Door: Johan en Suzan
Datum: 28-04-2026 | Cijfer: 9.2 | Gelezen: 1821
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 11
Trefwoord(en): Beestachtig,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 11
Trefwoord(en): Beestachtig,
Verhaal 1 – De eenzame weduwe in het oude boerderijtje aan de rand van het bos (Zuid-Limburg, herfst)
In een klein, verweerd boerderijtje net buiten Vaals, waar de mist ’s ochtends tussen de kale bomen hangt en de bladeren nat en zwaar op de grond liggen, woonde al dertig jaar weduwe Greta. Ze was zevenenzeventig, klein en mollig, met zachte, hangende borsten die ze nooit meer in een bh deed omdat er toch niemand keek. Haar man was al lang dood – een hartaanval tijdens het hooien – en sindsdien was het huis stil. Te stil. Haar kinderen kwamen één keer per jaar met kerst, verder was er alleen de wind die door de kieren floot en de geur van koffie en oud hout.
Maar Greta had een geheim. Een piepklein, bruin chihuahuaatje dat ze “Lulu” noemde. Lulu woog nog geen twee kilo, had grote bolle ogen en een tong die nooit leek te stoppen met likken. Iedereen dacht dat Greta hem had omdat ze bang was voor inbrekers en een klein hondje zo lekker op schoot lag. Maar dat was niet de echte reden.
Elke ochtend, als de mist nog laag hing, trok Greta haar oude, versleten ochtendjas uit. Ze ging naakt op de brede, houten keukentafel zitten, benen wijd gespreid, haar dikke, grijze schaamlippen al vochtig van verwachting. Lulu sprong meteen op de stoel, toen op de tafel, en begon. Eerst likte hij haar enkels, toen haar knieën, en daarna kroop hij tussen haar dijen. Zijn kleine, warme tongetje gleed over de binnenkant van haar dijen, steeds hoger, tot hij de zachte, rimpelige huid van haar kut bereikte. Greta kreunde laag en lang, haar handen grepen de rand van de tafel vast. Lulu’s tongetje was klein maar razendsnel. Hij likte haar clitoris in korte, natte halen, duwde tussen haar schaamlippen en likte het dikke, witte vocht dat er al uit kwam. Soms duwde Greta haar heupen naar voren zodat zijn neusje precies tegen haar anus drukte en zijn tong daar ook naar binnen kon glippen.
“Ja, klein mannetje… lik oma’s vieze gaatjes…” fluisterde ze hees. Haar borsten hingen zwaar naar beneden, tepels hard van de kou en de lust. Ze pakte Lulu’s kopje vast en duwde hem dieper. Het hondje jankte zachtjes van opwinding, zijn kleine staartje trilde. Greta’s kut werd steeds natter, het sap droop over de oude houten tafel. Ze liet Lulu urenlang likken terwijl ze zelf met twee vingers in haar eigen anus speelde.
Pas als ze drie, soms vier keer was klaargekomen – schokkend, kreunend, met haar grijze haren plakkend aan haar bezwete voorhoofd – tilde ze het hondje op en liet ze hem in haar warme, natte kut glijden. Lulu was zo klein dat hij er helemaal in paste. Zijn pootjes krabbelden tegen haar dijen, maar hij bleef stil liggen terwijl Greta langzaam op en neer bewoog, haar kut om hem heen knijpend. Het gevoel van dat warme, levende beestje diep in haar was genoeg om haar nog een keer te laten spuiten, recht over de tafel.
’s Avonds, bij de houtkachel, lag Lulu weer op haar schoot. Iedereen dacht dat ze gewoon een lieve oude dame was met een schattig hondje. Maar de echte reden was dat Lulu haar kut en haar anus beter likte dan haar man ooit had gedaan, en dat hij klein genoeg was om helemaal in haar te verdwijnen zonder dat iemand het ooit zou merken.
