Door: Lezer18397
Datum: 31-05-2026 | Cijfer: 8.8 | Gelezen: 273
Lengte: Lang | Leestijd: 17 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Dominantie, Laarzen,
Lengte: Lang | Leestijd: 17 minuten | Lezers Online: 6
Trefwoord(en): Dominantie, Laarzen,
Het was niet zomaar een relatie. Het was een transformatie
Vanaf het moment dat ze hem voor de eerste keer zag, wist ze het al. Hij - Philip - werd haar grootste project.
Joann, een zeer intelligente vrouw van 36 jaar, een CEO bij een enorm groot internationaal concern, gezegend met een fantastisch slank en lang voorkomen, had hem geobserveerd, getest en uitverkoren.
En makkelijk was dat bepaald niet geweest voor Philip: de eerste keren dat hij bij Joann kwam, voelde hij een en al onzekerheid. Zijn handen trilden, zijn blik was nerveus, en zijn lichaam reageerde te snel, te gretig. De training was hard en gedisciplineerd. Ze had hem laten wachten —soms urenlang. Ze had hem laten toekijken terwijl ze zichzelf streelde en vingerde, haar handen langzaam over haar lichaam glijdend, haar ogen gefixeerd op de zijne, terwijl hij mocht kijken maar niet aanraken. Toen hij eindelijk aarzelend zijn hand durfde uitsteken, had ze die hard en verontwaardigd weggeslagen. "Nee," had ze gezegd, haar stem koud als staal. "Je leert eerst geduld."
De lessen waren meedogenloos.
Ze trainde hem in zelfbeheersing en geduld. Zo had hem geleerd om stil te zitten terwijl ze zijn broek openmaakte, zijn erectie blootlegde, en dan — niets. Alleen haar adem, warm en vochtig, tegen zijn huid, terwijl ze fluisterde: "Je beweegt niet. Je smeekt niet. Je wacht." En dan liet ze hem daar zitten, hard en kloppend, terwijl ze zelf een glas wijn dronk, een boek las en hem af en toe onderzoekend aankeek, alsof hij niets meer was dan een meubelstuk.
Dan waren er..de laarzen. De eerste keer dat ze haar dure Louboutins tegen zijn kruis drukte, had hij geschokt, zijn heupen onwillekeurig omhoog geduwd. Ze had hem hard gestraft door haar scherpe hak in zijn ballen te planten, net hard genoeg om pijn te doen, maar niet genoeg om blijvende schade aan te richten. "Pijn is deel van het genot," had ze gezegd, terwijl ze zijn tranen wegveegde. "Leer het te omarmen."
Ze had hem geleerd om haar laarzen als het ware te aanbidden — eerst aarzelend, toen met overgave. Hij moest zijn lippen tegen het koele leer drukken, zijn tong erover laten glijden, alsof het haar eigen huid was. Soms liet ze hem de zool likken, de rode onderkant van haar Louboutins, terwijl ze hem mild en goedkeurend haar vingers door zijn haar haalde. "Goed zo," mompelde ze dan, "maar je kunt beter."
Dan waren er de mondlessen. Ze had hem geleerd hoe hij haar moest likken—langzaam, met platte tong, zijn lippen licht gespreid, zijn ogen omhoog gericht naar de hare. Ze had hem eerst eindeloos laten oefenen op ijsblokjes. "Je tong moet mijn tong zijn," had ze gezegd, terwijl ze zijn kin vastpakte. "Leer hoe ik het wil." En toen ze eindelijk tevreden was over de voortgang liet ze hem uiteindelijk oefenen op haar lichaam. Hij kreeg uitvoerig onderwijs hoe hij haar moest klaarlikken op de manier zoals zij dat wenste.
En dan, de ultieme test: stilzitten terwijl ze hem pijpte. Haar handen vastberaden, haar mond heet en nat, haar tong dansend over de top van zijn erectie—en hij mocht niet bewegen, niet kreunen, niet komen tenzij ze het zei. De eerste keren was hij binnen seconden klaargekomen, en had ze hem gestraft door te stoppen, zijn zaad over zijn eigen buik latend druipen. "Dit is prutswerk Philip, je hebt geen controle," had ze gezegd, terwijl ze zijn gezicht vastpakte. "Maar je zult het leren." En hij leerde het, de zelfbeheersing van het uitstellen van zijn orgasme totdat zij het teken voor ultiem genot gaf; dat hij diep in haar mond mocht klaarkomen.
