Door: Elite_12
Datum: 26-05-2026 | Cijfer: 9.2 | Gelezen: 513
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 48 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Dominantie, Erotisch, Neuken, Pijpen,
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 48 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Dominantie, Erotisch, Neuken, Pijpen,
Vervolg op: De Wild Wild West - 1
En daar is het: een glimp van blauw, een vlijmscherp mes tussen twee glooiende heuvelruggen, een meertje zo klein dat het lijkt of de natuur het verstopt houdt voor nieuwsgierigen. Een enkele rij wilgen wiegt erom heen, hun bladeren rinkelen zacht in een briesje dat pas opsteekt als de cowboy dichterbij komt. Hij duwt zijn hoed naar achteren, veegt met een vuile mouw langs zijn voorhoofd, voelt hoe de hitte in zijn schedel klopt. Zijn paard snuift, trekt aan de teugel — geur van water, geur van leven.
Bij de eerste boom stapt hij af. De rust slaat toe, zodra zijn laarzen de grond raken; hij luistert, hoort niets dan insectengezang en het klokkende geluid van iets dat in het water beweegt. Hij leidt het dier naar een lage tak, maakt een slipsteek — routine die hij honderd keer heeft herhaald — en klopt het dier tussen de oren. "Rust uit, vriend," mompelt hij, stem schor van stof. Hij werkt zijn riem los, laat zijn revolverzak op een kluit schraal gras vallen, begint zijn laarssen uit te trekken. De hitte prikt op zijn huid, maar het voelt als een belofte van verkoeling die elk moment kan worden ingelost.
Zijn hemd gaat over zijn hoofd, een rimpelig bruine lap stof die hij over een tak slingert. Zijn borst is bedekt met een wijdgespannen vel dat glanst van het zweet, kuiltjes tussen zijn spieren gevuld met grijze zandkorrels. Hij werkt zijn gordel los, laat de leren band met de zilveren gesp op de grond vallen. Zijn broek volgt, een schone zwarte plooi die hij uitschudt en naast de revolver legt — hij is nooit ongewapend, maar nu duldt hij het meertje als vriend. Hij blijft in zijn onderbroek van grove katoen, een slappe zak die nog de vorm van zijn kruis herbergt, maar zijn lichaam verlangt naar het koele water.
Hij loopt naar de rand, voelt de modder zacht veren onder zijn voetzolen. De geur van riet en bedorven lelie dringt in zijn neus, een zoetzure scherpte die hem duizelt — en dan gebeurt het. Een zilveren bliksemflits in het water; een lichaam dat opduikt, een gladduif van glanzend vlees dat zich met een zacht klapje omdraait en verdwijnt. Hij verstijft, hart ineengekrompen tot een vuist, en dan priemt er felheid in zijn lies — niet angst, maar een onmiddellijk richten van bloed naar zijn lul.
Hij struint dichterbij, buigt door het riet, voelt sprieten krassen over zijn dijen. Het water klaart even, en dan ziet hij haar duidelijk: ze zwemt op haar rug, armen wijd, zwarte haren als een inktvlek achter zich aan slepend. Geen streepje stof — lakens van water glijden over haar donkere huid, borsten die zich even boven water laten zien aan zijn spiegelende blik: puntige, volle vormen met kastanjebruine tepels die verstevigen in de lucht voordat ze weer verdwijnen. Tussen haar benen een donkere driehoek, kort afgeknipt, en dan zwemt ze van hem af, verdwijnt als een vis die niet gevangen wil worden.
De cowboy vergaapt zich. Zijn hart bonkt in zijn keel, een tromgeroffel dat naar beneden giert en zich verzamelt tussen zijn heupen. Zijn lul reageert onmiddellijk — geen genade, geen keuze. De schacht verstijft, drukt tegen de ruwe katoen, een gevoel van bonzende druk dat hem licht in het hoofd maakt. Hij hijgt, zuigt de warme lucht vol geur van water en vrouw binnen. Zijn hersenen maken een sprong: een naakte indiaanse schone, hier, midden in het niets. Het is een visioen, maar de waterdruppels op haar schouders glinsteren te echt.
Ze draait zich plotseling, spuwt water uit haar mond, een zilveren boog die zich oplost in zonlicht. Haar ogen — glimmend zwart als obsidiaan — vinden de zijne door een spleet tussen rietstengels. Geen schrik, geen schaamte: haar blik is een lantaarntje waarin nieuwsgierigheid en uitdaging dansen. Haar lichaam komt omhoog, water stroopt van haar ribben, maakt glinsterende lijnen over haar buik en verzamelt zich in de kuiltjes van haar heupbeenderen. Ze staat, water tot haar dijen, borsten glimmend, en trekt een pluk haar achter haar oor alsof ze zich opmaakt voor een feest.
De cowboy slikt een brok stof weg. Zijn stijve pik bonkt nu in een ritme van eigen macht; hij voelt zich plotseling naakt, niet van het uitkleden maar van haar blik die hem bekijkt als prooi die zij nog moet keuren. Hij heft een hand, een krachteloos gebaar dat zich toch vormt tot een zwaai — een groet, een vraag, een verontschuldiging. Ze kantelt haar hoofd, haar lippen krullen in een glimlach die in hem tot op het been snijdt. Dan beweegt ze, waad door het ondiepe water, elk been een lange zwaai die haar heupen laat rollen en haar borsten in trage golven doet bewegen.
Ze stapt uit het water, zonnestralen verzamelen zich op haar huid als goudstof op oud fluweel. Haar lichaam is een monument van natuurkracht: slanke armen, volle dijen die glanzen van vocht, een mond die een man gelovig kan maken aan de hemel of de hel. Ergens tussen de wilgen staat een kleine pony te grazen, een kort bontjasje over een henneptouw, primitieve zadeltas met patronen van kraaltjes — haar verwijzing naar een verleden dat hij niet kent maar diep voelt. Ze loopt op de cowboy af, laat zich niets wijs maken, haar stappen vormen een rechte lijn naar hem.
