Door: DarqMindFan
Datum: 27-05-2026 | Cijfer: 9.6 | Gelezen: 891
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 34 minuten | Lezers Online: 23
Lengte: Zeer Lang | Leestijd: 34 minuten | Lezers Online: 23
Vervolg op: De Flathoer - 1
Binnen in de flat was het nog erger dan ze had gevreesd.
De muren waren vergeeld en vol vochtvlekken, het behang bladderde in lange repen omlaag. In de kleine woonkamer hing een zware, zoetige lucht van schimmel, oude sigarettenrook en iets wat op urine leek. Het linoleum op de vloer was scheef en kleefde onder haar schoenen. Een klein, groezelig raam keek uit op de binnenplaats vol kapotte fietsen en vuilniszakken. De keuken was niet meer dan een nis met een vettig fornuis en een koelkast die bromde als een stervende hond. Geen warme lampen, geen zachte bank, geen herinnering aan het lichte, ruime huis waar ze ooit had gewoond. Dit was een hok. Haar hok nu.
Patricia liet zich tegen de deur zakken, haar handen voor haar gezicht. Dit kan ik niet. Dit overleef ik niet.
Toch dwong ze zichzelf overeind. Er stonden nog enkele dozen en een tas in de kofferbak. Ze kon ze niet laten staan. Ze haalde diep adem, trok de deur weer open en liep de trap af, haar hakken klikkend op het beton.
Beneden op de parkeerplaats bleef ze abrupt staan.
De kofferbak stond open. Twee van de drie resterende dozen waren weg. De derde lag op zijn kant, de klep gescheurd, de inhoud half uitgestrooid over het asfalt: een paar schoenen, een stapel foto’s, een zilveren fotolijstje met een foto van haar en haar ex (zijn gezicht nu doorboord met een sigarettenpeuk). Iemand had er met vieze handen in zitten graaien.
Ze voelde haar maag samenknijpen.
Een eindje verderop, tegen een lantaarnpaal geleund, stonden Jasper en Niels. Ze rookten rustig, een brede grijns op hun gezicht. Jasper blies een rookwolk uit en knikte naar de rommel.
„Tsss… mevrouw. Dat ziet er niet goed uit.“
Patricia’s stem trilde van woede en angst. „Hebben jullie dit gedaan?“
Niels lachte zacht, bijna geamuseerd. „Wij? Wallah, we hebben niks gezien. We stonden hier gewoon een shaggie te roken. Maar we hebben je wel gewaarschuwd, hè? Deze buurt vreet chique wijven zoals jij op. Zonder bescherming… gebeurt dit soort shit gewoon.“
Patricia griste de overgebleven spullen bij elkaar en vluchtte terug naar boven, haar hart bonkend in haar keel. Ze durfde niet om te kijken.
---
In de dagen daarna werd het alleen maar erger.
De tweede ochtend vond ze haar Audi op blokken. Alle vier de velgen waren gestolen. De kofferbak was opengebroken, het dashboardkastje leeggehaald. Geen briefje, geen sporen. Alleen de kille realiteit dat haar laatste stukje luxe nu ook kapot was. Ze belde de politie. Twee agenten kwamen, keken even rond en haalden hun schouders op. „Mevrouw, dit is een probleemwijk. Zonder camera’s… weinig kans. Misschien kunt u beter verhuizen.“
Alsof ze dat kon.
’s Nachts begon het kloppen. Eerst zacht, dan harder. Om drie uur ’s nachts bonkte er iemand op haar deur. Ze schrok wakker, hart in haar keel, maar toen ze door het spionnetje keek was de gang leeg.
Het hield niet op. Dunne muren lieten elk geluid door: het constante geschreeuw van ruziënde stellen, het hysterische gehuil van een baby, het rauwe hoesten en kotsen van junks in het trappenhuis, het dreunende basgeluid van rapmuziek tot diep in de nacht. Af en toe hoorde ze glasgerinkel op de binnenplaats, gevolgd door dronken gelach en het geschuifel van daklozen die tussen de containers sliepen. De lucht in de flat zelf was nooit schoon – een permanente mix van wiet, sigaretten, schimmel en de zoete, misselijkmakende geur van crack die soms door de ventilatie naar binnen drong.
Het ging maar door. Soms bonkten ze op de ramen. Soms gleed er alleen een schaduw langs haar balkon, een silhouet dat even bleef staan en dan weer verdween in de duisternis. Elke nacht voelde de flat kleiner, smeriger en vijandiger. Patricia lag in haar bed, de dekens opgetrokken tot haar kin, en besefte hoe volledig alleen ze was in dit betonnen hol vol ellende.
Elke keer als ze de flat verliet, voelde ze ogen op zich. In de supermarkt liep er een onbekende man twee keer langs haar karretje, te dichtbij, grijnzend. Ze voelde zich constant bekeken, achtervolgd. Steeds vaker zag ze Jasper of Niels in de buurt – bij de ingang, op de parkeerplaats, soms zelfs vanuit haar raam aan de overkant van de binnenplaats. Ze vermoedde dat zij achter de incidenten zaten, maar ze had geen bewijs. Het kon ook gewoon de buurt zijn. Of paranoia.
Het hoogtepunt - of laagtepunt - kwam een week later.
Patricia had de hele dag keihard gewerkt. Met goedkope schoonmaakmiddelen en tweedehands spulletjes van de kringloop had ze de flat zo goed en zo kwaad als het ging opgeknapt: ze had de ergste schimmel weggeboend, het linoleum gedweild, een oud kleedje neergelegd en wat goedkope kaarsen en een vaas met plastic bloemen neergezet. Voor het eerst sinds ze hier woonde had het een beetje als thuis gevoeld.
Toen ze die middag na even wat boodschappen te hebben gehaald de deur opendeed, sloeg de schok haar in het gezicht.
De flat was compleet overhoop gehaald. Laden waren opengetrokken, kleren lagen over de vloer, haar matras lag omgekeerd, de nieuwe kaarsen waren kapotgetrapt. Haar weinige sieraden waren weg, net als het kleine beetje contant geld dat ze in een la had verstopt. Op de muur boven haar bed had iemand met rode stift geklad: “Welkom in de jungle, kutwijf.”
Ze belde hysterisch de politie. Twee agenten kwamen, keken rond, maakten wat foto’s en haalden hun schouders op. „Geen sporen van braak, mevrouw. Waarschijnlijk iemand met een sleutel of gewoon een junk. In deze wijk gebeurt dit dagelijks. We kunnen weinig doen zonder camerabeelden.“ Na twintig minuten vertrokken ze alweer.
Zodra de agenten weg waren, zakte Patricia door haar knieën midden in de ravage. Ze barstte in snikken uit, haar handen voor haar gezicht, schouders schokkend. Al haar moeite, al haar poging om iets van waardigheid te behouden – alles was weg.
Precies op dat moment werd er zacht op de openstaande deur geklopt.
„Mevrouw Patricia? Alles goed daarbinnen?“
Jasper kwam naar binnen. Naast hem stond Niels. Ze keken bezorgd, maar hun ogen zeiden net iets anders.
„Wallah, wat een zooitje,“ zei Jasper terwijl hij zonder te vragen naar binnen stapte. Niels volgde hem direct, en trok de deur achter zich dicht. Ze liepen langzaam door de ravage, hun schoenen knerpend over kapotgetrapte kaarsen en omgevallen spullen.
Jasper hurkte naast haar neer en legde een zware hand op haar schouder, zogenaamd troostend. Hij kneep zachtjes terwijl hij rondkeek. „Kijk nou toch, Patricia… Al dat werk voor niks. Moet je zien hoe ze je mooie kleedje hebben vertrapt. Jammer hoor.“
Niels slenterde verder de kamer in, schopte een omgevallen stoel opzij en floot zacht. Hij pakte een van haar lingeriestukjes van de vloer – iets wits en van kant dat ze nog uit haar oude leven had – en liet het tussen zijn vingers bungelen.
„Arme mevrouw… Je probeerde er echt iets van te maken, hè? Met je kaarsjes en bloemetjes. Schattig eigenlijk.“ Hij grijnsde en gooide het lingeriestukje terug op de hoop. „Maar dit is geen villawijk meer. Dit is onze jungle. Zonder ons word je hier levend opgevreten.“
Niels floot zacht terwijl hij door de ravage liep. „Eigen schuld, mevrouw. Je wilde geen bescherming. Nu zie je wat er gebeurt.“
Patricia veegde haar tranen weg, haar stem gebroken. „Ik… ik heb geen geld voor die honderdvijftig euro per maand. Ik zit in de schuldsanering. Ik heb niks.“
Jasper glimlachte langzaam en kneep iets harder in haar schouder. Zijn stem werd lager, intiemer.
