Door: Lezer18397
Datum: 28-05-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 555
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 8 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Parenclub, Sextoys,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 8 minuten | Lezers Online: 2
Trefwoord(en): Parenclub, Sextoys,
Janny had zich nog nooit zo zeker gevoeld. Het kabinet-Den Uyl, 1977, die val werd toch veroorzaakt door de treinkapingen?— oh ja, ze wist het zo zeker dat ze gelijk had. Met een zelfverzekerde glimlach had ze mijn uitdaging aangenomen. "Als ik verlies, golf ik een rondje op De Leij… met een vibratie-ei in me, en jij krijgt de afstandsbediening." Ik had gegrijnsd, wetende dat Janny’s trots haar soms blind maakte voor de feiten. Verbijsterd was ze, toen bleek dat het kabinet was gevallen over onenigheid over de grondpolitiek. En nu, staand op de eerste tee, met het eitje al diep in haar vagina en de afstandsbediening in mijn broekzak, realiseerde ze zich dat ze echt had verloren.
"Dit is niet grappig, Dirk," siste ze, terwijl ze haar golfclub vastpakte alsof het een reddingsboei was. "Dit is vernederend."
Dirk grinnikte. "Je hebt het zelf gezegd: 'Als ik verlies, betaal ik de prijs.' En jij hebt verloren, schat. Ik kan er niks mooiers van maken. Sla nou maar af".
De Eerste Hole: Een Onverwachte Start
Janny probeerde zich te concentreren op haar swing, maar het plotselinge trillen diep in haar onderbuik, net toen ze wilde slaan, maakte het bijna onmogelijk. Het eitje was ingesteld op een laag, maar voelbaar niveau—genoeg om haar te herinneren aan de weddenschap, maar niet genoeg om haar te laten kreunen. Nog niet.
"Je trilt," merkte ik droogjes op, terwijl ik mijn eigen bal op de tee legde.
"Ik tril helemaal niet," beet Janny me toe, maar haar handen beefden licht toen ze haar driver optilde. De eerste slag was een ramp. De bal vloog scheef, landde in het hoge gras, en Janny voelde hoe het eitje even pulseerde — ik had kort ervoor natuurlijk de afstandsbediening gebruikt.
"Oeps," zei ik geveinsd meelevend en keek, achter mijn hand, lachend de andere kant op.
De baan was druk. Voor ons stond een groepje van vier heren, allemaal in poloshirts en met een serieuze blik alsof ze op weg waren naar een Ryder cup wedstrijd. We moesten wachten bij het eerste bankje. Janny ging zitten, haar benen licht gespreid (om de druk te verlichten, vertelde ze zichzelf), en probeerde niet te denken aan het feit dat het eitje nu net iets harder ging.
"Dirk…" siste ze boos tussen haar opeengeklemde tanden.
"Ja?" Ik keek haar onschuldig aan, mijn vinger alweer boven de knop.
Ze greep mijn pols. "Als je dat ding nu niet meteen uitzet, sla ik je."
Ik lachte. "Maar je kunt me hier toch niet slaan? We zijn in het openbaar. Hoe denk je dat dat eruitziet"?.
Om haar te laten voelen dat ik toch echt "niet gediend" was van haar opmerking stuwde ik het eitje naar een hogere stand, en Janny’s adem stokte. Haar vingers klampten zich vast aan het bankje, haar nagels groeven in het hout. Ze probeerde een neutrale uitdrukking te bewaren, maar haar wangen waren rood, en ze voelde hoe haar lichaam ongewild maar onmiskenbaar reageerde—
"Oh god, je bent wreed," fluisterde ze." De volgende keer als we in de parenclub zijn dan laat ik je wachten en smachten, ellendeling".
"Je vindt het heerlijk," fluisterde ik mierzoet terug.
De golfballen van Janny vlogen echt alle kanten op. In de rough, in het water, tegen een boom aan. Haar gezicht stond op onweer, maar wel een onweer met een stevig randje van opwinding en opkomende, onstuitbare geilheid.
