The Velvet Riot Extra

De uren tussen de aankomst van de Nightliner en de opbouw in het Astra Kulturhaus vormen een tergend langzaam vacuüm. Om te ontsnappen aan de kille stilte van de geparkeerde bus, heeft Marcus een repetitieruimte afgehuurd in een krakkemikkig, voormalig Oost-Duits fabriekspand in Friedrichshain.

​Het is een rauwe, functionele oase van anonimiteit. De muren van de raamloze studio zijn bekleed met donkergrijs, stoffig noppenschuim dat elk geluid van buitenaf genadeloos doodslaat. De lucht ruikt er naar hete versterkerbuizen, oud zweet en de bittere, zwarte koffie uit de automaat op de gang.

​Midden op een afgeragde flightcase knippert het rode lampje van Dave's draagbare opname-interface.

​Elena zit op de rand van een zware basversterker. Ze schuift haar koude koffiebeker opzij en haalt een klein, zwart notitieboekje uit de binnenzak van haar leren jas. Ze bladert door de vergeelde pagina's. "In Parijs," zegt ze, haar stem klinkt kurkdroog in de geluidsdichte bunker. "Die nacht na ons straatoptreden. Ik had een melodie in mijn hoofd en heb wat opgeschreven. Over Piaf." Ze scheurt de pagina los en legt het blaadje op de flightcase, precies in de lichtcirkel van de bureaulamp.

​Chris buigt zich voorover, leunt met zijn onderarmen op zijn knieën en leest de tekst. Hij bestudeert de woorden minutenlang in opperste concentratie. Hij negeert zijn akoestische gitaar en snoert direct een zware, massief houten Gibson Les Paul om. Achter hem neemt Mark zwijgend plaats achter het afgetrapte drumstel van de studio, terwijl Dave de jack-kabel in zijn basgitaar klikt.

​Chris trapt een fuzz-pedaal in. Een loodzware, krakende zoem vult de ruimte, de trilling trekt via de betonvloer door hun schoenzolen. Hij slaat een paar dwarrelende, voorzichtige akkoorden aan. Het ritme hapert. Het voelt te netjes, te braaf.

​Dave pikt in met een wandelende baslijn, sneller en funkier. "Nee," gromt Chris, en hij dempt de snaren resoluut af met zijn handpalm. "Trager. Veel vuiler. Denk aan Seattle in de jaren negentig. Denk aan Soundgarden die een slaapliedje speelt in een lekkende kelder in Parijs."

​Hij zoekt verder. Het is een tastend, gezamenlijk wroeten in de modder van de muziek. Mark begint een meedogenloos traag, tribal-achtig ritme te slaan op zijn floortom. Dave laat zijn vingers over de dikste snaren glijden, een grommende, trillende ondertoon die de lucht in de kamer samenperst. Chris vindt eindelijk de groef: een traag, dalend akkoordenschema dat druipt van de melancholie.

​Elena stapt naar de microfoon in het midden van de ruimte. The Little Sparrow.

​Ze sluit haar ogen, buigt zich naar het stalen gaas en zingt de eerste zinnen als een breekbaar gefluister. "The rain is falling on the cobblestone, walking down the Avenue, feeling so alone..." Haar stem klinkt loepzuiver in de droge akoestiek, een eenzame klank tegenover de dreigende instrumenten. "She was born in the gutter, beneath the Belleville sky..."

​Zodra het refrein nadert, kijken de drie mannen elkaar aan. Chris knikt. Mark heft zijn drumstokken hoog de lucht in. Ze trappen hun pedalen volledig in. Een gigantische, smerige wall of sound explodeert in de kleine ruimte. Het is pure fysieke overmacht. De muren trillen, de trommelvliezen klapperen. De zware grunge walst meedogenloos over de delicate tekst heen. Neil Youngs Crazy Horse ontmoet de agressie van Nirvana. Chris gooit zijn hoofd achterover en laat de feedback uit zijn gitaar janken, de noten buigend tot ze breken. Elena schreeuwt haar woorden nu rauw en vol overgave in de microfoon om boven het geweld uit te komen. "Oh, she sang for the lovers, she sang for the lost! She carried the fire, no matter the cost!"

