Door: Dewi
Datum: 04-06-2026 | Cijfer: 9.2 | Gelezen: 550
Lengte: Lang | Leestijd: 20 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Meerdere Mannen, Nymfomanie, Slet,
Lengte: Lang | Leestijd: 20 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Meerdere Mannen, Nymfomanie, Slet,
Dit is de derde serie uit de reeks 'Klaasjes klus'. Je kunt dit verhaal volledig los lezen van de eerste series. Vindt je de verhalen van Klaasje leuk? Dan lees ik dat graag in je reactie! Ik ben alweer bezig met het schrijven van de volgende serie.
Kennismaking
Na mijn vorige project heb ik nog een hele tijd gedatet met Hubert. (Zie Klaasjes Klus: Geil op de golven). We zijn stapelverliefd op elkaar en ik dacht dat er wel een serieuze relatie in zou zitten, maar dit blijkt toch ijdele hoop. Hubert had en heeft er veel moeite mee dat ik veel van huis ben, en hij eist min of meer dat ik alleen maar vanuit de zaak of vanuit huis zal werken, en dus iedere avond braaf thuis ben. En daar pas ik voor. Het naar klanten gaan en de software in bedrijf stellen, waar ook ter wereld, vind ik juist het leukste gedeelte van het werk, en dat zou ik voor geen goud willen missen. Ik heb geprobeerd hem dat aan het verstand te brengen maar hij blijkt gewoon erg jaloers ingesteld te zijn. Dus nu ik voor een nieuw project een paar dagen naar Duitsland moet, heb ik een einde gemaakt aan de relatie. Voor dit project zal ik straks ook een paar weken naar de VS moeten, en ik heb geen zin om hierover te bekvechten. Dus ik kan weer doen en laten waar ik zin aan heb.
Onze klant, Indumelt genaamd, zit in Duitsland. Ze maken ovens voor het smelten van koper. De ovens werken inductief, wat zoveel betekent dat ze volledig elektrisch zijn, in tegenstelling tot traditionele smeltovens die op kolen of gas werken. Voordeel van de oven is dat de temperatuur heel precies geregeld kan worden, vergelijkbaar met een inductief kooktoestel thuis. Alleen is het hier niet een pan die verhit wordt, maar het koper zelf. De binnenwand van de oven zelf bestaat uit hittebestendig steenachtig materiaal, die niet smelt en de warmte in de oven moet houden. Het koper zelf wordt namelijk ongeveer 1200 graden.
Een klant van Indumelt, genaamd Cerro Copper, gaat een nieuwe vestiging openen in Cedar City, in Utah in de Verenigde Staten. Indumelt werkt met Siemens als besturing voor hun ovens maar Cerro Copper eist dat de besturing wordt gedaan met Allen Bradley, een merk dat veel gebruikt wordt in Amerika voor machinebesturingen. Mijn werkgever heeft er ervaring mee. Ik heb zelf ooit een klein project met Allen Bradley gedaan, en heb de afgelopen week een training gevolgd om mijn kennis op te vijzelen. Ik ben nu dus gebombardeerd tot de Allen Bradley specialist, voor wie het gelooft. Maar mijzelf kennende zal ik dit merk snel onder de knie hebben als ik er eenmaal dagelijks mee moet werken. Jan, mijn baas, heeft er in ieder geval alle vertrouwen in want ik word in mijn uppie naar Duitsland gestuurd om het project door te nemen met de klant.
Duitsland
Indumelt zit in een klein plaatsje aan de Duits-Belgische grens genaamd Lammersdorf. Ik word ontvangen door Derk. Derk is systeemontwerper, een lange slanke vent met een vriendelijk voorkomen. Hij ontvangt mij heel hartelijk. Na een kop koffie krijg ik een rondleiding van een uur door de fabriek. Ik zie de ovens in aanbouw en de apparaten die ervoor nodig zijn om ze te laten werken.
Daarna krijg ik de tekeningen te zien van het project.
“Het project bestaat uit drie inductieve ovens", meld Derk. “Er zijn twee smeltovens en een gietoven. De smeltovens zijn ervoor om koperen platen te smelten. Het zijn er twee zodat één oven gebruikt kan worden om platen koper te smelten, terwijl de andere dan tegelijkertijd het vloeibare koper in batches kan overgieten in de gietoven. De gietoven produceert koperen pijpleidingen. Het ontwerp is zo gemaakt dat de gietoven volcontinu kan blijven produceren. In de praktijk wordt er uiteraard wel eens gestopt om de spuitmond te vervangen, als er een andere diameter of andere vorm moet worden geproduceerd, maar op deze manier is de stoptijd minimaal.”