Zo had ze hem maandenlang getraind. Ze had hem geleerd om zijn ademhaling te beheersen, zijn spieren te ontspannen, zijn geest leeg te maken — behalve voor haar. Ze had hem geleerd om pijn te omarmen, om frustratie te koesteren, om genot uit te stellen tot het bijna ondraaglijk was En niet het onbelangrijkste, ze leerde hem alle sexuele technieken om haar volmaakt te plezieren. Alles, op één ding na, hij had haar nooit vaginaal of anaal mogen penetreren. Tot zijn diepe frustratie, maar een verklaring hiervoor had Joann hem nooit gegeven. En nu, terwijl hij voor haar knielde, zijn handen rustend op haar dijen, zijn ogen vol verlangen en gehoorzaamheid, was hij niet langer de onervaren jongen die ze voor het eerst had ontmoet.
Hij was haar meesterwerk.
Op een avond, in de intieme, kaarsverlichte eetkamer van Joann’s penthouse hing een spanning die bijna tastbaar was. Ze had Philip gesommeerd om stipt om 18 uur in de eetkamer te verschijnen, enkel gekleed in een lendedoek. De tafel was gedekt met een wit damast tafelkleed, en in het midden stond een schaal met verse oesters, hun schelpen glanzend in het gedempte licht.
Joann zat aan het hoofd van de tafel. Ze droeg een donkerblauwe, strakke jurk die als een tweede huid om haar lichaam spande, elke curve benadrukkend. Haar donkerblonde haar was opgestoken in een losse knot, met een paar losse krullen die langs haar hals dansten. Maar het waren haar hoge, glanzende Louboutin-laarzen, altijd weer die laarzen, die de meeste aandacht trokken en die haar vrijwel omaantastbaar maakten — zwart leer, strak en onverbiddelijk, met die kenmerkende rode zool die als een stille waarschuwing op de vloer tikte. Ze was dol op dat merk. Toegegeven, ze was niet ongevoelig voor de haast decadente kostprijs van dit prachtige schoeisel.
Philip, met zijn jeugdige uiterlijk in schril contrast met de volwassen, zelfverzekerde uitstraling van Joann moest tegenover haar staan, aan de andere kant van de tafel. Zijn ogen, lichtbruin en bijna goudkleurig in het kaarslicht, waren gefixeerd op de zakenvrouw aan de overkant alsof hij bang was om ook maar een seconde van haar blik te missen of iets verkeerds te doen. Hij wist het, haar reprimandes konden vernederend zijn.
Wat hij niet wist was Joann hem vanavond ultiem zou testen. De finale beproeving om te kijken hoe het gesteld was met de zelfbeheersing van Philip. Erotisch dineren was tot nu toe altijd zijn achilleshiel gebleken. En alleen zij wist wat er zou gebeuren als hij de test zou doorstaan. Het feit dat hij zo schaars gekleed was en moest staan was niet voor niets. Zo kon ze perfect observeren wat de uitwerking op hem was, als ze hem testte.
Joann pakte een oester, haar vingers glijdend over de ruwe, koele schelp alsof ze een geliefde streelde. Ze hield hem omhoog, draaide hem langzaam in het licht, en liet haar tong over de rand glijden, alsof ze de smaak al proefde voordat ze hem zelfs maar had geopend. Met een vloeiende, bijna dansende beweging gleed het mes tussen de schelphelften, en met een zacht klik gaf de oester zich over.
Het vlees binnenin trilde, glanzend en nat, nog levend en bewust van zijn lot. Joann tilde de , schelp op, haar lippen licht geopend, en liet de oester langzaam in haar mond glijden. Het zachte slurpende geluid van haar lippen, het langzaam naar binnen zien glijden van het dier, het werd Philip al bijna te machtig. En terwijl zijn tong ter plekke verdroogde rolde die van haar om de oester heen, proefde ze elk detail, terwijl haar ogen half gesloten waren, alsof ze in een staat van pure extase verkeerde. Haar keel bewoog in een langzame, sensuele slikbeweging, en een zacht, maar hoorbaar keelgeluidje ontsnapte haar — een geluid dat Philip deed sidderen.
