De Stiefmoeder Challenge - 7

Toen ik de volgende ochtend ontwaakte, was mijn man al wakker. Met zijn warme lijf tegen mij aanleunend voelde de sfeer in de kamer gelijk heerlijk ontspannen en loom. Steunend op zijn ellenboog, keek Harry over mijn schouder naar het rode, glimmende meubelstuk, met die niet te missen mechanische verwenarm, wat daar zo prominent in de hoek van de kamer stond opgesteld.

"Dat ding heeft eigenlijk wel iets koninklijks, vind je niet?" grapte mijn man, terwijl hij zijn vingers door mijn haren liet dwalen. "Hoe jij daar gisterenavond lag, als een koningin op haar troon, terwijl ik de knopjes mocht bedienen."

Ik schoot in de lach en nestelde me wat dichter tegen hem aan. "Nou, een koningin voelde ik me zeker, maar dat ding heeft echt een naam nodig, schat. 'De neukmachine' klinkt zo kil en technisch voor iets wat eigenlijk gewoon ontzettend lekker is."

Harry dacht even na en weldra begonnen zijn ogen ondeugend te glinsteren. "Nou, als jij de koningin bent... En dat apparaat is de leverancier van puur genot..." Hij liet een veelzeggende stilte vallen en keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. "Meer specifiek… De leverancier van genot voor het koninklijke 'lusthofje' van mijn lieve Karin…"

Ik verslikte me zowat in mijn eigen lach en sloeg mijn hand speels tegen zijn borst. "Harry… Wat erg..!" giechelde ik, terwijl er een diepe blos naar mijn wangen steeg. "Het 'koninklijk lusthofje' van Karin? Schat, je bent niet te doen!"

"Geef toe," hield hij vol, met die bekende, trotse grijns op zijn gezicht. "Het klopt ergens wel. Dat ding levert topkwaliteit, op bestelling, rechtstreeks aan het ‘hofje’ in jouw schoot. Vanaf nu noemen we dat meubel officieel onze ‘Hofleverancier,’ oké?"

Ik keek nog eens naar het apparaat en de naam bleef al meteen plakken. Het was perfect. Chic genoeg om hardop te zeggen, maar met een geheim dat alleen van ons tweetjes was. "Oké," gaf ik toe, terwijl ik mijn man teder kuste. De ‘Hofleverancier’ klinkt goed, dus is de naam is bij deze goedgekeurd."

“Blij dat uit jouw mond te horen, schat.” zei Harry. “Je moet weten dat ik het absoluut meende toen ik je onlangs zei dat ik het perfect zou begrijpen als jij jouw genot buiten de deur zou zoeken. Niemand weet beter dan ik hoe fysiek ingesteld jij soms kon zijn als we de liefde bedreven, dus als ik je dat nu niet meer…”

Met een vinger op zijn lippen legde ik hem het zwijgen op. “Niet doen, liefste,” fluisterde ik in zijn oor. “We vrijen tegenwoordig anders, maar daar heb ik meer dan vrede mee. Met die hofleverancier in huis, zal dat alleen nog maar beter worden en hoef ik helemaal niets meer buiten de deur te zoeken.”

Blijkbaar kwam ik geloofwaardig over, want het was lang geleden dat mijn man zoveel vuur in een kus legde…

***

Drie weken waren er inmiddels verstreken sinds mijn 32-ste verjaardag. Ik betrapte mezelf er steeds vaker op dat ik overdag met een lichte blos op mijn wangen zat te mijmeren. Wat was onze ‘Hofleverancier’ een ongelooflijke verrijking gebleken voor ons liefdesleven. Ons seksleven was na Harry’s operatie gelukkig al hersteld en mooi op een alternatieve manier, maar deze toevoeging had alles in een stroomversnelling gebracht.

