Door: Liesje Poesje
Datum: 04-06-2026 | Cijfer: 9.2 | Gelezen: 679
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 3
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 3
Britt stond voor de spiegel in haar piepkleine studentenkamer in de Harvard-dorms en trok zenuwachtig haar blouse recht. Ze was drie weken eerder verhuisd uit Utrecht. De verhuizing was heftig geweest: twee zware koffers, een backpack vol boeken, tranen bij haar ouders op Schiphol en een mengeling van opwinding en heimwee die haar ’s nachts soms wakker hield. Nu was ze hier. Harvard. Eindelijk.
Ze bekeek zichzelf nog eens. Ze zag er goed uit op een frisse, eigenzinnige manier. Hoge jukbeenderen, heldere blauwe ogen en een paar lichte sproetjes op haar neus. Haar donkerblonde haar had ze aan één kant een opvallende zilvergrijze lok geverfd — haar kleine alternatieve touch. Door jaren hockey en hardlopen had ze een sportief, atletisch lichaam: slanke maar duidelijke spieren in haar armen en schouders, een smalle taille en lange benen. Vandaag droeg ze een oversized donkerblauwe trui, een zwarte jeans en witte sneakers. Ze zag eruit alsof ze hier hoorde, al voelde ze zich vanbinnen nog steeds de Nederlandse meid die per ongeluk in deze droom terecht was gekomen.
Met haar tas over haar schouder liep ze door de frisse herfstlucht naar het oude gebouw voor haar eerste college Internationale Betrekkingen.
De aula was al halfvol. Britt koos een plek halverwege en scrolde nog even door haar aantekeningen. Pas na een paar minuten viel haar oog op een meisje twee rijen verderop, aan de andere kant van het gangpad.
Britt fronste licht.
Die lijkt écht op…
Lang, golvend lichtbruin haar dat mooi viel over haar schouders. Een fijn, symmetrisch gezicht met zachte, volle lippen en grote hazelnootbruine ogen. Ze droeg een simpele crèmekleurige trui die elegant om haar lichaam sloot. Britt kon niet anders dan opmerken hoe gracieus haar vormen waren: een zachte, vrouwelijke borstpartij, een smalle taille die mooi overging in ronde heupen en lange, elegante benen. Ze had iets koninklijks over zich, iets porseleins.
Britt schudde haar hoofd en lachte in zichzelf.
Nee joh, dat kan niet. Je bent gewoon oververmoeid van de verhuizing.
De professor kwam binnen. Het meisje keek op en schreef iets op. Op dat moment kruisten hun blikken heel even. Britt voelde een vreemde kriebel. Die ogen… die houding… ze leek té veel op Elisabeth.
Maar ze durfde niet langer te kijken. Vast een lookalike. Harvard zat vol bijzondere mensen.
Week 2
Een week lang had Britt het meisje stiekem in de gaten gehouden. Elke les zat ze er weer. Ze maakte keurige aantekeningen, lachte soms zacht om een droge opmerking van de professor en probeerde duidelijk op te gaan in de groep. Maar hoe meer Britt keek, hoe sterker het gevoel werd.
Ze lijkt niet alleen op haar. Ze ís het.
Vandaag koos Britt een stoel één plaats bij haar vandaan. Na het college bleef het meisje nog even zitten. Britt verzamelde al haar moed.
“Excuse me,” zei ze in het Engels, haar stem iets hoger dan normaal. “I noticed you made really detailed notes on the realist school. That Hobbes reference was pretty intense, right?”
Het meisje keek op. Haar hazelnootbruine ogen waren warm en verrast. Ze antwoordde in perfect, licht Brits Engels:
“Yes, I thought so too. It’s confronting sometimes…”
Britt antwoordde met haar Nederlandse accent. Het meisje’s wenkbrauwen gingen licht omhoog. Ze keek Britt even onderzoekend aan en schakelde toen vloeiend over naar het Nederlands, met een zachte, warme stem:
“Wacht… ben jij Nederlands?”
Britt lachte opgelucht. “Ja! Uit Utrecht. Ik ben net verhuisd. En jij… jij bent echt Elisabeth, hè?”
Elisabeth’s wangen kleurden licht. Ze glimlachte verlegen. “Ja. Ik probeer hier gewoon een normale studente te zijn. Fijn om Nederlands te horen. Het voelt meteen veel echter.”
Vanaf dat moment praatten ze verder in het Nederlands. Het ijs was gebroken.
Week 4
Langzaam werd het normaal dat ze naast elkaar zaten. Britt was steeds meer onder de indruk. Niet alleen van Elisabeth’s uiterlijk — die zachte rondingen onder haar truien, de gracieuze manier waarop ze bewoog, haar porseleinen huid — maar vooral van haar droge humor en kwetsbare eerlijkheid.
