Door: Dutch Katja
Datum: 05-06-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 997
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 17
Trefwoord(en): Buitensex, Rokje, Vader,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 17
Trefwoord(en): Buitensex, Rokje, Vader,
Het was een warme, heldere zaterdagochtend toen ik bij hem langsging. Zijn vrouw — en mijn vriendin Karin — waren voor een lang weekend naar Maastricht vertrokken. Ze hadden het er al weken over gehad: shoppen, terrasjes, een hotel met spa. Ze waren vrijdag al vertrokken, net na de lunch. En haar vader? Die bleef thuis. “Ik heb nog wat klusjes te doen in en rond het huis,” had hij gezegd. Maar ik wist inmiddels beter.
Vrijdagochtend had hij me al geappt:
“Kom maar langs dit weekend, ik ben toch alleen. Kom je misschien morgenochtend gezellig hier ontbijten?”
Ik voelde direct wat hij bedoelde. Het was onze taal geworden. Eén blik. Eén woord. En ik wist precies wat hij nodig had — wat ik zou geven.
Ik deed alsof het casual was. Alsof ik gewoon langskwam. Maar vanbinnen tintelde ik al vanaf het moment dat ik wakker werd. Mijn lichaam gloeide. Mijn gedachten draaiden om hem — om hoe hij naar me keek als zij er niet bij waren. En om hoe hij me langzaam, steeds intenser, naar zich toe had getrokken de afgelopen weken.
De zon stond al hoog toen ik aankwam. De lente had haar intrede gedaan met zomerse kracht. Vogels floten in de bomen, alles was groen, geurend, levendig. Ik had een wit zomerjurkje aan — luchtig, met smalle bandjes, losjes rond mijn lichaam, en niets eronder. Geen bh, geen slipje. De stof was dun en in het zonlicht goed doorschijnend. Precies zoals hij het lekker vond.
Elke pedaalslag op mijn fiets voelde als een kleine zonde. De wind speelde met de zoom van mijn jurkje. Af en toe tilde de rijwind het jurkje op, tot over mijn billen. Mijn tepels stonden strak en stijf afgetekend, alsof ze wilden schreeuwen om aandacht. De wind streek langs mijn benen, maar ik voelde het vooral tussen mijn benen kriebelen, alsof hij me al onzichtbaar vastgreep.
Mijn adem stokte even, het voelde alsof hij me al betastte zonder zijn hand uit te steken.
Mijn hart klopte sneller toen ik aanbelde. Hij deed vrijwel meteen open, in een T-shirt en een lichte korte broek. Zijn blik gleed meteen omlaag, langs mijn hals, mijn borsten, mijn benen. Er verscheen een flauwe glimlach rond zijn mondhoeken.
“Je bent precies op tijd,” zei hij. Zijn stem was laag, warm. “Koffie?”
Ik knikte en liep met hem mee naar de keuken, waar de geur van vers brood en koffie zich mengde met die van gemaaid gras uit de tuin. Alles voelde loom, zwoel. Hij zette een grote mok voor me neer, en zijn vingers streken net iets te lang langs de mijne. Mijn huid tintelde ervan.
We gingen buiten zitten, op het terras achterin de tuin, in de schaduw van een oude kastanjeboom. Hij had de tafel al gedekt. Croissants, broodjes, roomboter, aardbeien, zelfs een klein glaasje verse jus. Alles klopte. Alleen Karin en haar moeder ontbraken — en dat was precies de bedoeling.
Ik schoof op de bank tegenover hem en liet mijn knieën iets uit elkaar vallen. Hij kon zo, door het zonlicht heen, de contouren van mijn borsten zien. Mijn tepels tekenden zich scherp af in de stof. Hij zei niets, maar ik zag zijn blik. Die bleef hangen. Elke keer als ik een hapje nam, als ik mijn lippen aflikte, als ik wat vooroverboog om een aardbei te pakken — ik voelde hoe zijn aandacht over me heen gleed, als een warme hand.
