Door: KritischeMan
Datum: 30-05-2026 | Cijfer: 9.9 | Gelezen: 834
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dwang, Jong En Oud, Young Adult,
Lengte: Lang | Leestijd: 21 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dwang, Jong En Oud, Young Adult,
Rood Tegen Zwart
Ik had de rode jurk bijna thuisgelaten.
Hij lag die middag op mijn bed, uitgespreid alsof hij zelf al wist wat voor avond het zou worden. Donkerrood. Strak. Zacht. Mooi op een manier die net iets te veel durfde. Ik stond ervoor in mijn kamer met nat haar, één handdoek om mij heen, en dacht: als ik deze aantrek, speel ik mee.
Waarmee precies, wist ik nog niet.
Misschien met de avond. Misschien met mezelf. Misschien met het meisje dat ik normaal probeerde te zijn en de vrouw die soms ineens in de spiegel naar me terugkeek.
Achttien klinkt vrij. Achttien klinkt volwassen. Mensen zeggen het alsof er een deur opengaat en je ineens precies weet hoe je moet lopen. In werkelijkheid voelde ik me vaak alsof ik in een te grote jas stond. Alles mocht ineens, maar niemand legde uit wat je moest doen met al dat mogen.
Dus koos ik rood.
Niet lief. Niet veilig. Niet het zwarte jurkje dat iedereen verwachtte. Rood. Alsof ik de avond alvast wilde waarschuwen.
Mijn make-up hield ik rustig. Glanzende lippen. Donkere mascara. Mijn haar los, met een slag die ik net iets nonchalanter liet vallen dan hij werkelijk was. Mijn hakken waren zwart en hoog genoeg om mijn houding te veranderen. Zodra ik ze aantrok, stond ik rechter. Alsof mijn lichaam eerder begreep wie ik wilde zijn dan mijn hoofd.
Ik keek nog één keer in de spiegel.
Slank. Classy. Iets te mooi voor mijn eigen rust. De jurk volgde mijn lichaam zonder goedkoop te worden. Mijn sleutelbeenderen kwamen mooi uit. Mijn benen leken langer. Mijn rode nagels pasten precies bij mijn mond.
“Oké,” zei ik zacht tegen mezelf. “Vanavond ben jij haar.”
Wie haar was, wist ik nog steeds niet.
Maar ze keek terug alsof zij het wel wist.
Hotel Morgan lag aan de rivier, hoog en donker, met ramen die de stad terugkaatsten. Ik was er eerder langs gelopen, maar nooit naar binnen gegaan. Het soort hotel waar mensen niet vroegen wat iets kostte. Het soort plek waar stilte duurder leek dan muziek.
Ik kwam daar via Livia. Zij kende iemand die achter de bar werkte en had geregeld dat we op de gastenlijst stonden voor een privéborrel boven. “Gewoon netwerken,” had ze gezegd. “Mensen kijken. Mooie foto’s maken. Misschien gratis drankjes.”
Maar Livia belde een uur van tevoren af.
Migraine, zei ze.
Ik geloofde haar half.
Ik had kunnen thuisblijven. Dat had logisch geweest. Een meisje van achttien alleen naar een privébar in een duur hotel klinkt als het begin van een verhaal waar moeders streng bij kijken.
Maar ik had de jurk al aan.
En soms voelt omkeren gevaarlijker dan doorgaan.
Beneden in de lobby rook het naar bloemen, leer en geld. De vloer glansde zo erg dat ik mijn hakken erin zag. Achter de balie stond een vrouw met perfect haar die me aankeek alsof ze meteen wilde inschatten bij wie ik hoorde. Ik glimlachte alsof ik het antwoord wist.
“Privébar?” vroeg ze.
Ik knikte.
Ze wees naar de lift links.
“Bovenste verdieping.”
Mijn hart maakte een kleine sprong.
In de lift zag ik mezelf in de spiegelwand. Rood. Lippen iets te glanzend. Ogen iets te alert. Ik streek mijn jurk glad en ademde langzaam uit. Mijn telefoon trilde in mijn hand.
Livia: Ben je er al???
Ik: Ja.
Livia: Omg alleen?
Ik: Blijkbaar.
Livia: Gedraag je alsof je daar hoort.
Ik: Dat probeer ik.
Livia: Nee. Niet proberen. Zijn.
Ik las die laatste zin drie keer.
Zijn.
Toen gingen de deuren open.
De privébar was kleiner dan ik had verwacht, maar mooier. Zwart leer, donker hout, goud licht. Lage muziek die je meer voelde dan hoorde. Grote ramen waar regen tegenaan gleed. Buiten lag de stad nat en glimmend onder ons. Binnen stonden mensen met glazen in hun hand en gezichten waarop ze hadden geoefend.
Ik liep naar de bar.
Niet te snel. Niet zoekend. Ik wilde niet het meisje zijn dat binnenkwam en meteen liet zien dat ze niemand kende. Dus deed ik alsof ik hier vaker kwam. Alsof ik al wist waar ik moest staan. Alsof mijn naam ergens op een lijst stond die belangrijker was dan ik zelf begreep.
De barman glimlachte.
“Wat mag het zijn?”
Ik had alcohol kunnen bestellen. Dat had volwassen gevoeld. Maar ik wilde helder blijven. Ik wilde zien wat er gebeurde en mezelf kunnen geloven als ik later terugdacht.
“Rood sap met ijs,” zei ik.
Hij knikte alsof dat net zo normaal was als champagne.
Ik ging op een barkruk zitten en keek via de spiegel achter de flessen de ruimte rond. Dat deed ik expres. Mensen kijken zonder betrapt te worden. Mannen in pakken. Vrouwen in donkere jurken. Iemand lachte te hard bij het raam. Een oudere man raakte steeds de elleboog van een vrouw aan die iedere keer een centimeter opschoof.
En toen zag ik hem.
G.
Ik kende zijn gezicht vaag. Niet persoonlijk. Meer van verhalen, posts, namen die vallen op plekken waar jonge ondernemers doen alsof ze al miljonair zijn. G was zo’n naam die mensen net iets zachter uitspraken. Alsof hij geen persoon was, maar toegang.
Hij stond aan de andere kant van de ruimte, bij het raam. Zwart pak. Open boord. Geen stropdas. Donker haar. Brede schouders. Hij was niet overdreven gespierd, maar hij had een lichaam dat discipline uitstraalde. Alsof hij elke ochtend opstond met een plan en nooit vergat waarom.