Derk vervolgt: “De smeltoven staat tijdens het smelten rechtop, aan de bovenkant zit een gleuf die opengezet wordt als er een nieuwe plaat koper in de oven wordt geladen. Die gleuf wordt automatisch open en dicht gezet. Ook het laden door middel van een grote grijper gebeurt bijna volautomatisch. De operator hoeft alleen maar een knop in te drukken als er weer een plaat geladen moet worden waarna de grijper automatisch een plaat pakt van een stapel en deze dan langzaam in de oven laat zakken. Als de gleuf daarna weer sluit is de oven vrijwel luchtdicht. Er moet zo weinig mogelijk zuurstof in de oven komen want door zuurstof gaat het koper oxideren en dat willen we niet. Als de oven vol is gaat het smelten verder in de andere, waarbij de volle oven langzaam kantelt om het gesmolten koper in de gietoven te gieten, die iets lager opgesteld staat zodat het koper ook echt naar beneden kan stromen. De gietoven bestaat uit een aantal kamers die aan de onderzijde met elkaar verbonden zijn. De eerste kamer wordt gebruikt om koper in te gieten, de tweede kamer kan onder druk gezet worden zodat het niveau in die kamer geregeld kan worden. Door het niveau in de tweede kamer te verlagen, wordt het koper in de eerste en derde kamer verhoogd. In de derde kamer is de gietopening. En door dus het niveau in de derde kamer te regelen wordt ook de druk waarmee het koper naar buiten wordt gedrukt geregeld. Het geheel moet dus worden bestuurd door een Allen Bradley PLC. Waarvoor we jou hebben ingehuurd.”
“Top, dat lijkt mij een leuk project", antwoord ik. “Wat hebben jullie aan documentatie die ik mee mag nemen?”
Derk overhandigt mij de tekeningen van de installatie en de schema's die beschrijven hoe alles elektrisch met elkaar wordt verbonden. De rest van de dag lopen we de schema's door en legt hij van ieder afzonderlijk apparaat uit wat de functie is en hoe dit aangestuurd moet worden.
Uitwerking
De maanden erna werk ik de software uit. Aan de hand van de elektrische schema’s en de overzichten van Derk schrijf ik de software voor de PLC en bedenk ik de schermen waarop alle relevante informatie voor de operators getoond moet worden. Twee weken voor mijn geplande vertrek naar de Verenigde Staten ga ik weer naar Duitsland om met Derk de software te testen. Het houdt in dat ik de installatie zo goed als mogelijk simuleer en dat Derk kijkt of de bediening en de schermen werken zoals gespecificeerd. In twee dagen hebben we alles getest en op wat kleine puntjes na wordt alles gelijk goedgekeurd. Het gaat lang niet zo formeel als tijdens mijn eerdere projecten. Daar werd alles getest en later de gewijzigde punten weer opnieuw getest, net zolang tot alles goed was. Hier gaan ze ervanuit dat de gevonden punten opgelost worden een het hertesten wordt overgeslagen.
Op reis, week 1
Het duurt uiteindelijk nog drie weken voor ik vertrek. Jan heeft meermaals gevraagd of alles gereed is. Dus dat alles is aangesloten en de bedrading gecontroleerd en getest is op het moment dat ik aankom. Dit wordt bevestigd. Als ik kom kan de software erin en kan gelijk alles getest worden is de verzekering die vanuit Indumelt gegeven wordt.
Ik vlieg met een overstap in Atlanta naar Las Vegas. Daar huur ik een auto waarmee ik naar Cedar City rij, een reis van nog zo’n tweeëneenhalf uur. Ik huur een B klasse auto, wat in vergelijking met de Europese standaarden nog steeds een joekel van een auto is. Maar daar kom ik pas achter als ik de auto voor mij zie. Wel een automaat en van alle gemakken voorzien. Dus ik glijd op de cruise control op een gematigd tempo naar Cedar City, over een vrijwel lege autosnelweg naar mijn eindbestemming.
Ik kom daar begin van de avond aan. Ik slaap in zo’n typisch Amerikaans hotel. Waar iedere kamer een buitendeur heeft en je jouw auto dus bij de deur van de kamer kan parkeren. Mijn kamer is groot, erg groot. De grondprijs is hier blijkbaar erg laag want het hotel heeft geen verdiepingen, alles is op de begane grond. Ik heb een kingsize tweepersoonsbed en een ruime badkamer met douche, toilet en bad.