Hij zei weinig. Hoefde ook niet. De spanning sprak voor zich.
Na het ontbijt ruimde hij de tafel af en vroeg terloops: “Wil je straks nog even met me mee naar het tuincentrum en de supermarkt? Moet nog wat halen voor vanmiddag.”
Ik glimlachte. “Natuurlijk. Wat trek ik aan?”
Hij keek me strak aan. “Wat je nu aanhebt is prima. Alleen… laat dat jurkje straks even wat hoger kruipen, als we tussen de mensen lopen. Dat is onze kleine geheimpje.”
Zijn woorden brandden zich in mijn huid, alsof ik ze met mijn hele lijf moest opslaan.
Zijn woorden deden iets met me. Ik voelde me plots nóg warmer worden. Nat zelfs. Alleen al om hoe hij het zei. Hoe hij me zag. Hoe hij me gebruikte, zachtjes, zonder woorden.
Een uurtje later zaten we samen in zijn auto. De ramen open, de lentegeur naar binnen. Ik zat naast hem, mijn benen bloot, mijn jurkje net iets hoger opgetrokken zodat het net mijn bovenbenen bedekte. Geen slipje. Zijn blik gleed af en toe naar beneden, naar mijn dijen. En telkens als hij schakelde, raakte zijn hand kort mijn blote knie.
In het tuincentrum liep ik een halve meter achter hem, speels, ondeugend. Ik boog wat te vaak voorover. Reikte expres naar de bovenste plankjes. Mijn jurkje schoof telkens net een beetje omhoog. Ik voelde blikken. Van hem. Van anderen.
Hij legde een paar zakken potgrond in het karretje en vroeg zachtjes, zo dat alleen ik het kon horen: “Voel je hoe nat je bent?”
Ik knikte met rode wangen.
“Goed zo. Dat wil ik straks ook voelen.”
De supermarkt was nog erger. Mijn benen gloeiden. Mijn tepels waren hard en zichtbaar. Elke beweging voelde als een spel tussen ons. En hij genoot. Liet me voorgaan in de gangpaden. Bleef net iets te dicht achter me staan bij het koelvak. Raakte heel licht mijn onderrug toen ik yoghurt pakte.
Elke aanraking, hoe subtiel ook, was een fluistering van wat komen ging.
Het was kwart over twee toen we thuis aankwamen. Hij had me nauwelijks aangeraakt — en toch voelde ik me alsof ik al uren met hem gevreeën had. Mijn hoofd duizelde van opwinding. Mijn lichaam schreeuwde om meer. Maar hij deed rustig. Haalde het vlees uit de koelkast. Deed de wijn in de koeler. En keek me alleen maar aan, met die blik.
“Hij komt rond drie uur,” zei hij. “Je kent hem nog wel van een keer eerder. Gewoon even koffie en een praatje. Daarna zien we wel wat de avond brengt…”
Ik slikte. En knikte.
Want ik wist: vanavond zou ik weer van hem zijn. En van wie hij maar wilde.
Hij had de boodschappen op het aanrecht gezet, terwijl ik achter hem bleef staan. Mijn benen tintelden nog van de supermarkt, van de geur van zijn huid naast me in de auto, van het spel dat we samen zo vanzelfsprekend speelden. Ik voelde me zijn bezit — dat ene speciale speeltje dat hij dit weekend voor zichzelf had gehouden.
“Zet jij de drankjes vast koud?” vroeg hij achteloos, terwijl hij vlees en kruiden uitpakte.
Ik knikte, liep naar de koelkast, bukte expres traag terwijl mijn jurkje omhoog schoof over mijn billen. Hij keek. Dat wist ik. Die stilte achter me, dat verstilde moment — ik voelde zijn ogen branden op mijn huid.
Toen ik me omdraaide stond hij vlak achter me. Zijn hand gleed langs mijn kaaklijn, traag, beheerst.
“Je hebt je goed gedragen,” fluisterde hij. “Je weet precies hoe ik je graag zie.”
“Zoals jij het wil,” zei ik zacht, mijn stem hees van spanning.
