Door: Johan en Suzan
Datum: 31-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 636
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 57
Trefwoord(en): Beestachtig, Gay, Jong En Oud, Priester,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 57
Trefwoord(en): Beestachtig, Gay, Jong En Oud, Priester,
De sacristie van de oude Sint-Jozefkerk was stil na de avondmis. Alleen een paar kaarsen brandden nog op de tafel bij het raam. Het rook er naar wierook, oude hout en een vleugje zweet. Pater Marcus, 67 jaar, zat achterover in de brede eikenhouten stoel. Zijn zwarte soutane hing open tot aan zijn middel.
Hij was een stevige man: brede schouders van jaren tuinieren, een borst vol grijs borsthaar en een buik die getuigde van goede maaltijden. Zijn gezicht had diepe rimpels, maar zijn ogen stonden nog scherp.
Op zijn schoot zat Edwin, de 17-jarige koorknaap. Hij was slank, glad en een beetje verlegen, met blond haar dat over zijn voorhoofd viel. Zijn witte koorknaaphemd was omhoog geschoven tot aan zijn borst. Zijn benen lagen gespreid over die van de priester. Ze hadden dit al een paar weken in stilte opgebouwd: lange blikken tijdens de repetities, een hand die iets te lang op een schouder bleef liggen, gefluisterde biechten die steeds persoonlijker werden.
Marcus liet zijn grote, ruwe hand over Edwins rug glijden. “Weet je zeker dat je dit wilt, jongen?” vroeg hij zacht, zijn stem laag en een beetje hees. “Dit is geen spelletje. Als we dit doen, kunnen we niet meer terug.”
Edwin knikte, zijn wangen rood. “Ja, pater. Ik… ik denk er al weken aan. Elke keer als ik u zie…”
Marcus gromde zacht, diep uit zijn keel. Hij trok Edwin dichter tegen zich aan. Zijn dikke, harde lul – groot en zwaar, met een dikke eikel en een schacht bedekt met grijze haren – lag tussen hen in, tegen Edwins buik. De jongen voelde de warmte en de dikte. Marcus had hem al eerder met zijn vingers voorbereid, geduldig en voorzichtig, met glijmiddel uit het kastje in de sacristie.
Langzaam liet hij Edwin zakken. De jongen hapte naar adem toen de brede eikel tegen zijn strakke opening drukte en langzaam naar binnen gleed. Het brandde een beetje, maar Edwin duwde zelf naar beneden, beet op zijn lip. Centimeter voor centimeter verdween de dikke staart van de priester in hem.
“Rustig… adem,” fluisterde Marcus. Hij hield Edwin stevig vast bij zijn heupen, maar dwong niets. Toen hij helemaal in hem zat, bleef hij even stil zitten. Edwin voelde hoe vol hij was, hoe de lul van de priester diep in hem pulseerde. Hun ademhaling was het enige geluid in de ruimte.
Marcus begon langzaam te bewegen, kleine stootjes omhoog. Zijn grote, harige ballen lagen zwaar tegen Edwins billen. Elke beweging was beheerst, maar diep. “Je voelt zo goed,” mompelde hij tegen Edwins nek. “Strak en warm… alsof je voor mij gemaakt bent.”
Edwin kreunde zacht, zijn handen grepen de soutane van de priester vast. Hij leunde voorover, zijn voorhoofd tegen de schouder van Marcus. De priester kuste zijn hals, zijn baard schuurde licht over de gladde huid. Langzaam werd het ritme sneller. Het zachte, natte geluid van huid op huid vulde de sacristie. Edwin’s eigen jonge pik, hard en nat aan de top, wreef ritmisch over de harige buik van Marcus.
“Pater… het voelt… zo diep,” hijgde Edwin.
Marcus gromde weer, lager nu. Zijn handen knepen iets harder in de smalle heupen. Hij tilde Edwin een stukje op en liet hem weer zakken, steeds in een gelijkmatig ritme. Zweet parelde op zijn grijze borsthaar. Hij voelde hoe Edwins spieren rond hem knepen, hoe de jongen steeds meer ontspande en genoot.