Bij de vierde hole, de par 3 over het water, was de opstopping erger. Een hele rij golfers wachtten, en Janny en ik konden nog net plaatsnemen op een bankje middenin de menigte. Janny probeerde zich te concentreren op de gesprekken om haar heen—een man praatte over zijn nieuwe driver, een vrouw klaagde over de hitte—maar al wat ze voelde was het onophoudelijke, nauwelijks hoorbare gezoem en getril diep in haar lichaam. En al dat getril deed ondertussen genadeloos zijn werk...
Ik leunde naar voren en fluisterde: "Vind je het leuk, schat? Al die mensen om je heen, en jij zit hier met een geheim…"
Janny’s ogen schoten vuur. "Dirk, als je..."
" Ow, gaan we weer dreigen?" zei ik en drukte op de knop. "Daar weet ik wel wat op..".
Het eitje ging naar de een na hoogste stand. Janny’s lichaam reageerde heftig, ze klapte bijna dubbel, en ze moest hard haar lip bijten om een diepe kreun te onderdrukken. Haar handen grepen het bankje vast, haar benen trilden. Een oudere heer keek haar zijdelings aan.
"Alles in orde, mevrouw?" vroeg hij bezorgd.
Janny knikte stijf, haar glimlach geforceerd. "Ja, hoor. Gewoon… een kramp. N..n..niks aan de hand h..hoor".
Ik onderdrukte met moeite een lach.
Tegen de tijd dat we bij de zesde hole aankwamen, was Janny bijna wanhopig maar ook..nat.. drijfnat. Niet alleen van het zweet — de hitte was drukkend -maar van opwinding, van frustratie, van het onvermogen om iets te doen aan de constante stimulatie. Elke keer als ze dacht dat ze even respijt zou krijgen, of een goede score kon neerzetten verhoogde ik eenvoudigweg de intensiteit. Succes met het winnen van de hole gegarandeerd, althans voor mij dan.
"Je doet dit verdomme expres," hijgde ze, nadat net weer een triple bogey had gemaakt terwijl we wachtten tot de groep voor ons wegliep.
"Ik? Hoe kom je daar nu bij? Natuurlijk doe ik dat niet," zei ik. "Maar.. je houdt vol. Ik ben onder de indruk."
Janny wierp me een blik toe die moord beloofde. Maar toen ik, na een schaarse goede bal van haar, de afstandsbediening weer pakte en de intensiteit opnieuw opschroefde, voelde ze een rare mix van woede en… opwinding. Ze haatte het omdat ze het leuk en lekker vond. Ze haatte het dat ze zo nat was. Ze haatte het helemaal omdat ze, als ze nu alleen was geweest, zichzelf accuut zou hebben gevingerd. Haar lijf schreeuwde erom om klaar te mogen komen.
Bij de negende hole, de laatste van de lus, was Janny er klaar mee. Niet alleen met de golf, natuurlijk had ze dik verloren, maar helemaal met mijn spelletjes. Ze had haar trots, haar waardigheid en haar onderbroek (die ze in het clubhuis moest uittrekken omdat die te nat was) geofferd. Maar ze had ook ontdekt dat ze… meer wilde.
Toen we eindelijk alleen waren, achter een bosje, trok ik haar tegen me aan. "Dus… hoe vond je het?"
Janny’s handen gleden naar mijn riem. "Ik vind dat jij nu een prijs moet betalen." En zonder aarzelen trok ze hard mijn pik uit mijn broek.
Mijn glimlach verdween. "Ow? Janny, dit kan echt niet, straks betrappen ze ons en worden we minimaal geschorst en waarschijnlijk verbannen".
Ze trok me dichterbij , maakte me stijf en rukte me resoluut af. "Nou, dat risico neem ik dan maar. Jij hebt me de hele tijd gekweld. Nu is het mijn beurt."
En met die woorden duwde ze me hard tegen een boom, haar mond op de mijne. Het vibratie-eitje was uit, maar de herinnering eraan—de opwinding, de schaamte, de lust—was genoeg om haar te laten eisen wat ze wilde.
Mijn lach was verdwenen. "Je bent ongelooflijk," mompelde ik, terwijl haar handen vakkundig en snel hun werk deden en mijn zaad daardoor uiteindelijk op de grond uiteenspatte.
Janny grijnsde. "En jij hebt geluk dat ik zo’n goede verliezer ben."