„Geen geld? Dat is jammer… Maar dan kunnen we we elkaar misschien op een andere manier helpen? Wij zijn jonge kerels, Patricia. We hebben regelmatig wat ontlading nodig. En jij bent een eenzame, nog steeds aantrekkelijke vrouw. Mooie tieten, lekkere lijf voor je leeftijd. Misschien kunnen we iets regelen zonder geld.“
Niels grijnsde breed en liet zijn blik openlijk over haar borsten glijden.
„Jij zorgt voor ons… en wij zorgen voor jou. Simpel toch?“
Patricia staarde hen aan, haar hart bonkend in haar keel. Haar wangen brandden van schaamte en woede.
„Wegwezen,” fluisterde ze, haar stem trillend. Toen harder: „Eruit! Nu meteen! Hoe durven jullie? Ik ben geen… ik ben geen hoer die jullie kunnen gebruiken! Ik bel de politie als jullie niet onmiddellijk mijn flat verlaten!”
Ze krabbelde overeind, duwde Jaspers hand van haar schouder en deed een stap achteruit, bijna struikelend over de rommel. Haar ogen schoten vol tranen van vernedering.
„Jullie zijn nog kinderen! Dit is ziek. Ik heb jullie hulp niet nodig. Ik red me wel. En nu oprotten!”
Jasper keek haar even zwijgend aan, die kille glimlach nog steeds om zijn lippen. Niels lachte zachtjes, bijna geamuseerd.
„Zoals je wilt, mevrouw Patricia,” zei Jasper uiteindelijk terwijl hij zijn schouders ophaalde. „Maar denk er maar goed over na. Wij komen later nog wel een keer terug.”
Ze liepen rustig naar buiten. Niels trok de deur met een zachte klik achter zich dicht.
Patricia zakte weer op haar knieën tussen de ravage, trillend over haar hele lichaam. Ze haatte hen. Ze haatte zichzelf nog meer omdat ze, heel even, die verraderlijke warmte had gevoeld toen Jasper over haar lichaam sprak.
---
Die nacht was nog erger dan alle voorgaande nachten samen.
Het gebonk op de deur begon al rond middernacht en hield uren aan. De dunne muren lieten elk geluid binnen: dronken geschreeuw op de galerij, iemand die vlakbij in het trappenhuis lag te kotsen, harde rapmuziek uit een andere flat en het constante, dreigende gevoel dat er iemand vlak voor haar deur stond. Twee keer hoorde ze iemand aan de deurkruk morrelen. Ze lag in bed, dekens tot aan haar kin, telefoon in haar hand, maar durfde de politie niet meer te bellen. Ze zouden toch niets doen.
Tegen de ochtend was ze volledig kapot. Haar ogen brandden, haar hoofd bonsde en de angst zat als een koude klomp in haar maag.
---
De volgende middag, rond drie uur, werd er weer aangeklopt.
Patricia schrok op. Ze had de hele dag nog niets opgeruimd, zat nog in dezelfde kleren als gisteren. Met een bonkend hart liep ze naar de deur en keek door het spionnetje.
Jasper en Niels stonden daar. Jasper hield een sixpack bier omhoog, Niels had een zak chips in zijn hand. Ze zagen er relaxed uit, alsof er niets gebeurd was.
„Mevrouw Patricia,” riep Jasper vriendelijk door de deur. „We komen even kijken of alles goed gaat na gisteren. Maak maar open, we hebben wat te drinken meegenomen. Je ziet eruit alsof je wel een biertje kunt gebruiken.”
Ze leunde met haar voorhoofd tegen de deur, ogen dicht. Haar handen trilden. Ze wist dat ze niet open moest doen.
Toch draaide ze na een lange minuut de sleutel om.
Jasper en Niels stapten meteen naar binnen, alsof ze al verwachtten dat ze zou toegeven. Jasper zette het sixpack op de enige nog overeind staande tafel en keek rond in de nog steeds chaotische flat.
„Zo zo, nog steeds een zooitje hier,” zei hij kalm. „Je hebt niet eens opgeruimd. Je was zeker te moe na vannacht?”
Niels grinnikte en plofte op de bank, benen wijd. Hij scheurde de zak chips open en propte een handvol in zijn mond. „Arme Patricia. Je ziet er kapot uit. Heb je überhaupt geslapen? Die junks in het trappenhuis waren weer lekker bezig vannacht, hè?”
Patricia bleef bij de deur staan, armen om zichzelf heen geslagen. Haar stem was hees. „Waarom doen jullie dit? Laat me gewoon met rust.”
Jasper kwam dichterbij, pakte een biertje, maakte het open en hield het haar voor. „Neem een slokje. Je trilt als een rietje. Wij willen je echt alleen maar helpen, hoor. Maar je maakt het jezelf zo moeilijk.”
Ze nam het biertje niet aan. Jasper zette het neer en leunde tegen de muur, zijn blik traag over haar lichaam glijdend – dezelfde blik als bij de verhuizing.
„Je bent een mooie vrouw, Patricia. Echt. Maar hier in deze flat… zonder ons? Je redt het niet. Die inbraak gisteren stelde nog niet zoveel voor. Volgende keer komt er misschien iemand binnen terwijl je nog thuis bent en in bed ligt.”
Niels knikte terwijl hij chips at. „En wij kunnen dat tegenhouden. Voor niks extra’s… behalve een beetje gezelligheid. Je bent toch eenzaam? Al die jaren in je grote huis, en nu dit hok. Geen man, geen kinderen, niemand die je neukt. Dat moet toch op je zenuwen werken?”
Patricia’s wangen kleurden rood. Ze wilde boos worden, maar de vermoeidheid en de angst maakten haar zwak. Haar stem brak toen ze eindelijk sprak, wanhopig en schor.
„Alsjeblieft… laat me met rust. Ik smeek het jullie. Ik kan dit niet meer. Ik heb geen geld, ik heb niets meer over. Laat me gewoon met rust. Ik wil alleen maar slapen, ik wil alleen maar dat dit ophoudt. Jullie zijn nog jongens, dit is niet normaal. Ga alsjeblieft weg en laat me met rust…”
Ze stond daar, armen strak om haar borst geslagen, tranen die weer over haar wangen liepen. Haar hele lichaam trilde.
Jasper keek haar even aan met diezelfde kille, bijna vriendelijke glimlach. Hij nam een slok van zijn bier en ging rustig op de armleuning van de bank zitten, alsof hij een oude bekende was die even langskwam. Niels bleef relaxed achterover hangen, chips kauwend, alsof ze een gezellig gesprekje voerden.
„Rustig aan, Patricia,” zei Jasper op kalme, bijna begripvolle toon. „Wij doen niks verkeerds. Wij willen je juist helpen. Kijk nou hoe je eraan toe bent. Helemaal alleen in dit hok, na alles wat je al kwijt bent. Je ex heeft je kaalgeplukt, je bent failliet, je auto is naar de klote… en nu dit. Inbraak, gebonk ’s nachts, junks die aan je deur morrelen. Dit is geen leven voor een vrouw zoals jij.”
Hij gebaarde langzaam om zich heen naar de ravage.
„Wij kunnen daar een eind aan maken. Echt. Geen gebonk meer. Geen schaduwen op je balkon. Geen enge gasten die je in de supermarkt volgen. Geen inbraken. Wij kennen iedereen hier. Eén woord van ons en ze laten je met rust. Je wordt beschermd. Je slaapt weer rustig. Je kunt weer een beetje ademhalen.”
Niels knikte en veegde zijn vingers af aan zijn broek. Zijn stem was iets zachter, maar net zo overtuigend.
„Maar ja… voor wat hoort wat, hè? Wij zijn geen liefdadigheidsinstelling. Wij zijn jonge kerels. We hebben behoeftes. Elke dag. Sterke behoeftes. En jij… jij bent hier, alleen, met dat lekkere rijpe lijf van je. Die dikke tieten, die ronde kont, die ervaring die een jonge meid nooit heeft. Je bent eenzaam, Patricia. Dat zie je aan alles. Al die jaren heb je alles netjes en keurig gedaan, en nu lig je hier ’s nachts wakker en denkt aan hoe het zou voelen als iemand je gewoon eens écht gebruikt. Zeg maar eerlijk: je voelt het toch al een beetje, diep vanbinnen? Die warmte als wij hier bij je zijn en zo met je praten?”
