zeker, ga maar even na, jij hebt je dode man gevonden, je hebt baat bij zijn dood en je was ongelukkig in jullie relatie." Ze kijkt me aan door het glas. "Het lijkt wel een aflevering uit Baantjer," zegt ze. Ik glimlach. "En wat denk jij? Heb ik mijn man vermoord?" Ik haal mijn schouders op. "Misschien...heb je het gedaan?" "Nee," zegt Nancy, "maar ik ben het met je baas eens, ik lijk erg verdacht..." Zwijgend drinken we verder. "Ik moet gaan," zeg ik als mijn cola is, "mijn vriendin wacht en..." We staan tegelijk op en staan tegenover elkaar. "Ach ja, je vriendin..." zegt Nancy geringschattend. En dan gebeurt het. Plotseling staan we te zoenen. Ik proef haar lipstick en voel haar armen om me heen slaan. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig?

"Vertel me eens, eh...", begin ik als we op de kamer zijn op prachtige chesterfield stoelen. "Irene," zegt Irene, we kennen nu elkaars voornamen. "Vertel me eens Irene, ben ik verdachte?" "Officieel niet," zegt Irene, met trillende stem:”nog niet ten minste, maar mijn baas verdenkt je zeker, ga maar even na, jij hebt je dode man gevonden, je hebt baat bij zijn dood en je was ongelukkig in jullie relatie." Ziek kijk haar aan door het glas. "Het lijkt wel een aflevering uit Baantjer," reageer ik koeltjes. Ik zie bij Irene eindelijk een glimlach. "En wat denk jij? Heb ik mijn man vermoord?", Irene haal haar schouders op. "Misschien...heb je het gedaan?" "Nee," zeg ik resoluut, "maar ik ben het met je baas eens, ik lijk erg verdacht..." Zwijgend drinken we verder. "Ik moet gaan," zegt Irene als haar cola is, "mijn vriendin wacht en..." We staan tegelijk op en staan bijna neus aan neus tegenover elkaar. "Ach ja, je vriendin..." zeg ik, met teleurstelling in mijn stem. En dan gebeurt het, ik duw mijn lippen op de hare. Plotseling staan we te zoenen. Ik proef haar zachte mierzoete lippen en sla mijn armen om haar heen. Ze duwt, niet echt overtuigend mij van haar af. Ik trek haar weer iets dichter bij me, ik duw zachtjes mijn tong naar binnen en onze tongen beginnen een gevecht. Een romantische tango in haar mond mijn handen speuren over haar lichaam en voelen misschien wel de meest opwindende billen ever. De lippen van deze meid zijn de lekkerste die ik ooit proefde.

Uit het niets duwt ze me toch verder van zich af, nu overtuigend ze draait zich om en loopt naar de deur, bij de deur merk ik enige twijfeling. Mar ze opent de deur en loopt weg. Ik pak mij telefoon en bel Thomas. “Nancy?”, hoor ik al Thomas opneemt. “Hi Magnum”, een lievelingsserie van mij, niet vanwege de Magnum, maar vanweg de mega sexy Juliet Higgins, meespeelde door Perdita Weeks. En aangezien Thomas netels Thomas Magnum een privé detective is. “Wat heb je uitgevonden? Al sporen die naar leiden?”, vraag ik, Thomas reageert dat er nog niet echt gek veel te vinden is, wel dat er geld gesluisd is naar een buitenlandse rekening, via tig omwegen, kwestie van tijd dat de politie die lijn ook zal vinden. “Mooi, zorg dat ze zolang mogelijk vertraagd worden. Ik heb een nieuwe klus voor je, dit heeft voorrang. Irene, je krijgt een foto. Zoek alles over haar uit. Leeftijd? Geen idee, ze is nog nat achter de oren, dus denk 20? Of 21, 22, zeker niet ouder.”, reageer ik. Thomas komt met vragen of ik ver,Iers ben op haar:”niet dat het je wat aangaat, maar ze is de onderzoekende agent, ik wil alleen weten met wie ik te maken heb. En volg die baas van der, ik wil hem uit de buurt houden.”, zeg ik, gemompel van Thomas irriteert me:”luister, je vraagt iedere gunst die je kunt, zorg dat ik hem niet tegen het lijf loop. En heeft die collega van je al meer uitgevonden over de zaken van Richard? Wat nee! Zoek harder, ik betaal je niet voor luieren! Geld speelt nu geen rol meer! Regel het!”. Geïrriteerd gooi ik op, ik app een foto die ik onopvallend had gemaakt. Ik merk dat ik inzoom en iedere centimeter van haar gezicht bekijk, “God wat ben jij verschrikkelijk mooi!”, zeg ik. Ik sta op en pak een glas whiskey.