Verhaal 2 – De chique gepensioneerde dame in het penthouse aan de Maas (Maastricht, winter)
Op de hoogste verdieping van een modern penthouse aan de Maas, met uitzicht over de rivier en de lichten van de stad die ’s avonds twinkelden als diamanten, woonde mevrouw Eleonore van der Linden. Ze was vierentachtig, lang en slank, met zilvergrijs haar in een perfecte knot en altijd rode lippenstift op. Haar man was bankier geweest, gestorven aan een beroerte in zijn eigen kantoor. Eleonore had geld zat, maar geen liefde. Geen aanraking. Geen tong tussen haar benen.
Ze had een piepklein wit maltezerhondje dat “Prinsesje” heette. Iedereen in de dure flat zei: “Ach, wat schattig, zo’n klein hondje voor zo’n elegante dame.” Ze wisten niet dat Prinsesje elke avond om precies negen uur op de witte designbank werd getild terwijl Eleonore naakt in haar zijden ochtendjas zat, benen wijd over de armleuningen.
De kamer rook naar dure parfum en verse koffie. De verwarming stond hoog. Eleonore spreidde haar dunne, maar nog steeds mooie benen en liet Prinsesje haar werk doen. Het hondje had een klein, roze tongetje dat zo snel bewoog dat het bijna trilde. Het likte eerst haar gladgeschoren schaamlippen – Eleonore liet zich elke maand waxen in een privékliniek – en drong toen diep tussen de plooien. Ze kreunde zacht en beschaafd, maar haar vingers knepen hard in de bank. “Lekker, mijn prinsesje… lik oma’s oude kutje helemaal schoon…”
Prinsesje was zo klein dat ze makkelijk tussen Eleonores billen kon kruipen. Terwijl het hondje haar anus likte in snelle, natte cirkeltjes, duwde Eleonore twee vingers in haar eigen kut en vingerde zichzelf langzaam, diep, tot het sap over de witte bank droop. Ze hield van het contrast: haar dure, perfecte interieur en dat kleine, vieze hondje dat haar meest intieme plekken schoonlikte. Soms tilde ze Prinsesje op en duwde het hondje met de kop vooruit haar kut in.
Het diertje paste er makkelijk in, warm en spartelend. Eleonore kneep haar kutspieren samen en liet Prinsesje daar even zitten terwijl ze zelf met haar duim over haar clitoris wreef. Het orgasme kwam dan altijd als een stille explosie: ze beet op haar lip, haar lichaam schokte elegant, en een dun straaltje vocht spoot over de neus van het hondje.
Daarna waste ze Prinsesje liefdevol in de marmeren wasbak, droogde haar af met een warme handdoek en legde haar in het designmandje naast het kingsize bed. Buiten viel de sneeuw zachtjes op de Maas. Niemand in de hele flat wist dat de keurige mevrouw van der Linden elke avond een levend, likkend seksspeeltje tussen haar benen had. En dat ze daarom nooit een grotere hond wilde. Grotere honden waren te opvallend. Te groot. Te… zichtbaar.
Verhaal 3 – De excentrieke kunstenares in het oude strandhuisje aan de Noordzeekust (Zeeland, lente)
In een vervallen maar romantisch strandhuisje aan de Zeeuwse kust, waar de wind altijd door de rieten daken floot en de zee ’s nachts tegen de palen sloeg, woonde kunstenares Josephine. Ze was negenenzeventig, klein, mager, met wilde grijze krullen en altijd verf op haar vingers. Haar man was jaren geleden verdronken tijdens een zeiltocht; sindsdien schilderde ze alleen nog naakte vrouwen en kleine hondjes. Ze had een piepklein jack-russell-terriërteefje dat “Muisje” heette – nog geen drie kilo, met een tong die nooit moe werd.
Overdag schilderde Josephine in haar atelier, naakt onder een oud overhemd, terwijl Muisje aan haar voeten lag. Maar zodra de zon onderging en de zee rood kleurde, werd het serieus.