Op een donderdag na het college liepen ze samen naar buiten. Het miezerde zachtjes.
“Ik haat deze herfstregens,” zei Britt. “In Nederland is het ten minste eerlijk: het regent altijd of nooit. Hier is het alleen maar irritant.”
Elisabeth lachte zacht. “Ik mis Brussel soms ook. Vooral de wafels. En de frietjes die eigenlijk slecht voor je zijn, maar toch perfect.”
Britt keek opzij. Een lok vochtig haar plakte tegen Elisabeth’s wang, net boven haar kaaklijn. Zonder nadenken stak ze haar hand uit en veegde hem voorzichtig weg. Haar vingers raakten heel even de zachte, warme huid.
Elisabeth verstijfde even, maar trok zich niet terug. “Geeft niet,” zei ze zacht. “Je bent attent.”
Week 6
Britt bracht nu regelmatig koffie mee voor Elisabeth (“Ik weet dat je een latte neemt, met een beetje kaneel”). Ze durfde steeds smallere complimentjes te maken: “Die trui staat je echt prachtig. Hij valt mooi om je figuur… je hebt zoiets elegants over je.”
Op een zonnige middag zaten ze samen op een bankje in de Harvard Yard.
“Waarom Harvard?” vroeg Britt zacht.
Elisabeth keek naar haar handen. “Omdat ik soms even geen prinses wil zijn. Ik wil gewoon… Elisabeth zijn. En hier lukt dat redelijk.”
Ze keek op, haar blik kwetsbaar en open.
“En jij? Waarom probeer jij steeds een beetje met me te flirten, Britt?”
Britt slikte. Haar hart bonkte.
“Omdat ik je al fascinerend vond vanaf het eerste moment dat ik je zag,” antwoordde ze eerlijk. “Eerst dacht ik dat je gewoon op haar leek… maar toen besefte ik dat jij het echt was. En nu ik je ken, vind ik je nog veel leuker. Dus ja… ik flirt. Beetje onhandig misschien, maar ik kan er niks aan doen.”
Elisabeth keek haar lang aan. Een warme, oprechte glimlach verscheen op haar gezicht.
“Onhandig is niet het woord,” fluisterde ze. “Dapper past beter.”
Ze schoof een klein stukje dichterbij. Hun handen lagen naast elkaar op het bankje. Hun pinken raakten elkaar net.
De herfstzon voelde opeens een stuk warmer.
Wat zou er allemaal nog kunnen gebeuren?
Ze bekeek zichzelf nog eens. Ze zag er goed uit op een frisse, eigenzinnige manier. Hoge jukbeenderen, heldere blauwe ogen en een paar lichte sproetjes op haar neus. Haar donkerblonde haar had ze aan één kant een opvallende zilvergrijze lok geverfd — haar kleine alternatieve touch. Door jaren hockey en hardlopen had ze een sportief, atletisch lichaam: slanke maar duidelijke spieren in haar armen en schouders, een smalle taille en lange benen. Vandaag droeg ze een oversized donkerblauwe trui, een zwarte jeans en witte sneakers. Ze zag eruit alsof ze hier hoorde, al voelde ze zich vanbinnen nog steeds de Nederlandse meid die per ongeluk in deze droom terecht was gekomen.
Met haar tas over haar schouder liep ze door de frisse herfstlucht naar het oude gebouw voor haar eerste college Internationale Betrekkingen.
De aula was al halfvol. Britt koos een plek halverwege en scrolde nog even door haar aantekeningen. Pas na een paar minuten viel haar oog op een meisje twee rijen verderop, aan de andere kant van het gangpad.
Britt fronste licht.
Die lijkt écht op…
Lang, golvend lichtbruin haar dat mooi viel over haar schouders. Een fijn, symmetrisch gezicht met zachte, volle lippen en grote hazelnootbruine ogen. Ze droeg een simpele crèmekleurige trui die elegant om haar lichaam sloot. Britt kon niet anders dan opmerken hoe gracieus haar vormen waren: een zachte, vrouwelijke borstpartij, een smalle taille die mooi overging in ronde heupen en lange, elegante benen. Ze had iets koninklijks over zich, iets porseleins.
Britt schudde haar hoofd en lachte in zichzelf.
Nee joh, dat kan niet. Je bent gewoon oververmoeid van de verhuizing.
De professor kwam binnen. Het meisje keek op en schreef iets op. Op dat moment kruisten hun blikken heel even. Britt voelde een vreemde kriebel. Die ogen… die houding… ze leek té veel op Elisabeth.
