Klaasjes Klus, Cumming On Copper - 4

Door: Dewi

Datum: 14-06-2026 | Cijfer: 9.4 | Gelezen: 394
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Meerdere Mannen, Nymfomanie, Slet,

Vervolg op: Klaasjes Klus, Cumming On Copper - 3

Slot

Week 6

Het hek is van de dam. Mathias en Bruno weten van elkaar dat ze met mij neuken, alleen Frank weet het niet. En ik heb de mannen laten beloven dat ze dat ook niet verklappen. Dat betekent dat ik afwisselend iedere nacht een van beide mannen op bezoek krijg. En afgezien van het feit dat het best vermoeiend is bevalt mij dat prima. Begin van de week is het nog rustig, wat betekent dat ik zowel maandag als dinsdag ook 's middags nog een man tussen mijn benen heb. Daarna is de fabriek eindelijk klaar en kunnen we de smeltoven aan het werk zetten. Jan mijn baas, die ik een paar keer per week spreek, wil dat ik terugkom. Het project heeft nu al weken langer geduurd dan afgesproken en ik ben hard nodig in Nederland voor mijn volgende project.

Ik overleg met Frank en we besluiten dat ik aan het einde van de week terugga. Mocht er nog wat zijn dan kan ik op afstand nog aanpassingen doen. We hebben de machine met Internet verbonden via een modem zodat ik op afstand in kan bellen. Mijn vlucht staat op vrijdag gepland vanaf Salt Lake City. Mijn huurauto is al eerder teruggehaald door het verhuurbedrijf omdat het contract allang was verlopen, dus daar heb ik geen omkijken meer na. Het betekent wel dat ik naar het vliegveld gebracht moet worden. Zowel Mathias als Bruno staan te springen om dat te doen, tot verwondering van Frank. Uiteindelijk mag Bruno dat doen, voornamelijk om de reden dat Mathias nog net iets beter Engels kan dan Bruno, en hij dus beter kan communiceren met de Amerikanen die de installatie moeten bedienen.

We vertrekken vrijdag rond negen uur. Die nacht heb ik Mathias voor het laatst verwend, dus ik sta met een blijde kop klaar als Bruno komt om mij weg te brengen. Hij heeft Frank en Mathias al weggebracht naar de fabriek en helpt mij mijn koffer in de auto te zetten.

Het is niet zover als Las Vegas maar toch drie-en-een-half uur rijden. Het is rustig op de weg, en we zijn ruim op tijd vertrokken dus op het moment dat we aankomen heb ik nog een uur te tijd om afscheid te nemen. Bruno parkeert de auto daarom in de parkeergarage.

“Dan kan ik even rustig wat eten voor ik terugrijd”, is zijn excuus, maar als ik uitstap staat hij al bij mijn portier en drukt hij mij tegen de zijkant van de auto. “Ik zal je missen", zegt hij met een brok in zijn keel.

“Je lul zal mijn kut missen, bedoel je", lach ik terug maar dan zie ik dat hij echt geëmotioneerd is. Ik sla mijn armen om hem heen en geef hem een stevige knuffel. Dan drukt hij zijn lippen op de mijne en we staan hevig te tongen. Zijn handen zoeken mijn billen op en hij tilt mij op. Ik sla mijn benen om hem heen.

“We hebben nog een uurtje", zegt hij. Ik voel zijn stijve in mijn lies.

“Bruno!", zeg ik maar op een of andere manier heeft hij de achterportier open gekregen en legt hij mij met mijn rug op de achterbank. Ik stribbel tegen maar dat is meer voor de show dan dat ik hem echt tegen wil houden. Mijn kut heeft allang toegegeven en roept ‘hier, hier’. Hij trekt mijn legging naar beneden. Mijn benen gaan als vanzelf uit elkaar en ik geef mij volledig over aan onze lusten. Bruno zet zijn mond op mijn kut, alleen gescheiden door de stof van mijn slip. Ik voel gelijk dat ik nat word. Hij duwt de rand met zijn vinger op zij en plaatst zijn mond op mijn vulvalippen. Een golf van opwinding schiet er door mijn lijf. Maar ik voel ook paniek in mij opkomen en kijk in de rondte. We staan midden in een parkeergarage. Dan besef ik dat hij de auto op een afgelegen plek in de garage heeft gezet. De smiecht! Hij heeft dit gewoon gepland!

“Kom in de auto", zeg ik hem en ik schuif verder de bank op zodat ik in mijn geheel in de auto ben. Bruno doet zijn broek los en stapt dan ook de auto in. Hij doet het portier dicht en kruipt over mij heen. Ik heb mijn legging nog half aan en doe daarom mijn benen omhoog. Bruno heeft zijn broek half op zijn knieën, zijn paal staat fier overeind klaar om in actie te komen. Zonder omhaal stoot hij in mij, diep en stevig, heel stevig. Alsof het de laatste keer is voordat de aarde vergaat. Ik laat een luide gil horen, als gevolg van de mengeling van pijn en lust die door mij heen gaat. De gil echoot door garage doordat het raampje van de auto nog open staat. We houden van schrik onze adem in maar zodra hij doorheeft wat er gebeurde ramt Bruno vol overgave verder. Ik schiet binnen notime naar een hoogtepunt, voornamelijk veroorzaakt door de geile setting en de spanning van het neuken in het openbaar.