Ze bleven lange tijd zo zitten. Marcus neukte hem traag en diep, genietend van elke seconde. Soms stopte hij helemaal, liet Edwin alleen maar op hem zitten, vol, terwijl hij de jongen kuste – eerst teder, toen hongeriger. Hun tongen gleden over elkaar. Edwin begon zelf te bewegen, op en neer, steeds iets brutaler.
Na een tijdje tilde Marcus hem op, nog steeds in hem, en droeg hem naar de brede houten bank tegen de muur. Hij legde Edwin op zijn rug, duwde zijn benen omhoog en naar buiten. In het kaarslicht zag hij hoe zijn dikke lul in en uit het inmiddels rood geworden, glimmende gaatje gleed. Edwin kreunde harder nu, zijn ogen half dicht.
“Ja… zo,” fluisterde Marcus. Hij leunde over hem heen, zijn harige borst tegen Edwins gladde bovenlijf. Het ritme werd intenser. Diepe, stevige stoten die de bank lieten kraken. Edwins handen gleden over de rug van de priester, voelden de spieren onder de soutane.
“Ik… ik kom bijna,” hijgde Edwin.
“Doe maar, jongen. Laat maar zien,” gromde Marcus.
Edwin schokte, zijn jonge pik spoot warme stralen over zijn eigen buik en borst. Zijn binnenste kneep hard rond de dikke lul van de priester. Marcus gromde diep, laag en lang, toen hij het voelde. Hij stootte nog een paar keer door, toen duwde hij zich helemaal naar binnen. Zijn zware ballen trokken zich samen en hij kwam met een diepe, brommende kreun. Warm, dik zaad vulde Edwin in lange, krachtige golven. Marcus bleef bewegen terwijl hij klaarkwam, pompte alles zo diep mogelijk naar binnen.
Ze bleven even liggen, hijgend. Marcus trok zich niet meteen terug. Hij kuste Edwin zacht op zijn voorhoofd, zijn wangen, zijn mond. “Gaat het?” vroeg hij bezorgd.
Edwin knikte, een beetje dizzy. “Ja… het was… beter dan ik had durven dromen.”
Marcus glimlachte en streelde zijn haar. Maar hij was nog niet klaar. Na een paar minuten trok hij zich langzaam terug. Een dun straaltje zaad liep uit Edwins gat. De priester veegde het voorzichtig op met zijn vingers en bracht ze naar Edwins mond. De jongen likte ze schoon zonder te aarzelen.
Daarna draaide Marcus hem om, op zijn knieën op de bank. Hij ging achter hem staan en gleed opnieuw naar binnen, deze keer makkelijker. Hij neukte hem rustiger nu, met lange halen, terwijl hij Edwins rug streelde en in zijn oor fluisterde hoe mooi hij was, hoe goed hij voelde, hoezeer hij dit al maanden gewild had.
Ze deden het nog twee keer die nacht. Een keer tegen de biechtstoel, staand, met Edwins been omhoog. Een keer weer op schoot, langzaam en intiem, terwijl ze elkaar aankeken. Elke keer kwam Marcus diep in hem klaar, met diezelfde diepe, grommende kreun. Tegen de tijd dat de kerkklok vier uur sloeg, lag Edwin uitgeput maar tevreden tegen de brede, harige borst van de priester. Zijn gat voelde warm en vol, een beetje gevoelig, maar prettig.
Marcus streelde zijn rug. “Dit blijft tussen ons,” zei hij zacht. “Maar het hoeft niet de laatste keer te zijn. Als je wilt… kunnen we dit vaker doen. Voorzichtig. Veiliger.”
Edwin knikte en kroop dichter tegen hem aan. “Ik wil dit, pater. Met u.”
Buiten begon het langzaam licht te worden. In de kerk was alles weer stil, op het zachte ademhalen van de twee mannen na. De zonde was begaan, maar op dat moment voelde het vooral als iets menselijks, iets echts.
De sacristie was nog steeds warm en schemerig. De kaarsen waren lager gebrand en wierpen lange schaduwen over de houten vloer. Edwin lag uitgeput op zijn rug op de brede bank, zijn benen nog een beetje gespreid. Zijn lichaam glom van zweet, zijn borst ging snel op en neer. Tussen zijn benen voelde hij een warm, plakkerig gevoel – het zaad van pater Marcus dat langzaam uit zijn gevoelige, rood geworden sterretje liep.