Jasper leunde iets naar voren, zijn ogen boorden zich in de hare.
„Het is een eerlijke ruil. Jij bent lief voor ons, je geeft ons wat ontlading wanneer wij dat nodig hebben, en wij geven jou veiligheid. Geen geld, geen gedoe. Gewoon… gezelligheid. Je hoeft niet meer bang te zijn. Je hoeft niet meer alleen te zijn. Denk er eens goed over na. Hoe lang hou je dit anders nog vol? Nog een week? Nog een maand?”
Niels grijnsde breed maar zijn toon bleef zogenaamd begripvol.
„Wij zijn niet de boemannen, Patricia. Wij zijn de oplossing. Je hoeft alleen maar ja te zeggen. Geef ons een klein beetje liefde en genegenheid… en je hele probleem is opgelost. Geen politie meer die je in de steek laat. Geen slapeloze nachten. Alleen maar wij twee die voor je zorgen. En wie weet… misschien vind je het zelfs nog lekker ook. Het zou toch niet de eerste keer zijn dat een keurige vrouw als jij stiekem droomt van twee jonge kerels die haar plat neuken in haar eigen flat?”
Patricia stond daar, midden in de ravage van haar flat, en voelde hoe alles om haar heen instortte. De kapotgetrapte kaarsen kraakten onder haar schoenen, haar dure lingerie lag vertrapt tussen de scherven, laden hingen scheef uit de kasten, kleren lagen overal verspreid over het vieze linoleum. De rode stift op de muur leek haar uit te lachen: “Welkom in de jungle, kutwijf.” Dit was wat er overbleef van de elegante Patricia. Een hok vol schimmel, pisgeur en twee achttienjarige straatjongens die haar lichaam als ruilmiddel claimden.
Haar gedachten waren een chaos.
Dit kan niet waar zijn. Dit mag niet gebeuren. Ik ben 48, ik was getrouwd, ik had een mooi huis, een carrière… en nu staan twee jongens me te vertellen dat ik... dingen met hen moet doen om veilig te zijn? Dat is walgelijk. Ziek. Maar… ze hebben gelijk. De politie doet niks. De flat is een hel. Ik kan niet meer. Ik ben zo moe. Zo alleen. En die warmte… die verraderlijke warmte tussen mijn benen… nee, nee, dit is ziek. Ik haat mezelf dat ik dit voel.
Schaamte brandde op haar wangen, walging kneep haar maag samen, maar daaronder pulseerde een verraad van haar eigen lichaam dat ze niet kon stoppen. Zelfhaat golfde door haar heen. Hoe diep ben ik gezonken dat ik dit zelfs maar overweeg?
Jasper zag de verwarring in haar ogen en kwam nog dichterbij. Hij legde twee vingers onder haar kin en tilde haar gezicht omhoog zodat ze hem moest aankijken. Zijn stem was laag, kalm en dwingend.
„Jawel, je kunt dit wel, Patricia. Je bent alleen maar bang om toe te geven wat er nu door je heen gaat. Kijk om je heen. Dit is jouw realiteit nu. Wil je echt elke nacht wakker liggen van angst? Wil je echt dat de volgende inbraak erger is? Of wil je dat wij voor je zorgen?”
Niels kwam achter haar staan, zijn adem warm in haar nek. Zijn stem was zacht maar meedogenloos.
„We vragen niet meteen alles. Niet meteen neuken. Begin klein. Een klein gebaar van goede wil. Ga op je knieën en zuig ons even lekker af. Twee jonge lullen in dat mooie mondje van je. Dat is alles. Doe je dat, dan zorgen wij dat je vannacht rustig kunt slapen. Geen gebonk. Geen schaduwen. Geen gemorrel aan je deur. Dan ben je veilig. Voorlopig.”
Jasper streelde met zijn duim over haar onderlip, zijn ogen boorden zich in de hare.
„Je hebt twee opties, Patricia. Optie één: je doet het nu. Je laat ons klaarkomen in dat lekkere mondje van je, je slikt alles netjes door, en wij laten je met rust. Dan komen we morgen terug en praten we verder over hoe we dit gaan regelen. Optie twee: je zegt nee… en dan vertrekken we nu. Maar dan kunnen we niet garanderen wat er vannacht gebeurt. Misschien komt er wel iemand anders binnen. Misschien is diegene minder vriendelijk dan wij. Aan jou de keuze.”
Niels grinnikte zachtjes bij haar oor.
De stilte die volgde was zwaarder dan hun woorden. Patricia’s hart bonsde zo hard dat ze het in haar oren hoorde. Haar benen voelden slap. Schaamte, walging, angst en een verraderlijke opwinding botsten zo hard in haar dat ze bijna geen adem meer kreeg.
De jongens wachtten geduldig, wetend dat de druk van de stilte bijna net zo sterk was als hun woorden.
Patricia’s lippen trilden. Ze kon de woorden bijna niet uit haar keel krijgen, maar ze kwamen er toch, fluisterend en wanhopig.
„Ik… ik ben geen hoer,” bracht ze uit, haar stem nauwelijks meer dan een ademtocht. „Alsjeblieft… ik ben geen hoer…”
Jasper streelde nog steeds met zijn duim over haar onderlip, zijn blik kalm en onverzettelijk.
„Dat weten we, Patricia. We weten dat je geen hoer bent. Je bent een keurige, elegante vrouw die in de shit is beland. Maar dat verandert niks aan de situatie. Je hebt ons nodig. En wij hebben jou nu nodig.”
Niels drukte zich iets dichter tegen haar rug, zijn handen licht op haar heupen.
„Onze pikken zijn hard, mevrouw. Al de hele tijd dat we hier staan. Die hebben jouw mooie, warme mondje nodig. Gewoon even zuigen. Even laten zien dat je begrijpt hoe dit vanaf nu werkt.”
Terwijl ze onophoudelijk op haar inpraatten, legde Jasper zijn handen op haar schouders. Langzaam, maar onverbiddelijk, duwde hij haar naar beneden. Haar knieën knikten. Ze zakte door haar benen tot ze op het vieze linoleum knielde, midden tussen de rommel van haar kapotte flat.
„Goed zo,” mompelde Jasper terwijl hij zijn broek openmaakte. „Dit is het enige wat we van je vragen. Je helpt ons… en wij houden je veilig. Geen gebonk meer. Geen inbraken. Geen junks aan je deur. Zolang jij ons helpt wanneer we dat nodig hebben, zorgen wij voor jou. Simpel toch?”
Niels kwam naast Jasper staan en ritste ook zijn broek open. Beide jongens waren al stijf.
„Mond open, Patricia,” zei Jasper zacht maar dwingend, terwijl hij zijn hand in haar haar liet glijden. „Laat ons maar voelen hoe warm en nat dat mondje van je is. Doe het voor je eigen veiligheid. Doe het zodat je vannacht eindelijk weer kunt slapen zonder bang te zijn.”
Niels streelde haar wang.
„Braaf meisje. Je bent geen hoer. Je bent gewoon een vrouw die beschermd wil worden. En dit… dit is de prijs. Zuig maar. Langzaam. Laat ons klaarkomen. Dan ben je veilig. Voor vannacht in ieder geval.”
Patricia’s ogen werden vochtig terwijl ze knielde, omringd door de puinhoop van haar leven. Haar hart schreeuwde dat ze moest stoppen, maar haar lichaam trilde van uitputting, angst en iets wat ze niet durfde te benoemen.
De jongens wachtten, hun harde pikken vlak voor haar gezicht, terwijl ze zachtjes bleven praten.
Patricia’s ogen werden vochtig. Ze zat geknield op het vieze linoleum, dat koud en plakkerig aanvoelde onder haar knieën. Het stof en de kruimels van de kapotgetrapte kaarsen prikten in haar huid. Ze rook de zware, muffe stank van de flat – schimmel, oude sigaretten, een zweem van urine uit het trappenhuis – vermengd met de warme, muskusachtige geur van twee jonge mannen: zweet, aftershave en iets scherps, mannelijks dat ze niet kon plaatsen. Voor haar gezicht hingen hun harde pikken, dik en zwaar, de aderen duidelijk zichtbaar, de eikel van Jasper al glanzend van een druppel voorvocht.
Dit kan niet. Dit mag niet. Ik ben geen… ik ben geen hoer. Maar als ik nee zeg… dan komt vannacht misschien iemand anders. Misschien slaat hij me. Misschien doet hij me pijn. Ik ben zo moe. Zo alleen. Mijn knieën doen pijn op deze vieze vloer. Hun pikken zijn zo dichtbij. Zo groot. Zo jong. Wat gebeurt er met me? Waarom voel ik dit… deze warmte? Nee, ik haat dit. Ik haat mezelf.