Zijn vingers gleden kort onder de zoom van mijn jurkje, net boven mijn dij. Hij kneep licht in mijn huid en trok zich toen weer terug, alsof hij zichzelf moest beheersen.
“Je blijft dit jurkje gewoon dragen als hij straks komt. Geen andere kleding. Geen slipje. Geen vragen.”
“Ja,” fluisterde ik, al warm vanbinnen bij alleen al de gedachte.
Hij pakte twee glazen en schonk wijn in. “Ga maar vast buiten liggen. In de zon. Laat hem straks maar binnenkomen terwijl jij ligt te genieten.”
Mijn hart sloeg over. “Wil je dat ik die bikini aandoe die ik had meegenomen?”
Zijn mondhoeken trokken omhoog. “Die kleine van Weasel? Ja. Die. Als je daar straks op die stretcher ligt... dan weet ik precies wat hij zal zien. En dat is precies wat ik wil.”
Ik liep naar boven om me om te kleden, maar deed dat langzaam. Ik wilde zijn ogen voelen terwijl ik me bewoog, terwijl ik transformeerde in dat ondeugende meisje van hem. De kleine Wicked Weasel-bikini die ik uit mijn tas haalde was bijna niets — wit, smal, en zo doorschijnend dat het nat niet meer dan een suggestie overliet. Geen gewone bikini, maar eentje die je alleen draagt als je weet dat iemand naar je kijkt.
Ik deed hem aan. Het topje duwde mijn borsten naar voren, strak opgesloten in driehoekjes die amper mijn tepels bedekten. Het broekje was een smal streepje stof, dat meer openliet dan verborg. Als ik liep, voelde ik de stof tussen mijn lipjes glijden. Ik keek mezelf aan in de spiegel. Mijn wangen gloeiden. Mijn lijf stond strak van de opwinding.
Toen ik terug naar beneden liep, hoorde ik hem in de tuin rommelen. De schuifpui stond open. Hij had een stretcher neergezet onder de parasol, met een kussen en een groot glas water erbij. Alles voelde voorbereid. Als een toneel. En ik was het middelpunt.
Hij draaide zich om toen ik de tuin in liep. Zijn ogen bleven hangen op mijn lichaam, op die minuscule bikini, op mijn tepels die zich aftekenden onder het stof.
“Ga maar liggen,” zei hij rustig. “En doe alsof dit gewoon een relaxte middag is.”
Ik ging liggen, traag, verleidelijk. De stof van de stretcher was warm van de zon. Ik sloeg mijn benen over elkaar en legde mijn armen achter mijn hoofd, alsof ik nietsvermoedend lag te zonnen.
Hij zette mijn zonnebril op mijn neus en streek even langs mijn haar.
“Je bent prachtig zo. En straks... straks mag je laten zien hoe gehoorzaam je bent.”
Mijn huid tintelde. Zijn stem was kalm, zijn woorden zacht, maar de belofte was rauw en echt. Ik voelde de spanning groeien — die heerlijk trage dans richting iets onvermijdelijks.
Even later hoorde ik binnen de voordeur open- en dichtgaan. Stemmen. Zijn stem, begroetend. Een mannenstem terug. Lachend. De klok in de keuken tikte net iets te luid. Ik hield mijn adem in.
Ze kwamen de tuin in. Ik lag nog steeds stil, zogenaamd verdiept in de zon, maar ik voelde hoe zijn blik — die van de vriend — meteen op mij viel.
💦 Geil geworden van mijn verhaal? Laat dan ook eens wat van je horen.
Ik geef me helemaal bloot in mijn teksten — en jij? Jij leest en zwijgt…
📣 Durf jij me écht te laten weten wat je denkt, voelt of met me zou willen doen?
Schrijf alsjeblieft een geile reactie onder m’n verhaal of stuur me direct een mailtje.
💌 sletje-katja@outlook.com
En psst…
👙 Elke week verloot ik een gedragen stringetje of geil kledingstuk onder de lekkerste reageerders.