Marcus zat naast hem, nog na hijgend. Zijn dikke, harige lul lag halfhard tegen zijn dij, glimmend van hun sappen. Hij streelde zacht over Edwins buik en glimlachte vermoeid. “Je hebt het goed gedaan, jongen,” mompelde hij. “Heel goed.”
Op dat moment hoorden ze het zachte tikken van nagels op de stenen vloer. Brutus, de grote, zwarte labrador van de priester, kwam de sacristie binnen. Hij was al jaren de trouwe hond van Marcus, een rustige, vriendelijke reu die vaak in de pastorie rondliep. Brutus snuffelde even aan de lucht, zijn staart kwispelend, en liep toen recht op hen af.
“Brutus…” zei Marcus zacht, zonder schaamte. “Kom maar, jongen.”
De hond duwde zijn grote, natte snuit eerst tegen de dij van Edwin. Hij rook het zweet, het zaad en de opwinding. Zonder aarzelen begon hij te likken. Zijn ruwe, warme tong gleed langzaam over de binnenkant van Edwins dijen, veegde de druppels zaad op die naar beneden waren gelopen. Edwin schokte even van verrassing, maar ontspande toen de hond verder likte – hoger, naar zijn onderbuik, over zijn nog halfharde jonge pik en daarna lager, naar zijn gevoelige ballen.
“Rustig maar,” fluisterde Marcus terwijl hij Edwin over zijn haar streelde. “Hij doet dit wel vaker… hij houdt van de smaak. Laat hem maar.”
Brutus’ tong was groot en grondig. Hij likte Edwin schoon met lange, trage halen. De ruwe textuur gleed over het gevoelige sterretje, likte het lekkende zaad op dat nog steeds naar buiten kwam. Edwin kreunde zacht, een mengeling van gêne en onverwacht genot. Elke lik voelde warm en nat, bijna troostend na de intense neukpartij. De hond duwde zijn snuit dieper tussen zijn billen en likte het gat zorgvuldig schoon, zijn tong gleed zelfs een klein stukje naar binnen om de restjes te pakken.
Marcus keek toe, zijn hand op de rug van de hond. Zijn eigen dikke lul begon weer te bewegen bij het zien van het tafereel. Toen Brutus klaar was met Edwin, draaide hij zich meteen naar zijn baas. De hond likte de grote, nog vochtige staart van Marcus schoon – van de zware ballen tot aan de eikel, lange halen die de restjes zaad en Edwins sappen opvingen. Marcus gromde zacht van tevredenheid, zijn hand rustte op de kop van de hond.
“Braaf,” mompelde hij.
Edwin lag stil te kijken, zijn wangen rood. Het was vreemd, maar op een perverse manier opwindend. Brutus likte hem nog een laatste keer over zijn onderlijf, over zijn navel en de binnenkant van zijn benen, tot alles schoon en alleen nog vochtig was van hondenspeeksel.
Marcus trok Edwin daarna weer tegen zich aan, op zijn schoot. De jongen nestelde zich tegen de harige borst van de priester. Brutus ging tevreden liggen bij hun voeten, zijn kop op zijn poten, alsof er niets bijzonders was gebeurd.
“Dit blijft ons geheim,” zei Marcus zacht terwijl hij Edwins rug streelde. “Alles. Ook Brutus.”
Edwin knikte alleen maar. Hij voelde zich leeg, voldaan en vreemd geborgen. Zijn sterretje klopte nog na, schoon gelikt en warm. Buiten begon de ochtendschemering al door de glas-in-loodramen te vallen. De kerkklok sloeg vijf uur.
Ze bleven nog een tijdje zo zitten, zwijgend, terwijl de hond zachtjes naast hen ademde. Marcus kuste Edwin op zijn voorhoofd en fluisterde: “Volgende keer… misschien mag je hem eerst even aaien voordat we beginnen. Hij vindt je leuk.”
Edwin huiverde licht bij het idee, maar zei niets. Hij kroop alleen maar dichter tegen de oude priester aan, zijn hand rustend op de brede, harige borst. De nacht was voorbij, maar de band tussen hen was nu onmiskenbaar sterker geworden – met alle geheimen die daarbij hoorden.