​Het nummer weigert te stoppen. Ze rekken de pijn en de schoonheid onverbiddelijk uit. Negen minuten lang raast de storm van gierende solo's en crashende bekkens door de kamer, totdat de allerlaatste, piepende noot zwaar nagalmt in hun borstkassen.

​Het hek is van de dam. Die eerste explosie opent een sluis aan beklemmende, ongefilterde creativiteit. De sessie ontaardt in een marathon van epische proporties. Ze schrijven en spelen urenlang, zweetdruppels tekenen donkere vlekken in hun shirts. Elk nummer dat ze aanraken, zakt weg in trage, uitgesponnen arrangementen, weigerend om onder de acht minuten te eindigen. De focus ligt volledig op de versterkers, op het bouwen van massieve, donkere geluidsmuren.

​Baudelaire's Fever sleept zich voort als een trage koortsdroom vol dissonante gitaarsolo's. "Feed the fever, taste the spleen," raspt Chris, zijn stem donker en bezwerend. "The prettiest nightmare you've ever seen."

In My Girl sluit Chris zijn ogen en laat hij zijn snaren zowaar smeken; een psychedelische, loodzware bluesjam die de zuurstof volledig uit de kamer trekt. "She’s the quiet in the middle of the riot... My sanctuary in the gray." Het janken van de gitaar is een vertaling van elke zweetdruppel en elke slapeloze nacht.

​Dan kantelt de sfeer naar inktzwart wanneer Elena de microfoon volledig overneemt voor Set Your City on fire. Dave zet een onheilspellende, dreunende baslijn in. Elena's stem schuurt meedogenloos tegen de modderige riffs aan, de dreiging druipend van elk woord. "Kerosene on the cobblestones, a river in the street," zingt ze bezwerend in de droge ruimte. "I can feel the fever rising underneath my feet." Ze bouwen de sludge uit tot een verwoestende climax van minutenlange feedback en huilende gitaren. Het is een zwaar, destructief nummer dat zich muurvast in je botten zet. De gedroomde, huiveringwekkende introtape voor alle komende arenashows, al bezit de afbladderende verf van dit repetitielokaal daar op dit moment nog geen greintje besef van.

​De uren glijden voorbij. De lucht in de bunker is inmiddels grijs van de opstijgende hitte, het vocht en het stof. De blaren staan op Marks vingers. Elena zit volledig uitgeput op de vloer, leunend tegen een flightcase, haar keel rauw en brandend.

​Chris laat zijn Gibson zakken. Zijn haar plakt in natte slierten tegen zijn voorhoofd. Hij kijkt Dave aan, zijn borstkas zwaar pompend. Het duistere, emotionele gewicht van de afgelopen uren hangt tastbaar om hen heen. Er breekt een brede, volstrekt ontwapenende glimlach door op Chris' bezwete gezicht. De pret twinkelt plotseling in zijn donkere ogen. Zonder waarschuwing slaat hij een stuiterend, vrolijk synthesizerriffje aan op het keyboard dat in de hoek staat.

​Dave valt onmiddellijk in met een speelse, wandelende baslijn, de zwaarte vakkundig brekend. Mark tikt een droog, huppelend ritme op de rand van zijn snaredrum. "Elena’s falling through a curtain of black soot," zingt Chris theatraal, luid, ritmisch en met een overduidelijke grijns. "A rabbit with a stopwatch and a cloven foot!"

​Elena kijkt op en barst in lachen uit. Het is pure, absurde nonsens. Elena in the Velvet Hole. Een fantastische, psychedelische popbevrijding na de zware, modderige sludge daarvoor. Maar ze laat het er niet bij zitten. Ze veert recht, wrijft een traan van het lachen weg en grist de microfoon resoluut uit de standaard. "Jij wilt absurd?" daagt ze hem uit. Ze knikt naar Dave, die de baslijn onmiddellijk een tikkeltje sneller en potsierlijker maakt.