Toen we later op het terras bij het clubhuis zaten, met een koud drankje in de hand, keek Janny mij aan. "Dus… wanneer mag ik weer? 9 holes?"
Ik verslikte me bijna. "Je wilt nog een keer, alweer?"
Janny nam een slok. "Ik wil altijd."
En met die woorden wist ik: ik had misschien dan de weddenschap gewonnen… maar zij had de echte prijs in de wacht gesleept.
"Dit is niet grappig, Dirk," siste ze, terwijl ze haar golfclub vastpakte alsof het een reddingsboei was. "Dit is vernederend."
Dirk grinnikte. "Je hebt het zelf gezegd: 'Als ik verlies, betaal ik de prijs.' En jij hebt verloren, schat. Ik kan er niks mooiers van maken. Sla nou maar af".
De Eerste Hole: Een Onverwachte Start
Janny probeerde zich te concentreren op haar swing, maar het plotselinge trillen diep in haar onderbuik, net toen ze wilde slaan, maakte het bijna onmogelijk. Het eitje was ingesteld op een laag, maar voelbaar niveau—genoeg om haar te herinneren aan de weddenschap, maar niet genoeg om haar te laten kreunen. Nog niet.
"Je trilt," merkte ik droogjes op, terwijl ik mijn eigen bal op de tee legde.
"Ik tril helemaal niet," beet Janny me toe, maar haar handen beefden licht toen ze haar driver optilde. De eerste slag was een ramp. De bal vloog scheef, landde in het hoge gras, en Janny voelde hoe het eitje even pulseerde — ik had kort ervoor natuurlijk de afstandsbediening gebruikt.
"Oeps," zei ik geveinsd meelevend en keek, achter mijn hand, lachend de andere kant op.
De baan was druk. Voor ons stond een groepje van vier heren, allemaal in poloshirts en met een serieuze blik alsof ze op weg waren naar een Ryder cup wedstrijd. We moesten wachten bij het eerste bankje. Janny ging zitten, haar benen licht gespreid (om de druk te verlichten, vertelde ze zichzelf), en probeerde niet te denken aan het feit dat het eitje nu net iets harder ging.
"Dirk…" siste ze boos tussen haar opeengeklemde tanden.
"Ja?" Ik keek haar onschuldig aan, mijn vinger alweer boven de knop.
Ze greep mijn pols. "Als je dat ding nu niet meteen uitzet, sla ik je."
Ik lachte. "Maar je kunt me hier toch niet slaan? We zijn in het openbaar. Hoe denk je dat dat eruitziet"?.
Om haar te laten voelen dat ik toch echt "niet gediend" was van haar opmerking stuwde ik het eitje naar een hogere stand, en Janny’s adem stokte. Haar vingers klampten zich vast aan het bankje, haar nagels groeven in het hout. Ze probeerde een neutrale uitdrukking te bewaren, maar haar wangen waren rood, en ze voelde hoe haar lichaam ongewild maar onmiskenbaar reageerde—
"Oh god, je bent wreed," fluisterde ze." De volgende keer als we in de parenclub zijn dan laat ik je wachten en smachten, ellendeling".
"Je vindt het heerlijk," fluisterde ik mierzoet terug.
De golfballen van Janny vlogen echt alle kanten op. In de rough, in het water, tegen een boom aan. Haar gezicht stond op onweer, maar wel een onweer met een stevig randje van opwinding en opkomende, onstuitbare geilheid.
Bij de vierde hole, de par 3 over het water, was de opstopping erger. Een hele rij golfers wachtten, en Janny en ik konden nog net plaatsnemen op een bankje middenin de menigte. Janny probeerde zich te concentreren op de gesprekken om haar heen—een man praatte over zijn nieuwe driver, een vrouw klaagde over de hitte—maar al wat ze voelde was het onophoudelijke, nauwelijks hoorbare gezoem en getril diep in haar lichaam. En al dat getril deed ondertussen genadeloos zijn werk...
Ik leunde naar voren en fluisterde: "Vind je het leuk, schat? Al die mensen om je heen, en jij zit hier met een geheim…"
Janny’s ogen schoten vuur. "Dirk, als je..."