Haar handen trilden toen ze ze langzaam optilde. Voorzichtig, alsof ze iets breekbaars aanraakte, sloten haar vingers zich om Jasper’s dikke schacht. De huid was heet, fluweelzacht over staalhard vlees. Ze voelde het kloppen van zijn hartslag. Ze trok aarzelend, één, twee keer, en hoorde Jasper zacht grommen van goedkeuring.
„Goed zo, Patricia,” mompelde hij, zijn vingers verstrengeld in haar blonde haar. „Voel je dat? Dat is wat je voor ons doet. Trek maar lekker. Langzaam.”
Niels duwde zijn heupen iets naar voren. „Pak mij ook vast. Kom op. Twee jonge lullen voor die mooie handen van je.”
Ze gehoorzaamde. Haar andere hand sloot zich om Niels’ pik. Hij was iets dunner maar langer, de eikel al nat. Ze trok ze beiden af, onhandig, onwennig, terwijl tranen over haar wangen liepen. De vernedering brandde in haar borst. Ze zag zichzelf in gedachten: een 48-jarige, chique gescheiden vrouw die op haar knieën zat in een smerige flat en twee achttienjarige straatschoffies aftrok.
Jasper trok zachtjes aan haar haar. „Mond open. Niet bang zijn. Begin met mij.”
Patricia opende haar lippen. Ze voelde de warme, gladde eikel tegen haar tong glijden. De smaak was zoutig, een beetje bitter. Ze sloot haar mond eromheen en zoog voorzichtig, haar wangen hol. Jasper kreunde goedkeurend.
„Ja… precies zo. Dieper. Zuig maar lekker. Braaf meisje. Je doet het voor je eigen veiligheid. Voel je hoe hard ik ben? Dat komt door jou.”
Ze bewoog haar hoofd heen en weer, onwennig maar steeds iets dieper. Haar tong gleed langs de onderkant. Ze rook zijn kruis – een sterke, jonge mannengeur – terwijl ze hem pijpte. Na een paar tellen trok Jasper haar zachtjes los.
„Nu Niels. Beurtelings. Laat ons allebei voelen hoe lekker warm en nat dat mondje is.”
Ze draaide haar hoofd. Niels’ pik gleed tussen haar lippen. Hij was iets zouter, iets sterker van smaak. Ze zoog hem in haar mond, haar hand nog steeds om Jasper’s natte, glanzende lul trekkend. Niels legde een hand op haar achterhoofd en duwde zachtjes.
„Fuck… kijk haar nou. Op haar knieën in haar eigen puinhoop, met onze jonge pikken in haar mond en handen. Goed zo, Patricia. Zuig harder. Laat ons klaarkomen. Dan slaap je vannacht rustig. Geen gebonk meer. Geen angst. Alleen wij die voor je zorgen.”
Ze pijpte hen beurtelings, haar hoofd heen en weer bewegend, met speeksel dat uit haar mondhoeken liep en langs haar kin droop. Haar knieën deden pijn, haar kaak begon te branden, maar ze stopte niet. De vernedering was overweldigend – ze zag de ravage om zich heen, de rode letters op de muur, haar eigen kapotte spullen – terwijl ze twee tieners bevredigde als een goedkope flat-slet.
Jasper ademde zwaarder. „Je doet het goed. Nog even. We zijn bijna zover. Sluit je lippen strakker… ja, zo. Slik alles door als we komen.”
Niels grinnikte laag. „En wie weet… misschien vind je het zelf wel lekker. Je wangen zijn helemaal rood. Je trilt niet meer alleen van angst, hè?”
Patricia’s gedachten waren een warboel van schaamte en zelfhaat, maar haar lichaam reageerde tegen haar wil. Ze bleef zuigen, trekken, afwisselen, terwijl de jongens haar aanmoedigden met zachte, dominante woorden.
Niels kreunde. „Goed zo… je doet het goed voor een chique wijf. Nog even…”
Jasper kwam als eerste. Zijn vingers grepen haar blonde haar stevig vast, bijna pijnlijk, terwijl hij zijn heupen naar voren stootte. Een diepe kreun ontsnapte aan zijn keel toen hij klaarkwam. Heet, dik sperma spoot in krachtige stralen diep in Patricia’s keel. Het was veel — stroperig, bitter en zout — en vulde haar mond meteen. Ze kokhalsde hevig, haar lichaam schokte, tranen schoten in haar ogen terwijl ze instinctief probeerde terug te trekken.
„Nee nee, doorslikken,” gromde Jasper, zijn greep in haar haar verstevigend. Hij hield haar hoofd strak op zijn plaats. „Niet spugen. Je bent geen klein kind. Slikken. Alles. Dit is de prijs die je betaalt voor veiligheid. Kom op, Patricia. Laat die keel van je werken.”
Ze kokhalsde opnieuw, een deel van het sperma liep uit haar mondhoeken, maar Jasper duwde haar neus tegen zijn onderbuik en hield haar daar tot ze krampachtig slikte. Het dikke vocht gleed brandend door haar slokdarm. Ze hoestte, haar ogen wijd open van walging, maar hij liet niet los.
„Goed zo. Dat is braaf. Zie je? Je kunt het wel. Een grote meid als jij moet leren slikken als het moet.”
Direct daarna kwam Niels. Hij greep haar hoofd met beide handen, duwde zijn lange pik diep in haar mond, stootte nog een paar keer op haar in en hield haar vast terwijl hij klaarkwam. Golf na golf heet sperma spoot haar mond in, nog meer dan bij Jasper. Patricia’s wangen bolden op, ze kokhalsde hard, haar hele lichaam schokte terwijl ze bijna stikte. Tranen stroomden over haar gezicht, speeksel en sperma dropen over haar kin op haar blouse.
„Niet terugtrekken,” beval Niels streng, zijn stem belerend. „Slikken, Patricia. Alles doorslikken. Je wilt toch beschermd worden? Dan moet je dit ook kunnen. Geen gezeik. Keel open, slikken. Ja… zo. Goed zo, meisje. Je leert het al. Een chique vrouw als jij moet gewoon wennen aan een jonge pik in haar keel.”
Ze slikte wanhopig, golf na golf, kokhalzend en hoestend, maar de jongens hielden haar hoofd stevig vast tot ze alles had doorgeslikt. Haar keel brandde, haar maag draaide zich om, de bittere, zoute smaak vulde haar hele mond. Ze hapte naar adem toen ze eindelijk loslieten, hoestend en snotterend, met lange draden sperma en speeksel aan haar kin en lippen.
Jasper streelde haar natte wang bijna vaderlijk. „Zie je wel? Was even moeilijk, maar je hebt het gedaan. Volgende keer gaat het makkelijker. Dit is gewoon onderdeel van de deal. Jij helpt ons ontladen… en wij houden de rest van de jungle bij je weg.”
Niels ritste zijn broek dicht, veegde nog even met zijn hand over zijn lul en grinnikte terwijl hij op haar neerkeek. Patricia zat nog steeds geknield op de vieze vloer, haar gezicht rood en nat van tranen, speeksel en restjes sperma glinsterend op haar kin en blouse.
„En morgen komen we terug, Patricia,” zei hij met een valse grijns. „Rond dezelfde tijd. Dan praten we verder over hoe dit vanaf nu gaat werken. Geen spelletjes meer. Je bent nu van ons. Dus zorg dat je er klaar voor bent.”
Jasper knikte en voegde er met kille, zakelijke stem aan toe: „Trek iets moois aan. Iets wat laat zien dat je begrijpt hoe de zaken nu liggen. Geen bh – we willen die zware tieten van je goed kunnen zien bewegen. Een korte rok, liefst eentje die makkelijk omhoog kan. Geen slipje eronder. Maak je op, doe je haar netjes, doe wat lippenstift op. Je bent geen chique mevrouw meer. Je bent nu van ons. Laat zien dat je dat snapt.”
Niels hurkte even naast haar neer, veegde met zijn duim een druppel sperma van haar kin en duwde die tussen haar lippen.
„Geen gezeur, geen tranen als we binnenkomen. Je glimlacht, je zegt ‘hallo jongens’ en je zorgt dat we meteen zin in je krijgen. Begrepen? Want als je dat niet doet… dan vergeten we misschien even dat we je moeten beschermen. En dan wordt het morgennacht weer een heel lange, enge nacht.”
Jasper opende de deur en keek nog één keer om. Zijn ogen waren koud en tevreden.