We vreeën minstens vier keer per week en eigenlijk was het een heerlijk vertrouwd ritueel aan het worden. Vrijen begon steevast op ons bed, waarbij geen spatje haast kwam kijken. Harry nam daar alle tijd voor me en meestal kwam ik al een eerste keer klaar door de geoefende, liefdevolle bewegingen van zijn vingers en zijn tong. Pas als ik helemaal zinderde van genot, verplaatsten we ons. Harry tilde me dan teder in zijn sterke armen en droeg me naar de hoek van onze slaapkamer, naar de neukbank. De eerste keren was dat nog een beetje onwennig, maar inmiddels voelde die overgang perfect natuurlijk aan.

In die drie weken hadden we de vier verschillende dildo’s die meegeleverd waren uitgebreid getest. Hoewel ze allemaal hun eigen charme hadden, was er voor mij één absolute favoriet, namelijk het huidkleurige, ruim beaderde exemplaar. Het had een lichte, naar boven gerichte kromming net onder de top. Die vorm bleek goud waard, want net die dildo prikkelde mijn ‘erogene hotspot’ vanbinnen zo doelgericht en intens, dat ik er telkens compleet door van de kaart geraakte.

Harry genoot er minstens evenveel van, al was zijn rol veranderd. Hij had me al meermaals met een rauwe, opgewonden klank in zijn stem toevertrouwd hoe waanzinnig geil hij het vond om mijn tieten te zien "zwiepen" door het ritme van de machine. Het bracht hem zichtbaar terug naar de tijd dat hij me nog zelf kon neuken, en die hernieuwde passie in zijn ogen hielp mij alleen maar om mezelf zonder schroom over te geven aan het genot.

Ons absolute hoogtepunt van de afgelopen weken was echter de positie die we recent hadden ontdekt. Harry ging dan schrijlings over mij en de smalle bank heen staan, om vervolgens door zijn knieën te zakken tot hij over mijn schoot zat. Hij drong niet fysiek in me, maar zijn warme lichaam rustte bijna volledig op het mijne, terwijl de machine onder ons onvermoeibaar zijn werk deed. Op die manier kon ik me aan hem vastklampen, hem zoenen en zijn handen dwingend op mijn borsten drukken. Als ik dan mijn ogen sloot, de geur van zijn huid inademde of zijn handen stevig in mijn heupen voelde knijpen, dan pas vloeide alles écht samen. Het voelde alsof mijn eigen, liefhebbende man me weer echt aan het neuken was. Het was de perfecte illusie, gedragen door pure liefde, waarbij het mechanisch aspect van onze ‘Hofleverancier’ zo goed als volledig naar de achtergrond verdween.

In mijn aanvoelen was de intimiteit in onze slaapkamer de laatste weken gewoonweg perfect en mede daardoor voelde ik geen enkele behoefte meer om mezelf te wagen aan een ‘soloritje’ met de machine. Gek genoeg was ook de challenge niet langer iets wat me dagelijks bezig hield. Op een of andere manier was de fysieke aantrekkingskracht die mijn stiefzoon op me had lang niet meer zo dwingend aanwezig. Al lag dat misschien meer aan Tom dan aan mij. Werkelijk geen enkele kans liet hij me om ‘dichterbij’ hem te komen. Sinds die bewuste ochtend, waarop ik mezelf in mijn door hem ondergespoten broekje aan hem had opgedrongen, was de sfeer tussen Tom en mij ijzig en loodzwaar. Hij vermeed mijn blik consequent en zelf hield ik angstvallig afstand om de fragiele vrede in huis te bewaren. Hoewel de pijnlijke herinnering aan de hitte van dat moment in de keuken en hoe abrupt hij die ochtend de grens had getrokken er ergens nog wel was, hield ik mijn fysieke verlangens al bij al vrij makkelijk onder controle.