Zijn gezicht was scherp. Kaaklijn duidelijk. Mond rustig. Ogen donker en kalm. Vooral die kalmte viel op. Andere mannen in de kamer bewogen veel. Ze praatten met handen, lachten met tanden, keken rond voor bevestiging. G deed weinig. Daardoor leek hij juist meer aanwezig.
Hij keek niet naar iedereen.
Hij koos waar hij naar keek.
En op een bepaald moment koos hij mij.
Ik voelde het voordat ik zeker wist dat het gebeurde. Een blik kan een ruimte oversteken. Dat klinkt dramatisch, maar zo voelde het echt. Alsof iemand met twee vingers zacht mijn kin optilde zonder me aan te raken.
Ik draaide mijn glas tussen mijn vingers en keek weg.
Rustig blijven.
Gewoon doen alsof dit normaal is.
Mijn hart dacht daar anders over.
Ik nam een slok. Koud, zoet, rood. Mijn lippen lieten een kleine glans achter op het glas. In de spiegel zag ik hem nog steeds staan. Hij praatte met niemand. Hij keek naar mij alsof hij de rest van de ruimte al had uitgespeeld.
Toen kwam hij in beweging.
Langzaam.
Niet als iemand die haast had om indruk te maken. Meer als iemand die wist dat het pad vanzelf vrij zou worden. Twee mannen weken net iets opzij zonder dat hij iets zei. De barman zag hem aankomen en rechtte onbewust zijn rug.
Ik bleef zitten.
Dat was mijn eerste echte keuze van de avond.
Hij stopte naast me. Er zat één lege kruk tussen ons in. Hij pakte die kruk niet. Hij bleef staan. Dat merkte ik meteen.
Ruimte.
Controle.
Of allebei.
“Rood staat je gevaarlijk goed,” zei hij.
Zijn stem was lager dan ik had verwacht. Rustig. Zonder haast.
Ik draaide mijn hoofd en keek hem aan over de rand van mijn glas.
“Dat is nogal een openingszin.”
“Werkte hij?”
Ik wilde stoer doen. Iets zeggen dat hem meteen op afstand zette. Maar zijn ogen bleven zo kalm dat liegen kinderachtig zou voelen.
“Een beetje,” zei ik.
Zijn mond bewoog bijna niet, maar ik zag dat hij glimlachte.
“G.”
“Ik weet wie je bent.”
Hij trok zijn wenkbrauw iets op.
“Dan heb ik achterstand.”
Ik liet hem even wachten.
“Valentina.”
“Alleen Valentina?”
“Voor nu.”
Hij knikte langzaam, alsof dat antwoord hem beviel.
Hij keek naar mij, maar niet op de manier waarop sommige mannen keken. Niet alsof hij iets wilde stelen. Eerder alsof hij wilde lezen. Mijn jurk. Mijn houding. Mijn stem. Het feit dat ik sap dronk. Het feit dat ik alleen was. Alles werd informatie in zijn ogen.
Dat maakte me zenuwachtig.
En eerlijk gezegd ook nieuwsgierig.
“Je kijkt alsof je gewend bent dat meisjes onder de indruk zijn,” zei ik.
“En jij?”
“Ik ben lastig onder de indruk.”
“Goed.”
“Goed?”
“Dan moet ik moeite doen.”
Ik voelde een glimlach opkomen en hield hem bewust klein.
“Misschien.”
Hij keek naar mijn glas.
“Geen alcohol?”
“Goed gezien.”
“Bewuste keuze?”
“Alles aan mij vanavond is een bewuste keuze.”
Daar bleef hij even stil van.
Niet lang. Lang genoeg om mij te laten voelen dat ik een punt had gescoord.
“Mooi antwoord,” zei hij.
“Dat klinkt alsof je me beoordeelt.”
“Dat doe ik ook.”
“En?”
“Je doet alsof je hier thuishoort.”
Ik hield mijn gezicht rustig, maar mijn buik trok samen.
“En jij denkt dat dat niet zo is?”
“Ik denk dat je besloten hebt dat het zo is.”
Dat was irritant raak.
Ik keek naar mijn glas.
“Is dat erg?”
“Nee.”
Hij boog iets dichterbij, nog steeds zonder de lege kruk te pakken.
“Dat is vaak sterker.”
Mijn wangen werden warmer. Ik hoopte dat het door het licht kwam.
“Ben je hier alleen?” vroeg hij.
“Misschien.”
“Dat is een antwoord met een deur op een kier.”
“Dan kijk je goed.”
Hij lachte zacht. Niet hard genoeg voor anderen. Alleen voor mij.
Er zijn momenten waarop een gesprek ophoudt een gesprek te zijn. De woorden blijven gewoon woorden, maar eronder begint iets te lopen. Iets warms. Iets dat je niet hardop benoemt omdat het dan misschien verdwijnt.
Bij G gebeurde dat snel.
Te snel.
Ik wist dat hij ouder was dan ik. Niet oud, maar verder. Meer gebouwd. Meer gevormd. Hij had iets zwaars om zich heen. Niet somber, eerder machtig. Alsof hij niet alleen in de kamer stond, maar ook met alles wat hij had meegemaakt, verdiend, verloren en gewonnen.
Ik wilde weten hoe zo iemand zou klinken als hij eerlijk werd.
Dat vond ik een gevaarlijke gedachte.
“Wil je mee naar boven?” vroeg hij.
Mijn hand bleef stil om het glas.
Daar was hij dan.
De vraag zonder verpakking.
Ik had kunnen lachen. Hem laten zweten. Iets zeggen als: jij bent snel. Maar hij keek niet alsof hij iets verwachtte. Hij keek alsof mijn antwoord al vrij was voordat ik het gaf.
“Waarom?” vroeg ik.
“Rustiger. Minder mensen. Beter uitzicht.”
“En verder?”
“Verder gebeurt alleen wat jij ook wilt.”
De zin kwam simpel. Geen theater. Geen knipoog. Geen extra laag.
Juist daardoor voelde hij echt.
Ik keek naar zijn handen. Grote handen. Verzorgd. Rustig naast zijn lichaam. Geen glas, geen telefoon, geen ongeduld.
“Als ik weg wil?” vroeg ik.
“Dan loop ik met je naar de lift.”
“Als ik zeg dat je stopt?”
“Dan stop ik.”
“Als ik alleen wil praten?”