" Ow, gaan we weer dreigen?" zei ik en drukte op de knop. "Daar weet ik wel wat op..".
Het eitje ging naar de een na hoogste stand. Janny’s lichaam reageerde heftig, ze klapte bijna dubbel, en ze moest hard haar lip bijten om een diepe kreun te onderdrukken. Haar handen grepen het bankje vast, haar benen trilden. Een oudere heer keek haar zijdelings aan.
"Alles in orde, mevrouw?" vroeg hij bezorgd.
Janny knikte stijf, haar glimlach geforceerd. "Ja, hoor. Gewoon… een kramp. N..n..niks aan de hand h..hoor".
Ik onderdrukte met moeite een lach.
Tegen de tijd dat we bij de zesde hole aankwamen, was Janny bijna wanhopig maar ook..nat.. drijfnat. Niet alleen van het zweet — de hitte was drukkend -maar van opwinding, van frustratie, van het onvermogen om iets te doen aan de constante stimulatie. Elke keer als ze dacht dat ze even respijt zou krijgen, of een goede score kon neerzetten verhoogde ik eenvoudigweg de intensiteit. Succes met het winnen van de hole gegarandeerd, althans voor mij dan.
"Je doet dit verdomme expres," hijgde ze, nadat net weer een triple bogey had gemaakt terwijl we wachtten tot de groep voor ons wegliep.
"Ik? Hoe kom je daar nu bij? Natuurlijk doe ik dat niet," zei ik. "Maar.. je houdt vol. Ik ben onder de indruk."
Janny wierp me een blik toe die moord beloofde. Maar toen ik, na een schaarse goede bal van haar, de afstandsbediening weer pakte en de intensiteit opnieuw opschroefde, voelde ze een rare mix van woede en… opwinding. Ze haatte het omdat ze het leuk en lekker vond. Ze haatte het dat ze zo nat was. Ze haatte het helemaal omdat ze, als ze nu alleen was geweest, zichzelf accuut zou hebben gevingerd. Haar lijf schreeuwde erom om klaar te mogen komen.
Bij de negende hole, de laatste van de lus, was Janny er klaar mee. Niet alleen met de golf, natuurlijk had ze dik verloren, maar helemaal met mijn spelletjes. Ze had haar trots, haar waardigheid en haar onderbroek (die ze in het clubhuis moest uittrekken omdat die te nat was) geofferd. Maar ze had ook ontdekt dat ze… meer wilde.
Toen we eindelijk alleen waren, achter een bosje, trok ik haar tegen me aan. "Dus… hoe vond je het?"
Janny’s handen gleden naar mijn riem. "Ik vind dat jij nu een prijs moet betalen." En zonder aarzelen trok ze hard mijn pik uit mijn broek.
Mijn glimlach verdween. "Ow? Janny, dit kan echt niet, straks betrappen ze ons en worden we minimaal geschorst en waarschijnlijk verbannen".
Ze trok me dichterbij , maakte me stijf en rukte me resoluut af. "Nou, dat risico neem ik dan maar. Jij hebt me de hele tijd gekweld. Nu is het mijn beurt."
En met die woorden duwde ze me hard tegen een boom, haar mond op de mijne. Het vibratie-eitje was uit, maar de herinnering eraan—de opwinding, de schaamte, de lust—was genoeg om haar te laten eisen wat ze wilde.
Mijn lach was verdwenen. "Je bent ongelooflijk," mompelde ik, terwijl haar handen vakkundig en snel hun werk deden en mijn zaad daardoor uiteindelijk op de grond uiteenspatte.
Janny grijnsde. "En jij hebt geluk dat ik zo’n goede verliezer ben."
Toen we later op het terras bij het clubhuis zaten, met een koud drankje in de hand, keek Janny mij aan. "Dus… wanneer mag ik weer? 9 holes?"
Ik verslikte me bijna. "Je wilt nog een keer, alweer?"
Janny nam een slok. "Ik wil altijd."
En met die woorden wist ik: ik had misschien dan de weddenschap gewonnen… maar zij had de echte prijs in de wacht gesleept.
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Faanian (26)
Insyja (47)
Jara (37)
KnokkerPau (54)