​Elena neemt het over, haar lach hoorbaar door de heldere vocalen heen. "I’m sailing on a teacup across a lemon sea," zingt ze theatraal en met een diepe buiging. "A walrus in a tuxedo is inviting me for tea!" Chris gooit alle remmen los en voegt cartooneske geluiden toe op het keyboard, bliepjes en vreemde synthesizer-slides afvurend door de kille bunker. De tekst springt van de hak op de tak over dropbomen, een chocoladekoning en vliegende theepotten. "Bibble-babble, piffle-paffle, sugar on a stick!" roept Elena, struikelend over de vreemde ritmes.

​Ze verdwalen volledig in de kakofonie, gierend van het lachen om de ontsporende instrumenten en de complete absurditeit van het moment, totdat de tape van de draagbare recorder onverbiddelijk, met een droge klik, vol is.

​The Lost Paris Tapes
Zie mijn profielpagina voor een link naar de mp3's

​The Little Sparrow / No regrets
​The rain is falling on the cobblestone
Walking down the Avenue, feeling so alone
The streetlamps flicker in the midnight air
I can hear a ghost singing on the stair
She was born in the gutter, beneath the Belleville sky
With a voice that could make the angels cry
​Through the smoke and the shadows of the cabaret
She bled her heart out on the stage every single day

A little sparrow with a broken wing
Teaching the whole damn world how to feel and sing
She saw the life in pink, through the tears and the pain
Now her echo is washing through the Paris rain
​Oh, she sang for the lovers, she sang for the lost!
She carried the fire, no matter the cost!
From the banks of the Seine to the end of the line
She poured out her soul like a glass of cheap wine
The Little Sparrow flying high above the fear
Leaving us the beauty, leaving us the tear!

​They say she loved too hard, they say she lived too fast
Burning like a candle that was never meant to last
But when she stood in the spotlight, dressed in black
She took all the sorrow, and she gave it all back
Every heartbreak, every scar on her soul
Turned into gold just to make us feel whole
​Oh, she sang for the lovers, she sang for the lost!
She carried the fire, no matter the cost!

From the banks of the Seine to the end of the line
She poured out her soul like a glass of cheap wine
The Little Sparrow flying high above the fear
Leaving us the beauty, leaving us the tear!
​She didn't need the pity, she didn't need the prayers
She faced down the darkness, walking down the stairs
A tiny little woman with the strength of a storm
Keeping all the lonely broken hearts warm!

​No regrets!
No regrets!
She left it all on the stage!
No regrets!
Je ne regrette rien!
Je ne regrette rien!
Nothing at all...
Nothing at all...
​The little sparrow...
Sleeps in the rain...

​Baudelaire's Fever
​When the low, heavy sky weighs like a lid...
And the city is just a damp room where Hope, like a bat,
Flaps its wings against the rotted walls.
The fever is not in the blood...
It is in the stone.
It is in the very air we breathe.

​The neon is a sickly yellow bloom
In the corner of this crowded, hollow room
Paris is a hospital, the beds are made of glass
Watching all the fractured hours pass
The scent of wet wool and expensive sin
Where does the city end and the rot begin?

​A ghost in a top hat, dandy in the mud
Finding the flowers in the pools of blood
The gutters are overflowing with old regrets
And the sun is a coin that the darkness bets
Swallow the gray... swallow the day...
​Feed the fever, taste the spleen
The prettiest nightmare you've ever seen

Lost in the velvet, lost in the rot
Give me the ghost that the world forgot
Yeah, it's a beautiful fever...
A beautiful rot.