Hij schuift zijn duim achter de tailleband van zijn slip, tilt het katoen op alsof het leer is dat te strak knelt. Haar ogen dalen even, pauzeren op de bobbel die daar onmiskenbaar dondert. Ze spreekt — stem laag, klank alsof zandkorrels tussen vingers glijden: "Ik ben Aiyana. Apache." De woorden dansen tussen hen, een korte ceremie van naamgeving die hij voor waar aanneemt. Haar blik parelt van plezier omdat hij niet wegkijkt; zijn blik parelt van lust omdat ze geen stap terugdoet.
"Het water is koel," zegt ze, wijst met haar kin naar het meer achter zich. "Maar ik denk dat jij ook koel bent." Haar tong strijkt even langs haar onderlip, niet geacteerd maar een ontboezeming van smaak — water, zon, en nu hij. Zijn naam vraagt ze niet; titels doen er niet toe wanneer de zon zo heet is. Ze komt dichterbij, haar natte lichaam brengt koelte met zich mee die zijn huid doet rillen. Hij ruikt geen parfum, geen zeep, alleen het reine van zonverhitte huid en het zilte van waterplant.
Hij slaat zijn arm om haar middel, hand rustend op de gloed van haar rug, vingers spreidend over de ribben alsof hij hoort waar haar hart zich bevindt — daar klopt het, snel maar beheerst, een paard dat de teugels nog niet voelt spannen. Ze legt haar handpalmen tegen zijn borst, drukt even, maar haar duimen glijden verder omlaag, trekken de elastische tailleband omlaag zodat zijn stijve lul met een zacht schokje omhoog springt en zich tegen haar onderbuik drukt — warm vlees tegen warm vlees, een eerste voorproefje zonder omhaal.
"Grote man," fluistert ze, geen lof noch spot, constatering. Ze wiegt haar heupen, laat haar slap schaambeen over de onderkant van zijn eikel rollen, vochtig van hemzelf en van water dat nog van haar drupt. De cowboy hijgt, voelt hoe een druppel zweet langs zijn ruggengraat naar de hete holte van zijn billen zoekt — het koud contrast maakt hem duizelig. Zijn handen zakken, vinden haar billen, vlees dat zich ferm laat pakken maar veerkrachtig terugveert. Hij drukt haar dichter, zodat zijn paal klem komt te staan tussen hun buiken, een zware stang die klopt tot in zijn kaken.
Aiyana's vingers zijn slank maar beslist. Ze glijden rond zijn stijfheid, meten hem vanaf de basis tot de rand van het eikelvel — een traag ritueel waarvoor geen meterlint nodig is. Haar duim wrijft over de vochtdruppel die al vloeit, smeert het druppelende vocht om de glanzende kop. Ze glimlacht opnieuw, toont witte tanden, geen vleesetersgrijns maar een vrouw die weet wat ze vastheeft. "Je wilt zwemmen," zegt ze, "maar ik wil voelen hoe jij mij in je opneemt."
Ze trekt hem mee, twee stappen achteruit, het water weer in. Het koele water dat over zijn enkels komt, maakt hem huiveren, maar zijn huid gloeit zo heet dat het koude schokgolven veroorzaakt die zich verzamelen in zijn ballen. Op kniehoogte ploft ze neer, laat het water tot haar middel komen, haar borsten drijven als donkere vruchten in een kom melk. Haar hoofd buigt voorover, haar hand richt zijn pik; haar mond opent, een zachte lip omhult de eikel — geen haast, eerst proeven.
De cowboy kreunt diep, een geluid dat uit de grond van zijn buik komt. Ze zuigt langzaam, haar tong maakt cirkels over de rand, een strenge beweging die hem doet sidderen. Haar andere hand vindt zijn ballen, een lauw gevoel van water en een stevige kneep die precies op tijd komt om hem af te remmen. Hij wil naar voren stoten, maar het water dempt zijn beweging; het meertje houdt hen in bedwang, een natte tempel waar geen ruige charge past.
Ze laat hem los met een zachte 'plop', kijkt omhoog, haar ogen glanzen van pret. "Nog niet klaarkomen zoals jonge jongens," plaagt ze. Ze staat op, haar lichaam komt omhoog als een dolfijn die boven water komt, het water stroomt van haar heupen. Ze draait zich, presenteert haar rug, kijkt over haar schouder. "Pak me. Hier." Ze buigt iets voorover, haar handen rusten op haar dijbenen, billen breken het water boven het oppervlak als twee glanzende helften van een zwart schild.
Hij doet een stap, zijn voet zoekt houvast op een gladde steen. Zijn pik trilt in de wind, een vlag die geen eerbetoon aan een vlaggenpaal doet maar diepte in een warm lichaam eist. Hij leunt voorover, zijn ene hand vindt haar schouder, de andere richt zijn eikel tussen haar billen, zoekt omlaag tot hij de inham van haar kut proeft — zacht, gloeiend, ongelooflijk nat, alsof het water zelf zich daar had verzameld om hem te verwelkomen.
Hij drukt naar binnen, langzaam maar doortastend. Aiyana hijgt, een zacht "Hm-hm!" dat verder geen tekst nodig heeft. Haar rug maakt een boog alsof ze een strik wil laten ontspringen. Hij voelt hoe haar wanden zich om hem heen sluiten, een warme, zachte vacht van binnen die zich met elke centimeter verdiept. Hij blijft even zitten, laat het gevoel bezinken alsof hij een nieuw geweer laat acclimatiseren. Dan trekt hij terug, bijna helemaal, kijkt naar de glanzende stang die nat terugkomt, en stoot diep — een langzame, volledige stoot die haar vooruitschuift en een kringetje golven op het water doet uitlopen.
De cadans begint te zoeken: uit- en inwaarts, een natte, smakende zuiging van haar poes om zijn pik. Ze beukt zachtjes mee, haar kontje komt telkens tegen zijn heupen aanslaan, een klappend geluid dat door het meer weerklinkt — een natte echo die de vogels doet opvliegen. Zijn hand glijdt onder haar lijf, vindt een zwaar borst, een tepel die meteen hard knarst tussen zijn vingers. Ze kreunt, achteruitduwend, haar binnenkant klapt rond hem als een ademstilstand. "Je bent zo.. hard, zo dik," fluistert ze, en de klank trilt in zijn oor alsof ze een gebed uitspreekt.