“Dan praten we.”
Ik keek hem lang aan.
“Zeg je dat omdat je denkt dat het werkt?”
“Nee.”
“Waarom dan?”
“Omdat ik alleen iets wil dat jij ook kiest.”
Ik wist niet meteen wat ik daarop moest zeggen.
Mijn telefoon trilde in mijn tas. Vast Livia. Ik negeerde het.
De ruimte leek intussen kleiner. De muziek zachter. De regen harder.
“Dan wil ik mee,” zei ik.
G stak zijn hand niet uit. Hij zei niet: kom. Hij draaide zich alleen half om, wachtte tot ik opstond, en liep toen naast me richting de lift.
Dat vond ik fijn.
Dat hij niet deed alsof ik al bij hem hoorde.
In de lift stonden we naast elkaar. Ik keek naar ons spiegelbeeld in de metalen wand. Rood naast zwart. Jong naast beheerst. Ik rechtte mijn rug, maar mijn adem zat te hoog.
“Je bent best intimiderend,” zei ik.
“Ben je geïntimideerd?”
“Nee.”
“Mooi.”
“Maar ik snap waarom anderen dat zijn.”
Hij keek mij via de spiegel aan.
“En jij?”
“Ik ben nieuwsgierig.”
“Dat is gevaarlijker.”
“Misschien hou ik daarvan.”
Ik zei het luchtig, maar mijn stem klonk anders. Lager. Zachter. Alsof de lift de rest van mijn stoerheid beneden had achtergelaten.
Zijn blik bleef op mij.
“Nieuwsgierigheid is alleen gevaarlijk als je jezelf vergeet.”
“En jij zorgt dat dat niet gebeurt?”
“Ik help je herinneren.”
De deuren gingen open.
De suite was groter dan ik dacht. Geen normale hotelkamer. Meer een geheime verdieping boven de stad. Donkere vloer, diepe bank, lage lampen, een tafel met water en glazen, dikke gordijnen en ramen van bijna vloer tot plafond. Rotterdam lag onder ons in regenlicht. Alles glom. Alles bewoog. Alles leek ver weg.
Ik liep naar het raam omdat ik iets moest doen. Als ik midden in de kamer was blijven staan, had hij gezien hoe hard mijn hart ging.
In het glas zag ik mezelf.
Rode jurk. Los haar. Rechte rug.
En achter mij: G bij de deur.
Hij deed zijn jas uit en hing hem over een stoel. Daarna bleef hij staan. Alsof hij mij liet wennen aan de ruimte. Of aan hem. Of aan de mogelijkheid van ons samen in die kamer.
“Kom je nog?” vroeg ik.
“Wil je dat?”
Ik keek naar zijn weerspiegeling.
“Misschien.”
“Dan kom ik langzaam.”
Hij liep naar mij toe.
Langzaam inderdaad.
Elke stap voelde bewust. Alsof hij wist dat snelheid de spanning zou verpesten. Hij stopte achter me, maar raakte me niet aan. Ik voelde zijn aanwezigheid in mijn rug. Warm. Donker. Te dichtbij voor rust, te ver weg voor duidelijkheid.
“Je bent anders dan ik dacht,” zei ik.
“Wat dacht je dan?”
“Dat je meteen de baas zou spelen.”
“Dat kan alleen als jij mij die ruimte geeft.”
Ik draaide me om. Hij stond nu voor me. Dichtbij genoeg om zijn geur te ruiken. Fris overhemd. Houtachtig parfum. Regen in zijn haar. Iets van whisky, al had ik hem niets zien drinken.
“En als ik die ruimte geef?” vroeg ik.
“Dan zorg ik dat je veilig genoeg bent om even los te laten.”
Die zin landde precies waar ik hem niet verwachtte.
Ik dacht dat hij iets spannends zou zeggen. Iets stoers. Iets dat mannen zeggen wanneer ze donker willen klinken. Maar dit was anders. Veilig genoeg om los te laten. Alsof hij begreep dat controle soms vermoeiend is. Dat ik niet altijd sterk wilde kijken. Dat ik soms wilde dat iemand anders even wist wat de volgende stap was.
Ik legde mijn hand tegen zijn borst.
Ik deed het voordat ik er te veel over kon nadenken.
Zijn lichaam was warm door zijn overhemd heen. Zijn hart klopte rustiger dan dat van mij.
“Je bent kalm,” zei ik.
“Van buiten.”
“En vanbinnen?”
Hij boog iets dichter naar me toe.
“Jij maakt het moeilijker.”
Ik glimlachte.
Daar kon ik mee leven.
Zijn hand raakte mijn taille. Eerst zacht. Bijna vragend. Ik bleef staan. Toen legde hij zijn hand steviger neer. De stof van mijn jurk zat tussen zijn vingers en mijn huid, maar ik voelde alles. Warmte. Druk. Aandacht. Mijn lichaam reageerde eerder dan mijn hoofd. Mijn schouders zakten iets. Mijn adem werd langzamer.
“Zeg het als iets te snel gaat,” zei hij.
“Ik zeg het.”
“Beloofd?”
“Beloofd.”
“Valentina.”
Mijn naam klonk anders uit zijn mond. Minder als een naam. Meer als iets dat hij bewust vasthield.
“Ja?”
“Mag ik je kussen?”
Ik keek naar beneden. Even maar. Alsof de vloer een makkelijker antwoord kon geven. Daarna keek ik op.
“Ja.”
Hij boog naar me toe.
De kus begon langzaam. Warm. Rustig. Zijn mond raakte de mijne alsof hij eerst wilde voelen of ik echt bleef. Ik bleef. Mijn hand op zijn borst kneep iets steviger in zijn overhemd. Zijn hand bleef aan mijn taille. Hij trok me niet naar zich toe. Hij wachtte tot ik dat zelf deed.
Dus deed ik dat.
Een klein stukje.
G glimlachte tegen mijn mond.
“Daar ben je.”
“Hou op,” fluisterde ik.
Maar ik lachte erbij.
Hij kuste me opnieuw. Dieper deze keer. Mijn vingers gleden vanzelf naar zijn kraag. Daarna in zijn haar. Het voelde vreemd hoe snel mijn lichaam besloot dat het hem vertrouwde, terwijl mijn hoofd nog lijstjes probeerde te maken van redenen om rustig te blijven.
De stad achter het raam verdween.