Wie weet draag jij straks iets dat nét van mijn lijfje kwam…
Laat me niet nat én genegeerd achter 😘
Love u, Kusjes Katja
Vrijdagochtend had hij me al geappt:
“Kom maar langs dit weekend, ik ben toch alleen. Kom je misschien morgenochtend gezellig hier ontbijten?”
Ik voelde direct wat hij bedoelde. Het was onze taal geworden. Eén blik. Eén woord. En ik wist precies wat hij nodig had — wat ik zou geven.
Ik deed alsof het casual was. Alsof ik gewoon langskwam. Maar vanbinnen tintelde ik al vanaf het moment dat ik wakker werd. Mijn lichaam gloeide. Mijn gedachten draaiden om hem — om hoe hij naar me keek als zij er niet bij waren. En om hoe hij me langzaam, steeds intenser, naar zich toe had getrokken de afgelopen weken.
De zon stond al hoog toen ik aankwam. De lente had haar intrede gedaan met zomerse kracht. Vogels floten in de bomen, alles was groen, geurend, levendig. Ik had een wit zomerjurkje aan — luchtig, met smalle bandjes, losjes rond mijn lichaam, en niets eronder. Geen bh, geen slipje. De stof was dun en in het zonlicht goed doorschijnend. Precies zoals hij het lekker vond.
Elke pedaalslag op mijn fiets voelde als een kleine zonde. De wind speelde met de zoom van mijn jurkje. Af en toe tilde de rijwind het jurkje op, tot over mijn billen. Mijn tepels stonden strak en stijf afgetekend, alsof ze wilden schreeuwen om aandacht. De wind streek langs mijn benen, maar ik voelde het vooral tussen mijn benen kriebelen, alsof hij me al onzichtbaar vastgreep.
Mijn adem stokte even, het voelde alsof hij me al betastte zonder zijn hand uit te steken.
Mijn hart klopte sneller toen ik aanbelde. Hij deed vrijwel meteen open, in een T-shirt en een lichte korte broek. Zijn blik gleed meteen omlaag, langs mijn hals, mijn borsten, mijn benen. Er verscheen een flauwe glimlach rond zijn mondhoeken.
“Je bent precies op tijd,” zei hij. Zijn stem was laag, warm. “Koffie?”
Ik knikte en liep met hem mee naar de keuken, waar de geur van vers brood en koffie zich mengde met die van gemaaid gras uit de tuin. Alles voelde loom, zwoel. Hij zette een grote mok voor me neer, en zijn vingers streken net iets te lang langs de mijne. Mijn huid tintelde ervan.
We gingen buiten zitten, op het terras achterin de tuin, in de schaduw van een oude kastanjeboom. Hij had de tafel al gedekt. Croissants, broodjes, roomboter, aardbeien, zelfs een klein glaasje verse jus. Alles klopte. Alleen Karin en haar moeder ontbraken — en dat was precies de bedoeling.
Ik schoof op de bank tegenover hem en liet mijn knieën iets uit elkaar vallen. Hij kon zo, door het zonlicht heen, de contouren van mijn borsten zien. Mijn tepels tekenden zich scherp af in de stof. Hij zei niets, maar ik zag zijn blik. Die bleef hangen. Elke keer als ik een hapje nam, als ik mijn lippen aflikte, als ik wat vooroverboog om een aardbei te pakken — ik voelde hoe zijn aandacht over me heen gleed, als een warme hand.
Hij zei weinig. Hoefde ook niet. De spanning sprak voor zich.
Na het ontbijt ruimde hij de tafel af en vroeg terloops: “Wil je straks nog even met me mee naar het tuincentrum en de supermarkt? Moet nog wat halen voor vanmiddag.”
Ik glimlachte. “Natuurlijk. Wat trek ik aan?”
Hij keek me strak aan. “Wat je nu aanhebt is prima. Alleen… laat dat jurkje straks even wat hoger kruipen, als we tussen de mensen lopen. Dat is onze kleine geheimpje.”