Met nog drie weken challenge te gaan, had ik voor mezelf al uitgemaakt dat ik geen enkele kans meer maakte om mezelf bij de winnaars te scharen. Wat in mijn eigen huis begon met de nodige meligheid over de pikante challenge die we als stiefmoeders met elkaar aangingen, was in ditzelfde huis al snel verzand in een verlammende besluiteloosheid over de aanpak, om uiteindelijk te eindigen in een ijskoude douche van teleurstelling toen mijn stiefzoon niet te vermurwen bleek. Beetje bij beetje had ik me daar bij neergelegd. Ik had zelfs al overwogen om alles over de ‘Stiefmoeder-Chatgroep’, én gelijk ook maar waarvoor die in het leven geroepen was, aan mijn man op te biechten. Wellicht zou het voor Harry minder confronterend zijn als hij het uit mijn mond hoorde, in plaats dat hij al wat ik had uitgekraamd in de chat zwart op wit zou lezen in een mail. Toch bleef ik dat moment van opbiechten voor me uitschuiven. Alhoewel ik het voor mezelf staalhard probeerde te ontkennen, simpelweg omdat het totaal niet te ‘matchen’ viel met mijn liefde voor Harry, bleef er diep in mij nog altijd een bescheiden restantje hoop overeind. De o zo foute hoop op een laatste kans om Tom alsnog te verleiden tot die vleselijke misstap, waarin ik de donkere aantrekkingskracht van de zoon bewust liet winnen van het diepe respect voor zijn vader. Wist ik op dat moment veel dat die kans er wel degelijk nog zou komen…

Het ‘onverwachte’ deed zich voor op de maandagmorgen, voorafgaand aan de zaterdag waarop de challenge afliep. Met een stapel opgevouwen handdoeken op mijn arm liep ik de badkamer in om die op te bergen in de lavabokast. Mijn voeten stonden direct aan de vloer genageld toen ik zag hoe Tom daar zijn tanden stond te poetsen. Het was me helemaal ontgaan dat hij die dag geen les had, en nu hij daar in ontbloot bovenlijf, een strakzittend sportbroekje en witte sportschoenen voor me stond, deed dat veel meer met me dan ik voor mogelijk hield.

Het was de eerste keer in weken dat Tom en ik nog eens met z’n tweeën in dezelfde ruimte waren en alleen al het zien van zijn brede, naakte schouders die ritmisch bewogen terwijl hij zijn tanden poetste, gecombineerd met de veel te duidelijke vormen in zijn strakke sportbroekje, deed de wekenlang onderdrukte honger in één klap weer ontvlammen. Ondanks al die heerlijke, intieme momenten met zijn vader van de laatste maanden, was mijn lichaam ten prooi aan een soort huidhonger zoals ik die in tijden niet meer had gevoeld. De spanning van onze eerdere ‘besmeurd-broekje-aanvaring’ in de keuken bleek die hunkering nu alleen maar heviger te maken.

"Tom…” Mijn stem klonk heser en kwetsbaarder dan ik het bedoelde. Ik wilde de stilte doorbreken, maar mijn ademhaling versnelde alleen al door zijn pure nabijheid. "Kunnen we niet gewoon... praten?"

Tom was net klaar met spoelen. Toen hij zich omdraaide en me eindelijk aankeek, stonden zijn ogen kil en defensief.

"Er valt niets te bespreken," zei hij koudweg. Toch hoorde ik een lichte trilling in zijn stem. Mijn binnenkomst liet hem niet zo onbewogen als hij wilde doen uitschijnen. "Wat er toen gebeurd is, had nooit gemogen. Het was fout van ons allebei, vooral naar mijn vader toe."

Tom graaide zijn T-shirt van de wastafel en zette een stap in mijn richting. Niet uit tederheid maar om zijn woorden kracht bij te zetten. De fysieke nabijheid van mijn knappe stiefzoon werd me bijna te veel. Ik rook de vertrouwde geur van zijn huid, hoorde zijn ingehouden ademhaling, en dat maakte me roekeloos. Ik deed een stap naar hem toe en stak mijn hand uit naar de zijne, hem daarmee bijna smekend om dat korte, intense moment van connectie van wat er toen in de keuken zeker was, opnieuw te mogen voelen.

"Maar… Jij voelde ‘het’ toen toch ook?” vroeg ik, moeilijk slikkend “Tom, ik hou het zo niet langer vol…”

Tom keek naar mijn hand alsof hij zich eraan zou verbranden. Hij deed een grote stap achteruit, zijn gezicht strak van de zelfbeheersing.