Terwijl we staan te zoenen, slaat de twijfel weer toe. Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Dit is de verdachte die ik sta te zoenen. Voor hetzelfde geld heeft ze ijskoud opdracht gegeven aan een huurmoordenaar om haar man over hoop te laten schieten. En Luna? Ik hou van Luna, die zal me dit nooit vergeven. Ik maak me los van Nancy. Aarzelend nog, alsof ik ik me probeer te bedenken, want ze zoent heerlijk. En ze ruikt zalig. Mijn hele lichaam trilt, jezus ik ben echt verliefd. Ik moet hier weg. Ik duw haar weg en loop zonder iets te zeggen naar de deur. Buiten haal ik diep adem. Verward loop ik naar de lift. Ik ben rechercheur nota bene, Irene, vijfentwintig, samenwonend met een lieve vriendin. De lift komt vrijwel geruisloos aan, er klinkt alleen een zacht belletje. Ik open de deur en ga naar binnen. Even later daal ik af naar de Begane Grond. De lobby is vrijwel leeg. De receptionistes staan met elkaar te praten en een enkele gast loopt naar het restaurant. Langzaam loop ik naar de uitgang. Ik moet hier weg. Naar Luna. Mijn dienst zit er al lang op.

"Hé schatje, nu al thuis?" Luna staat in de keuken, waaruit heerlijke geuren komen. Ik loop naar haar toe en we kussen enige minuten. In mijn achterhoofd voel ik een schuldgevoel opborrelen. ten slotte stond ik nog niet zo lang geleden een vreemde vrouw te zoenen. "Het is anders al negen uur," zeg ik als onze lippen elkaar loslaten. "Poeh! En die keren dat je pas om twaalf, een uur thuis was...Je zegt altijd een moordonderzoek is zeker in de eerste dagen het zwaarst..." "Wat kook je?," zeg ik in een poging om van onderwerp te veranderen, niet alleen wil ik niet over Nancy praten, Halberg heeft liever niet dat we buiten het bureau over lopende zaken praten." "Penne in roomsaus," zegt Luna en laat een lepel in een pan glijden. "Blazen!" zegt ze als ik de inhoud van de dampende lepel wil afhappen. Het eten is heerlijk, Luna is een geweldige kok. Ze werkt bij een bekend restaurant, maar droomt van een eigen bistrootje. "Hoe was je dag vandaag?" vraag ik en kijk toe hoe ze het eten op tafel zet. "Gewoon," zegt Luna, "Martin speelde weer de grote chef, je kent het wel, de kunstenaar was weer eens uit zijn hum." Martin is haar baas, chef-kok en behept met een enorm ego. Zijn restaurant heeft ooit een Michelin ster gehaald en het verlies daarvan doet nog altijd zeer. "Maak jij de wijn open?" vraagt Luna.

In bed duwt Luna haar koude voeten tegen mijn warme lichaam. Ik huiver. "Hoe kom je toch zo koud bij je benen?" "Genetisch bepaald," grinnikt ze, "mijn moeder had er ook last van." We knuffelen en weer voel ik mijn schuldgevoel opkomen als we beginnen te vrijen. Zou ze iets aan me merken? De lippen van Luna sabbelen aan mijn linkerborst. Ze bijt speels in mijn tepel en haar vingers kneden de rechter. Langzaam kus ik haar borsten, trek dan een spoor van speeksel over haar buik en navel en daal af naar haar vulva. Haar geschoren vagina glanst van het voorvocht. Ik bevochtig haar schaamlippen met mijn tong en sabbel op haar gegroeide clitje. Boven me hoor ik mijn vrouw zachtjes kreunen.

Lekker, moet ik voor die bitch een dwaalspoor leggen, Richard bepaalde me vorstelijk om die bitch van hem te schaduwen, van haar verdiende ik nog wat extra om hem te volgen, beiden wisten niet van elkaar dat ik de andere schaduwde. Maar goed einde Richard einde geldstroom. Nu moet ik dus zorgend dat de politie op een dwaalspoor eindigt, intussen moet ik Irene, lekker dan, geen achternaam, een slecht genomen foto en geen adres, simpel klusje toch? En ook nog een de moord op Richard onderzoeken en dat wordt de lastigste klus, want die gozer van moordzaken is geen hoogvlieger, maar hem voor de voeten lopen wil je ook niet, mengen in de zaken van Richard al evenmin, met zaken met maffia achtige praktijken is nou niet bepaald mijn droom job!