Hij was een stevige man: brede schouders van jaren tuinieren, een borst vol grijs borsthaar en een buik die getuigde van goede maaltijden. Zijn gezicht had diepe rimpels, maar zijn ogen stonden nog scherp.
Op zijn schoot zat Edwin, de 17-jarige koorknaap. Hij was slank, glad en een beetje verlegen, met blond haar dat over zijn voorhoofd viel. Zijn witte koorknaaphemd was omhoog geschoven tot aan zijn borst. Zijn benen lagen gespreid over die van de priester. Ze hadden dit al een paar weken in stilte opgebouwd: lange blikken tijdens de repetities, een hand die iets te lang op een schouder bleef liggen, gefluisterde biechten die steeds persoonlijker werden.
Marcus liet zijn grote, ruwe hand over Edwins rug glijden. “Weet je zeker dat je dit wilt, jongen?” vroeg hij zacht, zijn stem laag en een beetje hees. “Dit is geen spelletje. Als we dit doen, kunnen we niet meer terug.”
Edwin knikte, zijn wangen rood. “Ja, pater. Ik… ik denk er al weken aan. Elke keer als ik u zie…”
Marcus gromde zacht, diep uit zijn keel. Hij trok Edwin dichter tegen zich aan. Zijn dikke, harde lul – groot en zwaar, met een dikke eikel en een schacht bedekt met grijze haren – lag tussen hen in, tegen Edwins buik. De jongen voelde de warmte en de dikte. Marcus had hem al eerder met zijn vingers voorbereid, geduldig en voorzichtig, met glijmiddel uit het kastje in de sacristie.
Langzaam liet hij Edwin zakken. De jongen hapte naar adem toen de brede eikel tegen zijn strakke opening drukte en langzaam naar binnen gleed. Het brandde een beetje, maar Edwin duwde zelf naar beneden, beet op zijn lip. Centimeter voor centimeter verdween de dikke staart van de priester in hem.
“Rustig… adem,” fluisterde Marcus. Hij hield Edwin stevig vast bij zijn heupen, maar dwong niets. Toen hij helemaal in hem zat, bleef hij even stil zitten. Edwin voelde hoe vol hij was, hoe de lul van de priester diep in hem pulseerde. Hun ademhaling was het enige geluid in de ruimte.
Marcus begon langzaam te bewegen, kleine stootjes omhoog. Zijn grote, harige ballen lagen zwaar tegen Edwins billen. Elke beweging was beheerst, maar diep. “Je voelt zo goed,” mompelde hij tegen Edwins nek. “Strak en warm… alsof je voor mij gemaakt bent.”
Edwin kreunde zacht, zijn handen grepen de soutane van de priester vast. Hij leunde voorover, zijn voorhoofd tegen de schouder van Marcus. De priester kuste zijn hals, zijn baard schuurde licht over de gladde huid. Langzaam werd het ritme sneller. Het zachte, natte geluid van huid op huid vulde de sacristie. Edwin’s eigen jonge pik, hard en nat aan de top, wreef ritmisch over de harige buik van Marcus.
“Pater… het voelt… zo diep,” hijgde Edwin.
Marcus gromde weer, lager nu. Zijn handen knepen iets harder in de smalle heupen. Hij tilde Edwin een stukje op en liet hem weer zakken, steeds in een gelijkmatig ritme. Zweet parelde op zijn grijze borsthaar. Hij voelde hoe Edwins spieren rond hem knepen, hoe de jongen steeds meer ontspande en genoot.
Ze bleven lange tijd zo zitten. Marcus neukte hem traag en diep, genietend van elke seconde. Soms stopte hij helemaal, liet Edwin alleen maar op hem zitten, vol, terwijl hij de jongen kuste – eerst teder, toen hongeriger. Hun tongen gleden over elkaar. Edwin begon zelf te bewegen, op en neer, steeds iets brutaler.
Na een tijdje tilde Marcus hem op, nog steeds in hem, en droeg hem naar de brede houten bank tegen de muur. Hij legde Edwin op zijn rug, duwde zijn benen omhoog en naar buiten. In het kaarslicht zag hij hoe zijn dikke lul in en uit het inmiddels rood geworden, glimmende gaatje gleed. Edwin kreunde harder nu, zijn ogen half dicht.