Hij versnelt, een paard in galop dat zich geen stil moreel veroorlooft. Hij voelt de spanning opborrelen, zijn ballen klapperen tegen haar kruis, een zacht, continu getik dat hem nader tot de rand brengt. Maar hij wil meer; hij wil haar ruiken, proeven, haar gezicht zien terwijl hij haar neukt. Hij trekt zich terug, een soppend geluid verlaat haar kut, en draait haar om. "Ik wil je borsten zien dansen," bromt hij.
Ze grijnst, hijgt, hijst zich half op een rotsblok dat net boven water uitsteekt. Ze spreidt haar benen wijd, haar poes ontvouwt zich als een glimmend schelpdie nog druipt van zijn voorvocht en van haar eigen geil. Hij stapt tussen haar dijen, richt zich, en duwt opnieuw — nu met een hoek die haar kittelaar direct beukt. Ze gilt zacht, haar hoofd valt naar achteren, haar haar hangt als een zwarte waterval die nat wordt van spatten.
Ze slaat haar benen om zijn middel, haar enkels kruisen op zijn rug, hielen duwen hem dieper. "Vul me... helemaal," stamelt ze. Haar handen grijpen zijn schouders, nagels graven halve manen in zijn vel. Hij pompt, een ruwe machine die niet meer stil te krijgen is. De waterwrijving maakt hen beiden glad, hun lichamen botsen in een natte echo, een ritme van smakken en hijgende, rinkelende bellen dat over het oppervlak trekt.
Hij buigt zich voorover, zijn mond vindt haar tepel — een zoute, huid smaak van water en zweet. Hij zuigt hard, trekt de tepel tussen zijn tanden, een bijt zacht dat haar doet kreunen tot een piep. Ze houdt zijn hoofd vast, duwt hem dichter, smeekt zonder woorden voor meer, harder, ruwer. Zijn hand glijdt tussen hun beiden, vindt de knobbel boven haar gleuf, een vochtige stok die hij wrijft in dezelfde snelheid als zijn stoten. Ze krimpt, spant, haar adem stokt — "Ah... ah... daar!" — zijn duim cirkelt, zijn pik ramt, haar bekken verstijft en dan barst ze.
Ze komt met een kronkelend schok, haar kut trekt zich samen om hem, golven van hitte die zijn eikel zo fel omvatten dat hij bijna zijn macht verliest. Ze spuit niet, maar haar vocht loopt rijkelijk, mengt zich met het meer, een fluweel van genot dat zijn schacht in een warm bad dompelt. Haar kreun is geen woord maar een gorgelend "Aaah-oww!" die eindigt in stotterende hijg: "Ik... ik... kom! Kom! Niet stoppen!"
Hij kan niet meer stoppen. Zijn balspieren trekken samen, een elektrisch gevoel schiet van zijn rug naar zijn kruis, een lading die geen ruimte meer vindt. Hij trekt zich half terug, ramt nog dieper, zijn handen grijpen haar heupen, duwt haar stevig tegen de rots. Met een laatste houw barst hij — een fontein van warme zaad spuit diep in haar, golf na golf, terwijl hij hoorbaar kreunt, zijn keel schurend als schuurpapier. Ze voelt zijn pulseren, haar armen omhelzen hem, haar benen klemmen hem vast alsof ze wil dat hij nooit meer uit haar valt.
Ze blijven bewegen, langzaam afnemend, kleine hikstootjes die de restjes genot uit hun lichamen wringt. Hun adem stoot uit in korte mistwolkjes, pareltjes van water op hun huid gloeien als kleine kristallen in de zon. Uiteindelijk laat hij zich op haar borst zakken, zijn oor luistert naar het bonzen van haar hart — een drum die langzaam weer normaal wordt. Ze strijkt door zijn haren, een tedere beweging die contrasteert met de wildernis van zojuist.
Na een tijdje — minuten of een eeuwigheid — komt hij moeizaam overeind, ziet zijn lul slap uit haar glijden, een melkachtig spoor dat onmiddellijk door het water wordt afgebroken. Ze glimlacht, duwt een pluk haar achter haar oor, haar blik is zacht maar wakker. "Je rijdt verder?" vraagt ze, stem hees maar vriendelijk.
"Altijd," antwoordt hij, terwijl hij zijn adem dieper probeert te krijgen. "Maar ik heb geen richting. Alleen de zon en de hoeven."
Ze knikt, kijkt naar haar pony die nieuwsgierig naar hen toeloopt. "Dan rijdt de zon vandaag naar ons kamp." Ze wijst naar het westen, waar de horizon glooiend bruin wordt onder de hitte. "Apache. Mijn volk. We delen vlees, delen verhalen, delen... lichamen als we willen." Haar ogen twinkelen, een ondeugende glimp die zijn hart doet bonken — of misschien zijn lul, die alweer lichtjes pulseert alsof hij herinnert wordt aan een uitnodiging.
Hij veegt water van zijn borst, voelt hoe het zweet alweer opsteekt. "Zullen ze een blanke verwelkomen?" vraagt hij, voorzichtig maar zonder angst in zijn stem.
Aiyana lacht, een klank als klatergoud. "Als hij eerlijk neukt en zijn revolver laat hangen... ja." Ze komt overeind, haar lichaam glanst als een natte droom, en ze strekt haar hand naar hem uit. "Kom. Er is schaduw bij het kamp, en wijn van yucca, en vrouwen die nieuwsgierig zijn naar een cowboy met blauwe vlammen in zijn ogen."
Hij aarzelt geen tel. Hij pakt zijn broek, trekt de natte spijkerstof aan — kleding houdt geen rekening met vocht — zijn revolver gord hij weer om, de kolf klapt zacht tegen zijn dij. Hij hijst zich op zijn paard, en ze leidt hem op haar pony, haar naakte rug rechtop, haar haar wappert als een vaandel dat een nieuw gebied claimt. Samen rijden ze het spoor langs het meertje, twee silhouetten tegen een zon die nu al lager hangt en een pad van goud over het water trekt — een pad dat, als het zo doorgaat, rechtstreeks naar een kamp loopt waar de nacht nog een ander soort vuur zal stoken.