Zijn woorden brandden zich in mijn huid, alsof ik ze met mijn hele lijf moest opslaan.
Zijn woorden deden iets met me. Ik voelde me plots nóg warmer worden. Nat zelfs. Alleen al om hoe hij het zei. Hoe hij me zag. Hoe hij me gebruikte, zachtjes, zonder woorden.
Een uurtje later zaten we samen in zijn auto. De ramen open, de lentegeur naar binnen. Ik zat naast hem, mijn benen bloot, mijn jurkje net iets hoger opgetrokken zodat het net mijn bovenbenen bedekte. Geen slipje. Zijn blik gleed af en toe naar beneden, naar mijn dijen. En telkens als hij schakelde, raakte zijn hand kort mijn blote knie.
In het tuincentrum liep ik een halve meter achter hem, speels, ondeugend. Ik boog wat te vaak voorover. Reikte expres naar de bovenste plankjes. Mijn jurkje schoof telkens net een beetje omhoog. Ik voelde blikken. Van hem. Van anderen.
Hij legde een paar zakken potgrond in het karretje en vroeg zachtjes, zo dat alleen ik het kon horen: “Voel je hoe nat je bent?”
Ik knikte met rode wangen.
“Goed zo. Dat wil ik straks ook voelen.”
De supermarkt was nog erger. Mijn benen gloeiden. Mijn tepels waren hard en zichtbaar. Elke beweging voelde als een spel tussen ons. En hij genoot. Liet me voorgaan in de gangpaden. Bleef net iets te dicht achter me staan bij het koelvak. Raakte heel licht mijn onderrug toen ik yoghurt pakte.
Elke aanraking, hoe subtiel ook, was een fluistering van wat komen ging.
Het was kwart over twee toen we thuis aankwamen. Hij had me nauwelijks aangeraakt — en toch voelde ik me alsof ik al uren met hem gevreeën had. Mijn hoofd duizelde van opwinding. Mijn lichaam schreeuwde om meer. Maar hij deed rustig. Haalde het vlees uit de koelkast. Deed de wijn in de koeler. En keek me alleen maar aan, met die blik.
“Hij komt rond drie uur,” zei hij. “Je kent hem nog wel van een keer eerder. Gewoon even koffie en een praatje. Daarna zien we wel wat de avond brengt…”
Ik slikte. En knikte.
Want ik wist: vanavond zou ik weer van hem zijn. En van wie hij maar wilde.
Hij had de boodschappen op het aanrecht gezet, terwijl ik achter hem bleef staan. Mijn benen tintelden nog van de supermarkt, van de geur van zijn huid naast me in de auto, van het spel dat we samen zo vanzelfsprekend speelden. Ik voelde me zijn bezit — dat ene speciale speeltje dat hij dit weekend voor zichzelf had gehouden.
“Zet jij de drankjes vast koud?” vroeg hij achteloos, terwijl hij vlees en kruiden uitpakte.
Ik knikte, liep naar de koelkast, bukte expres traag terwijl mijn jurkje omhoog schoof over mijn billen. Hij keek. Dat wist ik. Die stilte achter me, dat verstilde moment — ik voelde zijn ogen branden op mijn huid.
Toen ik me omdraaide stond hij vlak achter me. Zijn hand gleed langs mijn kaaklijn, traag, beheerst.
“Je hebt je goed gedragen,” fluisterde hij. “Je weet precies hoe ik je graag zie.”
“Zoals jij het wil,” zei ik zacht, mijn stem hees van spanning.
Zijn vingers gleden kort onder de zoom van mijn jurkje, net boven mijn dij. Hij kneep licht in mijn huid en trok zich toen weer terug, alsof hij zichzelf moest beheersen.
“Je blijft dit jurkje gewoon dragen als hij straks komt. Geen andere kleding. Geen slipje. Geen vragen.”
“Ja,” fluisterde ik, al warm vanbinnen bij alleen al de gedachte.