Het is warm in Cedar City, erg warm. Het is al donker maar nog steeds rond de vijfentwintig graden. Ik word ontvangen door Frank, Mathias en Bruno. Het zijn de mannen van Indumelt die daar al weken bezig zijn op de installatie te bouwen en die in hetzelfde hotel slapen. De mannen hebben speciaal op mij gewacht met eten en we vertrekken dan ook gelijk naar een restaurant. De mannen hebben een grote fourwheeldrive gehuurd waar we riant met vier personen in kunnen rijden. Frank is de kleinste van het stel. Hij is de projectleider en de contactpersoon met de klant en ook mijn aanspreekpunt. Mathias en Bruno zijn technici van Indumelt. Dit zijn twee beren van mannen. Ik ben onder de indruk van hun postuur. Ze dragen strakke T-shirts die hun indrukwekkende postuur goed doen uitkomen. Hun taak is het bouwen van de ovens, het aansluiten van de installatie en ze weten alles van het proces van kopersmelten en pijpleidingen maken. Ik spreek Duits met de mannen omdat ik er al snel achter kom dat hun Engels niet echt goed is, Frank spreekt het nog het beste, wat ook wel moet want hij is de projectleider. Alle drie zijn ze erg aardig. Ze kunnen hun ogen niet van mij afhouden en ik merk dat ze mij steeds zitten aan te staren. Ik word er af en toe ongemakkelijk van, aan de andere kant vlijt het mijn ego wel.
“Heb jij de software ook geschreven of doe je alleen de inbedrijfstelling?”, vraagt Frank. Daar gaan we weer denk ik bij mijzelf. Een meisje is ongeschikt als technisch programmeur. Maar het is de klant, dus ik kan niet te fel antwoorden.
“Ik heb alles gedaan, ontwerpen, programmeren en testen. Ik ben de enige bij ons die aan dit project gewerkt heeft. Dus je zult het met mij moeten doen.” Het komt er vinniger uit dan ik bedoel. Ik zie dat Frank schrikt.
“Eh, sorry, ik bedoel, je bent nog zo jong en dan al zo’n groot project.”
“Voor mij is dit niet zo’n groot project. Ik bedoel, de installatie is qua omvang best groot, maar als ik kijk naar het aantal componenten valt het wel mee.”
“Okay, goed om te horen dat je er zeker in staat.”
De dag erna gaan we naar de fabriek. Ik rijd met de mannen mee en laat mijn eigen huurauto bij het hotel staan. We zijn rond acht uur bij de fabriek.
Iedere dag om negen uur is er een meeting waarbij alle partijen die betrokken zijn bij de bouw vertellen wat er die dag op hun planning staat. Van iedere partij die meedoet dient een vertegenwoordiger aanwezig te zijn bij deze meeting. Ik werk in opdracht van Indumelt, Frank is degene die aanwezig is bij de meetings namens ons vieren.
We hebben dus nog even. Frank gebruikt de tijd om mij rond te leiden door de fabriek. De installatie staat in een grote hal. De smeltovens staan op een soort verhoging, zeg maar op de eerste verdieping. Daaronder, op de begane grond, zit de stroomtoevoer. De smeltovens kunnen kantelen waardoor ze het vloeibare koper kunnen gieten, over de rand van de verhoging heen, in de gietoven die op de begane grond staat. De controlekamer is een aparte ruimte die rondom ramen heeft en is gesitueerd op dezelfde vloer als de smeltovens, zodat je overzicht hebt op het gehele proces. Het is de enige plek in de productiehal waar airconditioning is, zodat het hier lekker koel is. De rest van de fabriek is bloedheet. Ondanks dat het nog lente is, is het iedere dag tussen de vijfentwintig en dertig graden. Maar omdat de zon de hele dag op het dak brand wordt het binnen nog heter dan buiten.
Als ik rondgeleid ben nodigt Frank mij uit mee te gaan naar de meeting, zodat ik kennis kan maken met de anderen die aan het project werken. De meeting vindt plaats in een Portakabin, een mobiel kantoor dat er gedurende het project staat. Het zijn moderne ruimtes met airco, wat ervoor zorgt dat het er een stuk prettiger is dan in de hete fabriek. Frank stelt mij voor aan Ryan. Ryan is als projectmanager verantwoordelijk voor het gehele project. Hij is een grote zwarte Amerikaan, goedlachs en hij heeft een sexy postuur. Hij is erg amicaal maar dat zijn alle Amerikanen heb ik gemerkt. Hij nodigt mij uit om links van hem te gaan zitten. Frank komt naast mij te zitten. Als iedereen er is dan neemt Frank het woord.
“Ik wil jullie Klaasje voorstellen. Zij is verantwoordelijk voor de software. Het kan dus zijn dat zij vraagt om hulp bij het testen van onderdelen. Of dat, omdat we moeten testen, het niet is toegestaan om op bepaalde plekke te komen.” Ik merk dat Franks kromme Engels ervoor zorgt dat niet iedereen precies begrijpt wat hij zegt. Ik weet niet of het vrouwelijk intuïtie is, maar iets in mij wordt getriggerd waardoor ik automatisch bepaalde zinnen van hem verduidelijk. Er wordt instemmend geknikt als we uitgepraat zijn. Dan komt er een dame binnen met koffie.
“Wil je ook koffie?”, vraagt Ryan aan mij.
“Graag.” De dame blijkt ook een dienblad Snickers bij zich te hebben. Ik pak er één van en open hem gelijk, in de veronderstelling dat iedereen dat zal doen maar behalve Ryan neemt niemand er een. De vergadering verloopt soepel, mede doordat ik Franks Engels-doorspekt-met-Duits meermaals verduidelijk aan de heren. Als de vergadering is afgelopen buigt Ryan naar mij toe.