De cowboy voelt het zweet op zijn borst, het vocht in zijn kruis dat nog napulsseert, maar hij glimlacht achter zijn stoppelbaard. De prairie is groot, maar blijkbaar klein genoeg om een man te voorzien van verkoeling, vuur, en een uitnodiging die zijn lul nog steeds zachtjes doet kloppen. Hij spoort zijn paard een fractie dieper, volgt de vrouw die hem heeft geneukt en hem nu meeneemt naar haar volk — een nieuw hoofdstuk dat nog moet worden geschreven in de rode aarde onder hun hoeven.
De zonsondergang kleurt het Apachekamp in een gloeiende gloed wanneer de cowboy met Aiyana aan zijn zijde het kamp binnenrijdt. Haar pony loopt dicht naast zijn zwarte paard en haar hand rust even op zijn been, een zacht gebaar dat hem zijn positie hier laat voelen: welkom, maar nog niet geaccepteerd. Rondom het kampvuur zitten stamleden, mannen en vrouwen, oud en jong, allen opkijkend naar de nieuwkomer.
De onderschepte spanning snijdt door de avondlucht terwijl Aiyana zich af laat glijden van haar pony en met royale passen naar een zware man loopt, die op een laag platform van houten stammen zit. Ze spreekt hem aan in snelle, klinkende woorden van hun taal: haar vader, het opperhoofd. Zijn romp is naakt boven de taille; oude littekens lopen als lichte bliksems over zijn borst. Zijn ogen — begrijpend, zwart — gaan van zijn dochter naar de cowboy, blijven stil gericht op de revolver die hij aan zijn heup ontbloot ziet blinken.
“Hij heet Tala-proper,” waarschuwt Aiyana op halfgebroken Engels terwijl ze zich half omdraait naar de cowboy. “Zegt weinig. Laat zijn handen spreken.”
De cowboy stapt van zijn paard, leidt het dier aan de teugel en loopt naar voren. Zijn laarzen puffen stof uit de droge aarde. “Sir,” zegt hij terwijl hij zijn revolver losmaakt en met het wapen in de holster aan de zijkant van zijn zadel hangt, “ik dank u voor de gastvrijheid.”
Het opperhoofd staat op, bijna dertig centimeter breder dan de cowboy zelf, en slaakt een langgerekt woord in het Apache. De mannen rond het vuur grinniken; vrouwen kijken nieuwsgierig. Een oude vrouw gooit een handvol kruiden op de vlammen – blauwachtige walm stijgt op, vermengt zich met de walm van aangebrande yucca-wortel.
Aiyana’s vader spreekt ten slotte langzaam in Spaans, uit haar jeugd een handelstaal: “Je paard is sterk. Jij?”
“Sterk genoeg,” antwoordt de cowboy met evenveel rust als eerder, “om haar te volgen naar een heilige bron.”
Een vleugje een glimlach trekt over het gezicht van het opperhoofd, maar vlucht. Hij wenkt. Twee krijgers komen naar voren, slaan een kledingdoek open en ontrollen een halve cirkel van banken. “Gastentent,” roept Aiyana zacht terwijl ze zich op haar hurken laat zakken bij het vuur. “Rust. Morgen dans. Morgen weten wij meer.”
De cowboy knikt, voelt tientallen ogen op zijn rug als hij zijn paard wegleidt. Een jongen met wilde haarvlechten geeft hem water, wijst naar een kleinere wigwam, leer en wilg. Zijn bed voor vannacht. Hij stopt zijn revolver onder een vacht, pakt zijn mes nog net voor hij naar binnen kruipt. Het leer ruikt naar gerookte huid en dennen. Buiten klinkt het monotone bulderen van trommels als steeds langzamer wordend bloed in zijn oren.
De zon is verdwenen; het vuur is nu het enige licht. De trommels versnellen. De meisjes komen.
Het zijn er zes, zeven stuks, tussen de zestien en tweeëntwintig lentes oud – fluwelen benen, borsten die net vol zitten in de naad van hun houten topjes. Versiersels van kraaltjes tikken tegen hun dijen wanneer ze, een halve cirkel rond het vuur, in de stof van hun rammelende riemrokken staan. Hun voeten stampen het stof omhoog. Hun heupen rollen, dansen ritmes in de nacht. Er klinkt geen gezang, alleen keel gelach en een enkele, diepe mannenstem die percussie tikt op een holle cactusstok.
De cowboy, uit zijn tent gelokt door het ritme, leunt tegen een paal in het donker. Het vuurlicht stroopt bij elke beweging weer een laag schaduw van hun lichamen. Een meisje draait haar hoofd, vangt zijn blik – een lange hals, ogen als glinsterende obsidiaan. Ze likt haar lippen, spreidt haar benen iets breder, zodat de zoom van haar rokje optrekt en hij de glinster van vocht op haar dij ziet. Dans als een aanbidding, en elke stap schraapt haar bast boven haar tepel een stukje lager.
Aiyana komt naast hem staan. “Ze verwelkomen je,” fluistert ze. Haar hand glijdt achterlangs zijn heup, vingers strijkend over de zoom van zijn broeksriem. “Kijk hoe ze op je leren jas gapen. Als coyotes die een stuk vlees willen. Maar jij bent mijn stuk.”
Hij snakt naar haar aanraking, maar ze trekt haar hand terug – een snelle glimlach, haar ogen zwart goud in het vuur.
De trommels zwellen; de meisjes buigen. Hun basten vallen nu helemaal, borsten glanzen met een laagje zweet en as. Het publiek juicht. Een oudere vrouw slingert kommen yucca-wijn rond. De alcohol bitter, bijna prikkend als gin. De cowboy neemt een kom en drinkt, voelt een snelle gloei in zijn aders kruipen. Aiyana pakt zijn kom, drinkt van dezelfde rand, haar tong veegt even over het hout waar zijn lippen net lagen.
“Is dit jouw dans?” vraagt hij schor.
“Dit is de dans van de maan,” zegt ze. “De maan kijkt naar nieuw bloed. Vannacht mag zij oordelen.”
Ze kijkt naar hem alsof ze de betekenis van dat oordeel al kent. Dan draait ze zich om – haar deken wiebelt los, en hij ziet de gloed van haar billen als ze in de richting van de meisjes loopt en, met een opgeheven hand, de dans laat stoppen. De trommels vallen stil. Een zacht gemompel trekt door het kamp als een zucht. Het vuur knettert, dan sterven ook die vonken.