Er was alleen zijn hand op mijn rug, mijn jurk onder zijn vingers, zijn adem dicht bij mijn gezicht, mijn eigen hart dat eindelijk ophield met doen alsof.
Hij brak de kus en keek me aan.
“Goed?”
Ik knikte.
“Hardop,” zei hij zacht.
Dat woord had iets. Niet hard. Wel duidelijk.
“Ja,” zei ik. “Goed.”
Zijn duim streek langs mijn wang. Mijn huid voelde warm onder zijn aanraking.
“Mooi.”
Daar was dat woord weer.
Mooi.
Niet lekker. Niet sexy. Niet geil. Mooi. Alsof hij meer bedoelde dan mijn jurk.
Ik keek weg, naar de ramen.
“Je moet dat niet zo zeggen.”
“Waarom?”
“Omdat ik dan niet weet wat ik ermee moet.”
“Je hoeft er niets mee. Alleen horen.”
Dat maakte het erger.
Ik had liever gehad dat hij oppervlakkig was. Dan kon ik hem makkelijker plaatsen. Dan kon ik denken: hij is zoals andere mannen, alleen knapper en gevaarlijker. Maar G leek steeds precies het verkeerde te zeggen op de juiste manier.
“Jij laat weinig zien,” zei ik.
“Jij meer dan je denkt.”
“Is dat erg?”
“Nee.”
“Wat dan?”
Hij keek me aan.
“Eerlijk.”
Ik voelde iets zachts in mijn keel. Dus deed ik snel weer stoer.
“Dat klinkt alsof je alsnog analyseert.”
“Dat doe ik ook.”
“En wat is je conclusie?”
“Dat je jong bent, maar niet simpel. Dat je mooi wilt zijn, maar vooral gezien. Dat je sterk doet omdat je nog niet altijd weet wie je vertrouwt.”
Ik werd stil.
De kamer werd ineens te rustig.
“Dat is veel voor iemand die mij net kent,” zei ik.
“Klopt.”
“Misschien zit je fout.”
“Misschien.”
Hij zei het zonder zijn gelijk te beschermen.
Daardoor werd ik minder boos dan ik wilde.
Ik liep naar de tafel en pakte een glas water. Mijn hand trilde bijna niet. Bijna. Ik dronk een slok en keek naar buiten. Regen trok schuine strepen over het raam. Beneden reden auto’s als rode en witte linten door de stad.
G bleef waar hij stond.
Hij kwam niet meteen achter me aan.
Dat maakte ruimte in mijn hoofd.
“Waarom doe je dit?” vroeg ik.
“Wat?”
“Zo rustig. Zo beheerst. Alsof je alles al drie stappen vooruit ziet.”
“Dat is handig in mijn werk.”
“En met mij?”
“Met jou probeer ik juist bij te blijven.”
Ik draaide me om.
Hij stond in het halfdonker. Zwart tegen goud licht. Zijn overhemd open bij zijn hals. Mouwen strak rond zijn polsen. Gezicht rustig, ogen minder.
Daar zag ik het.
Hij deed kalm, maar hij was het niet helemaal.
Die ontdekking gaf me moed.
Ik liep terug naar hem. Niet snel. Niet langzaam. Gewoon bewust. De hakken onder mijn voeten maakten zachte tikken op de vloer. Zijn blik gleed naar mijn benen, mijn jurk, mijn gezicht. Dit keer liet ik hem kijken.
“Je mag best toegeven dat je me mooi vindt,” zei ik.
“Ik heb het al gezegd.”
“Nee. Je zei dat rood me gevaarlijk goed staat. Dat is iets anders.”
Zijn mond trok iets omhoog.
“Je bent heel mooi, Valentina.”
Ik voelde het in mijn buik.
“Beter.”
“En jij weet precies wat je doet.”
“Meestal.”
“Nu ook?”
Ik bleef voor hem staan.
“Een beetje.”
“Eerlijk antwoord.”
“Je vroeg erom.”
Hij raakte mijn hand aan. Alleen mijn vingers. Zijn duim gleed over mijn knokkels. Mijn aandacht schoot meteen naar dat kleine punt van contact.
“Wil je blijven?” vroeg hij.
“Vanavond?”
“Nu.”
Ik keek naar onze handen.
“Ja.”
“Wil je dat ik dichterbij kom?”
“Ja.”
“Wil je dat ik de leiding neem?”
Mijn adem stokte.
Daar was de rand.
Het woord dat de avond zwaarder maakte.
Ik dacht aan beneden. Aan de rode jurk. Aan Livia’s bericht. Aan mezelf in de spiegel. Aan alle keren dat ik had gedaan alsof ik alles wist. Aan hoe vermoeiend dat soms was.
Ik keek hem recht aan.
“Ja. Maar ik wil mezelf blijven.”
“Dat is de enige versie die ik wil.”
Toen kuste ik hem.
Ik begon.
Niet voorzichtig. Niet netjes. Mijn hand gleed in zijn nek en ik trok hem naar me toe. Hij reageerde direct, maar nam het niet over alsof hij zat te wachten op een kans. Hij volgde mijn begin en gaf er daarna vorm aan. Zijn hand op mijn rug. Zijn andere hand aan mijn taille. Steviger nu. Mijn lichaam tegen het zijne. Warmte door stof heen.
Het voelde alsof de kamer kleiner werd.
Alsof de bank, de ramen, de regen, de stad, alles langzaam naar ons toe boog.
G leidde me naar de bank. Ik liet me zakken in het donkere fluweel. Mijn rode jurk spreidde zich om mijn benen. Hij ging naast me zitten, dicht genoeg om mijn knie te raken, ver genoeg om mij zelf te laten bewegen.
Dus schoof ik dichterbij.
“Je wacht expres,” zei ik.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jij dan kiest.”
Ik keek hem aan. Zijn ogen waren donkerder nu. Minder kalm. Meer echt.
“En als ik kies?”
“Dan ben ik hier.”
Ik kuste hem opnieuw.
Deze keer duurde het langer. Mijn vingers in zijn haar. Zijn hand op mijn rug. Af en toe stopte hij net lang genoeg om mijn gezicht te lezen. Dat vond ik eerst irritant. Daarna fijn. Hij miste niets. Hij vroeg zonder elke keer woorden nodig te hebben. En als mijn adem ve
Hij lag die middag op mijn bed, uitgespreid alsof hij zelf al wist wat voor avond het zou worden. Donkerrood. Strak. Zacht. Mooi op een manier die net iets te veel durfde. Ik stond ervoor in mijn kamer met nat haar, één handdoek om mij heen, en dacht: als ik deze aantrek, speel ik mee.