“Ik zou het fijn vinden als je altijd meekomt naar de vergadering. Het ging een stuk beter dan voorheen.”
“Okay”, zeg ik vertwijfeld. Ik kijk naar Frank.
“Dat lijkt mij prima”, zegt hij gelijk. Ik heb de indruk dat hij het ook wel prettig vindt. Want niet alleen help ik hem door zijn zinnen correct om te zetten, ik heb hem ook een paar keer geholpen omdat ik merkte dat wat er tijdens de vergadering door anderen werd gezegd, niet altijd helemaal goed binnenkwam bij hem. En dat heb ik snel voor hem naar het Duits vertaald. In mijn ogen is mijn Duits helemaal niet zo goed, maar blijkbaar goed genoeg voor Frank.
“Super”, zegt Ryan. “Hier, neem deze ook maar mee, je kunt nog wel wat hebben”, zegt hij, terwijl hij een stapel Snickers mijn kant op schuift. “We zijn blijkbaar de enige die ze lekker vinden.” Ik ben te overdonderd om ze te weigeren, en steek een stuk of vier in het zijvak van mijn werkbroek.
Dan wordt het tijd om echt aan het werk te gaan. Frank laat mij een bureautje zien in een andere Portakabin die gelukkig ook is voorzien van een airco. Deze ruimte is geheel gereserveerd voor Indumelt. Frank, Bruno en Mathias hebben hier dus ook een plekje, en het is ook de plek waar we onze koffie- en lunchpauzes hebben. Maar het echte werk moet natuurlijk in de fabriek gebeuren. Dus ik ga naar de controlekamer waar de besturing zit van de hele installatie. Dat vind ik wel lekker want daar is het ten minste normaal koel. Ik haal de stapel Snickers uit mijn broek en stop ze in mijn laptop tas, want ik ben bang dat ze anders smelten in de verzengende hitte. Ik vraag Frank of er spanning op de kasten gezet kan worden, want aan stroomloze kasten heb ik niets. Frank zegt erachter aan te gaan. Ik ga ondertussen controleren waar alle aansluitingen zitten voor de sensoren en actuatoren van de installatie. Dan ontdek ik iets wat mij verontrust. Ik zie dat er nog heel wat kabels niet zijn aangesloten. Ik zoek Frank weer op en vraag hoe het zit. Immers de bedrading zou in zijn geheel klaar zijn, de spanning zou op de kasten staan en de ingangen en uitgangen zouden zijn getest. Frank reageert wat zenuwachtig.
“Het is nog niet geheel klaar, ik denk een weekje werk en dan kun je alles testen. Maar op de hoofdkast kunnen we wel stroom zetten zodat je die kan controleren.”
“Okay, laat maar weten wanneer dat gedaan is”, zeg ik geërgerd. Ik zoek mijn bureautje op in de Portakabin en pak mijn telefoon. Ik bel naar Jan, mijn baas.
“Ze zijn nog lang niet klaar”, meld ik als ik hem aan de lijn heb. “En ze hebben nog zeker een week nodig voordat alle in- en uitgangen zijn aangesloten.” Want Frank zegt wel een weekje, ik heb niet de indruk dat dat lukt.
“We worden op nacalculatie betaald, dus als je niets kan doen dan kost het hun gewoon geld. Dat weten ze. Kun je wel wat doen?”
“Als het goed is krijg ik stroom op de hoofdkast, dan kan ik iets doen, maar voor de rest zal ik toch moeten wachten.”
“Okay, het heeft geen zin om je terug te halen, als je er over een week weer moet zijn. Doe zoveel als je kunt.”
“Okay, ik kijk wat ik kan doen.” We beëindigen het gesprek. Ik open mijn laptop en bekijk mijn software nog maar een keertje, ik zal toch moeten wachten tot Frank spanning op de kast heeft geregeld. Zonder erbij na te denken vreet ik alle Snickers op die ik in mijn tas heb gestopt.
De dagen erna zijn erg relaxed voor mij, te relaxed. ’s Ochtends is onze dagelijkse vergadering, tussen de middag gaan we een broodje eten bij de Subway en ’s avonds gaan we uit eten, en dat is meestal op zijn Amerikaans, veel en vet. Ryan vindt mij maar een skinny meid, ondanks mijn aanzienlijke rondingen, en schuift mijn iedere dag een portie Snickers toe. Ik snap niet hoe hij zelf zo slank blijft, want na de eerste week merk ik dat mijn tieten met moeite in mijn beha passen en dat mijn broek strakker begint te zitten. Ook merk ik dat ik een buikje begin te krijgen. Ik probeer minder te eten maar dat is erg lastig met al deze verleidingen plus drie keer per dag een flinke maaltijd.