De mensen schuifelen naar hun tenten. De cowboy blijft alleen onder de sterren, gonst van wijn en het beeld van al die ogen, tepels, heupen. Niemand zegt hem wat hij nu moet doen, of dat er een wacht rondloopt, maar hij voelt zich kalm en opgejaagd tegelijk. Hij gaat terug naar zijn gastentent, schopt zijn laarzen uit, trekt zijn leren vest los. De nacht is lauw; de vlekken zweet onder zijn oksels kriebelen als vliegen. Hij ligt op de vacht, starend naar het leer boven zich waar een maanspleetje door valt.
Stil. Dan: geritsel bij de ingang. Een hand, klein, glipt onder de flap. Aiyana. Haar haren ruiken naar rook, haar huid naar vijvers en paarden. Ze zegt niets, maar drukt twee vingers op zijn lippen. Dan kleedt ze zich – vijf tellen – uit enkel zilverachtig maanlicht: deken valt, riem valt, niets blijft dan haar glanzende bruine naaktheid.
Hij zuigt haar vingers in zijn mond, proeft yucca en zoute huid. Ze kreunt zacht – “mh-mh-mm” – en vlijdt zich boven hem heen. Haar borsten wiegen als twee kleine zwoele vogels wanneer ze haar schouders achterover laat zakken. Hij bijt zacht in haar linker tepel –ze snakt, trekt zijn hoofd dichter– en voelt hoe haar heupen al beginnen te draaien. Voor hij iets kan zeggen, heeft ze zijn leren broek losgetrokken: “ai-ai-ai” ademt ze uit terwijl zijn harde paal omhoog springt tegen haar dij.
“Je bent roekeloos,” hijgt hij, handen op haar billen, “straks hoort je vader ons.”
“Laat hem maar luisteren,” zegt ze, “ik ben geen meisje meer. Ik ben een vrouw. Van jou.”
Ze schuift haar bekken hoger, zet haar opening boven zijn eikel. Met een langzame, doelbewuste beweging daalt ze – een diep, drukkend “ahhh-ah-aahhh” stijgt uit haar keel, vibrerend langs zijn oor. Haar gladde gladheid omsluit hem tot aan de wortel. Ze blijft even zitten, spieren samentrekkend alsof ze hem een knoop om zijn lul beitelt. Dan beweegt ze – voorover, achteruit, vlugger, heupen malend – elke slag klappen haar billen tegen dijen een zacht doffe klap.
Zijn handen grijpen haar heupbeenderen, hij stoot tegenprikkend omhoog, bonkt diep in haar buik. “Fuck, Aiyana, je spant je zo heerlijk om me heen –”
“Ooh-yes, daar, daar,” hijgt ze, “stoot… harder… mijn sappige kleine kutje is aan het branden… aaah!”
Hij rolt met haar mee, draait haar op haar rug zonder zich terug te trekken – haar benen slaan als pijnboog om zijn middel. Hij pompt nu; de vacht kraakt onder hen, het leer van de tent trilt. Haar nagels graven zich in zijn schouders wanneer zijn pik haar diep raakt, baant, schuurt langs haar hete binnenste.
Ze hijst haar bekken op, zoekt wrijving bij haar klit. “Je bent zo sterk…” sputtert ze, “je dikke pik… neukt mijn kleine kutje kapot… ah-hah-hah!” Haar keel stottert, haar stem breekt, tranen van genot parelen. Ze spant zich, spuit een sliert warm sap over zijn ballen, ze schokt heftig – “[ah]..[ow]! Ik, ik, ik kan het niet meer tegenhouden, ik kom klaar! Help! Help! [ah][ah]” – en begraaft haar tanden in zijn schouder terwijl de golf haar overspoelt.
Hij voelt haar schokken, hij voelt zijn eigen ballen koken. “Ik kom… godverdomme… ik spuit… nu!” – hij rukt zich uit haar gloeiende gleuf, klemt zijn eikel tussen haar gladde schaamlippen en spuit, klodder na klodder, over haar venusheuvel, haar navel, haar borsten. Warme sperma druipt terug omlaag, glipt over haar klit. Ze wrijft het uit, spelend met vingers in het witte zaad. Dan valt ze slap terug, ribbenkast hijgend.
Ze liggen zo, ademend, zweet en zaad smerend, tot het maanlicht verschuift en een uiltje schreeuwt in de verten. Geen wacht, geen vader – alleen hun hartslag. Ze kust zijn borst, slikt traag parels zweet met haar tong op. “Slaap,” fluistert ze, “morgen begint de proef. Ik zal bij je zijn.” Ze glipt weg vòòr de eerste vogel roept; hij rookt nog haar geil op de vacht en valt in een droomloos duister.
Ochtend. De zon staat al hoog boven de canyonrand wanneer een jongen met kale slapen het leren gordijn opentrekt en zegt: “Opperhoofd roept u.”
De cowboy kleedt zich, wast zich met water uit een aardewerk schaal, voelt hoe gisteren nog in elk spiervezelje trilt. Voor zijn tent staat een halve cirkel van nieuwsgierigen: mannen met krijgersvlechten, kinden met ogen als ontsnapte pijlen. Ze wijzen, roffelen op holle stammen.
Een brede krijger stapt naar voren: zijn borst is beschilderd met roetstrepen, armen als takken van een eik. “Naiche,” klinkt zijn naam, kondigt hij zelf aan terwijl hij vuist op borst slaat. Hij gooit twee dikke riemen van bizonleer in het rond, rijdt zijn duim over zijn hals. Een stilte – dan knikt het opperhoofd, dat op een kleed buiten zijn tipi zit, rook verteert uit een kleipijp.
Aiyana staat achter hem, handen gevouwen. Geen glimlach: alleen bevelen in haar zwarte pupillen.
Twee krijgers tekenen een cirkel in het stof, een ring van ongeveer zes passen doorsnee. Het publiek vormt een muur. Naiche spreidt zijn armen, heft zijn knie, draait zijn polsen; de cowboy volgt, zet zijn blote voeten in het zand, voelt elk korreltje.