„Slaap lekker vannacht, Patricia. Je hebt het verdiend.”
De deur viel met een zachte klik dicht.
De muren waren vergeeld en vol vochtvlekken, het behang bladderde in lange repen omlaag. In de kleine woonkamer hing een zware, zoetige lucht van schimmel, oude sigarettenrook en iets wat op urine leek. Het linoleum op de vloer was scheef en kleefde onder haar schoenen. Een klein, groezelig raam keek uit op de binnenplaats vol kapotte fietsen en vuilniszakken. De keuken was niet meer dan een nis met een vettig fornuis en een koelkast die bromde als een stervende hond. Geen warme lampen, geen zachte bank, geen herinnering aan het lichte, ruime huis waar ze ooit had gewoond. Dit was een hok. Haar hok nu.
Patricia liet zich tegen de deur zakken, haar handen voor haar gezicht. Dit kan ik niet. Dit overleef ik niet.
Toch dwong ze zichzelf overeind. Er stonden nog enkele dozen en een tas in de kofferbak. Ze kon ze niet laten staan. Ze haalde diep adem, trok de deur weer open en liep de trap af, haar hakken klikkend op het beton.
Beneden op de parkeerplaats bleef ze abrupt staan.
De kofferbak stond open. Twee van de drie resterende dozen waren weg. De derde lag op zijn kant, de klep gescheurd, de inhoud half uitgestrooid over het asfalt: een paar schoenen, een stapel foto’s, een zilveren fotolijstje met een foto van haar en haar ex (zijn gezicht nu doorboord met een sigarettenpeuk). Iemand had er met vieze handen in zitten graaien.
Ze voelde haar maag samenknijpen.
Een eindje verderop, tegen een lantaarnpaal geleund, stonden Jasper en Niels. Ze rookten rustig, een brede grijns op hun gezicht. Jasper blies een rookwolk uit en knikte naar de rommel.
„Tsss… mevrouw. Dat ziet er niet goed uit.“
Patricia’s stem trilde van woede en angst. „Hebben jullie dit gedaan?“
Niels lachte zacht, bijna geamuseerd. „Wij? Wallah, we hebben niks gezien. We stonden hier gewoon een shaggie te roken. Maar we hebben je wel gewaarschuwd, hè? Deze buurt vreet chique wijven zoals jij op. Zonder bescherming… gebeurt dit soort shit gewoon.“
Patricia griste de overgebleven spullen bij elkaar en vluchtte terug naar boven, haar hart bonkend in haar keel. Ze durfde niet om te kijken.
---
In de dagen daarna werd het alleen maar erger.
De tweede ochtend vond ze haar Audi op blokken. Alle vier de velgen waren gestolen. De kofferbak was opengebroken, het dashboardkastje leeggehaald. Geen briefje, geen sporen. Alleen de kille realiteit dat haar laatste stukje luxe nu ook kapot was. Ze belde de politie. Twee agenten kwamen, keken even rond en haalden hun schouders op. „Mevrouw, dit is een probleemwijk. Zonder camera’s… weinig kans. Misschien kunt u beter verhuizen.“
Alsof ze dat kon.
’s Nachts begon het kloppen. Eerst zacht, dan harder. Om drie uur ’s nachts bonkte er iemand op haar deur. Ze schrok wakker, hart in haar keel, maar toen ze door het spionnetje keek was de gang leeg.
Het hield niet op. Dunne muren lieten elk geluid door: het constante geschreeuw van ruziënde stellen, het hysterische gehuil van een baby, het rauwe hoesten en kotsen van junks in het trappenhuis, het dreunende basgeluid van rapmuziek tot diep in de nacht. Af en toe hoorde ze glasgerinkel op de binnenplaats, gevolgd door dronken gelach en het geschuifel van daklozen die tussen de containers sliepen. De lucht in de flat zelf was nooit schoon – een permanente mix van wiet, sigaretten, schimmel en de zoete, misselijkmakende geur van crack die soms door de ventilatie naar binnen drong.
Het ging maar door. Soms bonkten ze op de ramen. Soms gleed er alleen een schaduw langs haar balkon, een silhouet dat even bleef staan en dan weer verdween in de duisternis. Elke nacht voelde de flat kleiner, smeriger en vijandiger. Patricia lag in haar bed, de dekens opgetrokken tot haar kin, en besefte hoe volledig alleen ze was in dit betonnen hol vol ellende.
Elke keer als ze de flat verliet, voelde ze ogen op zich. In de supermarkt liep er een onbekende man twee keer langs haar karretje, te dichtbij, grijnzend. Ze voelde zich constant bekeken, achtervolgd. Steeds vaker zag ze Jasper of Niels in de buurt – bij de ingang, op de parkeerplaats, soms zelfs vanuit haar raam aan de overkant van de binnenplaats. Ze vermoedde dat zij achter de incidenten zaten, maar ze had geen bewijs. Het kon ook gewoon de buurt zijn. Of paranoia.
Het hoogtepunt - of laagtepunt - kwam een week later.
Patricia had de hele dag keihard gewerkt. Met goedkope schoonmaakmiddelen en tweedehands spulletjes van de kringloop had ze de flat zo goed en zo kwaad als het ging opgeknapt: ze had de ergste schimmel weggeboend, het linoleum gedweild, een oud kleedje neergelegd en wat goedkope kaarsen en een vaas met plastic bloemen neergezet. Voor het eerst sinds ze hier woonde had het een beetje als thuis gevoeld.
Toen ze die middag na even wat boodschappen te hebben gehaald de deur opendeed, sloeg de schok haar in het gezicht.
De flat was compleet overhoop gehaald. Laden waren opengetrokken, kleren lagen over de vloer, haar matras lag omgekeerd, de nieuwe kaarsen waren kapotgetrapt. Haar weinige sieraden waren weg, net als het kleine beetje contant geld dat ze in een la had verstopt. Op de muur boven haar bed had iemand met rode stift geklad: “Welkom in de jungle, kutwijf.”
Ze belde hysterisch de politie. Twee agenten kwamen, keken rond, maakten wat foto’s en haalden hun schouders op. „Geen sporen van braak, mevrouw. Waarschijnlijk iemand met een sleutel of gewoon een junk. In deze wijk gebeurt dit dagelijks. We kunnen weinig doen zonder camerabeelden.“ Na twintig minuten vertrokken ze alweer.
Zodra de agenten weg waren, zakte Patricia door haar knieën midden in de ravage. Ze barstte in snikken uit, haar handen voor haar gezicht, schouders schokkend. Al haar moeite, al haar poging om iets van waardigheid te behouden – alles was weg.
Precies op dat moment werd er zacht op de openstaande deur geklopt.
„Mevrouw Patricia? Alles goed daarbinnen?“
Jasper kwam naar binnen. Naast hem stond Niels. Ze keken bezorgd, maar hun ogen zeiden net iets anders.
„Wallah, wat een zooitje,“ zei Jasper terwijl hij zonder te vragen naar binnen stapte. Niels volgde hem direct, en trok de deur achter zich dicht. Ze liepen langzaam door de ravage, hun schoenen knerpend over kapotgetrapte kaarsen en omgevallen spullen.
Jasper hurkte naast haar neer en legde een zware hand op haar schouder, zogenaamd troostend. Hij kneep zachtjes terwijl hij rondkeek. „Kijk nou toch, Patricia… Al dat werk voor niks. Moet je zien hoe ze je mooie kleedje hebben vertrapt. Jammer hoor.“
Niels slenterde verder de kamer in, schopte een omgevallen stoel opzij en floot zacht. Hij pakte een van haar lingeriestukjes van de vloer – iets wits en van kant dat ze nog uit haar oude leven had – en liet het tussen zijn vingers bungelen.
„Arme mevrouw… Je probeerde er echt iets van te maken, hè? Met je kaarsjes en bloemetjes. Schattig eigenlijk.“ Hij grijnsde en gooide het lingeriestukje terug op de hoop. „Maar dit is geen villawijk meer. Dit is onze jungle. Zonder ons word je hier levend opgevreten.“
Niels floot zacht terwijl hij door de ravage liep. „Eigen schuld, mevrouw. Je wilde geen bescherming. Nu zie je wat er gebeurt.“
Patricia veegde haar tranen weg, haar stem gebroken. „Ik… ik heb geen geld voor die honderdvijftig euro per maand. Ik zit in de schuldsanering. Ik heb niks.“
Jasper glimlachte langzaam en kneep iets harder in haar schouder. Zijn stem werd lager, intiemer.