Kennismaking
Na mijn vorige project heb ik nog een hele tijd gedatet met Hubert. (Zie Klaasjes Klus: Geil op de golven). We zijn stapelverliefd op elkaar en ik dacht dat er wel een serieuze relatie in zou zitten, maar dit blijkt toch ijdele hoop. Hubert had en heeft er veel moeite mee dat ik veel van huis ben, en hij eist min of meer dat ik alleen maar vanuit de zaak of vanuit huis zal werken, en dus iedere avond braaf thuis ben. En daar pas ik voor. Het naar klanten gaan en de software in bedrijf stellen, waar ook ter wereld, vind ik juist het leukste gedeelte van het werk, en dat zou ik voor geen goud willen missen. Ik heb geprobeerd hem dat aan het verstand te brengen maar hij blijkt gewoon erg jaloers ingesteld te zijn. Dus nu ik voor een nieuw project een paar dagen naar Duitsland moet, heb ik een einde gemaakt aan de relatie. Voor dit project zal ik straks ook een paar weken naar de VS moeten, en ik heb geen zin om hierover te bekvechten. Dus ik kan weer doen en laten waar ik zin aan heb.
Onze klant, Indumelt genaamd, zit in Duitsland. Ze maken ovens voor het smelten van koper. De ovens werken inductief, wat zoveel betekent dat ze volledig elektrisch zijn, in tegenstelling tot traditionele smeltovens die op kolen of gas werken. Voordeel van de oven is dat de temperatuur heel precies geregeld kan worden, vergelijkbaar met een inductief kooktoestel thuis. Alleen is het hier niet een pan die verhit wordt, maar het koper zelf. De binnenwand van de oven zelf bestaat uit hittebestendig steenachtig materiaal, die niet smelt en de warmte in de oven moet houden. Het koper zelf wordt namelijk ongeveer 1200 graden.
Een klant van Indumelt, genaamd Cerro Copper, gaat een nieuwe vestiging openen in Cedar City, in Utah in de Verenigde Staten. Indumelt werkt met Siemens als besturing voor hun ovens maar Cerro Copper eist dat de besturing wordt gedaan met Allen Bradley, een merk dat veel gebruikt wordt in Amerika voor machinebesturingen. Mijn werkgever heeft er ervaring mee. Ik heb zelf ooit een klein project met Allen Bradley gedaan, en heb de afgelopen week een training gevolgd om mijn kennis op te vijzelen. Ik ben nu dus gebombardeerd tot de Allen Bradley specialist, voor wie het gelooft. Maar mijzelf kennende zal ik dit merk snel onder de knie hebben als ik er eenmaal dagelijks mee moet werken. Jan, mijn baas, heeft er in ieder geval alle vertrouwen in want ik word in mijn uppie naar Duitsland gestuurd om het project door te nemen met de klant.
Duitsland
Indumelt zit in een klein plaatsje aan de Duits-Belgische grens genaamd Lammersdorf. Ik word ontvangen door Derk. Derk is systeemontwerper, een lange slanke vent met een vriendelijk voorkomen. Hij ontvangt mij heel hartelijk. Na een kop koffie krijg ik een rondleiding van een uur door de fabriek. Ik zie de ovens in aanbouw en de apparaten die ervoor nodig zijn om ze te laten werken.
Daarna krijg ik de tekeningen te zien van het project.
“Het project bestaat uit drie inductieve ovens", meld Derk. “Er zijn twee smeltovens en een gietoven. De smeltovens zijn ervoor om koperen platen te smelten. Het zijn er twee zodat één oven gebruikt kan worden om platen koper te smelten, terwijl de andere dan tegelijkertijd het vloeibare koper in batches kan overgieten in de gietoven. De gietoven produceert koperen pijpleidingen. Het ontwerp is zo gemaakt dat de gietoven volcontinu kan blijven produceren. In de praktijk wordt er uiteraard wel eens gestopt om de spuitmond te vervangen, als er een andere diameter of andere vorm moet worden geproduceerd, maar op deze manier is de stoptijd minimaal.”
Derk vervolgt: “De smeltoven staat tijdens het smelten rechtop, aan de bovenkant zit een gleuf die opengezet wordt als er een nieuwe plaat koper in de oven wordt geladen. Die gleuf wordt automatisch open en dicht gezet. Ook het laden door middel van een grote grijper gebeurt bijna volautomatisch. De operator hoeft alleen maar een knop in te drukken als er weer een plaat geladen moet worden waarna de grijper automatisch een plaat pakt van een stapel en deze dan langzaam in de oven laat zakken. Als de gleuf daarna weer sluit is de oven vrijwel luchtdicht. Er moet zo weinig mogelijk zuurstof in de oven komen want door zuurstof gaat het koper oxideren en dat willen we niet. Als de oven vol is gaat het smelten verder in de andere, waarbij de volle oven langzaam kantelt om het gesmolten koper in de gietoven te gieten, die iets lager opgesteld staat zodat het koper ook echt naar beneden kan stromen. De gietoven bestaat uit een aantal kamers die aan de onderzijde met elkaar verbonden zijn. De eerste kamer wordt gebruikt om koper in te gieten, de tweede kamer kan onder druk gezet worden zodat het niveau in die kamer geregeld kan worden. Door het niveau in de tweede kamer te verlagen, wordt het koper in de eerste en derde kamer verhoogd. In de derde kamer is de gietopening. En door dus het niveau in de derde kamer te regelen wordt ook de druk waarmee het koper naar buiten wordt gedrukt geregeld. Het geheel moet dus worden bestuurd door een Allen Bradley PLC. Waarvoor we jou hebben ingehuurd.”