"Zie je hoe hij zich overgeeft?" fluisterde ze, terwijl ze de volgende oester pakte. Deze keer liet ze het vlees niet meteen in haar mond glijden. In plaats daarvan hield ze de schelp schuin, zodat het vocht langzaam over haar tong droop. Haar lippen sloten zich om de rand, en ze zoog zachtjes, alsof ze de oester wou laten weten hoe het was om langzaam verteerd te worden. Haar tong bewoog in cirkels, speels en traag, tot het vlees sidderde onder haar aanraking. Toen, met een diepe, wellustige zucht, liet Joann de oester in haar mond glijden. Haar wangen trokken hol terwijl ze hem langzaam naar achteren duwde, haar keel bewegend in een golvende, sensuele slikbeweging die Philip’s adem deed stokken.
Hij stond rechtop, zijn handen gevouwen voor zijn lichaam, zijn blik gefixeerd op de manier waarop haar keel bewoog, hoe haar lippen licht glinsterden van het vocht.
De derde oester onderging een nog langzamer, nog dramatischer lot. Ze hield de schelp voor haar mond, haar lippen raakten de rand aan alsof ze een kus gaf. Haar tong gleed naar buiten en roerde in het vocht, alsof ze de oester wou laten smelten voordat ze hem at. Ze likte de rand af, haar tong langzaam en opzettelijk bewegend, tot elk druppeltje vocht en de oester verdwenen was.
Toen pakte ze de laatste. Deze keer was het geen proeven, geen speels likken—dit was een voorstelling. Ze opende de schelp met een trage, opzettelijke beweging, alsof ze de spanning wou opbouwen. Het vlees binnenin trilde hevig, alsof het voelde wat er komen ging. Joann tilde de schelp op, haar ogen gefixeerd op Philip, en liet de oester langzaam in haar mond glijden.
Haar lippen sloten zich om het vlees, maar in plaats van te slikken, liet ze het op haar tong rusten. Haar tong bewoog in kleine, cirkelende bewegingen, alsof ze de oester wou laten dansen in haar mond. Ze duwde het vlees tegen het dak van haar mond, liet het glijden over haar tong, en toen weer terug, alsof ze het wou proeven from elke hoek. Haar wangen trokken licht samen, en een zacht, kreunend geluidje ontsnapte haar, alsof ze zelf ook genot haalde uit dit spel.
Philip’s ademhaling werd onregelmatig, zijn handen klampten zich even vast aan de tafelrand. Zijn ogen waren wijd open, gefixeerd op de manier waarop haar lippen licht bewogen, hoe ze haar mond voor hem opende en haar tong en de oester even zichtbaar was, glanzend en nat. Hij voelde hoe zijn lichaam reageerde, hoe zijn hele wezen in feite schreeuwde om aanraking, om verlichting.
Joann’s ogen glinsterden van genot terwijl ze de oester in haar mond liet rollen, alsof ze hem wou laten weten dat hij de volgende was die ze zou verslinden. Haar tong duwde het vlees naar voren, naar de punt van haar mond, opende opnieuw haar mond om het te tonen, sloot hem langzaam weer en toen trok ze de oester weer terug, dieper in haar mond. Haar keel bewoog lichtjes, alsof ze zich voorbereidde op de slik, maar ze aarzelde, speelde met het moment.
"Kijk," fluisterde ze, haar stem hees en vol belofte. "Zie je hoe hij trilt? Hij weet dat hij geen keus heeft."
En toen, met een plotselinge, diepe beweging, duwde ze de oester naar achteren in haar mond. Ze gooide haar kin omhoog zodat Philip duidelijk kon zien hoe haar keel zich elegant samentrok tot een langzame, sensuele slikbeweging. Haar ogen sloten zich even, alsof ze het genot van het moment in zich opnam. Toen ze haar ogen weer opende, was haar blik donker en vol belofte. "Hij is weg," zei ze zachtjes, terwijl ze haar lippen afveegde met de punt van haar tong. "En nu ben jij aan de beurt. Kom hier en toon me je zelfbeheersing" zei ze. Hij kwam naderbij en ze keek gespannen onder de lendedoek. En tot haar grote voldoening zag ze dat Philip, ondanks alle zichtbare opwinding, geen erectie had gekregen.