Maar ze durfde niet langer te kijken. Vast een lookalike. Harvard zat vol bijzondere mensen.
Week 2
Een week lang had Britt het meisje stiekem in de gaten gehouden. Elke les zat ze er weer. Ze maakte keurige aantekeningen, lachte soms zacht om een droge opmerking van de professor en probeerde duidelijk op te gaan in de groep. Maar hoe meer Britt keek, hoe sterker het gevoel werd.
Ze lijkt niet alleen op haar. Ze ís het.
Vandaag koos Britt een stoel één plaats bij haar vandaan. Na het college bleef het meisje nog even zitten. Britt verzamelde al haar moed.
“Excuse me,” zei ze in het Engels, haar stem iets hoger dan normaal. “I noticed you made really detailed notes on the realist school. That Hobbes reference was pretty intense, right?”
Het meisje keek op. Haar hazelnootbruine ogen waren warm en verrast. Ze antwoordde in perfect, licht Brits Engels:
“Yes, I thought so too. It’s confronting sometimes…”
Britt antwoordde met haar Nederlandse accent. Het meisje’s wenkbrauwen gingen licht omhoog. Ze keek Britt even onderzoekend aan en schakelde toen vloeiend over naar het Nederlands, met een zachte, warme stem:
“Wacht… ben jij Nederlands?”
Britt lachte opgelucht. “Ja! Uit Utrecht. Ik ben net verhuisd. En jij… jij bent echt Elisabeth, hè?”
Elisabeth’s wangen kleurden licht. Ze glimlachte verlegen. “Ja. Ik probeer hier gewoon een normale studente te zijn. Fijn om Nederlands te horen. Het voelt meteen veel echter.”
Vanaf dat moment praatten ze verder in het Nederlands. Het ijs was gebroken.
Week 4
Langzaam werd het normaal dat ze naast elkaar zaten. Britt was steeds meer onder de indruk. Niet alleen van Elisabeth’s uiterlijk — die zachte rondingen onder haar truien, de gracieuze manier waarop ze bewoog, haar porseleinen huid — maar vooral van haar droge humor en kwetsbare eerlijkheid.
Op een donderdag na het college liepen ze samen naar buiten. Het miezerde zachtjes.
“Ik haat deze herfstregens,” zei Britt. “In Nederland is het ten minste eerlijk: het regent altijd of nooit. Hier is het alleen maar irritant.”
Elisabeth lachte zacht. “Ik mis Brussel soms ook. Vooral de wafels. En de frietjes die eigenlijk slecht voor je zijn, maar toch perfect.”
Britt keek opzij. Een lok vochtig haar plakte tegen Elisabeth’s wang, net boven haar kaaklijn. Zonder nadenken stak ze haar hand uit en veegde hem voorzichtig weg. Haar vingers raakten heel even de zachte, warme huid.
Elisabeth verstijfde even, maar trok zich niet terug. “Geeft niet,” zei ze zacht. “Je bent attent.”
Week 6
Britt bracht nu regelmatig koffie mee voor Elisabeth (“Ik weet dat je een latte neemt, met een beetje kaneel”). Ze durfde steeds smallere complimentjes te maken: “Die trui staat je echt prachtig. Hij valt mooi om je figuur… je hebt zoiets elegants over je.”
Op een zonnige middag zaten ze samen op een bankje in de Harvard Yard.
“Waarom Harvard?” vroeg Britt zacht.
Elisabeth keek naar haar handen. “Omdat ik soms even geen prinses wil zijn. Ik wil gewoon… Elisabeth zijn. En hier lukt dat redelijk.”
Ze keek op, haar blik kwetsbaar en open.
“En jij? Waarom probeer jij steeds een beetje met me te flirten, Britt?”
Britt slikte. Haar hart bonkte.
“Omdat ik je al fascinerend vond vanaf het eerste moment dat ik je zag,” antwoordde ze eerlijk. “Eerst dacht ik dat je gewoon op haar leek… maar toen besefte ik dat jij het echt was. En nu ik je ken, vind ik je nog veel leuker. Dus ja… ik flirt. Beetje onhandig misschien, maar ik kan er niks aan doen.”
Elisabeth keek haar lang aan. Een warme, oprechte glimlach verscheen op haar gezicht.
“Onhandig is niet het woord,” fluisterde ze. “Dapper past beter.”
Ze schoof een klein stukje dichterbij. Hun handen lagen naast elkaar op het bankje. Hun pinken raakten elkaar net.
De herfstzon voelde opeens een stuk warmer.
Wat zou er allemaal nog kunnen gebeuren?
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Saolifant (59)
BellaMona (27)
Rosemarein (22)
Yekkyjen (29)