„Geen geld? Dat is jammer… Maar dan kunnen we we elkaar misschien op een andere manier helpen? Wij zijn jonge kerels, Patricia. We hebben regelmatig wat ontlading nodig. En jij bent een eenzame, nog steeds aantrekkelijke vrouw. Mooie tieten, lekkere lijf voor je leeftijd. Misschien kunnen we iets regelen zonder geld.“
Niels grijnsde breed en liet zijn blik openlijk over haar borsten glijden.
„Jij zorgt voor ons… en wij zorgen voor jou. Simpel toch?“
Patricia staarde hen aan, haar hart bonkend in haar keel. Haar wangen brandden van schaamte en woede.
„Wegwezen,” fluisterde ze, haar stem trillend. Toen harder: „Eruit! Nu meteen! Hoe durven jullie? Ik ben geen… ik ben geen hoer die jullie kunnen gebruiken! Ik bel de politie als jullie niet onmiddellijk mijn flat verlaten!”
Ze krabbelde overeind, duwde Jaspers hand van haar schouder en deed een stap achteruit, bijna struikelend over de rommel. Haar ogen schoten vol tranen van vernedering.
„Jullie zijn nog kinderen! Dit is ziek. Ik heb jullie hulp niet nodig. Ik red me wel. En nu oprotten!”
Jasper keek haar even zwijgend aan, die kille glimlach nog steeds om zijn lippen. Niels lachte zachtjes, bijna geamuseerd.
„Zoals je wilt, mevrouw Patricia,” zei Jasper uiteindelijk terwijl hij zijn schouders ophaalde. „Maar denk er maar goed over na. Wij komen later nog wel een keer terug.”
Ze liepen rustig naar buiten. Niels trok de deur met een zachte klik achter zich dicht.
Patricia zakte weer op haar knieën tussen de ravage, trillend over haar hele lichaam. Ze haatte hen. Ze haatte zichzelf nog meer omdat ze, heel even, die verraderlijke warmte had gevoeld toen Jasper over haar lichaam sprak.
---
Die nacht was nog erger dan alle voorgaande nachten samen.
Het gebonk op de deur begon al rond middernacht en hield uren aan. De dunne muren lieten elk geluid binnen: dronken geschreeuw op de galerij, iemand die vlakbij in het trappenhuis lag te kotsen, harde rapmuziek uit een andere flat en het constante, dreigende gevoel dat er iemand vlak voor haar deur stond. Twee keer hoorde ze iemand aan de deurkruk morrelen. Ze lag in bed, dekens tot aan haar kin, telefoon in haar hand, maar durfde de politie niet meer te bellen. Ze zouden toch niets doen.
Tegen de ochtend was ze volledig kapot. Haar ogen brandden, haar hoofd bonsde en de angst zat als een koude klomp in haar maag.
---
De volgende middag, rond drie uur, werd er weer aangeklopt.
Patricia schrok op. Ze had de hele dag nog niets opgeruimd, zat nog in dezelfde kleren als gisteren. Met een bonkend hart liep ze naar de deur en keek door het spionnetje.
Jasper en Niels stonden daar. Jasper hield een sixpack bier omhoog, Niels had een zak chips in zijn hand. Ze zagen er relaxed uit, alsof er niets gebeurd was.
„Mevrouw Patricia,” riep Jasper vriendelijk door de deur. „We komen even kijken of alles goed gaat na gisteren. Maak maar open, we hebben wat te drinken meegenomen. Je ziet eruit alsof je wel een biertje kunt gebruiken.”
Ze leunde met haar voorhoofd tegen de deur, ogen dicht. Haar handen trilden. Ze wist dat ze niet open moest doen.
Toch draaide ze na een lange minuut de sleutel om.
Jasper en Niels stapten meteen naar binnen, alsof ze al verwachtten dat ze zou toegeven. Jasper zette het sixpack op de enige nog overeind staande tafel en keek rond in de nog steeds chaotische flat.
„Zo zo, nog steeds een zooitje hier,” zei hij kalm. „Je hebt niet eens opgeruimd. Je was zeker te moe na vannacht?”
Niels grinnikte en plofte op de bank, benen wijd. Hij scheurde de zak chips open en propte een handvol in zijn mond. „Arme Patricia. Je ziet er kapot uit. Heb je überhaupt geslapen? Die junks in het trappenhuis waren weer lekker bezig vannacht, hè?”
Patricia bleef bij de deur staan, armen om zichzelf heen geslagen. Haar stem was hees. „Waarom doen jullie dit? Laat me gewoon met rust.”
Jasper kwam dichterbij, pakte een biertje, maakte het open en hield het haar voor. „Neem een slokje. Je trilt als een rietje. Wij willen je echt alleen maar helpen, hoor. Maar je maakt het jezelf zo moeilijk.”
Ze nam het biertje niet aan. Jasper zette het neer en leunde tegen de muur, zijn blik traag over haar lichaam glijdend – dezelfde blik als bij de verhuizing.
„Je bent een mooie vrouw, Patricia. Echt. Maar hier in deze flat… zonder ons? Je redt het niet. Die inbraak gisteren stelde nog niet zoveel voor. Volgende keer komt er misschien iemand binnen terwijl je nog thuis bent en in bed ligt.”
Niels knikte terwijl hij chips at. „En wij kunnen dat tegenhouden. Voor niks extra’s… behalve een beetje gezelligheid. Je bent toch eenzaam? Al die jaren in je grote huis, en nu dit hok. Geen man, geen kinderen, niemand die je neukt. Dat moet toch op je zenuwen werken?”
Patricia’s wangen kleurden rood. Ze wilde boos worden, maar de vermoeidheid en de angst maakten haar zwak. Haar stem brak toen ze eindelijk sprak, wanhopig en schor.
„Alsjeblieft… laat me met rust. Ik smeek het jullie. Ik kan dit niet meer. Ik heb geen geld, ik heb niets meer over. Laat me gewoon met rust. Ik wil alleen maar slapen, ik wil alleen maar dat dit ophoudt. Jullie zijn nog jongens, dit is niet normaal. Ga alsjeblieft weg en laat me met rust…”
Ze stond daar, armen strak om haar borst geslagen, tranen die weer over haar wangen liepen. Haar hele lichaam trilde.
Jasper keek haar even aan met diezelfde kille, bijna vriendelijke glimlach. Hij nam een slok van zijn bier en ging rustig op de armleuning van de bank zitten, alsof hij een oude bekende was die even langskwam. Niels bleef relaxed achterover hangen, chips kauwend, alsof ze een gezellig gesprekje voerden.
„Rustig aan, Patricia,” zei Jasper op kalme, bijna begripvolle toon. „Wij doen niks verkeerds. Wij willen je juist helpen. Kijk nou hoe je eraan toe bent. Helemaal alleen in dit hok, na alles wat je al kwijt bent. Je ex heeft je kaalgeplukt, je bent failliet, je auto is naar de klote… en nu dit. Inbraak, gebonk ’s nachts, junks die aan je deur morrelen. Dit is geen leven voor een vrouw zoals jij.”
Hij gebaarde langzaam om zich heen naar de ravage.
„Wij kunnen daar een eind aan maken. Echt. Geen gebonk meer. Geen schaduwen op je balkon. Geen enge gasten die je in de supermarkt volgen. Geen inbraken. Wij kennen iedereen hier. Eén woord van ons en ze laten je met rust. Je wordt beschermd. Je slaapt weer rustig. Je kunt weer een beetje ademhalen.”
Niels knikte en veegde zijn vingers af aan zijn broek. Zijn stem was iets zachter, maar net zo overtuigend.
„Maar ja… voor wat hoort wat, hè? Wij zijn geen liefdadigheidsinstelling. Wij zijn jonge kerels. We hebben behoeftes. Elke dag. Sterke behoeftes. En jij… jij bent hier, alleen, met dat lekkere rijpe lijf van je. Die dikke tieten, die ronde kont, die ervaring die een jonge meid nooit heeft. Je bent eenzaam, Patricia. Dat zie je aan alles. Al die jaren heb je alles netjes en keurig gedaan, en nu lig je hier ’s nachts wakker en denkt aan hoe het zou voelen als iemand je gewoon eens écht gebruikt. Zeg maar eerlijk: je voelt het toch al een beetje, diep vanbinnen? Die warmte als wij hier bij je zijn en zo met je praten?”
Jasper leunde iets naar voren, zijn ogen boorden zich in de hare.