“Top, dat lijkt mij een leuk project", antwoord ik. “Wat hebben jullie aan documentatie die ik mee mag nemen?”
Derk overhandigt mij de tekeningen van de installatie en de schema's die beschrijven hoe alles elektrisch met elkaar wordt verbonden. De rest van de dag lopen we de schema's door en legt hij van ieder afzonderlijk apparaat uit wat de functie is en hoe dit aangestuurd moet worden.
Uitwerking
De maanden erna werk ik de software uit. Aan de hand van de elektrische schema’s en de overzichten van Derk schrijf ik de software voor de PLC en bedenk ik de schermen waarop alle relevante informatie voor de operators getoond moet worden. Twee weken voor mijn geplande vertrek naar de Verenigde Staten ga ik weer naar Duitsland om met Derk de software te testen. Het houdt in dat ik de installatie zo goed als mogelijk simuleer en dat Derk kijkt of de bediening en de schermen werken zoals gespecificeerd. In twee dagen hebben we alles getest en op wat kleine puntjes na wordt alles gelijk goedgekeurd. Het gaat lang niet zo formeel als tijdens mijn eerdere projecten. Daar werd alles getest en later de gewijzigde punten weer opnieuw getest, net zolang tot alles goed was. Hier gaan ze ervanuit dat de gevonden punten opgelost worden een het hertesten wordt overgeslagen.
Op reis, week 1
Het duurt uiteindelijk nog drie weken voor ik vertrek. Jan heeft meermaals gevraagd of alles gereed is. Dus dat alles is aangesloten en de bedrading gecontroleerd en getest is op het moment dat ik aankom. Dit wordt bevestigd. Als ik kom kan de software erin en kan gelijk alles getest worden is de verzekering die vanuit Indumelt gegeven wordt.
Ik vlieg met een overstap in Atlanta naar Las Vegas. Daar huur ik een auto waarmee ik naar Cedar City rij, een reis van nog zo’n tweeëneenhalf uur. Ik huur een B klasse auto, wat in vergelijking met de Europese standaarden nog steeds een joekel van een auto is. Maar daar kom ik pas achter als ik de auto voor mij zie. Wel een automaat en van alle gemakken voorzien. Dus ik glijd op de cruise control op een gematigd tempo naar Cedar City, over een vrijwel lege autosnelweg naar mijn eindbestemming.
Ik kom daar begin van de avond aan. Ik slaap in zo’n typisch Amerikaans hotel. Waar iedere kamer een buitendeur heeft en je jouw auto dus bij de deur van de kamer kan parkeren. Mijn kamer is groot, erg groot. De grondprijs is hier blijkbaar erg laag want het hotel heeft geen verdiepingen, alles is op de begane grond. Ik heb een kingsize tweepersoonsbed en een ruime badkamer met douche, toilet en bad.
Het is warm in Cedar City, erg warm. Het is al donker maar nog steeds rond de vijfentwintig graden. Ik word ontvangen door Frank, Mathias en Bruno. Het zijn de mannen van Indumelt die daar al weken bezig zijn op de installatie te bouwen en die in hetzelfde hotel slapen. De mannen hebben speciaal op mij gewacht met eten en we vertrekken dan ook gelijk naar een restaurant. De mannen hebben een grote fourwheeldrive gehuurd waar we riant met vier personen in kunnen rijden. Frank is de kleinste van het stel. Hij is de projectleider en de contactpersoon met de klant en ook mijn aanspreekpunt. Mathias en Bruno zijn technici van Indumelt. Dit zijn twee beren van mannen. Ik ben onder de indruk van hun postuur. Ze dragen strakke T-shirts die hun indrukwekkende postuur goed doen uitkomen. Hun taak is het bouwen van de ovens, het aansluiten van de installatie en ze weten alles van het proces van kopersmelten en pijpleidingen maken. Ik spreek Duits met de mannen omdat ik er al snel achter kom dat hun Engels niet echt goed is, Frank spreekt het nog het beste, wat ook wel moet want hij is de projectleider. Alle drie zijn ze erg aardig. Ze kunnen hun ogen niet van mij afhouden en ik merk dat ze mij steeds zitten aan te staren. Ik word er af en toe ongemakkelijk van, aan de andere kant vlijt het mijn ego wel.