De volgende morgen ben ik dankzij de vrijbeurt met Luna voorlopig genezen van mijn verliefdheid. Althans ik probeer Nancy alleen nog te zien als mogelijke verdachte, niet als potentiële bedpartner. We vergaderen. Halberg geeft een overzicht van de laatste ontwikkelingen. Het sporenonderzoek heeft niets opgeleverd, evenmin als de autopsie. Behalve de twee kogels had de pathaloog-anatoom niets bijzonders gevonden. "De OvJ wil voorlopig dat de weduwe mt rust laten," besluit Halberg zijn exposé. De OvJ of Officier van Justitie is De Graaff-Wellinga, een jurist vol ambitie die liever niet zijn handen en zijn carrière brandt aan dure dames uit de hoogste kringen met relaties in het Openbaar Ministerie. "Dus geen huiszoekingen of verhoren. We hebben voorlopig geen aanleiding om Nancy van der Laan door te zagen...Maar voor mij blijft ze onze voornaamste verdachte..." Hij sluit de vergaderingen en wenkt mij. "Jij bent lesbisch," zegt hij alsof hij constateert dat ik postzegels verzamel of van speelfilm hou. "Klopt," zeg ik toch maar. "Die Nancy is ook lesbisch," zegt Halberg, "doe me een lol en ga eens rondvragen in die nachtclub waar ze volgens haar alibi zou zijn geweest. Misschien dat een van die potten iets meer weet." Ik slik het laagdunkende 'potten' door. Halberg is ver in de vijftig en tamelijk ouderwets. "OK Baas," zeg ik.

Club Sappho bevind zich in Zuid. Een discrete ingang en nergens lichtreclames of zelfs een bordje. Ik klop op de eikenhouten deur onder het huisnummer. Alsof ik een geheime club in wel, zonder de toegangscode. Het duurt even voordat de deur opengaat. Ik toon mijn legitimatie en zeg dat ik de eigenaresse wil spreken. De platinablonde vrouw in leren broek en zijde witte bloes die open heeft gedaan, kijkt me geamuseerd aan. "Mevrouw de Waal is in haar huis en slaapt." "Iemand anders?" vraag ik onverstoorbaar. Ze schudt haar hoofd over zoveel onbegrip en laat me binnen. Het interieur is marmer en verguld metaal, alles glanst en blinkt. Achter de bar die in het midden in een rondje loopt staat een meisje van een jaar achttien glazen te poetsen. Op een van barkrukken zit een roodharige krullenkop die me geïnteresseerd aankijkt. "Ik haal Saskia even," zegt de platinablonde, dat is de assistent-manager. Ik knik en ga op één van de krukken zitten. Al snel komt de roodharige dichterbij. "Ben jij een smeris?" Ik knik. Ze kijkt even geheimzinnig om zich heen. "Hoeveel betalen jullie voor informatie over die moord?"

Tijdens het eten zie ik de hele tijd een opwindende blik in de ogen van Irene. Ze is geil, dat valt duidelijk af te lezen aan haar. Eenmaal in bed geeft Irene een gilletje als ik mijn koude voeten tegen haar lichaam druk. Ik maak het goed door mijn lippen rond haar harde tepel te plooien en met mijn hand streel ik tussen haar benen. Ik blijk gelijk te hebben, ze is inderdaad serieus nat tussen haar benen. Irene neemt zoals gewoonlijk het heft in handen en daalt al zoenend en likkend af tot bij mijn geschoren poesje. Ze zuigt aan mijn clitoris en haar vingers verdwijnen tussen mijn schaamlipjes. Irene is op dreef, meer dan anders heb ik het gevoel en ik kan alleen maar kreunend genieten van wat mijn bloedmooie vriendin met me doet. Ik raak volledig in trance door dit liefdesspel en voor ik het goed en wel besef kom ik spuitend klaar over mijn schatje haar gezicht. Ze kruipt weer omhoog en laat me haar gezicht schoonlikken. Haar hoofd laat ze rusten op mijn boezem en hoe lang het geduurd heeft, weet ik niet, maar op een gegeven moment liggen we beide te snurken in elkaars armen.