Tevreden leunde Joann achterover in haar stoel, haar benen licht gespreid. Ze gebaarde naar Philip dat hij tegenover haar moest gaan zitten. En hoewel hij deze test had doorstaan trilde de rest van zijn hele lichaam van opwinding en frustratie—de spanning van het kijken, het wachten, het verlangen was welhaast ondraaglijk geworden.
"Denk eraan, je mag me niet aanraken," fluisterde ze, haar stem een laag, hees bevel. "Maar ik jou wel ."
Haar linkerlaars gleed langs zijn dij omhoog, haar rechter traceerde de binnenkant van zijn been, tot ze de warmte van zijn kruis voelde door lendedoek heen. Hij sidderde, zijn heupen kwamen onwillekeurig omhoog, op zoek naar meer contact, maar ze trok zich terug alsof hij een stout kind was. "Uh, nee nee," zei ze streng, terwijl ze haar laars optilde en de punt tegen zijn kruis drukte. "Je blijft stil."
Het koele, gladde leer van haar laars was een schok tegen zijn hete huid, en hij kreunde zachtjes, Joann glimlachte en keek hem recht aan. Ze bewoog haar voet, wreef zachtjes heen en weer, de druk net genoeg om hem gek te maken. "Voel je dat?" vroeg ze, terwijl ze haar hak tegen zijn ballen drukte. "Dit is wat je verdient als je je geduld verliest. Dit is wat er gebeurt als je jezelf niet kunt beheersen."
Haar andere laars gleed opnieuw omhoog, onder de lendedoek door en nu had ze hem ingesloten: één laars drukte tegen de schacht van zijn lid, de andere tegen zijn ballen, en ze begon een langzaam, meedogenloos ritme. Haar bewegingen waren precies, berekenend, alsof ze hem wou laten voelen hoe weinig controle hij had.
Haar laarzen bleven hun werk doen, wrijvend, drukkend. "Laat zien dat je het weerstaat, last me voelen dat je geen erectie krijgt" zei ze, haast sissend. Philip concentreerde zich uit alle macht, alle lessen die hij had geleerd de afgelopen tijd om het zwellen van zijn lid tegen te houden. En...ongelooflijk maar waar, het lukte hem. Hoezeer ze het ook probeerde hem te verleiden, zijn lid bleef slap.
Joann voelde het ook, en smolt zowat van trots en blijdschap. Ze trok haar laarzen terug en stond op. Ze begon zich langzaam uit te kleden terwijl ze Philip onophoudelijk en indringend bleef aankijken.
Ze zei: "Lieve Philip, je bent geslaagd. Na maanden van training heb je aan mij getoond wat ware zelfbeheersing is". En terwijl ze zichzelf van haar bustier ontdeed, zag hij hoe haar prachtig gewelfde borsten tevoorschijn kwamen. Ze ging verder. "Dit betekent dat je de beloning gaat krijgen waar je al zo lang naar smacht. Je mag nu bezit nemen van mijn lichaam, maar enkel en alleen wanneer ik je nodig heb, er zin in heb en het je toesta".
Ze keek hem aan, zijn gezicht volledig rood aangelopen. "Drie dagen per maand, in mijn ovulatieperiode, zal ik je uitnodigen in mijn slaapkamer. De overige dagen mag je jezelf niet aanraken, laat staan bevredigen totdat mijn zwangerschap is bevestigd. Je krijgt vanaf nu speciale vitamines om je zaadproduktie te verhogen en de vitaliteit van de zaadcellen te optimaliseren. Ja, ik wil een kind van je Philip...".
Het duizelde Philip. 20 jaar en vader worden...niet het scenario dat hij een tijd geleden voor ogen had. "Heb ik een keuze?", vroeg hij trillend aan Joann. "Nee, de keuze is gemaakt, je zult de plicht die ik van je eis gaan vervullen. Te beginnen nu, vanavond", zei ze met de haar zo bekende vastberadenheid.