​An opium cloud over the Pont Neuf bridge
The moon is a razor on the city's ridge
We’re drinking the shadows from a silver cup
Waiting for the bottom to finally look up
Every beauty is a scar that hasn't healed
In the garden where the destiny is sealed

​Death is a carriage waiting at the door
But we’re dancing on the splinters on the floor
Don't wake the morning, let the fever stay
It's much too bright... in the light of the day.
​Feed the fever, taste the spleen
The prettiest nightmare you've ever seen
Lost in the velvet, lost in the rot
Give me the ghost that the world forgot

Yeah, it's a beautiful fever...
​The spleen...
The fever...
Everything is gold...
Everything is gray...

​Streets of Paris
Neon pooling on the cracked concrete
Smoke drags low across a hollow street
The iron tower cuts the dead gray sky
Watching the afternoon wither and die

Subway vents exhale a rusted breath
Caught somewhere between sleep and death
Collar pulled up against the damp
Moths beating blind against the streetlamp

We sink a little deeper in the mud
Paris scrapes you down to the bone
Washing the gutters, bleeding on the stone
Forget the boulevards, choke on the rust
Just heavy breathing turning into dust

Swallowed by the concrete and the undertow
Gargoyles spitting black rain from the roof
Footsteps echo looking for proof
Stale wine drying in the morning air
A beautiful ruin left bare

Let the rain fall
Wash the stone
Let the rain fall
Dying alone
Never let you go

​Set Your City on Fire
​Kerosene on the cobblestones, a river in the street
I can feel the fever rising underneath my feet
The iron tower is a torch, waiting for the spark
To tear a hole through the middle of the dark
We’re not here to talk, we’re not here to pray
We’re here to wash the silhouette of the world away.

​Strike a match on the shadow of a broken glass wall
Watch the monuments stumble, watch the empire fall
The air is thick with sulfur, the sky is turning red
We’re dancing on the memories of everything you said
In the labyrinth of alleys, in the furnace of the night
We’re the only movement, we’re the only light.

​We set your city on fire...
Burning in the velvet heat.
We set your city on fire...
Ash falling on the street.
Yeah, it’s a beautiful ruin...
And it’s all ours tonight.

​No more maps, no more gold
No more lies that the statues told
Can you smell the smoke? Can you feel the sting?
We’re the end of every hollow thing!

​We set your city on fire...
Burning in the velvet heat.
We set your city on fire...
Ash falling on the street.
Yeah, it’s a beautiful ruin...
And it’s all ours tonight.

​Let it burn.
The velvet riot...
Is the only thing left.

​My Girl
​She’s the blue rain on a desert floor
The secret key to the final door
She walks in mirrors, she walks in glass
Watching the ghosts of the empire pass
The world is a riot, a fever in the street
But she’s the cool shade in the midday heat
Yeah, she’s the water, I’m the thirsty stone
I’m never lost and I’m never alone

​She’s got the sun in her ancient eyes
A velvet truth in a world of lies
We’re riding the snake to the end of the night
Chasing the edge of a flickering light
She doesn't speak, she just breathes the air
And the shadows vanish because she’s there

A crystal ship on a muddy tide
Nowhere for the hollow man to hide
​She’s the quiet...
In the middle of the riot...
My sanctuary in the gray.
Yeah, she’s the light...
At the end of the night...
Washing the world away.

​They can have the gold.
They can have the stage.
They can have the keys to the empty cage.
But they can't touch the sacred. They can't touch the real.
She’s the only thing that makes me finally feel.
FINALLY FEEL!

​The neon is dying, the concrete is cold
But she’s the story that’s never been told
She’s the wild honey, she’s the bitter wine
She’s the only thing that’s truly mine
One more turn on the velvet road
Lifting the weight of the heavy load

​She’s the quiet...
In the middle of the riot...
My sanctuary in the gray.
Yeah, she’s the light...
At the end of the night...
Washing the world away.

​My girl...
The velvet...
The sanctuary...