"Raak me niet aan, Karin!" zei mijn stiefzoon resoluut. "Laat me verdomme met rust!"

Voor ik ook maar in staat was om iets terug te zeggen, schoot Tom in zijn witte T-shirt en met enkele grote passen beende hij de badkamer uit. Zijn stappen op de trap klonken zwaar en even later trok hij de voordeur met een smak achter zich dicht.

Toms afwijzing sneed me door merg en been, maar de plotselinge opstoot van adrenaline en heet verlangen legden mijn zenuwen volledig bloot. Mijn hele lichaam trilde, mijn hart bonsde in mijn keel en de seksuele frustratie was verstikkend. Als Tom me de vleselijke ontlading weigerde, dan moest ik het zelf maar oplossen. Met snelle, vastberaden stappen liep ik de trap op naar boven, recht naar de slaapkamer.

Ik deed de deur achter me dicht en leunde er een moment met mijn rug tegenaan om op adem te komen. Mijn blik gleed direct naar de hoek van de kamer waar de smalle, met rood leder beklede ligbank stond, met daarop een handdoekje wat de bewegende arm discreet bedekte.

Harry had voor mijn verjaardag kosten noch moeite gespaard om deze ingebouwde machine in huis te halen. Een prachtig, discreet cadeau was het, bedoeld om de leegte in ons intieme leven op te vangen. Harry wist hoe vleselijk ingesteld ik soms was en hij gunde me elke ontlading, alleen.. Op dat moment dacht ik niet aan Harry. Ik dacht aan zijn zoon.

Met trillende vingers liep ik naar de bank en haalde het handdoekje weg. De vertrouwde, mechanische arm, met daarop mijn favoriete dildo werd zichtbaar. Gehaast kleedde ik me uit, liet mijn kleren slordig op de vloer vallen en nam plaats op de smalle bank. Mijn huid reageerde direct op de koele bekleding en lichtjes huiverend bracht ik het nodige glijmiddel aan.

Terwijl ik de controller erbij pakte en de instellingen koos, kneep ik mijn ogen dicht. De scene in de badkamer brandde nog op mijn netvlies. Met Toms ijzige blik in gedachten, maar evengoed zijn harde afwijzing die me gloeiend van schaamte en woede achterliet, was mijn stiefzoon zo dichtbij, maar tegelijk zo onbereikbaar...

Om de vernedering uit mijn lijf te bannen, zette ik het apparaat aan. Met de hulp van de mechanische trillingen dwong ik de herinnering naar de achtergrond en bracht ik mezelf in een staat van lome, tintelende spanning. De wereld om me heen vervaagde, al bleef Toms gezicht in mijn gedachten spoken als een verboden fantasie die mijn opwindende onrust alleen maar aanwakkerde. Als hij me geen bevrediging wilde geven, dan moest dit apparaat het maar doen. De zinderende rust maakte plaats voor een dwingende, bittere noodzaak, tot het subtiele gezoem met één druk op de knop omsloeg in een meedogenloze, noeste cadans.

De machine kende geen twijfel, geen morele grenzen en geen schuldgevoel. Plots was het ritme even krachtig als meedogenloos. De ‘Hofleverancier’ gaf me simpelweg de rauwe, diepe penetratie waar mijn lichaam zo wanhopig naar smachtte. Ik greep me stevig vast aan de randen van de ligbank, boog mijn rug en liet me volledig meeslepen door met het aan en ontspannen van mijn heupen mee te golven in de cadans van de onbarmhartige, mechanische stoten.