Joann reikte hem de hand, de uitnodiging om mee te gaan naar de slaapkamer. En met het hoofd licht gebogen volgde hij haar, om zo aanstonds zijn maagdelijkheid aan haar te verliezen en mogelijk nieuw leven te verwekken...
Vanaf het moment dat ze hem voor de eerste keer zag, wist ze het al. Hij - Philip - werd haar grootste project.
Joann, een zeer intelligente vrouw van 36 jaar, een CEO bij een enorm groot internationaal concern, gezegend met een fantastisch slank en lang voorkomen, had hem geobserveerd, getest en uitverkoren.
En makkelijk was dat bepaald niet geweest voor Philip: de eerste keren dat hij bij Joann kwam, voelde hij een en al onzekerheid. Zijn handen trilden, zijn blik was nerveus, en zijn lichaam reageerde te snel, te gretig. De training was hard en gedisciplineerd. Ze had hem laten wachten —soms urenlang. Ze had hem laten toekijken terwijl ze zichzelf streelde en vingerde, haar handen langzaam over haar lichaam glijdend, haar ogen gefixeerd op de zijne, terwijl hij mocht kijken maar niet aanraken. Toen hij eindelijk aarzelend zijn hand durfde uitsteken, had ze die hard en verontwaardigd weggeslagen. "Nee," had ze gezegd, haar stem koud als staal. "Je leert eerst geduld."
De lessen waren meedogenloos.
Ze trainde hem in zelfbeheersing en geduld. Zo had hem geleerd om stil te zitten terwijl ze zijn broek openmaakte, zijn erectie blootlegde, en dan — niets. Alleen haar adem, warm en vochtig, tegen zijn huid, terwijl ze fluisterde: "Je beweegt niet. Je smeekt niet. Je wacht." En dan liet ze hem daar zitten, hard en kloppend, terwijl ze zelf een glas wijn dronk, een boek las en hem af en toe onderzoekend aankeek, alsof hij niets meer was dan een meubelstuk.
Dan waren er..de laarzen. De eerste keer dat ze haar dure Louboutins tegen zijn kruis drukte, had hij geschokt, zijn heupen onwillekeurig omhoog geduwd. Ze had hem hard gestraft door haar scherpe hak in zijn ballen te planten, net hard genoeg om pijn te doen, maar niet genoeg om blijvende schade aan te richten. "Pijn is deel van het genot," had ze gezegd, terwijl ze zijn tranen wegveegde. "Leer het te omarmen."
Ze had hem geleerd om haar laarzen als het ware te aanbidden — eerst aarzelend, toen met overgave. Hij moest zijn lippen tegen het koele leer drukken, zijn tong erover laten glijden, alsof het haar eigen huid was. Soms liet ze hem de zool likken, de rode onderkant van haar Louboutins, terwijl ze hem mild en goedkeurend haar vingers door zijn haar haalde. "Goed zo," mompelde ze dan, "maar je kunt beter."
Dan waren er de mondlessen. Ze had hem geleerd hoe hij haar moest likken—langzaam, met platte tong, zijn lippen licht gespreid, zijn ogen omhoog gericht naar de hare. Ze had hem eerst eindeloos laten oefenen op ijsblokjes. "Je tong moet mijn tong zijn," had ze gezegd, terwijl ze zijn kin vastpakte. "Leer hoe ik het wil." En toen ze eindelijk tevreden was over de voortgang liet ze hem uiteindelijk oefenen op haar lichaam. Hij kreeg uitvoerig onderwijs hoe hij haar moest klaarlikken op de manier zoals zij dat wenste.
En dan, de ultieme test: stilzitten terwijl ze hem pijpte. Haar handen vastberaden, haar mond heet en nat, haar tong dansend over de top van zijn erectie—en hij mocht niet bewegen, niet kreunen, niet komen tenzij ze het zei. De eerste keren was hij binnen seconden klaargekomen, en had ze hem gestraft door te stoppen, zijn zaad over zijn eigen buik latend druipen. "Dit is prutswerk Philip, je hebt geen controle," had ze gezegd, terwijl ze zijn gezicht vastpakte. "Maar je zult het leren." En hij leerde het, de zelfbeheersing van het uitstellen van zijn orgasme totdat zij het teken voor ultiem genot gaf; dat hij diep in haar mond mocht klaarkomen.