Waarmee precies, wist ik nog niet.
Misschien met de avond. Misschien met mezelf. Misschien met het meisje dat ik normaal probeerde te zijn en de vrouw die soms ineens in de spiegel naar me terugkeek.
Achttien klinkt vrij. Achttien klinkt volwassen. Mensen zeggen het alsof er een deur opengaat en je ineens precies weet hoe je moet lopen. In werkelijkheid voelde ik me vaak alsof ik in een te grote jas stond. Alles mocht ineens, maar niemand legde uit wat je moest doen met al dat mogen.
Dus koos ik rood.
Niet lief. Niet veilig. Niet het zwarte jurkje dat iedereen verwachtte. Rood. Alsof ik de avond alvast wilde waarschuwen.
Mijn make-up hield ik rustig. Glanzende lippen. Donkere mascara. Mijn haar los, met een slag die ik net iets nonchalanter liet vallen dan hij werkelijk was. Mijn hakken waren zwart en hoog genoeg om mijn houding te veranderen. Zodra ik ze aantrok, stond ik rechter. Alsof mijn lichaam eerder begreep wie ik wilde zijn dan mijn hoofd.
Ik keek nog één keer in de spiegel.
Slank. Classy. Iets te mooi voor mijn eigen rust. De jurk volgde mijn lichaam zonder goedkoop te worden. Mijn sleutelbeenderen kwamen mooi uit. Mijn benen leken langer. Mijn rode nagels pasten precies bij mijn mond.
“Oké,” zei ik zacht tegen mezelf. “Vanavond ben jij haar.”
Wie haar was, wist ik nog steeds niet.
Maar ze keek terug alsof zij het wel wist.
Hotel Morgan lag aan de rivier, hoog en donker, met ramen die de stad terugkaatsten. Ik was er eerder langs gelopen, maar nooit naar binnen gegaan. Het soort hotel waar mensen niet vroegen wat iets kostte. Het soort plek waar stilte duurder leek dan muziek.
Ik kwam daar via Livia. Zij kende iemand die achter de bar werkte en had geregeld dat we op de gastenlijst stonden voor een privéborrel boven. “Gewoon netwerken,” had ze gezegd. “Mensen kijken. Mooie foto’s maken. Misschien gratis drankjes.”
Maar Livia belde een uur van tevoren af.
Migraine, zei ze.
Ik geloofde haar half.
Ik had kunnen thuisblijven. Dat had logisch geweest. Een meisje van achttien alleen naar een privébar in een duur hotel klinkt als het begin van een verhaal waar moeders streng bij kijken.
Maar ik had de jurk al aan.
En soms voelt omkeren gevaarlijker dan doorgaan.
Beneden in de lobby rook het naar bloemen, leer en geld. De vloer glansde zo erg dat ik mijn hakken erin zag. Achter de balie stond een vrouw met perfect haar die me aankeek alsof ze meteen wilde inschatten bij wie ik hoorde. Ik glimlachte alsof ik het antwoord wist.
“Privébar?” vroeg ze.
Ik knikte.
Ze wees naar de lift links.
“Bovenste verdieping.”
Mijn hart maakte een kleine sprong.
In de lift zag ik mezelf in de spiegelwand. Rood. Lippen iets te glanzend. Ogen iets te alert. Ik streek mijn jurk glad en ademde langzaam uit. Mijn telefoon trilde in mijn hand.
Livia: Ben je er al???
Ik: Ja.
Livia: Omg alleen?
Ik: Blijkbaar.
Livia: Gedraag je alsof je daar hoort.
Ik: Dat probeer ik.
Livia: Nee. Niet proberen. Zijn.
Ik las die laatste zin drie keer.
Zijn.
Toen gingen de deuren open.
De privébar was kleiner dan ik had verwacht, maar mooier. Zwart leer, donker hout, goud licht. Lage muziek die je meer voelde dan hoorde. Grote ramen waar regen tegenaan gleed. Buiten lag de stad nat en glimmend onder ons. Binnen stonden mensen met glazen in hun hand en gezichten waarop ze hadden geoefend.
Ik liep naar de bar.
Niet te snel. Niet zoekend. Ik wilde niet het meisje zijn dat binnenkwam en meteen liet zien dat ze niemand kende. Dus deed ik alsof ik hier vaker kwam. Alsof ik al wist waar ik moest staan. Alsof mijn naam ergens op een lijst stond die belangrijker was dan ik zelf begreep.
De barman glimlachte.
“Wat mag het zijn?”
Ik had alcohol kunnen bestellen. Dat had volwassen gevoeld. Maar ik wilde helder blijven. Ik wilde zien wat er gebeurde en mezelf kunnen geloven als ik later terugdacht.
“Rood sap met ijs,” zei ik.
Hij knikte alsof dat net zo normaal was als champagne.
Ik ging op een barkruk zitten en keek via de spiegel achter de flessen de ruimte rond. Dat deed ik expres. Mensen kijken zonder betrapt te worden. Mannen in pakken. Vrouwen in donkere jurken. Iemand lachte te hard bij het raam. Een oudere man raakte steeds de elleboog van een vrouw aan die iedere keer een centimeter opschoof.
En toen zag ik hem.
G.
Ik kende zijn gezicht vaag. Niet persoonlijk. Meer van verhalen, posts, namen die vallen op plekken waar jonge ondernemers doen alsof ze al miljonair zijn. G was zo’n naam die mensen net iets zachter uitspraken. Alsof hij geen persoon was, maar toegang.
Hij stond aan de andere kant van de ruimte, bij het raam. Zwart pak. Open boord. Geen stropdas. Donker haar. Brede schouders. Hij was niet overdreven gespierd, maar hij had een lichaam dat discipline uitstraalde. Alsof hij elke ochtend opstond met een plan en nooit vergat waarom.
Zijn gezicht was scherp. Kaaklijn duidelijk. Mond rustig. Ogen donker en kalm. Vooral die kalmte viel op. Andere mannen in de kamer bewogen veel. Ze praatten met handen, lachten met tanden, keken rond voor bevestiging. G deed weinig. Daardoor leek hij juist meer aanwezig.
Hij keek niet naar iedereen.
Hij koos waar hij naar keek.
En op een bepaald moment koos hij mij.