Josephine ging op de oude, versleten chaise longue liggen, benen wijd over de armleuningen, haar grijze schaamhaar nat van de zeelucht en haar eigen vocht. Muisje sprong meteen tussen haar dijen. Het hondje likte met een gulzigheid die Josephine altijd weer verbaasde. Eerst de binnenkant van haar dijen, dan de dikke, gerimpelde schaamlippen, en daarna recht op haar clitoris. Josephine kreunde hard en ongegeneerd, haar stem vermengd met het geluid van de golven. Ze pakte haar borsten vast – klein en hangend maar nog steeds gevoelig – en kneep in haar tepels terwijl Muisje haar kut helemaal schoonlikte.
Soms draaide ze zich om, kont omhoog, en liet Muisje haar anus likken terwijl ze zelf met een oude, dikke verfkwast in haar kut stootte. Het hondje was zo klein dat Josephine haar makkelijk kon optillen en met de kont naar beneden in haar eigen kut kon laten zakken. Muisje spartelde even, maar bleef dan stil liggen, warm en levend diep in haar. Josephine bewoog langzaam, haar kutspieren knedend om het hondje heen, tot ze klaarkwam met een schreeuw die over het strand galmde. Het sap spoot eruit, over Muisjes ruggetje, en de hond likte alles meteen weer op.
’s Nachts sliep Muisje tussen Josephines benen, neus tegen haar kut gedrukt, klaar voor het volgende likfestijn zodra ze wakker werd. De buren dachten dat Josephine gewoon een excentrieke oude kunstenares was die van kleine hondjes hield omdat ze zo lekker in haar atelier rondrenden. Ze wisten niet dat Muisje elke dag minstens drie keer diep in haar kut zat, haar likte tot ze huilde van genot, en dat Josephine daarom nooit een grote hond wilde. Grote honden blaften te hard. Grote honden waren te zichtbaar. Kleine hondjes… die pasten perfect. En ze likten precies waar het nodig was.
Drie vrouwen. Drie verschillende levens. Drie verschillende kleine hondjes.
Maar één en dezelfde reden: omdat die kleine, warme, likkende tongetjes het enige waren dat hun oude, eenzame kutjes nog elke dag lieten spuiten van puur, vies, heerlijk genot. En niemand die het ooit zou weten.
In een klein, verweerd boerderijtje net buiten Vaals, waar de mist ’s ochtends tussen de kale bomen hangt en de bladeren nat en zwaar op de grond liggen, woonde al dertig jaar weduwe Greta. Ze was zevenenzeventig, klein en mollig, met zachte, hangende borsten die ze nooit meer in een bh deed omdat er toch niemand keek. Haar man was al lang dood – een hartaanval tijdens het hooien – en sindsdien was het huis stil. Te stil. Haar kinderen kwamen één keer per jaar met kerst, verder was er alleen de wind die door de kieren floot en de geur van koffie en oud hout.
Maar Greta had een geheim. Een piepklein, bruin chihuahuaatje dat ze “Lulu” noemde. Lulu woog nog geen twee kilo, had grote bolle ogen en een tong die nooit leek te stoppen met likken. Iedereen dacht dat Greta hem had omdat ze bang was voor inbrekers en een klein hondje zo lekker op schoot lag. Maar dat was niet de echte reden.
Elke ochtend, als de mist nog laag hing, trok Greta haar oude, versleten ochtendjas uit. Ze ging naakt op de brede, houten keukentafel zitten, benen wijd gespreid, haar dikke, grijze schaamlippen al vochtig van verwachting. Lulu sprong meteen op de stoel, toen op de tafel, en begon. Eerst likte hij haar enkels, toen haar knieën, en daarna kroop hij tussen haar dijen. Zijn kleine, warme tongetje gleed over de binnenkant van haar dijen, steeds hoger, tot hij de zachte, rimpelige huid van haar kut bereikte. Greta kreunde laag en lang, haar handen grepen de rand van de tafel vast. Lulu’s tongetje was klein maar razendsnel. Hij likte haar clitoris in korte, natte halen, duwde tussen haar schaamlippen en likte het dikke, witte vocht dat er al uit kwam. Soms duwde Greta haar heupen naar voren zodat zijn neusje precies tegen haar anus drukte en zijn tong daar ook naar binnen kon glippen.