Elke nieuw ‘binnendringen’ voelde als een wraakactie tegen Toms afwijzing. Als een ijskoude vervanging voor de warme handen die hij op mijn huid weigerde te leggen. In mijn koortsachtige gedachten versmolt het ritme van de machine met het beeld van mijn stiefzoon. Elke klap nam de gedaante aan van zijn verboden, jonge lichaam dat bezit van me nam. Het was niet langer de machine die me vulde, maar de pure, brute fantasie rond mijn stiefzoon die me eindelijk gaf waar ik zo’n grote nood aan had. De schaamte over zijn weigering in de badkamer loste op in de overweldigende extase die me naar het randje dreef. Een hevige, pulserende ontlading golfde door mijn hele lijf. Ik boog mijn rug, sperde mijn mond wijd open en liet een luide, ongecontroleerde schreeuw ontsnappen, die oorverdovend door de stille slaapkamer galmde…

Pas toen de mist in mijn hoofd een fractie optrok en de machine langzaam uitvloeide, hoorde ik een zachte, ingetogen vloek. Mijn ogen schoten open. Mijn hartslag, die net door de extase was opgejaagd, sloeg over naar een pure paniek. De deur van de slaapkamer, die ik nochtans goed in het slot had geduwd, stond op een grote kier, en daar in de opening van de deur stond mijn stiefzoon. In zijn hand hield hij zijn telefoon, die hij blijkbaar op zijn kamer had laten liggen. Wat ik in mijn blinde opwinding niet had gehoord, was dat hij het huis terug binnen was gekomen…

Toms stond daar, als bevroren. Hij staarde me aan met grote ogen en zijn mond lichtjes open van ongeloof. Zijn blik schoot van mijn naakte, trillende lichaam op de bank naar de glimmende, mechanische as die nog zachtjes na deinsde tussen mijn dijen. Hij had alles gezien. Hij had mijn schreeuw gehoord. Hij had gezien hoe de machine de leegte opvulde die hij even voordien in de badkamer, wellicht zonder dat zelf te beseffen, bij mij had achtergelaten.

De stilte die tussen ons viel was verstikkend en angstaanjagend tegelijk. De intense hitte van mijn orgasme veranderde in een nanoseconde in een ijskoude, gloeiende schaamte. Ik kon me niet bewegen, alsof elke spier in mijn lijf verlamd werd door de blik van mijn stiefzoon.

Tom slikte zichtbaar. Een seconde lang dacht ik een flits van iets anders in zijn ogen te zien. Iets dat geen afkeer was, maar een rauwe, overrompelde fascinatie. Net zo snel als het opkwam, verdween het ook weer. Zijn gezicht trok strak, een diepe blos schoot omhoog in zijn nek, en zonder een woord te zeggen deed hij een stap achteruit en trok de slaapkamerdeur met een ruk dicht. Ik hoorde zijn gehaaste stappen op de trap, gevolgd door de voordeur, die hij dit keer écht met een luide klap dicht gooide. Ik bleef alleen achter op de ligbank, naakt en zwaar ademend. Het zachte, monotone gezoem van de machine op de achtergrond onderstreepte alleen maar de vernietigende wetenschap dat onze relatie vanaf nu definitief was veranderd.

Als mijn man niet thuis was, dan was de sfeer in huis was na die bewuste maandagmorgen niet meer te harden. De wetenschap dat Tom me in die positie had gezien, brandde als een constante koorts onder mijn huid. Maar wat me meer dan eens uit mijn slaap hield, was die ene seconde in de deuropening. Die flits in zijn ogen die geen walging was, maar brutale interesse in mijn lichaam. Ergens prees ik me gelukkig dat hij zijn mond hield tegenover zijn vader, maar dan nog had het feit dat hij me op de neukbank betrapte een giftige, nieuwe dynamiek tussen ons gecreëerd. Slagen voor de challenge kon ik nu echt wel op mijn buik schrijven…

Vrijdagnamiddag, daags voordat de we met de stiefmoeders opnieuw zouden samenkomen, was Harry op zijn werk en waren Tom en ik alleen thuis. Ik stond in de keuken de vaatwasser uit te ruimen, toen ik zijn voetstappen op de trap hoorde. Mijn maag trok direct samen. Hij liep niet door naar de voordeur zoals ik verwachtte, maar bleef stilstaan in de openstaande keukendeur. Ik draaide me langzaam om, een bord nog in mijn handen geklemd als was het een schild.