Paris
The Seine is a throat, choking on the night
Swallowing the neon and the flickering light
The iron bones of Paris are cold to the touch
I’m leaning on the shadows, leaning much too much
But you’re the fix, the chemical sting
The only heat that the winter can't wring.
Watching the ghosts of the century pass

The street is a snake, winding through the mud
I can taste the ancient iron in my blood
In the labyrinth of stone, in the furnace of the street
You’re the only thing that makes the circle complete.

Sulfur in the air...
Love is a fever...
That we both have to share.
Yeah, it’s a heavy weight...
And I’m not letting go.

Break the mirrors, burn the map
We’re caught in the middle of a beautiful trap
They can have the gold, they can have the crown
We’re the only ones who aren't gonna drown!

Velvet in the riot...
Sulfur in the air...
Love is a fever...
That we both have to share.
Yeah, it’s a heavy weight...
And I’m not letting go.

Iron and skin.
Paris is a cage.
And we have the key.

​Elena in the Velvet Hole
​Elena’s falling through a curtain of black soot
A rabbit with a stopwatch and a cloven foot
"Too late!" screams the rat in the pinstripe vest
Blowing bubbles from a hole in his hollow chest
The walls are soft like a rotting birthday cake
And the clock strikes thirteen for the shadow's sake

​Drink from the bottle with the label made of rust
Elena’s growing taller in a cloud of ancient dust
Iron flamingos playing croquet with your head
Believe in the lies that the dying sun has fed
The King of Hearts is a cutout made of tin
Dancing on a wire with a wide, electric grin

​Elena in the hole...
The world is turning droll...
Of sugar and glass and mud.
Turn the key three times around...
Bite the apple from the ground.

​"Why is a raven like a broken amplifier?
Because the silence is threaded with copper wire.
Turtles carry soup in their shoes, Elena.
And the moon... the moon is just a yellow stain
On the carpet of the emperor.
Smile for the cat who has no face."

​The teapot’s boiling over with a bitter, black ink
While the blue caterpillar starts to drown and sink
Eat from the mushroom on the jagged left side
And burn the map where the cheshire shadows hide
The goose is laying eggs of cold, gray concrete
In the garden of the baron on a dead-end street

​Elena in the hole...
The world is turning droll...
Of sugar and glass and mud.
Turn the key three times around...
Bite the apple from the ground.
​Nonsense...
Mud...
Glass...
Elena was there...
Elena was...

​Lemon Sea
​I’m sailing on a teacup across a lemon sea
A walrus in a tuxedo is inviting me for tea
The fish are wearing glasses and they’re reading all the news
While I’m dancing on the ceiling in my polka-dot shoes
Wait! Is that a dragon or a very fluffy cloud?
Whatever it is, it’s laughing much too loud!

​The trees are made of licorice, the flowers hum a tune
I’m hitching up a carriage to a giant macaron moon
The stars are silver buttons on a jacket made of night
Everything is purple, so everything is right!
"Tick-tock," says the rabbit, but the clock has lost its hands
Welcome to the magic of the never-ending lands!

​Bibble-babble, piffle-paffle, sugar on a stick!
Elena’s jumping over moons, doing every trick!
Zig-zag, wig-wag, jumping through the hoop!
Eating rainbow crackers in a bowl of alphabet soup!
Yeah, it’s nonsense, baby, and I’m feeling fine!

​"One for the magpie, two for the shoe.
Three for the monster who’s feeling a bit blue.
Four for the teapot that’s starting to dance.
Five for the lady in the velvet pants!
Give me a twirl... in a nonsense world!"

​The king is made of chocolate and he’s melting in the sun
But don’t you worry, darling, we’ve only just begun
I’m painting all the shadows with a bucket full of glow
Follow where the jellybeans and glitter-rivers flow!
It’s a nonsensical parade, a circus in my head
I’m never coming down, I’m staying here instead!

Bibble-babble, piffle-paffle, sugar on a stick!
Elena’s jumping over moons, doing every trick!
Zig-zag, wig-wag, jumping through the hoop!
Eating rainbow crackers in a bowl of alphabet soup!
​Does a giraffe wear a hat?
...Only on Tuesdays.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!