“Ja, klein mannetje… lik oma’s vieze gaatjes…” fluisterde ze hees. Haar borsten hingen zwaar naar beneden, tepels hard van de kou en de lust. Ze pakte Lulu’s kopje vast en duwde hem dieper. Het hondje jankte zachtjes van opwinding, zijn kleine staartje trilde. Greta’s kut werd steeds natter, het sap droop over de oude houten tafel. Ze liet Lulu urenlang likken terwijl ze zelf met twee vingers in haar eigen anus speelde.
Pas als ze drie, soms vier keer was klaargekomen – schokkend, kreunend, met haar grijze haren plakkend aan haar bezwete voorhoofd – tilde ze het hondje op en liet ze hem in haar warme, natte kut glijden. Lulu was zo klein dat hij er helemaal in paste. Zijn pootjes krabbelden tegen haar dijen, maar hij bleef stil liggen terwijl Greta langzaam op en neer bewoog, haar kut om hem heen knijpend. Het gevoel van dat warme, levende beestje diep in haar was genoeg om haar nog een keer te laten spuiten, recht over de tafel.
’s Avonds, bij de houtkachel, lag Lulu weer op haar schoot. Iedereen dacht dat ze gewoon een lieve oude dame was met een schattig hondje. Maar de echte reden was dat Lulu haar kut en haar anus beter likte dan haar man ooit had gedaan, en dat hij klein genoeg was om helemaal in haar te verdwijnen zonder dat iemand het ooit zou merken.
Verhaal 2 – De chique gepensioneerde dame in het penthouse aan de Maas (Maastricht, winter)
Op de hoogste verdieping van een modern penthouse aan de Maas, met uitzicht over de rivier en de lichten van de stad die ’s avonds twinkelden als diamanten, woonde mevrouw Eleonore van der Linden. Ze was vierentachtig, lang en slank, met zilvergrijs haar in een perfecte knot en altijd rode lippenstift op. Haar man was bankier geweest, gestorven aan een beroerte in zijn eigen kantoor. Eleonore had geld zat, maar geen liefde. Geen aanraking. Geen tong tussen haar benen.
Ze had een piepklein wit maltezerhondje dat “Prinsesje” heette. Iedereen in de dure flat zei: “Ach, wat schattig, zo’n klein hondje voor zo’n elegante dame.” Ze wisten niet dat Prinsesje elke avond om precies negen uur op de witte designbank werd getild terwijl Eleonore naakt in haar zijden ochtendjas zat, benen wijd over de armleuningen.
De kamer rook naar dure parfum en verse koffie. De verwarming stond hoog. Eleonore spreidde haar dunne, maar nog steeds mooie benen en liet Prinsesje haar werk doen. Het hondje had een klein, roze tongetje dat zo snel bewoog dat het bijna trilde. Het likte eerst haar gladgeschoren schaamlippen – Eleonore liet zich elke maand waxen in een privékliniek – en drong toen diep tussen de plooien. Ze kreunde zacht en beschaafd, maar haar vingers knepen hard in de bank. “Lekker, mijn prinsesje… lik oma’s oude kutje helemaal schoon…”
Prinsesje was zo klein dat ze makkelijk tussen Eleonores billen kon kruipen. Terwijl het hondje haar anus likte in snelle, natte cirkeltjes, duwde Eleonore twee vingers in haar eigen kut en vingerde zichzelf langzaam, diep, tot het sap over de witte bank droop. Ze hield van het contrast: haar dure, perfecte interieur en dat kleine, vieze hondje dat haar meest intieme plekken schoonlikte. Soms tilde ze Prinsesje op en duwde het hondje met de kop vooruit haar kut in.
Het diertje paste er makkelijk in, warm en spartelend. Eleonore kneep haar kutspieren samen en liet Prinsesje daar even zitten terwijl ze zelf met haar duim over haar clitoris wreef. Het orgasme kwam dan altijd als een stille explosie: ze beet op haar lip, haar lichaam schokte elegant, en een dun straaltje vocht spoot over de neus van het hondje.