“Ja… zo,” fluisterde Marcus. Hij leunde over hem heen, zijn harige borst tegen Edwins gladde bovenlijf. Het ritme werd intenser. Diepe, stevige stoten die de bank lieten kraken. Edwins handen gleden over de rug van de priester, voelden de spieren onder de soutane.
“Ik… ik kom bijna,” hijgde Edwin.
“Doe maar, jongen. Laat maar zien,” gromde Marcus.
Edwin schokte, zijn jonge pik spoot warme stralen over zijn eigen buik en borst. Zijn binnenste kneep hard rond de dikke lul van de priester. Marcus gromde diep, laag en lang, toen hij het voelde. Hij stootte nog een paar keer door, toen duwde hij zich helemaal naar binnen. Zijn zware ballen trokken zich samen en hij kwam met een diepe, brommende kreun. Warm, dik zaad vulde Edwin in lange, krachtige golven. Marcus bleef bewegen terwijl hij klaarkwam, pompte alles zo diep mogelijk naar binnen.
Ze bleven even liggen, hijgend. Marcus trok zich niet meteen terug. Hij kuste Edwin zacht op zijn voorhoofd, zijn wangen, zijn mond. “Gaat het?” vroeg hij bezorgd.
Edwin knikte, een beetje dizzy. “Ja… het was… beter dan ik had durven dromen.”
Marcus glimlachte en streelde zijn haar. Maar hij was nog niet klaar. Na een paar minuten trok hij zich langzaam terug. Een dun straaltje zaad liep uit Edwins gat. De priester veegde het voorzichtig op met zijn vingers en bracht ze naar Edwins mond. De jongen likte ze schoon zonder te aarzelen.
Daarna draaide Marcus hem om, op zijn knieën op de bank. Hij ging achter hem staan en gleed opnieuw naar binnen, deze keer makkelijker. Hij neukte hem rustiger nu, met lange halen, terwijl hij Edwins rug streelde en in zijn oor fluisterde hoe mooi hij was, hoe goed hij voelde, hoezeer hij dit al maanden gewild had.
Ze deden het nog twee keer die nacht. Een keer tegen de biechtstoel, staand, met Edwins been omhoog. Een keer weer op schoot, langzaam en intiem, terwijl ze elkaar aankeken. Elke keer kwam Marcus diep in hem klaar, met diezelfde diepe, grommende kreun. Tegen de tijd dat de kerkklok vier uur sloeg, lag Edwin uitgeput maar tevreden tegen de brede, harige borst van de priester. Zijn gat voelde warm en vol, een beetje gevoelig, maar prettig.
Marcus streelde zijn rug. “Dit blijft tussen ons,” zei hij zacht. “Maar het hoeft niet de laatste keer te zijn. Als je wilt… kunnen we dit vaker doen. Voorzichtig. Veiliger.”
Edwin knikte en kroop dichter tegen hem aan. “Ik wil dit, pater. Met u.”
Buiten begon het langzaam licht te worden. In de kerk was alles weer stil, op het zachte ademhalen van de twee mannen na. De zonde was begaan, maar op dat moment voelde het vooral als iets menselijks, iets echts.
De sacristie was nog steeds warm en schemerig. De kaarsen waren lager gebrand en wierpen lange schaduwen over de houten vloer. Edwin lag uitgeput op zijn rug op de brede bank, zijn benen nog een beetje gespreid. Zijn lichaam glom van zweet, zijn borst ging snel op en neer. Tussen zijn benen voelde hij een warm, plakkerig gevoel – het zaad van pater Marcus dat langzaam uit zijn gevoelige, rood geworden sterretje liep.
Marcus zat naast hem, nog na hijgend. Zijn dikke, harige lul lag halfhard tegen zijn dij, glimmend van hun sappen. Hij streelde zacht over Edwins buik en glimlachte vermoeid. “Je hebt het goed gedaan, jongen,” mompelde hij. “Heel goed.”
Op dat moment hoorden ze het zachte tikken van nagels op de stenen vloer. Brutus, de grote, zwarte labrador van de priester, kwam de sacristie binnen. Hij was al jaren de trouwe hond van Marcus, een rustige, vriendelijke reu die vaak in de pastorie rondliep. Brutus snuffelde even aan de lucht, zijn staart kwispelend, en liep toen recht op hen af.