Ze beginnen zonder sein. Naiche stormt, geeft een lage trap en wil zijn schouder onder de cowboy’s lendes plaatsen om hem op te tillen en te slaan. De cowboy draait zijn heupen, glipt opzij, voelt de wind van passerende knokkels langs zijn ribben. Hij grijpt de krijger bij de pols en elleboog, gebruikt diens eigen opwaartse impuls, lanceert hem opzij. Een stofwolk stijgt omhoog. Het publiek gilt.
Naiche rolt, komt terug op handpalmen, schopt met twee benen tegelijk. De cowboy blokkeert met zijn onderarm, pijn schiet door tot zijn tanden, maar hij pareert en stapt in, geeft een stomp tegen de dij van de krijger, keert zich, en – met een laatste stemmig grommend – haalt hij Naiche’s enkel weg, waardoor de reus terechtkomt op één knie. Hij wikkelt een arm om de keel van de krijger, duwt voorzichtig maar drukkend, zijn andere hand drukt op diens sleutelbeen. Naiche verroert zich niet.
Een lange seconde stilte. Dan slaat het opperhoofd zijn pijp uit tegen de rand van een kom. “Genoeg!” schalt zijn stem. Hij steekt twee handen omhoog, wijst naar de cowboy, spreekt in Apache. De menigte antwoordt met eenstemmig gebral – eerbied of wrevel, de cowboy weet het niet. Aiyana’s ogen glimmen, oprecht trots.
Naiche klopt zijn schouder, knikt, en trekt zich terug zonder verdere blik. Het opperhoofd wenkt. De cowboy stapt naar voren, ademt diep, spuugt zand uit, en wacht.
De oude leider kijkt hem lang aan. Vervolgens spreekt hij, Aiyana vertaalt: “Mijn dochter heeft haar pad met jou verweven. Een Apache vrouw geeft haar hart maar één keer. Als jij haar pad wilt blijven volgen, moet je drie opdrachten uitvoeren.”
De cowboy knikt. “Zeg me wat ik moet doen.”
“Eerst: jij hebt Naiche overwonnen, maar ons hart kent nog geen zekerheid. Daarom zal je ondergaan wat onze jonge mannen ondergaan – ze mogen niet trouwen voor ze bewezen hebben alle vrouwen van ons volk te kunnen dienen. Je zult in de tent der jonge vrouwen slapen – zij die nog geen dertig lentes tellen – en hun lichamen dienen tot ze spreken: genoeg. Tweede: zaad mag niet ontvangen worden zonder wijsheid. Daarom zal je, als de vrouwen tevreden zijn, één nacht doorbrengen met mijn eigen vrouw, Tonnia. Zij zal rapporteren of je geschikt bent voor de erfgenamen van mijn bloed.”
Er valt een gespijkerde stilte. Geen gejoel. Vrouwen kijken naar elkaar, ogen groot. Het opperhoofd maakt zijn pijp weer aan, stopt hem met duimnagel vol bruine bladeren. “Derde,” vervolgt hij kalm, “als zij allen goed keuren, ontvang je Aiyana en een eigen tipi. Dan pas ben je bloed van ons bloed. Weiger je?”
De cowboy staart recht in de kool van het vuur dat hij niet ziet. Zijn hart klopt, een druk op zijn ribben, maar zijn stem blijft rustig. “Ik weiger niet. Ik zal hun hart ontvangen zoals ik dat van haar heb ontvangen.”
Aiyana’s vader knikt, één keer. Hij wendt zich tot zijn dochter. “Leid hem naar de tent,” gebiedt hij in zijn taal, “en begin de zonnegang meteen. Dit kamp kent geen tijd om te dromen.”
En dus, terwijl de zon nog maar net boven de rand van de wereld klimt, loopt de cowboy – voeten nog nat van zweet, kuiten gloeiend – tussen twee krijgers door naar een lange, smalle wigwam van zwaar leer. De deurklep valt achter hem dicht. De geur die hem tegemoet slaat is een mengeling van huid, giftige bloemen, en nat leer.
Binnen is het schemerdonker. Zijn ogen wennen, en hij ziet hen: negen vrouwen, in leeftijd van iets meer dan achttien tot net dertig, elk zittend op een vacht. Sommigen dragen alleen een kort bastbroekje, andere niets dan wampum armbanden en glinsterende ogen. Hun adem vormt een koord van kleine geluiden: nieuwsgierig, opgewonden, onzeker.
In het midden brandt een laag pitje dat de lucht verhult in een waas; zijn vinger die aan zijn blote borst krabt. Dan staat de eerste op — een lange, slanke, met een litteken van een bergleeuw over haar ribben. Ze stapt naar hem toe, haar tepels stijf in de koele ochtend. Ze spreekt geen Engels, wijst naar de grond, gebiedt hem te zitten.
De cowboy knielt. Ze ontbloot zijn bovenlijf, strooit droge geur kruiden over zijn huid, wrijft krachtig zodat zijn spieren gloeien. Achter haar sluit een tweede zich aan, jonger, borsten klein en puntig, heupen al breed. Zij ontknoopt zijn riem — hij is halfhard al, pulserend. Zijn adem stokt terwijl ze zijn broek naar beneden trekken, zijn pik veert omhoog in de warme schemering, druipend van voorvocht.
De eerste vrouw, haar naam later begrepen is Zaysha, ze zet haar lippen op zijn schouder en bijt zacht. “Langzaam,” fluistert ze, “ons lichaam… onze tempel.” Dan laten ze zich allemaal gelijktijdig op hun knieën zakken, een kring van zwoele ogen. Hun handen gaan naar hem, vingers wrijven langs dij, kuit, borst, rug. Twaalf handen in beweging, alsof ze één adem kennen.
De jongste, een meisje nog maar net in het vrouw-zijn, kust zijn buikknobbeltje, schuift lager. Haar tong trekt een sloot van zilver over zijn huid en omsluit dan zacht zijn eikel. Ze smakt: “mmm-ah,” blikt op, ogen donker verlangend. Ze slikt hem half binnen, speelt met de nerven terwijl twee andere vingers zijn balzak omvatten en rollen. Hij zucht, hoofd achterover, spieren trillend.
Zaysha zuigt aan zijn onderlip, drukt haar borsten tegen zijn arm. “Je moet ons allemaal verwennen,” zegt ze gebroken, “geen vrouw mag onbevredigd blijven.” Dan duwt ze hem voorover op een vacht. Twee vrouwen vallen over hem heen — monden likken langs zijn oren, vingers krassen over tepels. Zijn pik staat nu kaarsrecht en kloppend, maar hij durft zelf niets te forceren; de regie is aan hen, volgens hun rituelen.