Daarna waste ze Prinsesje liefdevol in de marmeren wasbak, droogde haar af met een warme handdoek en legde haar in het designmandje naast het kingsize bed. Buiten viel de sneeuw zachtjes op de Maas. Niemand in de hele flat wist dat de keurige mevrouw van der Linden elke avond een levend, likkend seksspeeltje tussen haar benen had. En dat ze daarom nooit een grotere hond wilde. Grotere honden waren te opvallend. Te groot. Te… zichtbaar.
Verhaal 3 – De excentrieke kunstenares in het oude strandhuisje aan de Noordzeekust (Zeeland, lente)
In een vervallen maar romantisch strandhuisje aan de Zeeuwse kust, waar de wind altijd door de rieten daken floot en de zee ’s nachts tegen de palen sloeg, woonde kunstenares Josephine. Ze was negenenzeventig, klein, mager, met wilde grijze krullen en altijd verf op haar vingers. Haar man was jaren geleden verdronken tijdens een zeiltocht; sindsdien schilderde ze alleen nog naakte vrouwen en kleine hondjes. Ze had een piepklein jack-russell-terriërteefje dat “Muisje” heette – nog geen drie kilo, met een tong die nooit moe werd.
Overdag schilderde Josephine in haar atelier, naakt onder een oud overhemd, terwijl Muisje aan haar voeten lag. Maar zodra de zon onderging en de zee rood kleurde, werd het serieus.
Josephine ging op de oude, versleten chaise longue liggen, benen wijd over de armleuningen, haar grijze schaamhaar nat van de zeelucht en haar eigen vocht. Muisje sprong meteen tussen haar dijen. Het hondje likte met een gulzigheid die Josephine altijd weer verbaasde. Eerst de binnenkant van haar dijen, dan de dikke, gerimpelde schaamlippen, en daarna recht op haar clitoris. Josephine kreunde hard en ongegeneerd, haar stem vermengd met het geluid van de golven. Ze pakte haar borsten vast – klein en hangend maar nog steeds gevoelig – en kneep in haar tepels terwijl Muisje haar kut helemaal schoonlikte.
Soms draaide ze zich om, kont omhoog, en liet Muisje haar anus likken terwijl ze zelf met een oude, dikke verfkwast in haar kut stootte. Het hondje was zo klein dat Josephine haar makkelijk kon optillen en met de kont naar beneden in haar eigen kut kon laten zakken. Muisje spartelde even, maar bleef dan stil liggen, warm en levend diep in haar. Josephine bewoog langzaam, haar kutspieren knedend om het hondje heen, tot ze klaarkwam met een schreeuw die over het strand galmde. Het sap spoot eruit, over Muisjes ruggetje, en de hond likte alles meteen weer op.
’s Nachts sliep Muisje tussen Josephines benen, neus tegen haar kut gedrukt, klaar voor het volgende likfestijn zodra ze wakker werd. De buren dachten dat Josephine gewoon een excentrieke oude kunstenares was die van kleine hondjes hield omdat ze zo lekker in haar atelier rondrenden. Ze wisten niet dat Muisje elke dag minstens drie keer diep in haar kut zat, haar likte tot ze huilde van genot, en dat Josephine daarom nooit een grote hond wilde. Grote honden blaften te hard. Grote honden waren te zichtbaar. Kleine hondjes… die pasten perfect. En ze likten precies waar het nodig was.
Drie vrouwen. Drie verschillende levens. Drie verschillende kleine hondjes.
Maar één en dezelfde reden: omdat die kleine, warme, likkende tongetjes het enige waren dat hun oude, eenzame kutjes nog elke dag lieten spuiten van puur, vies, heerlijk genot. En niemand die het ooit zou weten.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben MissAbuse, 33 jaar. Benieuwd wat gebeurt zonder grenzen? Op mijn prive pagina ontdekken we samen verleiding, nieuwsgierigheid en loslaten van controle...Trefwoord(en): Beestachtig, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Fanti (43)
Beertje_po (36)
Dilatorrr (36)