Haar heupen schokken en kronkelen heen en weer en we horen haar gillen van genot.
Ze knijpt door haar jurk in haar grote memmen.
Dan niet veel later een harde kreet, ze stopt even om vervolgens nog een serie stoten te geven.
Ze leunt even tegen Krelis aan, die we helemaal niet kunnen zien, waarna ze overeind komt.
Haar rok valt weer naar beneden.
We zien haar nog wat zeggen, geeft hem nog een zoen op zijn pik en maakt aanstalten om weg te gaan.
Snel sluipen we naar de achterzijde de bosjes in en zien Aleida terug naar huis gaan.
Via de andere kant gaan we terug naar onze kamer.
Eenmaal op de kamer zijn we in eerste instantie te verbouwereerd om hetgeen we hebben gezien.
“Aleida heeft gewoon geld geboden en hem vervolgens geneukt”, is onze conclusie.
En al gauw hebben we het over de grote pik van Krelis, want dat was echt een flinke.
Hoe ze zijn stijve pik aftrok en zijn ballen masseerde om vervolgens op die grote paal te gaan zitten en hem wild te berijden.
En weer liggen we met elkanders natte spleetje te spelen , fantaserende over die stijve grote pik van Krelis en komen allebei klaar.
Er gaan weer twee weken voorbij als we bij de lammetjes zijn wezen kijken en besluiten eerder naar huis te gaan voor het middageten, omdat Dalila moet plassen.
Als we binnenkomen horen we een hoop herrie vanuit de keuken.
Ik sein Dalila om stil te zijn, zodat we mee kunnen luisteren.
“Je zorgt dat je op tijd daar bent, anders kun je hier vertrekken, begrijp je dat goed”, horen we Janny boos en hard zeggen.
“Wat je gedaan hebt, weet jezelf wel, hiervoor moet je boete doen”.
“En dat weet je zelf ook wel” !
“Oh nee mevrouw, alsjeblieft, dat niet, ik wil alles doen om het goed te maken, maar
alsjeblieft niet dat”, horen we Aleida smekend en huilend zeggen.
“Zorg dat je er bent en na elf uur , doe zachtjes zodat de meiden je niet horen”.
“En zorg dat je klaar bent als wij terugkomen”,
“Ga nou maar aan de slag, ik ben toch wel duidelijk genoeg geweest hè“,
snauwt Janny haar nog na.
“Ja mevrouw, ik zal er zijn”, zegt Aleida terneergeslagen en barst weer in huilen uit.
Snel gaan wij naar buiten en lopen snel het hoekje om.
“Wat is dat nou allemaal”, zegt Dalila.
“Ik weet het niet, maar dat er vanavond iets bijzonders gaat gebeuren is wel zeker”, zeg ik.
“Dat wordt vanavond opletten wat er allemaal gebeurd nadat we naar bed moeten”.
Om nog even weg te blijven, besluiten we ons buiten maar even te vermaken.
Dalila durft niet eerder naar binnen en besluit dan maar te plassen in de bosjes.
Om kwart voor 1 gaan we naar binnen en begeven ons naar de keuken voor het middageten.
Krelis en Henk zitten reeds aan tafel, terwijl Janny met het eten bezig is.
In de keuken heerst een vreemde stilte.
“Ja meiden, handen wassen en gaan zitten, zodat we kunnen beginnen” zegt Janny
snauwerig tegen ons.
Het valt ons op dat Aleida er niet is.
Nadat Janny het eten op tafel heeft gezet en we beginnen met het eten, is Aleida er nog steeds niet en is er werkelijk nog geen woord gezegd.
Dalila is de eerste die wat zegt en vraagt met een kinderlijk onschuldig stemmetje waar Aleida is.
“Aleida voelt zich niet zo lekker en is even op bed gaan liggen”, zegt Janny kortaf.
Krelis zit er ook heel stil bij en ondanks dat we zoals we gewoonlijk naar hem zitten te kijken, ontwijkt hij onze blikken volledig.
De middag bestaat in het teken van wat er nu precies vanavond gaat gebeuren.
Het is voor ons duidelijk dat Aleida iets moet doen om niet ontslagen te worden en we kunnen eigenlijk alleen maar bedenken dat er iets speelt rondom Krelis en Aleida.
Dit omdat ook Krelis zich ook heel vreemd gedroeg tijdens het eten.
En dat we vanavond wakker moeten blijven, is wel duidelijk.
Ook bij het avondeten is Aleida afwezig.
“Meiden, wij gaan vanavond naar het café in het dorp en nemen daarna
waarschijnlijk nog wat kennissen mee”.
“Dus gewoon lekker gaan slapen en niet naar beneden komen”, zegt Janny.
“Begrepen”?
We knikken allebei bevestigend.
Na het eten gaan we maar weer naar buiten om bij te kletsen.
We lopen langs het huisje van Aleida, maar daar zijn de gordijnen dicht.
Rond negen uur gaan we naar binnen en om klokslag kwart voor tien krijgen we de order om naar bed te gaan.
Janny begeleidt ons zoals gewoonlijk naar onze kamer.
“Slaap lekker en jullie weten het, niet beneden komen”.
“Wij gaan zo naar het dorp”, oké “?
“Ja oké, veel plezier”, zeggen wij beiden op een toon alsof ons niets is opgevallen.
Om kwart over tien zien we de auto van Henk wegrijden.
Ook Krelis is ingestapt.
We hebben afgesproken dat we ons moeten focussen op het huisje van Aleida.
Om kwart over elf is er nog steeds geen beweging vanuit het huisje van Aleida en hebben we al bijna het idee dat we ons toch vergist moeten hebben of zoiets.
Dalila zit voor het raam het huisje te bewaken.
Om half twaalf zegt ze met overslaande stem ineens, “daar heb je ze”.
Dalila blijft voor het raam Aleida volgen, terwijl ik me spoed naar de gang naar het trapgat.
Ik hoor de buitendeur opengaan.
Niet veel daarna hoor ik sleutels rinkelen en wordt er een slot opengedraaid, gevolgd door het geluid dat er weer een deur gesloten wordt.
“Dit kan alleen maar de deur zijn van de kelder, want voor de rest zijn er geen andere
deuren met sloten”.
Dit gaat een hele bijzondere avond worden, weten we.
Geduldig blijven we wachten.
Er gaat meer dan een uur voorbij als we drie auto's het erf op zien rijden.
We zien Henk, Janny en Krelis uit de hun auto stappen.
Uit de andere auto's zien we meerdere personen komen, zeker wel zes.
We zetten de slaapkamerdeur op een kier en luisteren aandachtig.
Doodstil horen we dat iedereen binnen schuifelt.
Er wordt geen woord gezegd.
We horen een deur opengaan , waarna iedereen daarin kennelijk verdwijnt.
Niets geeft meer aan dat er op de begane grond nog mensen zijn, dus die moeten allen naar de kelder zijn.
Stijf van spanning zitten we nog een tijd op de kamer.
“Wat doen we”, vraagt Dalila.
Ik zeg “we gaan naar beneden en aan de deur van de kelder luisteren, oké” ?
We sluipen naar beneden en gaan aan de deur luisteren.
Er is niets te horen.
Dalila pakt heel voorzichtig de deurklink.
“De deur is niet op slot” !
Heel zachtjes doen we de deur op een kier.
We horen stemmen.
Door de kier kunnen we zien dat er een soort overloop is en daarna een trap.
Vanaf beneden zien we schemerlicht.
Zachtjes doen we deur iets verder open en glippen naar binnen.