Ik voelde het voordat ik zeker wist dat het gebeurde. Een blik kan een ruimte oversteken. Dat klinkt dramatisch, maar zo voelde het echt. Alsof iemand met twee vingers zacht mijn kin optilde zonder me aan te raken.
Ik draaide mijn glas tussen mijn vingers en keek weg.
Rustig blijven.
Gewoon doen alsof dit normaal is.
Mijn hart dacht daar anders over.
Ik nam een slok. Koud, zoet, rood. Mijn lippen lieten een kleine glans achter op het glas. In de spiegel zag ik hem nog steeds staan. Hij praatte met niemand. Hij keek naar mij alsof hij de rest van de ruimte al had uitgespeeld.
Toen kwam hij in beweging.
Langzaam.
Niet als iemand die haast had om indruk te maken. Meer als iemand die wist dat het pad vanzelf vrij zou worden. Twee mannen weken net iets opzij zonder dat hij iets zei. De barman zag hem aankomen en rechtte onbewust zijn rug.
Ik bleef zitten.
Dat was mijn eerste echte keuze van de avond.
Hij stopte naast me. Er zat één lege kruk tussen ons in. Hij pakte die kruk niet. Hij bleef staan. Dat merkte ik meteen.
Ruimte.
Controle.
Of allebei.
“Rood staat je gevaarlijk goed,” zei hij.
Zijn stem was lager dan ik had verwacht. Rustig. Zonder haast.
Ik draaide mijn hoofd en keek hem aan over de rand van mijn glas.
“Dat is nogal een openingszin.”
“Werkte hij?”
Ik wilde stoer doen. Iets zeggen dat hem meteen op afstand zette. Maar zijn ogen bleven zo kalm dat liegen kinderachtig zou voelen.
“Een beetje,” zei ik.
Zijn mond bewoog bijna niet, maar ik zag dat hij glimlachte.
“G.”
“Ik weet wie je bent.”
Hij trok zijn wenkbrauw iets op.
“Dan heb ik achterstand.”
Ik liet hem even wachten.
“Valentina.”
“Alleen Valentina?”
“Voor nu.”
Hij knikte langzaam, alsof dat antwoord hem beviel.
Hij keek naar mij, maar niet op de manier waarop sommige mannen keken. Niet alsof hij iets wilde stelen. Eerder alsof hij wilde lezen. Mijn jurk. Mijn houding. Mijn stem. Het feit dat ik sap dronk. Het feit dat ik alleen was. Alles werd informatie in zijn ogen.
Dat maakte me zenuwachtig.
En eerlijk gezegd ook nieuwsgierig.
“Je kijkt alsof je gewend bent dat meisjes onder de indruk zijn,” zei ik.
“En jij?”
“Ik ben lastig onder de indruk.”
“Goed.”
“Goed?”
“Dan moet ik moeite doen.”
Ik voelde een glimlach opkomen en hield hem bewust klein.
“Misschien.”
Hij keek naar mijn glas.
“Geen alcohol?”
“Goed gezien.”
“Bewuste keuze?”
“Alles aan mij vanavond is een bewuste keuze.”
Daar bleef hij even stil van.
Niet lang. Lang genoeg om mij te laten voelen dat ik een punt had gescoord.
“Mooi antwoord,” zei hij.
“Dat klinkt alsof je me beoordeelt.”
“Dat doe ik ook.”
“En?”
“Je doet alsof je hier thuishoort.”
Ik hield mijn gezicht rustig, maar mijn buik trok samen.
“En jij denkt dat dat niet zo is?”
“Ik denk dat je besloten hebt dat het zo is.”
Dat was irritant raak.
Ik keek naar mijn glas.
“Is dat erg?”
“Nee.”
Hij boog iets dichterbij, nog steeds zonder de lege kruk te pakken.
“Dat is vaak sterker.”
Mijn wangen werden warmer. Ik hoopte dat het door het licht kwam.
“Ben je hier alleen?” vroeg hij.
“Misschien.”
“Dat is een antwoord met een deur op een kier.”
“Dan kijk je goed.”
Hij lachte zacht. Niet hard genoeg voor anderen. Alleen voor mij.
Er zijn momenten waarop een gesprek ophoudt een gesprek te zijn. De woorden blijven gewoon woorden, maar eronder begint iets te lopen. Iets warms. Iets dat je niet hardop benoemt omdat het dan misschien verdwijnt.
Bij G gebeurde dat snel.
Te snel.
Ik wist dat hij ouder was dan ik. Niet oud, maar verder. Meer gebouwd. Meer gevormd. Hij had iets zwaars om zich heen. Niet somber, eerder machtig. Alsof hij niet alleen in de kamer stond, maar ook met alles wat hij had meegemaakt, verdiend, verloren en gewonnen.
Ik wilde weten hoe zo iemand zou klinken als hij eerlijk werd.
Dat vond ik een gevaarlijke gedachte.
“Wil je mee naar boven?” vroeg hij.
Mijn hand bleef stil om het glas.
Daar was hij dan.
De vraag zonder verpakking.
Ik had kunnen lachen. Hem laten zweten. Iets zeggen als: jij bent snel. Maar hij keek niet alsof hij iets verwachtte. Hij keek alsof mijn antwoord al vrij was voordat ik het gaf.
“Waarom?” vroeg ik.
“Rustiger. Minder mensen. Beter uitzicht.”
“En verder?”
“Verder gebeurt alleen wat jij ook wilt.”
De zin kwam simpel. Geen theater. Geen knipoog. Geen extra laag.
Juist daardoor voelde hij echt.
Ik keek naar zijn handen. Grote handen. Verzorgd. Rustig naast zijn lichaam. Geen glas, geen telefoon, geen ongeduld.
“Als ik weg wil?” vroeg ik.
“Dan loop ik met je naar de lift.”
“Als ik zeg dat je stopt?”
“Dan stop ik.”
“Als ik alleen wil praten?”
“Dan praten we.”
Ik keek hem lang aan.
“Zeg je dat omdat je denkt dat het werkt?”
“Nee.”
“Waarom dan?”
“Omdat ik alleen iets wil dat jij ook kiest.”
Ik wist niet meteen wat ik daarop moest zeggen.
Mijn telefoon trilde in mijn tas. Vast Livia. Ik negeerde het.
De ruimte leek intussen kleiner. De muziek zachter. De regen harder.
“Dan wil ik mee,” zei ik.