Zo had ze hem maandenlang getraind. Ze had hem geleerd om zijn ademhaling te beheersen, zijn spieren te ontspannen, zijn geest leeg te maken — behalve voor haar. Ze had hem geleerd om pijn te omarmen, om frustratie te koesteren, om genot uit te stellen tot het bijna ondraaglijk was En niet het onbelangrijkste, ze leerde hem alle sexuele technieken om haar volmaakt te plezieren. Alles, op één ding na, hij had haar nooit vaginaal of anaal mogen penetreren. Tot zijn diepe frustratie, maar een verklaring hiervoor had Joann hem nooit gegeven. En nu, terwijl hij voor haar knielde, zijn handen rustend op haar dijen, zijn ogen vol verlangen en gehoorzaamheid, was hij niet langer de onervaren jongen die ze voor het eerst had ontmoet.
Hij was haar meesterwerk.
Op een avond, in de intieme, kaarsverlichte eetkamer van Joann’s penthouse hing een spanning die bijna tastbaar was. Ze had Philip gesommeerd om stipt om 18 uur in de eetkamer te verschijnen, enkel gekleed in een lendedoek. De tafel was gedekt met een wit damast tafelkleed, en in het midden stond een schaal met verse oesters, hun schelpen glanzend in het gedempte licht.
Joann zat aan het hoofd van de tafel. Ze droeg een donkerblauwe, strakke jurk die als een tweede huid om haar lichaam spande, elke curve benadrukkend. Haar donkerblonde haar was opgestoken in een losse knot, met een paar losse krullen die langs haar hals dansten. Maar het waren haar hoge, glanzende Louboutin-laarzen, altijd weer die laarzen, die de meeste aandacht trokken en die haar vrijwel omaantastbaar maakten — zwart leer, strak en onverbiddelijk, met die kenmerkende rode zool die als een stille waarschuwing op de vloer tikte. Ze was dol op dat merk. Toegegeven, ze was niet ongevoelig voor de haast decadente kostprijs van dit prachtige schoeisel.
Philip, met zijn jeugdige uiterlijk in schril contrast met de volwassen, zelfverzekerde uitstraling van Joann moest tegenover haar staan, aan de andere kant van de tafel. Zijn ogen, lichtbruin en bijna goudkleurig in het kaarslicht, waren gefixeerd op de zakenvrouw aan de overkant alsof hij bang was om ook maar een seconde van haar blik te missen of iets verkeerds te doen. Hij wist het, haar reprimandes konden vernederend zijn.
Wat hij niet wist was Joann hem vanavond ultiem zou testen. De finale beproeving om te kijken hoe het gesteld was met de zelfbeheersing van Philip. Erotisch dineren was tot nu toe altijd zijn achilleshiel gebleken. En alleen zij wist wat er zou gebeuren als hij de test zou doorstaan. Het feit dat hij zo schaars gekleed was en moest staan was niet voor niets. Zo kon ze perfect observeren wat de uitwerking op hem was, als ze hem testte.
Joann pakte een oester, haar vingers glijdend over de ruwe, koele schelp alsof ze een geliefde streelde. Ze hield hem omhoog, draaide hem langzaam in het licht, en liet haar tong over de rand glijden, alsof ze de smaak al proefde voordat ze hem zelfs maar had geopend. Met een vloeiende, bijna dansende beweging gleed het mes tussen de schelphelften, en met een zacht klik gaf de oester zich over.
Het vlees binnenin trilde, glanzend en nat, nog levend en bewust van zijn lot. Joann tilde de , schelp op, haar lippen licht geopend, en liet de oester langzaam in haar mond glijden. Het zachte slurpende geluid van haar lippen, het langzaam naar binnen zien glijden van het dier, het werd Philip al bijna te machtig. En terwijl zijn tong ter plekke verdroogde rolde die van haar om de oester heen, proefde ze elk detail, terwijl haar ogen half gesloten waren, alsof ze in een staat van pure extase verkeerde. Haar keel bewoog in een langzame, sensuele slikbeweging, en een zacht, maar hoorbaar keelgeluidje ontsnapte haar — een geluid dat Philip deed sidderen.