De volgende beweging is een golf: een vrouw glijdt naar voren, draait zich met een heupwieg naar hem toe en plant zich boven op zijn mond. “Lik,” gebiedt ze kort, haar kut al glanzend en open. Hij zuigt, spitst zijn tong, kronkelt rond haar clitoris. Ze proest: “Ohhh-yes… fuck… je tong is zo stijf… ja!” Terwijl hij haar uitlikt voelt hij hoe de jonge schone hem nog steeds diep pijpt – haar mond nat, kwijl sliert langs zijn knobbel.
Ze wisselen – de codetaal van gesmeerde handen en handgrepen. Een tweede vrouw komt bovenop hem, schaart haar dijen over zijn pik, wrijft de glanzende kop langs haar spleet maar zakt niet meteen. Ze plukt een beker yucca olie, druppelt koud over zijn eikel. Hij kreunt, schokt. Dan zakt ze – traag, zó traag dat zijn adem blijft steken. “Je pik is prachtig… hard… splijt me… ahhh…!” Hij voelt haar hete kut, strak, komt bijna meteen maar houdt zich in door te denken aan stof, paarden, galop.
Ze galoppeert zelf: heupen rollen, borsten slaan op haar ribben. Twee andere vrouwen zuigen intussen aan haar tepels, likken speeksel van haar huid. Het donker krioelt van vlees. Zweetdruppels parelen op leren wanden, de geur van kutvocht en zaad mengt met de walm van het vlammetje. Een meisje masturbeert dicht bij zijn hoofd, haar kreun een hoge “ah-ah-ah,” dan spuit ze, een straaltje dat zijn hals raakt. Hij voelt hoe hij langzaam wordt bedolven onder een laag warm vocht.
Vier vrouwen komen klaar alvorens hij zelf uitbarst. Dan klinkt een laag bevel – Zaysha trekt de rijdende Amazone terug; ze kronkelt van frustratie. “Je zaad is voor ons collectief,” zegt Zaysha, haar stem gespannen. Ze leggen hem op zijn rug, binden polsen met zachte leren koorden aan twee palen. Niet strak – hij kan bewegen – maar de symboliek is helder: hij is hun dildo, hun instrument.
Ze spreiden zijn benen, wrijven meer olie over balzak en perineum. Eén vinger glipt achterlangs, drukt tegen zijn anus. “We nemen je ook,” zegt ze vragend. Hij knikt, krijgt een brok in zijn keel. Ze dringt langzaam binnen – een vinger, dan twee, terwijl haar mond zijn pik weer omsluit. Hij hijgt, overweldigd, maar de sensatie is buitenaards – volheid, rilling, onttrekt elke controle.
Ze bewegen synchroon: zuigen, vingeren, wrijven. Tegelijkertijd masturberen ze zichzelf – een koor van kreunen. Hun lichamen glimmen als bewerkt koper. Hij voelt zijn lading koken, zijn hele bekken verkrampt – “Ik ga… ik… kom!” – maar net op het moment dat hij wil lossen, houdt de mond zich af, en spuit hij onbedekt – over hun vingers, over zijn eigen buik, een fontein van vier, vijf klodders die tot aan zijn borst druppelen. De vrouwen juichen zachtjes, zacht, bijna gewijd. Ze likken zijn zaad op, delen vingers zaad, vloeibare parels, likken van elkaars hand.
Geen rust. Onmiddellijk daarna duwt een volgende vrouw hem op zijn zij, morst olie over zijn nog stijve paal en draait haar achterste naar hem toe. Langzaam laat ze zich achterwaarts om hem heen glijden – anaal – en terwijl ze met beide handen zich aan een leren span trekt, duwt ze haar billen tot aan zijn schaambeen. Hij kreunt, huivert, maar zijn pik, nog niet gekalmeerd, gehoorzaamt. Ze paart hem, terwijl een andere vrouw zich op haar knieën schuift en begint te spuiten – een straal van helder vocht dwars over zijn borst. Hij wordt bedolven onder hun lust.
Die hele dag weken de uren af – geen klok, alleen zonnestrepen die boven de tentwand kruipen. Elke vrouw neemt hem minstens één keer; sommigen drie keer. Vaginaal, anaal, met de mond, soms alle drie tegelijk – dubbele penetratie: twee vingers in haar gleuf en zijn pik in haar kont, of andersom. Squelch geluiden, gegil, spuitende orgasmes. Hij leert hoe elk lichaam anders klinkt: de hoge piep van de jongste, de diepe grondtoon van Zaysha’s gegorgel, het staccato “tuh-tuh-tuh” wanneer een kleine borsten meisje met bongo-ritme op hem rijdt en plots spuit als een fontein tegen zijn knieën.
Tussen de rondes door geven ze hem water, honing, stukken geroosterd vlees. Ze poetsen zijn huid met grassen, ruiken aan zijn haren. Geen eigenaar, geen slaaf – alleen gemeenschap.
Eindelijk, als de zon alweer rood achter de naaldtakken brandt, komen ze tot rust. Negen vrouwen liggen over elkaar heen, over hem heen, vachten vermengd. Zaysha strijkt met een vinger door zijn haar. “Goed,” zegt ze, stem hees, “je gaf ons vuur. Nu… moet je de vrouw van ons hoofd verwennen.” Ze buigt zich, kust hem op zijn voorhoofd, een zegen. Dan worden de koorden losgemaakt. Zijn polsen voelen licht, alsof hij kan zweven.
Ze leiden hem, nog naakt, naar een aparte ronde tent aan de andere kant van een rookkolk van jeneverbestakken. Hier hangen twee lampionnen van geschuurde schelpen die lauw licht werpen, maar binnen valt hij bijna op zijn knieën van vermoeidheid. Hij ruikt haar eerder dan hij haar ziet: Tonnia, de vrouw van het opperhoofd. Ze is kleiner dan hij dacht, maar haar blik is het zwart van diepe waterputten. Haar lichaam is zwaar van kinderen, maar soepel – borsten vol, tepels zo groot als kurkkoppen, buik getekend met zilveren streepjes. Ze draagt enkel een riem van kraaltjes rond haar heupen.