G stak zijn hand niet uit. Hij zei niet: kom. Hij draaide zich alleen half om, wachtte tot ik opstond, en liep toen naast me richting de lift.
Dat vond ik fijn.
Dat hij niet deed alsof ik al bij hem hoorde.
In de lift stonden we naast elkaar. Ik keek naar ons spiegelbeeld in de metalen wand. Rood naast zwart. Jong naast beheerst. Ik rechtte mijn rug, maar mijn adem zat te hoog.
“Je bent best intimiderend,” zei ik.
“Ben je geïntimideerd?”
“Nee.”
“Mooi.”
“Maar ik snap waarom anderen dat zijn.”
Hij keek mij via de spiegel aan.
“En jij?”
“Ik ben nieuwsgierig.”
“Dat is gevaarlijker.”
“Misschien hou ik daarvan.”
Ik zei het luchtig, maar mijn stem klonk anders. Lager. Zachter. Alsof de lift de rest van mijn stoerheid beneden had achtergelaten.
Zijn blik bleef op mij.
“Nieuwsgierigheid is alleen gevaarlijk als je jezelf vergeet.”
“En jij zorgt dat dat niet gebeurt?”
“Ik help je herinneren.”
De deuren gingen open.
De suite was groter dan ik dacht. Geen normale hotelkamer. Meer een geheime verdieping boven de stad. Donkere vloer, diepe bank, lage lampen, een tafel met water en glazen, dikke gordijnen en ramen van bijna vloer tot plafond. Rotterdam lag onder ons in regenlicht. Alles glom. Alles bewoog. Alles leek ver weg.
Ik liep naar het raam omdat ik iets moest doen. Als ik midden in de kamer was blijven staan, had hij gezien hoe hard mijn hart ging.
In het glas zag ik mezelf.
Rode jurk. Los haar. Rechte rug.
En achter mij: G bij de deur.
Hij deed zijn jas uit en hing hem over een stoel. Daarna bleef hij staan. Alsof hij mij liet wennen aan de ruimte. Of aan hem. Of aan de mogelijkheid van ons samen in die kamer.
“Kom je nog?” vroeg ik.
“Wil je dat?”
Ik keek naar zijn weerspiegeling.
“Misschien.”
“Dan kom ik langzaam.”
Hij liep naar mij toe.
Langzaam inderdaad.
Elke stap voelde bewust. Alsof hij wist dat snelheid de spanning zou verpesten. Hij stopte achter me, maar raakte me niet aan. Ik voelde zijn aanwezigheid in mijn rug. Warm. Donker. Te dichtbij voor rust, te ver weg voor duidelijkheid.
“Je bent anders dan ik dacht,” zei ik.
“Wat dacht je dan?”
“Dat je meteen de baas zou spelen.”
“Dat kan alleen als jij mij die ruimte geeft.”
Ik draaide me om. Hij stond nu voor me. Dichtbij genoeg om zijn geur te ruiken. Fris overhemd. Houtachtig parfum. Regen in zijn haar. Iets van whisky, al had ik hem niets zien drinken.
“En als ik die ruimte geef?” vroeg ik.
“Dan zorg ik dat je veilig genoeg bent om even los te laten.”
Die zin landde precies waar ik hem niet verwachtte.
Ik dacht dat hij iets spannends zou zeggen. Iets stoers. Iets dat mannen zeggen wanneer ze donker willen klinken. Maar dit was anders. Veilig genoeg om los te laten. Alsof hij begreep dat controle soms vermoeiend is. Dat ik niet altijd sterk wilde kijken. Dat ik soms wilde dat iemand anders even wist wat de volgende stap was.
Ik legde mijn hand tegen zijn borst.
Ik deed het voordat ik er te veel over kon nadenken.
Zijn lichaam was warm door zijn overhemd heen. Zijn hart klopte rustiger dan dat van mij.
“Je bent kalm,” zei ik.
“Van buiten.”
“En vanbinnen?”
Hij boog iets dichter naar me toe.
“Jij maakt het moeilijker.”
Ik glimlachte.
Daar kon ik mee leven.
Zijn hand raakte mijn taille. Eerst zacht. Bijna vragend. Ik bleef staan. Toen legde hij zijn hand steviger neer. De stof van mijn jurk zat tussen zijn vingers en mijn huid, maar ik voelde alles. Warmte. Druk. Aandacht. Mijn lichaam reageerde eerder dan mijn hoofd. Mijn schouders zakten iets. Mijn adem werd langzamer.
“Zeg het als iets te snel gaat,” zei hij.
“Ik zeg het.”
“Beloofd?”
“Beloofd.”
“Valentina.”
Mijn naam klonk anders uit zijn mond. Minder als een naam. Meer als iets dat hij bewust vasthield.
“Ja?”
“Mag ik je kussen?”
Ik keek naar beneden. Even maar. Alsof de vloer een makkelijker antwoord kon geven. Daarna keek ik op.
“Ja.”
Hij boog naar me toe.
De kus begon langzaam. Warm. Rustig. Zijn mond raakte de mijne alsof hij eerst wilde voelen of ik echt bleef. Ik bleef. Mijn hand op zijn borst kneep iets steviger in zijn overhemd. Zijn hand bleef aan mijn taille. Hij trok me niet naar zich toe. Hij wachtte tot ik dat zelf deed.
Dus deed ik dat.
Een klein stukje.
G glimlachte tegen mijn mond.
“Daar ben je.”
“Hou op,” fluisterde ik.
Maar ik lachte erbij.
Hij kuste me opnieuw. Dieper deze keer. Mijn vingers gleden vanzelf naar zijn kraag. Daarna in zijn haar. Het voelde vreemd hoe snel mijn lichaam besloot dat het hem vertrouwde, terwijl mijn hoofd nog lijstjes probeerde te maken van redenen om rustig te blijven.
De stad achter het raam verdween.
Er was alleen zijn hand op mijn rug, mijn jurk onder zijn vingers, zijn adem dicht bij mijn gezicht, mijn eigen hart dat eindelijk ophield met doen alsof.
Hij brak de kus en keek me aan.
“Goed?”
Ik knikte.
“Hardop,” zei hij zacht.
Dat woord had iets. Niet hard. Wel duidelijk.
“Ja,” zei ik. “Goed.”
Zijn duim streek langs mijn wang. Mijn huid voelde warm onder zijn aanraking.
“Mooi.”
Daar was dat woord weer.
Mooi.