“Brutus…” zei Marcus zacht, zonder schaamte. “Kom maar, jongen.”
De hond duwde zijn grote, natte snuit eerst tegen de dij van Edwin. Hij rook het zweet, het zaad en de opwinding. Zonder aarzelen begon hij te likken. Zijn ruwe, warme tong gleed langzaam over de binnenkant van Edwins dijen, veegde de druppels zaad op die naar beneden waren gelopen. Edwin schokte even van verrassing, maar ontspande toen de hond verder likte – hoger, naar zijn onderbuik, over zijn nog halfharde jonge pik en daarna lager, naar zijn gevoelige ballen.
“Rustig maar,” fluisterde Marcus terwijl hij Edwin over zijn haar streelde. “Hij doet dit wel vaker… hij houdt van de smaak. Laat hem maar.”
Brutus’ tong was groot en grondig. Hij likte Edwin schoon met lange, trage halen. De ruwe textuur gleed over het gevoelige sterretje, likte het lekkende zaad op dat nog steeds naar buiten kwam. Edwin kreunde zacht, een mengeling van gêne en onverwacht genot. Elke lik voelde warm en nat, bijna troostend na de intense neukpartij. De hond duwde zijn snuit dieper tussen zijn billen en likte het gat zorgvuldig schoon, zijn tong gleed zelfs een klein stukje naar binnen om de restjes te pakken.
Marcus keek toe, zijn hand op de rug van de hond. Zijn eigen dikke lul begon weer te bewegen bij het zien van het tafereel. Toen Brutus klaar was met Edwin, draaide hij zich meteen naar zijn baas. De hond likte de grote, nog vochtige staart van Marcus schoon – van de zware ballen tot aan de eikel, lange halen die de restjes zaad en Edwins sappen opvingen. Marcus gromde zacht van tevredenheid, zijn hand rustte op de kop van de hond.
“Braaf,” mompelde hij.
Edwin lag stil te kijken, zijn wangen rood. Het was vreemd, maar op een perverse manier opwindend. Brutus likte hem nog een laatste keer over zijn onderlijf, over zijn navel en de binnenkant van zijn benen, tot alles schoon en alleen nog vochtig was van hondenspeeksel.
Marcus trok Edwin daarna weer tegen zich aan, op zijn schoot. De jongen nestelde zich tegen de harige borst van de priester. Brutus ging tevreden liggen bij hun voeten, zijn kop op zijn poten, alsof er niets bijzonders was gebeurd.
“Dit blijft ons geheim,” zei Marcus zacht terwijl hij Edwins rug streelde. “Alles. Ook Brutus.”
Edwin knikte alleen maar. Hij voelde zich leeg, voldaan en vreemd geborgen. Zijn sterretje klopte nog na, schoon gelikt en warm. Buiten begon de ochtendschemering al door de glas-in-loodramen te vallen. De kerkklok sloeg vijf uur.
Ze bleven nog een tijdje zo zitten, zwijgend, terwijl de hond zachtjes naast hen ademde. Marcus kuste Edwin op zijn voorhoofd en fluisterde: “Volgende keer… misschien mag je hem eerst even aaien voordat we beginnen. Hij vindt je leuk.”
Edwin huiverde licht bij het idee, maar zei niets. Hij kroop alleen maar dichter tegen de oude priester aan, zijn hand rustend op de brede, harige borst. De nacht was voorbij, maar de band tussen hen was nu onmiskenbaar sterker geworden – met alle geheimen die daarbij hoorden.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- De Dierenwinkel (8.4) door Johan en Suzan
- Weekend Over De Grens (8.7) door Sacha Roos
- Weekend Vissen Met Opa (8.5) door Beetje Pervers
- Ontmaagd Door Oudere Man (8.0) door Nick
- Karin Betrapt Maar Geniet (8.6) door K9Linda
- Short (8.0) door Mark Van Calden
- Free-Use City (9.2) door Elite_12
- Gepakt Door Timmy (9.2) door Damian
- Bij Boswachter Gerard Op Bezoek (8.3) door Indigo
- Met De Hond! (8.7) door Axel69
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Ciace (38)
RealRealDo (28)
FaceSitSil (36)
Leatherkil (37)