"Tom…" zei ik, nauwelijks hoorbaar. Hij reageerde niet meteen, maar leunde met zijn schouder tegen de deurpost en keek me aan. De ijzige afstandelijkheid van de afgelopen dagen leek wat verdwenen. Er hing een zware, broeierige geladenheid in de lucht toen zijn blik langzaam van mijn ogen, via mijn hals, naar beneden gleed. Ik voelde een blos naar mijn wangen stijgen. Tom wist immers precies wat er onder mijn kleren zat, maar misschien nog erger… Hij wist hoe ik klonk als ik de controle verloor.

"Je was wel héél hard aan het roepen, die maandagmorgen," zei hij plotseling. Zijn stem was laag, bijna een fluistering, maar elk woord sneed als een vlijmscherp mes door de stilte. "Blijkbaar beleefde jij er flink wat plezier aan."

De brutaliteit van zijn opmerking benam me de adem en mijn schaamte vocht met een acute vlaag van opwinding. "Tom, dat was... Dat is een cadeau van je vader..." stamelde ik, ondertussen het bord hardhandig op het aanrecht zettend. "Je had niet mogen kijken. Je had gewoon voorbij moeten lopen."

"Ik kón niet voorbij lopen," zei hij. “Je schreeuwde zo luid dat het leek alsof iemand je wilde vermoorden.” Zowel de dreiging als de aantrekkingskracht in zijn stem waren bijna tastbaar. Zodra Tom die een paar stappen dichterbij kwam, had hij niets meer in zich van de defensieve ingestelde stiefzoon die hij meestal was. De rollen waren enigszins gekanteld. Tom had een bepaalde macht over mij en in het moment van stilte dat tussen ons viel, beseften we dat allebei.

"Ik wist niet dat mijn vader zoiets voor je gekocht had,” zei Tom. “En… Ik wist al helemaal niet dat jij zo intens tekeer kon gaan."

Hij stond nu vlak voor me. De geur van zijn huid was er weer, maar deze keer trok hij zich niet terug. De herinnering aan de machine tussen mijn dijen leek tussen ons in te zweven, alsof het apparaat een barrière had gesloopt waar we ons niet meer achter konden verschuilen. De spanning was vele malen gevaarlijker dan voorheen, precies omdat de ontkenning nu definitief van tafel leek geveegd.

"Tom, dit mag niet," fluisterde ik, hoewel mijn ademhaling alweer veel te snel ging en mijn hele lichaam schreeuwde om de aanraking die hij me op maandagmorgen nog had geweigerd. Hij keek me recht in mijn ogen, zijn hand rustend op het aanrecht vlak naast de mijne. Zijn vingers waren plots gevaarlijk dichtbij.

"Wat mag er niet, Karin? Dat ding boven... of ik?"

Ik keek naar zijn hand op het aanrecht, de vingers zo dicht bij de mijne dat ik de warmte van zijn huid kon voelen. Mijn hart klopte wild in mijn borst. De spanning in de keuken was zo dik dat het bijna heiligschennis leek om adem te halen. De herinnering aan mijn rauwe ontlading op de machine van maandagmorgen smolt samen met de realiteit van zijn fysieke nabijheid hier en nu. Ik wilde hem… God, wat wilde ik hem.

Mijn blik zakte voor een fractie van een seconde naar het kruis van zijn spijkerbroek. Onder de strakke stof tekende zich onmiskenbaar de harde contour van zijn eigen opwinding af. Zijn lichaam reageerde instinctief op mij, op de situatie en op het geheim dat we deelden. Zijn niet te missen erectie was het ultieme bewijs dat mijn lichaam hem niet onbewogen liet. De hoop dat het me alsnog zou lukken om te slagen voor de challenge vlamde in alle heftigheid op. De grens tussen ons was flinterdun geworden en we stonden op het punt er allebei overheen te stappen. En toch liep het alsnog fout. Net toen ik mijn hand wilde omdraaien om de zijne te pakken, zag ik zijn ogen veranderen.

Het was alsof er een ijzeren gordijn binnenin zijn hoofd naar beneden viel. De broeierige blik in de ogen van mijn stiefzoon maakte plaats voor een plotse, ijzige helderheid. Hij keek naar zijn eigen lichaam. Vervolgens naar mij en gelijk zag ik een schok van realisatie en de acute zelfafkeer over zijn gezicht trekken. Het momentum spatte als een zeepbel uit elkaar, net alsof Tom met een schok 'bij verstand' kwam.