"Zie je hoe hij zich overgeeft?" fluisterde ze, terwijl ze de volgende oester pakte. Deze keer liet ze het vlees niet meteen in haar mond glijden. In plaats daarvan hield ze de schelp schuin, zodat het vocht langzaam over haar tong droop. Haar lippen sloten zich om de rand, en ze zoog zachtjes, alsof ze de oester wou laten weten hoe het was om langzaam verteerd te worden. Haar tong bewoog in cirkels, speels en traag, tot het vlees sidderde onder haar aanraking. Toen, met een diepe, wellustige zucht, liet Joann de oester in haar mond glijden. Haar wangen trokken hol terwijl ze hem langzaam naar achteren duwde, haar keel bewegend in een golvende, sensuele slikbeweging die Philip’s adem deed stokken.
Hij stond rechtop, zijn handen gevouwen voor zijn lichaam, zijn blik gefixeerd op de manier waarop haar keel bewoog, hoe haar lippen licht glinsterden van het vocht.
De derde oester onderging een nog langzamer, nog dramatischer lot. Ze hield de schelp voor haar mond, haar lippen raakten de rand aan alsof ze een kus gaf. Haar tong gleed naar buiten en roerde in het vocht, alsof ze de oester wou laten smelten voordat ze hem at. Ze likte de rand af, haar tong langzaam en opzettelijk bewegend, tot elk druppeltje vocht en de oester verdwenen was.
Toen pakte ze de laatste. Deze keer was het geen proeven, geen speels likken—dit was een voorstelling. Ze opende de schelp met een trage, opzettelijke beweging, alsof ze de spanning wou opbouwen. Het vlees binnenin trilde hevig, alsof het voelde wat er komen ging. Joann tilde de schelp op, haar ogen gefixeerd op Philip, en liet de oester langzaam in haar mond glijden.
Haar lippen sloten zich om het vlees, maar in plaats van te slikken, liet ze het op haar tong rusten. Haar tong bewoog in kleine, cirkelende bewegingen, alsof ze de oester wou laten dansen in haar mond. Ze duwde het vlees tegen het dak van haar mond, liet het glijden over haar tong, en toen weer terug, alsof ze het wou proeven from elke hoek. Haar wangen trokken licht samen, en een zacht, kreunend geluidje ontsnapte haar, alsof ze zelf ook genot haalde uit dit spel.
Philip’s ademhaling werd onregelmatig, zijn handen klampten zich even vast aan de tafelrand. Zijn ogen waren wijd open, gefixeerd op de manier waarop haar lippen licht bewogen, hoe ze haar mond voor hem opende en haar tong en de oester even zichtbaar was, glanzend en nat. Hij voelde hoe zijn lichaam reageerde, hoe zijn hele wezen in feite schreeuwde om aanraking, om verlichting.
Joann’s ogen glinsterden van genot terwijl ze de oester in haar mond liet rollen, alsof ze hem wou laten weten dat hij de volgende was die ze zou verslinden. Haar tong duwde het vlees naar voren, naar de punt van haar mond, opende opnieuw haar mond om het te tonen, sloot hem langzaam weer en toen trok ze de oester weer terug, dieper in haar mond. Haar keel bewoog lichtjes, alsof ze zich voorbereidde op de slik, maar ze aarzelde, speelde met het moment.
"Kijk," fluisterde ze, haar stem hees en vol belofte. "Zie je hoe hij trilt? Hij weet dat hij geen keus heeft."
En toen, met een plotselinge, diepe beweging, duwde ze de oester naar achteren in haar mond. Ze gooide haar kin omhoog zodat Philip duidelijk kon zien hoe haar keel zich elegant samentrok tot een langzame, sensuele slikbeweging. Haar ogen sloten zich even, alsof ze het genot van het moment in zich opnam. Toen ze haar ogen weer opende, was haar blik donker en vol belofte. "Hij is weg," zei ze zachtjes, terwijl ze haar lippen afveegde met de punt van haar tong. "En nu ben jij aan de beurt. Kom hier en toon me je zelfbeheersing" zei ze. Hij kwam naderbij en ze keek gespannen onder de lendedoek. En tot haar grote voldoening zag ze dat Philip, ondanks alle zichtbare opwinding, geen erectie had gekregen.