“Heb jij de software ook geschreven of doe je alleen de inbedrijfstelling?”, vraagt Frank. Daar gaan we weer denk ik bij mijzelf. Een meisje is ongeschikt als technisch programmeur. Maar het is de klant, dus ik kan niet te fel antwoorden.
“Ik heb alles gedaan, ontwerpen, programmeren en testen. Ik ben de enige bij ons die aan dit project gewerkt heeft. Dus je zult het met mij moeten doen.” Het komt er vinniger uit dan ik bedoel. Ik zie dat Frank schrikt.
“Eh, sorry, ik bedoel, je bent nog zo jong en dan al zo’n groot project.”
“Voor mij is dit niet zo’n groot project. Ik bedoel, de installatie is qua omvang best groot, maar als ik kijk naar het aantal componenten valt het wel mee.”
“Okay, goed om te horen dat je er zeker in staat.”
De dag erna gaan we naar de fabriek. Ik rijd met de mannen mee en laat mijn eigen huurauto bij het hotel staan. We zijn rond acht uur bij de fabriek.
Iedere dag om negen uur is er een meeting waarbij alle partijen die betrokken zijn bij de bouw vertellen wat er die dag op hun planning staat. Van iedere partij die meedoet dient een vertegenwoordiger aanwezig te zijn bij deze meeting. Ik werk in opdracht van Indumelt, Frank is degene die aanwezig is bij de meetings namens ons vieren.
We hebben dus nog even. Frank gebruikt de tijd om mij rond te leiden door de fabriek. De installatie staat in een grote hal. De smeltovens staan op een soort verhoging, zeg maar op de eerste verdieping. Daaronder, op de begane grond, zit de stroomtoevoer. De smeltovens kunnen kantelen waardoor ze het vloeibare koper kunnen gieten, over de rand van de verhoging heen, in de gietoven die op de begane grond staat. De controlekamer is een aparte ruimte die rondom ramen heeft en is gesitueerd op dezelfde vloer als de smeltovens, zodat je overzicht hebt op het gehele proces. Het is de enige plek in de productiehal waar airconditioning is, zodat het hier lekker koel is. De rest van de fabriek is bloedheet. Ondanks dat het nog lente is, is het iedere dag tussen de vijfentwintig en dertig graden. Maar omdat de zon de hele dag op het dak brand wordt het binnen nog heter dan buiten.
Als ik rondgeleid ben nodigt Frank mij uit mee te gaan naar de meeting, zodat ik kennis kan maken met de anderen die aan het project werken. De meeting vindt plaats in een Portakabin, een mobiel kantoor dat er gedurende het project staat. Het zijn moderne ruimtes met airco, wat ervoor zorgt dat het er een stuk prettiger is dan in de hete fabriek. Frank stelt mij voor aan Ryan. Ryan is als projectmanager verantwoordelijk voor het gehele project. Hij is een grote zwarte Amerikaan, goedlachs en hij heeft een sexy postuur. Hij is erg amicaal maar dat zijn alle Amerikanen heb ik gemerkt. Hij nodigt mij uit om links van hem te gaan zitten. Frank komt naast mij te zitten. Als iedereen er is dan neemt Frank het woord.
“Ik wil jullie Klaasje voorstellen. Zij is verantwoordelijk voor de software. Het kan dus zijn dat zij vraagt om hulp bij het testen van onderdelen. Of dat, omdat we moeten testen, het niet is toegestaan om op bepaalde plekke te komen.” Ik merk dat Franks kromme Engels ervoor zorgt dat niet iedereen precies begrijpt wat hij zegt. Ik weet niet of het vrouwelijk intuïtie is, maar iets in mij wordt getriggerd waardoor ik automatisch bepaalde zinnen van hem verduidelijk. Er wordt instemmend geknikt als we uitgepraat zijn. Dan komt er een dame binnen met koffie.
“Wil je ook koffie?”, vraagt Ryan aan mij.
“Graag.” De dame blijkt ook een dienblad Snickers bij zich te hebben. Ik pak er één van en open hem gelijk, in de veronderstelling dat iedereen dat zal doen maar behalve Ryan neemt niemand er een. De vergadering verloopt soepel, mede doordat ik Franks Engels-doorspekt-met-Duits meermaals verduidelijk aan de heren. Als de vergadering is afgelopen buigt Ryan naar mij toe.
“Ik zou het fijn vinden als je altijd meekomt naar de vergadering. Het ging een stuk beter dan voorheen.”
“Okay”, zeg ik vertwijfeld. Ik kijk naar Frank.