Niet lekker. Niet sexy. Niet geil. Mooi. Alsof hij meer bedoelde dan mijn jurk.
Ik keek weg, naar de ramen.
“Je moet dat niet zo zeggen.”
“Waarom?”
“Omdat ik dan niet weet wat ik ermee moet.”
“Je hoeft er niets mee. Alleen horen.”
Dat maakte het erger.
Ik had liever gehad dat hij oppervlakkig was. Dan kon ik hem makkelijker plaatsen. Dan kon ik denken: hij is zoals andere mannen, alleen knapper en gevaarlijker. Maar G leek steeds precies het verkeerde te zeggen op de juiste manier.
“Jij laat weinig zien,” zei ik.
“Jij meer dan je denkt.”
“Is dat erg?”
“Nee.”
“Wat dan?”
Hij keek me aan.
“Eerlijk.”
Ik voelde iets zachts in mijn keel. Dus deed ik snel weer stoer.
“Dat klinkt alsof je alsnog analyseert.”
“Dat doe ik ook.”
“En wat is je conclusie?”
“Dat je jong bent, maar niet simpel. Dat je mooi wilt zijn, maar vooral gezien. Dat je sterk doet omdat je nog niet altijd weet wie je vertrouwt.”
Ik werd stil.
De kamer werd ineens te rustig.
“Dat is veel voor iemand die mij net kent,” zei ik.
“Klopt.”
“Misschien zit je fout.”
“Misschien.”
Hij zei het zonder zijn gelijk te beschermen.
Daardoor werd ik minder boos dan ik wilde.
Ik liep naar de tafel en pakte een glas water. Mijn hand trilde bijna niet. Bijna. Ik dronk een slok en keek naar buiten. Regen trok schuine strepen over het raam. Beneden reden auto’s als rode en witte linten door de stad.
G bleef waar hij stond.
Hij kwam niet meteen achter me aan.
Dat maakte ruimte in mijn hoofd.
“Waarom doe je dit?” vroeg ik.
“Wat?”
“Zo rustig. Zo beheerst. Alsof je alles al drie stappen vooruit ziet.”
“Dat is handig in mijn werk.”
“En met mij?”
“Met jou probeer ik juist bij te blijven.”
Ik draaide me om.
Hij stond in het halfdonker. Zwart tegen goud licht. Zijn overhemd open bij zijn hals. Mouwen strak rond zijn polsen. Gezicht rustig, ogen minder.
Daar zag ik het.
Hij deed kalm, maar hij was het niet helemaal.
Die ontdekking gaf me moed.
Ik liep terug naar hem. Niet snel. Niet langzaam. Gewoon bewust. De hakken onder mijn voeten maakten zachte tikken op de vloer. Zijn blik gleed naar mijn benen, mijn jurk, mijn gezicht. Dit keer liet ik hem kijken.
“Je mag best toegeven dat je me mooi vindt,” zei ik.
“Ik heb het al gezegd.”
“Nee. Je zei dat rood me gevaarlijk goed staat. Dat is iets anders.”
Zijn mond trok iets omhoog.
“Je bent heel mooi, Valentina.”
Ik voelde het in mijn buik.
“Beter.”
“En jij weet precies wat je doet.”
“Meestal.”
“Nu ook?”
Ik bleef voor hem staan.
“Een beetje.”
“Eerlijk antwoord.”
“Je vroeg erom.”
Hij raakte mijn hand aan. Alleen mijn vingers. Zijn duim gleed over mijn knokkels. Mijn aandacht schoot meteen naar dat kleine punt van contact.
“Wil je blijven?” vroeg hij.
“Vanavond?”
“Nu.”
Ik keek naar onze handen.
“Ja.”
“Wil je dat ik dichterbij kom?”
“Ja.”
“Wil je dat ik de leiding neem?”
Mijn adem stokte.
Daar was de rand.
Het woord dat de avond zwaarder maakte.
Ik dacht aan beneden. Aan de rode jurk. Aan Livia’s bericht. Aan mezelf in de spiegel. Aan alle keren dat ik had gedaan alsof ik alles wist. Aan hoe vermoeiend dat soms was.
Ik keek hem recht aan.
“Ja. Maar ik wil mezelf blijven.”
“Dat is de enige versie die ik wil.”
Toen kuste ik hem.
Ik begon.
Niet voorzichtig. Niet netjes. Mijn hand gleed in zijn nek en ik trok hem naar me toe. Hij reageerde direct, maar nam het niet over alsof hij zat te wachten op een kans. Hij volgde mijn begin en gaf er daarna vorm aan. Zijn hand op mijn rug. Zijn andere hand aan mijn taille. Steviger nu. Mijn lichaam tegen het zijne. Warmte door stof heen.
Het voelde alsof de kamer kleiner werd.
Alsof de bank, de ramen, de regen, de stad, alles langzaam naar ons toe boog.
G leidde me naar de bank. Ik liet me zakken in het donkere fluweel. Mijn rode jurk spreidde zich om mijn benen. Hij ging naast me zitten, dicht genoeg om mijn knie te raken, ver genoeg om mij zelf te laten bewegen.
Dus schoof ik dichterbij.
“Je wacht expres,” zei ik.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jij dan kiest.”
Ik keek hem aan. Zijn ogen waren donkerder nu. Minder kalm. Meer echt.
“En als ik kies?”
“Dan ben ik hier.”
Ik kuste hem opnieuw.
Deze keer duurde het langer. Mijn vingers in zijn haar. Zijn hand op mijn rug. Af en toe stopte hij net lang genoeg om mijn gezicht te lezen. Dat vond ik eerst irritant. Daarna fijn. Hij miste niets. Hij vroeg zonder elke keer woorden nodig te hebben. En als mijn adem ve
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Het Rijexamen (9.2) door Arie Bombarie
- Meid Pijpt Kerstman (8.6) door Jip4711
- Ome Cor (8.7) door Lex22529
- Het Melk Meisje (9.2) door Tigerlover
- Drie Soorten Meisjes (9.2) door Lotte Schrijft
- Buurman Voor Jong En Oud (9.2) door Jeroen 24045
- De Voorstelling (8.0) door Melle
- Esther En Henk, De Chatman (9.4) door Maxvdberg
- Trudy,S Laatste Avontuur (9.6) door Anita 🥰
- Alicia (9.1) door Coot
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
SmulMaartj (28)
Sexykim (48)
Mamama (32)