Tevreden leunde Joann achterover in haar stoel, haar benen licht gespreid. Ze gebaarde naar Philip dat hij tegenover haar moest gaan zitten. En hoewel hij deze test had doorstaan trilde de rest van zijn hele lichaam van opwinding en frustratie—de spanning van het kijken, het wachten, het verlangen was welhaast ondraaglijk geworden.
"Denk eraan, je mag me niet aanraken," fluisterde ze, haar stem een laag, hees bevel. "Maar ik jou wel ."
Haar linkerlaars gleed langs zijn dij omhoog, haar rechter traceerde de binnenkant van zijn been, tot ze de warmte van zijn kruis voelde door lendedoek heen. Hij sidderde, zijn heupen kwamen onwillekeurig omhoog, op zoek naar meer contact, maar ze trok zich terug alsof hij een stout kind was. "Uh, nee nee," zei ze streng, terwijl ze haar laars optilde en de punt tegen zijn kruis drukte. "Je blijft stil."
Het koele, gladde leer van haar laars was een schok tegen zijn hete huid, en hij kreunde zachtjes, Joann glimlachte en keek hem recht aan. Ze bewoog haar voet, wreef zachtjes heen en weer, de druk net genoeg om hem gek te maken. "Voel je dat?" vroeg ze, terwijl ze haar hak tegen zijn ballen drukte. "Dit is wat je verdient als je je geduld verliest. Dit is wat er gebeurt als je jezelf niet kunt beheersen."
Haar andere laars gleed opnieuw omhoog, onder de lendedoek door en nu had ze hem ingesloten: één laars drukte tegen de schacht van zijn lid, de andere tegen zijn ballen, en ze begon een langzaam, meedogenloos ritme. Haar bewegingen waren precies, berekenend, alsof ze hem wou laten voelen hoe weinig controle hij had.
Haar laarzen bleven hun werk doen, wrijvend, drukkend. "Laat zien dat je het weerstaat, last me voelen dat je geen erectie krijgt" zei ze, haast sissend. Philip concentreerde zich uit alle macht, alle lessen die hij had geleerd de afgelopen tijd om het zwellen van zijn lid tegen te houden. En...ongelooflijk maar waar, het lukte hem. Hoezeer ze het ook probeerde hem te verleiden, zijn lid bleef slap.
Joann voelde het ook, en smolt zowat van trots en blijdschap. Ze trok haar laarzen terug en stond op. Ze begon zich langzaam uit te kleden terwijl ze Philip onophoudelijk en indringend bleef aankijken.
Ze zei: "Lieve Philip, je bent geslaagd. Na maanden van training heb je aan mij getoond wat ware zelfbeheersing is". En terwijl ze zichzelf van haar bustier ontdeed, zag hij hoe haar prachtig gewelfde borsten tevoorschijn kwamen. Ze ging verder. "Dit betekent dat je de beloning gaat krijgen waar je al zo lang naar smacht. Je mag nu bezit nemen van mijn lichaam, maar enkel en alleen wanneer ik je nodig heb, er zin in heb en het je toesta".
Ze keek hem aan, zijn gezicht volledig rood aangelopen. "Drie dagen per maand, in mijn ovulatieperiode, zal ik je uitnodigen in mijn slaapkamer. De overige dagen mag je jezelf niet aanraken, laat staan bevredigen totdat mijn zwangerschap is bevestigd. Je krijgt vanaf nu speciale vitamines om je zaadproduktie te verhogen en de vitaliteit van de zaadcellen te optimaliseren. Ja, ik wil een kind van je Philip...".
Het duizelde Philip. 20 jaar en vader worden...niet het scenario dat hij een tijd geleden voor ogen had. "Heb ik een keuze?", vroeg hij trillend aan Joann. "Nee, de keuze is gemaakt, je zult de plicht die ik van je eis gaan vervullen. Te beginnen nu, vanavond", zei ze met de haar zo bekende vastberadenheid.
Joann reikte hem de hand, de uitnodiging om mee te gaan naar de slaapkamer. En met het hoofd licht gebogen volgde hij haar, om zo aanstonds zijn maagdelijkheid aan haar te verliezen en mogelijk nieuw leven te verwekken...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Belmaar (56)
Huismirsss (51)
Marijk (47)
Somei (25)