“Dat lijkt mij prima”, zegt hij gelijk. Ik heb de indruk dat hij het ook wel prettig vindt. Want niet alleen help ik hem door zijn zinnen correct om te zetten, ik heb hem ook een paar keer geholpen omdat ik merkte dat wat er tijdens de vergadering door anderen werd gezegd, niet altijd helemaal goed binnenkwam bij hem. En dat heb ik snel voor hem naar het Duits vertaald. In mijn ogen is mijn Duits helemaal niet zo goed, maar blijkbaar goed genoeg voor Frank.
“Super”, zegt Ryan. “Hier, neem deze ook maar mee, je kunt nog wel wat hebben”, zegt hij, terwijl hij een stapel Snickers mijn kant op schuift. “We zijn blijkbaar de enige die ze lekker vinden.” Ik ben te overdonderd om ze te weigeren, en steek een stuk of vier in het zijvak van mijn werkbroek.
Dan wordt het tijd om echt aan het werk te gaan. Frank laat mij een bureautje zien in een andere Portakabin die gelukkig ook is voorzien van een airco. Deze ruimte is geheel gereserveerd voor Indumelt. Frank, Bruno en Mathias hebben hier dus ook een plekje, en het is ook de plek waar we onze koffie- en lunchpauzes hebben. Maar het echte werk moet natuurlijk in de fabriek gebeuren. Dus ik ga naar de controlekamer waar de besturing zit van de hele installatie. Dat vind ik wel lekker want daar is het ten minste normaal koel. Ik haal de stapel Snickers uit mijn broek en stop ze in mijn laptop tas, want ik ben bang dat ze anders smelten in de verzengende hitte. Ik vraag Frank of er spanning op de kasten gezet kan worden, want aan stroomloze kasten heb ik niets. Frank zegt erachter aan te gaan. Ik ga ondertussen controleren waar alle aansluitingen zitten voor de sensoren en actuatoren van de installatie. Dan ontdek ik iets wat mij verontrust. Ik zie dat er nog heel wat kabels niet zijn aangesloten. Ik zoek Frank weer op en vraag hoe het zit. Immers de bedrading zou in zijn geheel klaar zijn, de spanning zou op de kasten staan en de ingangen en uitgangen zouden zijn getest. Frank reageert wat zenuwachtig.
“Het is nog niet geheel klaar, ik denk een weekje werk en dan kun je alles testen. Maar op de hoofdkast kunnen we wel stroom zetten zodat je die kan controleren.”
“Okay, laat maar weten wanneer dat gedaan is”, zeg ik geërgerd. Ik zoek mijn bureautje op in de Portakabin en pak mijn telefoon. Ik bel naar Jan, mijn baas.
“Ze zijn nog lang niet klaar”, meld ik als ik hem aan de lijn heb. “En ze hebben nog zeker een week nodig voordat alle in- en uitgangen zijn aangesloten.” Want Frank zegt wel een weekje, ik heb niet de indruk dat dat lukt.
“We worden op nacalculatie betaald, dus als je niets kan doen dan kost het hun gewoon geld. Dat weten ze. Kun je wel wat doen?”
“Als het goed is krijg ik stroom op de hoofdkast, dan kan ik iets doen, maar voor de rest zal ik toch moeten wachten.”
“Okay, het heeft geen zin om je terug te halen, als je er over een week weer moet zijn. Doe zoveel als je kunt.”
“Okay, ik kijk wat ik kan doen.” We beëindigen het gesprek. Ik open mijn laptop en bekijk mijn software nog maar een keertje, ik zal toch moeten wachten tot Frank spanning op de kast heeft geregeld. Zonder erbij na te denken vreet ik alle Snickers op die ik in mijn tas heb gestopt.
De dagen erna zijn erg relaxed voor mij, te relaxed. ’s Ochtends is onze dagelijkse vergadering, tussen de middag gaan we een broodje eten bij de Subway en ’s avonds gaan we uit eten, en dat is meestal op zijn Amerikaans, veel en vet. Ryan vindt mij maar een skinny meid, ondanks mijn aanzienlijke rondingen, en schuift mijn iedere dag een portie Snickers toe. Ik snap niet hoe hij zelf zo slank blijft, want na de eerste week merk ik dat mijn tieten met moeite in mijn beha passen en dat mijn broek strakker begint te zitten. Ook merk ik dat ik een buikje begin te krijgen. Ik probeer minder te eten maar dat is erg lastig met al deze verleidingen plus drie keer per dag een flinke maaltijd.
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Klaasjes Klus, Nat Op De Noordzee (9.3) door Dewi
- Sneeuwwitje En De Zeven Dwergen (9.3) door Dewi
- Charlotte (9.2) door Dewi
- Klaasjes Klus, Geil Op De Golven (9.2) door Dewi
- Cindy En Candy (9.6) door Dewi
- De Slet Die De Tijd Reisde (8.4) door Sletje Lisa
- De Loodgieter Die Me Verleidde... (9.1) door Annik
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
AnnekeHops (68)
Elvana (29)
Rominky (31)
Rosemarein (22)