Ze zegt niets, maar wijst naar een bed van vachten. Ze gaat zitten, spreidt haar benen nonchalant zodat hij haar donkere haar en glanzende lippen ziet. Dan spreekt ze met een zwaar accent: “Kom hier. Gebruik je mond. Geen woorden.”
Hij kust haar enkels, werkt omhoog, likt de binnenkant van haar dijen. Haar geur is krachtig, wat zilt en zoet tegelijk – een rivier na een hoosbui. Hij zoekt met zijn tong de rand van haar schaamlippen, spitst, duwt. Ze reageert met een zware “mm-mh,” haar vingers in zijn haren. Hij vindt haar clitoris, kriebelt erlangs, zuigt zacht. Ze proest een lading slijm naar voren. “Binnen,” beveelt ze.
Hij spitst zijn tong, dringt diep in haar gleuf, zoveel mogelijk. Zijn neus drukt tegen haar clitoris. Ze rolt met haar heupen, duwt zich naar voren. Haar handen duwen zijn hoofd, willen meer. Hij brengt er twee vingers bij, kromt ze, vindt de ruwe plek achter haar schaambot. Ze kreunt laag, diep – “ah-ah, daar, harder.” Haar vocht stroomt rijkelijk en bedekt zijn kin.
Dan duwt ze hem weg, op zijn rug. Ze schuift naar voren, klemt haar dijen om zijn gezicht, en terwijl hij blijft likken kneust ze haar borsten met haar eigen handen. Ze draait zich uiteindelijk – zonder waarschuwing – en neemt zijn pik in haar mond terwijl ze zich boven zijn tong houdt. Ze pijpt hem traag maar woest, haar keel als een droge zuiging op zijn lul. Hij bijt zacht, zuigt aan haar lippen; het ritme wordt een tunnel van snakken.
Ze laat hem los, draait zich, en met een doffe zucht laat ze zich op zijn pik zakken – vaginaal, maar strak als een vuist. Ze berijdt hem, haar heupen als een zware molensteen. Haar borsten slaan op en neer, kletsen tegen haar lippen. “Kijk naar me,” snauwt ze, en hij kijkt – naar haar donkere ogen, naar de vrouw die hem test voor toestemming van het opperhoofd, van het kamp, voor Aiyana. Hij kan zijn zaad nauwelijks nog inhouden, maar hij weet: klaarkomen mag pas met haar toestemming.
Ze duwt zich af, ligt op haar zij. “Van achteren,” beveelt ze. Ze draait zich, steunt op haar ellebogen, haar brede billen een uitnodiging. Hij glijdt er in, langzaam, en voelt hoe haar spieren onmiddellijk knijpen. Ze praat nu constant: “Fuck… diepe… harder… sla tegen mijn baarmoeder… ah!” Hij pompt, het klinkt kletsend nat. Zijn handen klemmen zich om haar heupen, soms een licht klopje op haar grote schouders.
Dan drukt ze zich terug, laat hem uit glijden, en wijst naar haar anus – “Hier ook. Geen genade.” Ze morst nog olie, hij ademt, dringt voorzichtig maar volledig binnen. Haar gegil klinkt als een roepende hinde maar ze duwt zich zelf op tegen zijn schoot – diep. Hij voelt hoe haar voorwand opzwelt; met twee vingers in haar kut masseert hij de huid tussen zijn eigen pik en vingers – dubbele druk – en ze schokt. “Nu!” gilt ze. “Spuit in mijn kont… laat me voelen!”
Hij gromt, verliest zich, bonkt heftig – drie, vier maal – en ontlaadt met een schok die hem tot zijn wervels raakt. Warme sperma vult haar, gutst langs haar dij wanneer hij zich terugtrekt. Ze draait zich, morst over eigen vingers, likt zijn zaad op zoals een koningin honing proeft. Haar blik is half gelaten, half goedkeurend. “Je hebt het doorstaan,” zegt ze, stem rauw. “Bereid jezelf voor. Rust. Morgen zal mijn man het oordeel uitspreken.”
Hij valt neer, longen brandend. Zijn laatste beeld is hoe zij, zittend, nog steeds druppels van zich af veegt en die langzaam in haar mond brengt, ogen dicht. De lampen flakkeren, verdwijnen.
Nacht. Een zachte hand schudt hem wakker. Aiyana. Tranen op haar wangen, glanzend in het maanlicht. “Je hebt het gedaan,” fluistert ze. Hij trekt haar naar zich toe, kust haar, proeft zijn eigen zout en vreemde vrouw.
Ze vrijen stiller dan de vorige nacht – loom, teder. Hij glijdt in haar, beweegt traag, zijn handen vangen haar gezicht. Ze kijken elkaar aan, voelen beiden hoe de wereld verschuift: van beproeving naar een belofte. Ze komen samen klaar, hij binnen in haar, haar vingers diep in zijn haren. Geen spreken meer, alleen ademhaling.
Buiten galoppeert een nachtvogel over het kamp. Het vuur van het opperhoofd is gedoofd, maar in de hemel brandt de maan helder genoeg om te zien: twee lichamen, verstrengeld, op een zee van vachten, klaar om samen te leven – óf om samen te vallen.
Een nieuwe dageraad bloed rood boven de canyon. Hoor: hoe trommels weer beginnen, hoe de hele stam zich verzamelt, hoe een vader zijn pijp weer aansteekt, zijn dochter en de vreemdeling nadenkend opneemt. Het oordeel komt – maar dat is morgen, het verhaal.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- De Foto Studio - 81: Een Speciale Reis B... (9.2) door Lew Pit
- Met Een Krasje (9.3) door Gerard12816
- Na Het Voetballen... (8.9) door Wessel B
- De Lift (9.2) door rudolf57
- 2x Zo Oud (9.2) door Ilse
- Van Vader Op Zoon (9.1) door Wim963
- Europa Cup (9.1) door Blackjack
- 'Waag Het Eens'' (8.7) door Jij en Ik
- De Foto Studio (9.1) door Lew Pit
- Buurjongen (9.4) door Wij samen
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Dotteky (44)
Jossieh (51)
Bardotte (32)