Hij pakte twee glazen en schonk wijn in. “Ga maar vast buiten liggen. In de zon. Laat hem straks maar binnenkomen terwijl jij ligt te genieten.”
Mijn hart sloeg over. “Wil je dat ik die bikini aandoe die ik had meegenomen?”
Zijn mondhoeken trokken omhoog. “Die kleine van Weasel? Ja. Die. Als je daar straks op die stretcher ligt... dan weet ik precies wat hij zal zien. En dat is precies wat ik wil.”
Ik liep naar boven om me om te kleden, maar deed dat langzaam. Ik wilde zijn ogen voelen terwijl ik me bewoog, terwijl ik transformeerde in dat ondeugende meisje van hem. De kleine Wicked Weasel-bikini die ik uit mijn tas haalde was bijna niets — wit, smal, en zo doorschijnend dat het nat niet meer dan een suggestie overliet. Geen gewone bikini, maar eentje die je alleen draagt als je weet dat iemand naar je kijkt.
Ik deed hem aan. Het topje duwde mijn borsten naar voren, strak opgesloten in driehoekjes die amper mijn tepels bedekten. Het broekje was een smal streepje stof, dat meer openliet dan verborg. Als ik liep, voelde ik de stof tussen mijn lipjes glijden. Ik keek mezelf aan in de spiegel. Mijn wangen gloeiden. Mijn lijf stond strak van de opwinding.
Toen ik terug naar beneden liep, hoorde ik hem in de tuin rommelen. De schuifpui stond open. Hij had een stretcher neergezet onder de parasol, met een kussen en een groot glas water erbij. Alles voelde voorbereid. Als een toneel. En ik was het middelpunt.
Hij draaide zich om toen ik de tuin in liep. Zijn ogen bleven hangen op mijn lichaam, op die minuscule bikini, op mijn tepels die zich aftekenden onder het stof.
“Ga maar liggen,” zei hij rustig. “En doe alsof dit gewoon een relaxte middag is.”
Ik ging liggen, traag, verleidelijk. De stof van de stretcher was warm van de zon. Ik sloeg mijn benen over elkaar en legde mijn armen achter mijn hoofd, alsof ik nietsvermoedend lag te zonnen.
Hij zette mijn zonnebril op mijn neus en streek even langs mijn haar.
“Je bent prachtig zo. En straks... straks mag je laten zien hoe gehoorzaam je bent.”
Mijn huid tintelde. Zijn stem was kalm, zijn woorden zacht, maar de belofte was rauw en echt. Ik voelde de spanning groeien — die heerlijk trage dans richting iets onvermijdelijks.
Even later hoorde ik binnen de voordeur open- en dichtgaan. Stemmen. Zijn stem, begroetend. Een mannenstem terug. Lachend. De klok in de keuken tikte net iets te luid. Ik hield mijn adem in.
Ze kwamen de tuin in. Ik lag nog steeds stil, zogenaamd verdiept in de zon, maar ik voelde hoe zijn blik — die van de vriend — meteen op mij viel.
💦 Geil geworden van mijn verhaal? Laat dan ook eens wat van je horen.
Ik geef me helemaal bloot in mijn teksten — en jij? Jij leest en zwijgt…
📣 Durf jij me écht te laten weten wat je denkt, voelt of met me zou willen doen?
Schrijf alsjeblieft een geile reactie onder m’n verhaal of stuur me direct een mailtje.
💌 sletje-katja@outlook.com
En psst…
👙 Elke week verloot ik een gedragen stringetje of geil kledingstuk onder de lekkerste reageerders.
Wie weet draag jij straks iets dat nét van mijn lijfje kwam…
Laat me niet nat én genegeerd achter 😘
Love u, Kusjes Katja
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Een Lekkere Aupair (7.9) door An2nio
- Van Schoolmeisje Tot Volgespoten Sletje!... (9.2) door Dutch Katja
- Mijn Geile Avontuur In De Natuur! Deel 1... (9.3) door Dutch Katja
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Casjaka (45)
Havie (57)
Urvi (26)
Chivaahh (33)