„Het is een eerlijke ruil. Jij bent lief voor ons, je geeft ons wat ontlading wanneer wij dat nodig hebben, en wij geven jou veiligheid. Geen geld, geen gedoe. Gewoon… gezelligheid. Je hoeft niet meer bang te zijn. Je hoeft niet meer alleen te zijn. Denk er eens goed over na. Hoe lang hou je dit anders nog vol? Nog een week? Nog een maand?”
Niels grijnsde breed maar zijn toon bleef zogenaamd begripvol.
„Wij zijn niet de boemannen, Patricia. Wij zijn de oplossing. Je hoeft alleen maar ja te zeggen. Geef ons een klein beetje liefde en genegenheid… en je hele probleem is opgelost. Geen politie meer die je in de steek laat. Geen slapeloze nachten. Alleen maar wij twee die voor je zorgen. En wie weet… misschien vind je het zelfs nog lekker ook. Het zou toch niet de eerste keer zijn dat een keurige vrouw als jij stiekem droomt van twee jonge kerels die haar plat neuken in haar eigen flat?”
Patricia stond daar, midden in de ravage van haar flat, en voelde hoe alles om haar heen instortte. De kapotgetrapte kaarsen kraakten onder haar schoenen, haar dure lingerie lag vertrapt tussen de scherven, laden hingen scheef uit de kasten, kleren lagen overal verspreid over het vieze linoleum. De rode stift op de muur leek haar uit te lachen: “Welkom in de jungle, kutwijf.” Dit was wat er overbleef van de elegante Patricia. Een hok vol schimmel, pisgeur en twee achttienjarige straatjongens die haar lichaam als ruilmiddel claimden.
Haar gedachten waren een chaos.
Dit kan niet waar zijn. Dit mag niet gebeuren. Ik ben 48, ik was getrouwd, ik had een mooi huis, een carrière… en nu staan twee jongens me te vertellen dat ik... dingen met hen moet doen om veilig te zijn? Dat is walgelijk. Ziek. Maar… ze hebben gelijk. De politie doet niks. De flat is een hel. Ik kan niet meer. Ik ben zo moe. Zo alleen. En die warmte… die verraderlijke warmte tussen mijn benen… nee, nee, dit is ziek. Ik haat mezelf dat ik dit voel.
Schaamte brandde op haar wangen, walging kneep haar maag samen, maar daaronder pulseerde een verraad van haar eigen lichaam dat ze niet kon stoppen. Zelfhaat golfde door haar heen. Hoe diep ben ik gezonken dat ik dit zelfs maar overweeg?
Jasper zag de verwarring in haar ogen en kwam nog dichterbij. Hij legde twee vingers onder haar kin en tilde haar gezicht omhoog zodat ze hem moest aankijken. Zijn stem was laag, kalm en dwingend.
„Jawel, je kunt dit wel, Patricia. Je bent alleen maar bang om toe te geven wat er nu door je heen gaat. Kijk om je heen. Dit is jouw realiteit nu. Wil je echt elke nacht wakker liggen van angst? Wil je echt dat de volgende inbraak erger is? Of wil je dat wij voor je zorgen?”
Niels kwam achter haar staan, zijn adem warm in haar nek. Zijn stem was zacht maar meedogenloos.
„We vragen niet meteen alles. Niet meteen neuken. Begin klein. Een klein gebaar van goede wil. Ga op je knieën en zuig ons even lekker af. Twee jonge lullen in dat mooie mondje van je. Dat is alles. Doe je dat, dan zorgen wij dat je vannacht rustig kunt slapen. Geen gebonk. Geen schaduwen. Geen gemorrel aan je deur. Dan ben je veilig. Voorlopig.”
Jasper streelde met zijn duim over haar onderlip, zijn ogen boorden zich in de hare.
„Je hebt twee opties, Patricia. Optie één: je doet het nu. Je laat ons klaarkomen in dat lekkere mondje van je, je slikt alles netjes door, en wij laten je met rust. Dan komen we morgen terug en praten we verder over hoe we dit gaan regelen. Optie twee: je zegt nee… en dan vertrekken we nu. Maar dan kunnen we niet garanderen wat er vannacht gebeurt. Misschien komt er wel iemand anders binnen. Misschien is diegene minder vriendelijk dan wij. Aan jou de keuze.”
Niels grinnikte zachtjes bij haar oor.
De stilte die volgde was zwaarder dan hun woorden. Patricia’s hart bonsde zo hard dat ze het in haar oren hoorde. Haar benen voelden slap. Schaamte, walging, angst en een verraderlijke opwinding botsten zo hard in haar dat ze bijna geen adem meer kreeg.
De jongens wachtten geduldig, wetend dat de druk van de stilte bijna net zo sterk was als hun woorden.
Patricia’s lippen trilden. Ze kon de woorden bijna niet uit haar keel krijgen, maar ze kwamen er toch, fluisterend en wanhopig.
„Ik… ik ben geen hoer,” bracht ze uit, haar stem nauwelijks meer dan een ademtocht. „Alsjeblieft… ik ben geen hoer…”
Jasper streelde nog steeds met zijn duim over haar onderlip, zijn blik kalm en onverzettelijk.
„Dat weten we, Patricia. We weten dat je geen hoer bent. Je bent een keurige, elegante vrouw die in de shit is beland. Maar dat verandert niks aan de situatie. Je hebt ons nodig. En wij hebben jou nu nodig.”
Niels drukte zich iets dichter tegen haar rug, zijn handen licht op haar heupen.
„Onze pikken zijn hard, mevrouw. Al de hele tijd dat we hier staan. Die hebben jouw mooie, warme mondje nodig. Gewoon even zuigen. Even laten zien dat je begrijpt hoe dit vanaf nu werkt.”
Terwijl ze onophoudelijk op haar inpraatten, legde Jasper zijn handen op haar schouders. Langzaam, maar onverbiddelijk, duwde hij haar naar beneden. Haar knieën knikten. Ze zakte door haar benen tot ze op het vieze linoleum knielde, midden tussen de rommel van haar kapotte flat.
„Goed zo,” mompelde Jasper terwijl hij zijn broek openmaakte. „Dit is het enige wat we van je vragen. Je helpt ons… en wij houden je veilig. Geen gebonk meer. Geen inbraken. Geen junks aan je deur. Zolang jij ons helpt wanneer we dat nodig hebben, zorgen wij voor jou. Simpel toch?”
Niels kwam naast Jasper staan en ritste ook zijn broek open. Beide jongens waren al stijf.
„Mond open, Patricia,” zei Jasper zacht maar dwingend, terwijl hij zijn hand in haar haar liet glijden. „Laat ons maar voelen hoe warm en nat dat mondje van je is. Doe het voor je eigen veiligheid. Doe het zodat je vannacht eindelijk weer kunt slapen zonder bang te zijn.”
Niels streelde haar wang.
„Braaf meisje. Je bent geen hoer. Je bent gewoon een vrouw die beschermd wil worden. En dit… dit is de prijs. Zuig maar. Langzaam. Laat ons klaarkomen. Dan ben je veilig. Voor vannacht in ieder geval.”
Patricia’s ogen werden vochtig terwijl ze knielde, omringd door de puinhoop van haar leven. Haar hart schreeuwde dat ze moest stoppen, maar haar lichaam trilde van uitputting, angst en iets wat ze niet durfde te benoemen.
De jongens wachtten, hun harde pikken vlak voor haar gezicht, terwijl ze zachtjes bleven praten.
Patricia’s ogen werden vochtig. Ze zat geknield op het vieze linoleum, dat koud en plakkerig aanvoelde onder haar knieën. Het stof en de kruimels van de kapotgetrapte kaarsen prikten in haar huid. Ze rook de zware, muffe stank van de flat – schimmel, oude sigaretten, een zweem van urine uit het trappenhuis – vermengd met de warme, muskusachtige geur van twee jonge mannen: zweet, aftershave en iets scherps, mannelijks dat ze niet kon plaatsen. Voor haar gezicht hingen hun harde pikken, dik en zwaar, de aderen duidelijk zichtbaar, de eikel van Jasper al glanzend van een druppel voorvocht.
Dit kan niet. Dit mag niet. Ik ben geen… ik ben geen hoer. Maar als ik nee zeg… dan komt vannacht misschien iemand anders. Misschien slaat hij me. Misschien doet hij me pijn. Ik ben zo moe. Zo alleen. Mijn knieën doen pijn op deze vieze vloer. Hun pikken zijn zo dichtbij. Zo groot. Zo jong. Wat gebeurt er met me? Waarom voel ik dit… deze warmte? Nee, ik haat dit. Ik haat mezelf.