Als ik wakker word, is Irene nergens te bespeuren. Het is niet de eerste keer dat ze zonder zoentje vertrekt als ze met een nieuwe zaak bezig is. Ik moet pas deze middag beginnen met werken en scroll wat op mijn telefoon tot ik een mail zie binnenkomen. Door het slechte contact met mijn baas de laatste tijd heb ik mijn CV op een interim site gezet, in de hoop misschien elders een betere baan te vinden waar ze mijn kwaliteiten wel weten te appreciëren. Ik open het mailtje en lees het ingezonden bericht.

"Beste juffrouw Swaegers
Ik heb uw CV online gevonden en denk dat ik u goed zou kunnen gebruiken als privé kokkin.
Door omstandigheden is mijn woning momenteel ontoegankelijk en bijgevolg heeft mijn huidige kok ontslag genomen.
Ik zal ongetwijfeld spoedig weer naar huis kunnen en wou weten of u interesse zou hebben om de rol van mijn vorige personal chef over te nemen?
Wat uw takenpakket precies zal inhouden, kunnen we nog allemaal bespreken, alsook het loon. Al ben ik er zeker van dat u bij mij meer zult verdienen dan in eender welk ander restaurant.
Moest u interesse hebben, stuur dan gerust een mail terug en dan zou ik u graag vandaag om 18u ontmoeten in mijn hotelkamer voor een gesprek. Het exacte adres stuur ik u nog door als u akkoord gaat.
Met vriendelijke groeten,
Nancy Ruygbroec"

Eens praten kan nooit kwaad natuurlijk, mijn shift eindigt om 17u, dus ik hoef niet eens aan Martin uit te leggen waar ik heen ga. Als de voorwaarden echt zo mooi zijn als mevrouw Ruygbroec het laat blijken, kan ik misschien eindelijk weg bij Martin die doet alsof hij de kunst van het koken heeft uitgevonden. Ik stuur een bevestigingsmail terug en krijg niet veel later een reactie met het adres van het hotel en het kamernummer of zeg maar liever het nummer van de suite. Ik besluit alvast alles klaar te leggen en mee te nemen naar mijn werk zodat ik n,a mijn shift meteen kan vertrekken naar het sollicitatiegesprek.

De politie is altijd blij met tips. Zonder tips komen we vaak niet ver met een zaak. Nu zijn er verschillende tipgevers. Het merendeel en dat zijn de gezagstrouwe burgers doen het graag en gratis, omdat ze de politie willen helpen om de 'bad guys (and girls) te pakken. Een aantal tipt om wraak te nemen of iemand verdacht te maken die ze niet mogen en een deel wil geld zien. De roodharige behoort duidelijk tot de derde categorie. Nu is het aan de officier om beloningen vast te stellen voor de gouden tip. En vaak doen we dat pas als de zaak hopeloos vast loopt. Maar ik weet dat Halberg een potje heeft voor dit soort tipgevers. "Niets" zeg ik, "ja, onze eeuwige dankbaarheid." "Daar brandt de kachel niet van," zegt de roodharige snibbig, "zit je niet achter die arrogante trut aan, die Nancy?" "Misschien," zeg ik. "Dat rotwijf heeft me gisteren ontslagen. Ik was haar privé-kokkin, maar omdat mevrouw nu in een hotel woont, ben ik niet meer nodig." Oh, dus toch wraak, hoed je voor wraakzuchtige vrouwen, dat zijn furies uit de hel. "Ik kom hier solliciteren," zegt de roodharige, "ik wacht ook op die Saskia, ze hebben altijd iemand nodig in de keuken...maar goed, geen geld dus." Ik knik. Vertrouwelijk schuift ze iets dichterbij. "Nancy is een goedkope hoer," zegt ze, "ze flirt en neukt met iedereen, mannen en vrouwen. Een week geleden had ze die detective weer over de vloer. Wat ze niet weet is dat ik vanuit de keuken alles kan horen. De intercom die ze heeft installeren werkt twee kanten op en ze is a-technisch, dus ze vergeet dat kreng steeds uit te schakelen en toen kon ik horen dat ze tegen Thomas zei..." "Thomas?" vraag ik. "Ja, zo heet die detective. Ze noemt hem altijd Magnum, je weet wel van de tv, met die snor. Ze zei "het moet lijken op een beroving..."' Ze kijkt me triomfantelijk aan. "Nou is dat geen gouden tip?" Ik knik. "Ik zal zien wat ik voor je doen kan...hoe kan ik je bereiken?" De roodharige pakt een bierviltje en een pen en kalkt een telefoonnummer er op. "Me mobiel..."