Hij deed een grote stap achteruit, weg van het aanrecht en weg van mij. De plotselinge afstand tussen ons voelde ik aan als was het een fysieke klap.

"Nee!" zei hij luid. Zijn stem was ineens niet meer laag en verleidelijk, maar snijdend hard en vastberaden. Hij trok zijn shirt een stukje naar beneden, alsof hij de fysieke realiteit van zijn erectie met geweld wilde verbergen. "Nee, Karin! Dit gaat niet gebeuren!"

"Tom..?" probeerde ik nog, mijn stem trillend van de plotselinge omslag. "Jij voelt het toch ook? Je kunt het niet ontkennen, ik zie het..."

"Het maakt geen reet uit wat ik voel," onderbrak hij me direct. Zijn woorden klonken kil en meedogenloos. Toen hij me recht in de ogen keek, was elke zweem van interesse uit zijn blik gewist. Er bleef alleen nog maar een ijzeren kordaatheid over. "Dat mijn vader na een noodzakelijke operatie jou niet meer kan geven wat jij nodig blijkt te hebben, dat snap ik. Maar zie ons hier nu staan… Dit is ziek, Karin! Wat jij boven doet met dat ding moet je zelf weten, maar laat mij erbuiten!”

Elk woord wat Tom sprak, knabbelde een stukje af van de hoop die zich de afgelopen minuten in mij had opgebouwd, tot er helemaal niets meer overbleef. Hij ontnam me elke illusie. Zijn lichaam verraadde hem misschien, maar zijn geest wilde van geen wijken weten.

"Er gaat nooit iets gebeuren tussen ons, Karin. Nooit!" riep Tom, en daarmee gooide hij de figuurlijke deur met een enorme klap definitief voor me dicht. Zonder op een reactie te wachten, draaide hij zich om en liet mij alleen achter. Zijn stappen klonken zwaar en gehaast toen hij de trap opliep naar zijn eigen kamer. Ik bleef alleen achter bij het aanrecht, met mijn hand nog secondelang uitgestoken naar een leegte die niet meer opgevuld zou worden. De afwijzing was deze keer absoluut definitief en liet me achter in een ijzingwekkende stilte.

In die beklijvende stilte trok ik mijn hand langzaam terug en balde hem tot een vuist. Het geluid van Toms slaapkamerdeur die boven in het slot viel, galmde na in mijn hoofd en dat sneed de laatste twijfel weg. Dit was het dan. Geen romantische ontknoping op de allerlaatste dag van de challenge, maar de harde, naakte realiteit van de mislukking.

Ik haalde een keer diep adem, wiste met de rug van mijn hand een verdwaalde traan weg en liep van de keuken naar de woonkamer. Morgen zou deze ruimte het decor zijn voor onze stiefmoeder-challenge ontboezemingen. Voor mij was de challenge een verloren zaak. Dat was een feit, maar hoe pijnlijk de waarheid ook was, morgen zou ik de andere dames recht in de ogen kijken.

Morgen moest ik lachen, drankjes inschenken en luisteren naar hún succesverhalen, terwijl het bittere besef van mijn eigen verlies nog pijnlijk na zou zinderen. Ik was niet alleen mijn ‘grip’ op Tom kwijt, ik was morgen ook dé verliezer van het gewaagde spel wat ik zelf had bedacht.

En toch… Ik ging niet door het stof kruipen. Met opgeheven hoofd en een glas wijn in de hand zou ik mijn verlies dragen. Hoe hard het van binnen ook stormde, ik ging tegen de stroom in roeien en rechtop proberen blijven. Eerst de bijeenkomst van zaterdagmiddag en de resultaten van de andere dames maar eens afwachten.

De alles onthullende mail die mijn man binnenkort ging ontvangen..? Ach, dat was voorlopig een zorg voor later.

Trefwoord(en): Stiefmoeder, Stiefzoon, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!