Haar handen trilden toen ze ze langzaam optilde. Voorzichtig, alsof ze iets breekbaars aanraakte, sloten haar vingers zich om Jasper’s dikke schacht. De huid was heet, fluweelzacht over staalhard vlees. Ze voelde het kloppen van zijn hartslag. Ze trok aarzelend, één, twee keer, en hoorde Jasper zacht grommen van goedkeuring.
„Goed zo, Patricia,” mompelde hij, zijn vingers verstrengeld in haar blonde haar. „Voel je dat? Dat is wat je voor ons doet. Trek maar lekker. Langzaam.”
Niels duwde zijn heupen iets naar voren. „Pak mij ook vast. Kom op. Twee jonge lullen voor die mooie handen van je.”
Ze gehoorzaamde. Haar andere hand sloot zich om Niels’ pik. Hij was iets dunner maar langer, de eikel al nat. Ze trok ze beiden af, onhandig, onwennig, terwijl tranen over haar wangen liepen. De vernedering brandde in haar borst. Ze zag zichzelf in gedachten: een 48-jarige, chique gescheiden vrouw die op haar knieën zat in een smerige flat en twee achttienjarige straatschoffies aftrok.
Jasper trok zachtjes aan haar haar. „Mond open. Niet bang zijn. Begin met mij.”
Patricia opende haar lippen. Ze voelde de warme, gladde eikel tegen haar tong glijden. De smaak was zoutig, een beetje bitter. Ze sloot haar mond eromheen en zoog voorzichtig, haar wangen hol. Jasper kreunde goedkeurend.
„Ja… precies zo. Dieper. Zuig maar lekker. Braaf meisje. Je doet het voor je eigen veiligheid. Voel je hoe hard ik ben? Dat komt door jou.”
Ze bewoog haar hoofd heen en weer, onwennig maar steeds iets dieper. Haar tong gleed langs de onderkant. Ze rook zijn kruis – een sterke, jonge mannengeur – terwijl ze hem pijpte. Na een paar tellen trok Jasper haar zachtjes los.
„Nu Niels. Beurtelings. Laat ons allebei voelen hoe lekker warm en nat dat mondje is.”
Ze draaide haar hoofd. Niels’ pik gleed tussen haar lippen. Hij was iets zouter, iets sterker van smaak. Ze zoog hem in haar mond, haar hand nog steeds om Jasper’s natte, glanzende lul trekkend. Niels legde een hand op haar achterhoofd en duwde zachtjes.
„Fuck… kijk haar nou. Op haar knieën in haar eigen puinhoop, met onze jonge pikken in haar mond en handen. Goed zo, Patricia. Zuig harder. Laat ons klaarkomen. Dan slaap je vannacht rustig. Geen gebonk meer. Geen angst. Alleen wij die voor je zorgen.”
Ze pijpte hen beurtelings, haar hoofd heen en weer bewegend, met speeksel dat uit haar mondhoeken liep en langs haar kin droop. Haar knieën deden pijn, haar kaak begon te branden, maar ze stopte niet. De vernedering was overweldigend – ze zag de ravage om zich heen, de rode letters op de muur, haar eigen kapotte spullen – terwijl ze twee tieners bevredigde als een goedkope flat-slet.
Jasper ademde zwaarder. „Je doet het goed. Nog even. We zijn bijna zover. Sluit je lippen strakker… ja, zo. Slik alles door als we komen.”
Niels grinnikte laag. „En wie weet… misschien vind je het zelf wel lekker. Je wangen zijn helemaal rood. Je trilt niet meer alleen van angst, hè?”
Patricia’s gedachten waren een warboel van schaamte en zelfhaat, maar haar lichaam reageerde tegen haar wil. Ze bleef zuigen, trekken, afwisselen, terwijl de jongens haar aanmoedigden met zachte, dominante woorden.
Niels kreunde. „Goed zo… je doet het goed voor een chique wijf. Nog even…”
Jasper kwam als eerste. Zijn vingers grepen haar blonde haar stevig vast, bijna pijnlijk, terwijl hij zijn heupen naar voren stootte. Een diepe kreun ontsnapte aan zijn keel toen hij klaarkwam. Heet, dik sperma spoot in krachtige stralen diep in Patricia’s keel. Het was veel — stroperig, bitter en zout — en vulde haar mond meteen. Ze kokhalsde hevig, haar lichaam schokte, tranen schoten in haar ogen terwijl ze instinctief probeerde terug te trekken.
„Nee nee, doorslikken,” gromde Jasper, zijn greep in haar haar verstevigend. Hij hield haar hoofd strak op zijn plaats. „Niet spugen. Je bent geen klein kind. Slikken. Alles. Dit is de prijs die je betaalt voor veiligheid. Kom op, Patricia. Laat die keel van je werken.”
Ze kokhalsde opnieuw, een deel van het sperma liep uit haar mondhoeken, maar Jasper duwde haar neus tegen zijn onderbuik en hield haar daar tot ze krampachtig slikte. Het dikke vocht gleed brandend door haar slokdarm. Ze hoestte, haar ogen wijd open van walging, maar hij liet niet los.
„Goed zo. Dat is braaf. Zie je? Je kunt het wel. Een grote meid als jij moet leren slikken als het moet.”
Direct daarna kwam Niels. Hij greep haar hoofd met beide handen, duwde zijn lange pik diep in haar mond, stootte nog een paar keer op haar in en hield haar vast terwijl hij klaarkwam. Golf na golf heet sperma spoot haar mond in, nog meer dan bij Jasper. Patricia’s wangen bolden op, ze kokhalsde hard, haar hele lichaam schokte terwijl ze bijna stikte. Tranen stroomden over haar gezicht, speeksel en sperma dropen over haar kin op haar blouse.
„Niet terugtrekken,” beval Niels streng, zijn stem belerend. „Slikken, Patricia. Alles doorslikken. Je wilt toch beschermd worden? Dan moet je dit ook kunnen. Geen gezeik. Keel open, slikken. Ja… zo. Goed zo, meisje. Je leert het al. Een chique vrouw als jij moet gewoon wennen aan een jonge pik in haar keel.”
Ze slikte wanhopig, golf na golf, kokhalzend en hoestend, maar de jongens hielden haar hoofd stevig vast tot ze alles had doorgeslikt. Haar keel brandde, haar maag draaide zich om, de bittere, zoute smaak vulde haar hele mond. Ze hapte naar adem toen ze eindelijk loslieten, hoestend en snotterend, met lange draden sperma en speeksel aan haar kin en lippen.
Jasper streelde haar natte wang bijna vaderlijk. „Zie je wel? Was even moeilijk, maar je hebt het gedaan. Volgende keer gaat het makkelijker. Dit is gewoon onderdeel van de deal. Jij helpt ons ontladen… en wij houden de rest van de jungle bij je weg.”
Niels ritste zijn broek dicht, veegde nog even met zijn hand over zijn lul en grinnikte terwijl hij op haar neerkeek. Patricia zat nog steeds geknield op de vieze vloer, haar gezicht rood en nat van tranen, speeksel en restjes sperma glinsterend op haar kin en blouse.
„En morgen komen we terug, Patricia,” zei hij met een valse grijns. „Rond dezelfde tijd. Dan praten we verder over hoe dit vanaf nu gaat werken. Geen spelletjes meer. Je bent nu van ons. Dus zorg dat je er klaar voor bent.”
Jasper knikte en voegde er met kille, zakelijke stem aan toe: „Trek iets moois aan. Iets wat laat zien dat je begrijpt hoe de zaken nu liggen. Geen bh – we willen die zware tieten van je goed kunnen zien bewegen. Een korte rok, liefst eentje die makkelijk omhoog kan. Geen slipje eronder. Maak je op, doe je haar netjes, doe wat lippenstift op. Je bent geen chique mevrouw meer. Je bent nu van ons. Laat zien dat je dat snapt.”
Niels hurkte even naast haar neer, veegde met zijn duim een druppel sperma van haar kin en duwde die tussen haar lippen.
„Geen gezeur, geen tranen als we binnenkomen. Je glimlacht, je zegt ‘hallo jongens’ en je zorgt dat we meteen zin in je krijgen. Begrepen? Want als je dat niet doet… dan vergeten we misschien even dat we je moeten beschermen. En dan wordt het morgennacht weer een heel lange, enge nacht.”
Jasper opende de deur en keek nog één keer om. Zijn ogen waren koud en tevreden.
„Slaap lekker vannacht, Patricia. Je hebt het verdiend.”
De deur viel met een zachte klik dicht.
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Mastergirl (34)
Mintjemien (49)
Blinko (34)
Lolita40 (49)