Binnen vijf minuten kreunt Bruno luid.

“Ik kom bijna", hijgt hij.

“Toe maar, ik kom ook", fluitster ik terug. Een oerkreet ontsnapt uit zijn mond als ik voel dat hij in mij spuit. Ik kom gelijk ook, ondanks de schrik van de echo.

Dan wordt er op het raampje geklopt.

“Wilt u even uitstappen!", klinkt een barse stem. We kijken allebei recht in het gezicht van een agent. Hij draagt een grote hoed en ik kan niet opmaken of hij nu boos is of juist geamuseerd. Ik slaak een gil van schrik en weet niet hoe gauw ik mijn legging omhoog moet trekken. Wat niet lukt omdat Bruno nog op mij ligt. Na wat gestuntel, wat een eeuwigheid lijkt in mijn beleving, stappen we uit. We worden met de hand op de dakrand geplaatst en gefouilleerd alsof we zware criminelen zijn. We krijgen allebei handboeien om en moeten achterin zijn auto stappen.

Drie uur later sta ik bij de balie om mijn vlucht om te boeken. Salt Lake City is de hoofdstad van Utah, de staat van de moraalridders. Seks in het openbaar staat zo ongeveer gelijk aan het plegen van een moord. Gelukkig kon de agent de humor nog wel inzien van onze actie en komen we er met een boete vanaf. Helaas betekent dit wel dat ik mijn vlucht heb gemist en dat ik aan mijn baas heb moeten opbiechten waarom. De reisbureaus in Nederland zijn inmiddels dicht, het is daar laat in de avond op vrijdag, dus ik mag nu zelf proberen een andere vlucht te vinden. Gelukkig gaat er eind van de middag nog een vlucht. Wel via Atlanta en Parijs en een stuk duurder dan de oorspronkelijke vlucht, maar ik hoef daardoor niet terug naar Cedar City. Niet dat dat nog een optie is, want Bruno is er gelijk vandoor gegaan toen we weer op vrije voeten waren. Helaas krijg ik geen geld terug van de oorspronkelijk vlucht. Dus ik weet niet hoe dat opgelost wordt, het is immers puur mijn eigen schuld dat ik de vlucht heb gemist, alhoewel, eigenlijk is het de schuld van Bruno, maar daar kom ik niet mee weg, ben ik bang.

Epiloog

Ik had eigenlijk een paar dagen vrij willen nemen, maar vanwege het letterlijk spetterende einde van mijn trip en omdat ik weet dat het druk is, neem ik alleen de maandag vrij en dus ben ik dinsdag braaf op tijd op de zaak. En het lijkt wel of iedereen het weet wat er vrijdag gebeurd is, want ik word vrolijk begroet met “Goedemorgen, Bonnie, waar heb je Clyde gelaten?", na het bekende criminele duo uit de VS, zodra ik het kantoor binnenstap. Ik kleur vuurrood en loop gelijk door naar het kantoortje van Jan, mijn baas, omdat ik wel vermoed dat ik verantwoording zal moeten afleggen.

“Hoi Klaasje, ik dacht dat je vrij had genomen!”, zegt hij enigszins verbaasd.

“Dat durf ik niet meer, na wat er vrijdag is gebeurd.”

“Je bent het gesprek van de dag, sorry daarvoor, maar de politie heeft een copy van de mail met de bekeuring naar het info email adres gestuurd waardoor het bij het secretariaat terecht kwam. En alles wat daar gebeurt kun je net zo goed gelijk naar de krant sturen.”

“Sorry", zeg ik bedremmeld.

“Geef niet.” We zijn even stil en ik zie een flauw glimlachje op zijn gezicht. “Wat is er nu precies gebeurt?”

“Ik nam afscheid van Bruno, die mij naar het vliegveld had gebracht. En de politie vond dat aanstootgevend gedrag.”

“Je nam afscheid en dat is aanstootgevend gedrag?”

“Nou ja, we deden het in de auto, op de achterbank, en we waren half naakt. Volgens mij was er van buitenaf nauwelijks iets te zien. Maar het blijven preutse Amerikanen hè?”

Mijn hoofd is rood van schaamte. Jan moet lachen.

“Neem je altijd zo afscheid van de klant?”

Ik moet glimlachen. “Alleen als ze heel leuk zijn.”

Ik voel me erg schuldig over de extra kosten. “Ik zal de tickets betalen van de extra vlucht.” Ze hebben een vermogen gekost omdat ik moest pakken wat er beschikbaar was, meer dan een half maandsalaris, maar ik heb veel extra uren gemaakt, dat compenseert de schade enigszins.

“Ben je gestoord, dat is niet eens toegestaan. Je was voor je werk onderweg en dan is je werkgever verantwoordelijk voor alle kosten. Bovendien heb je er weken langer gewerkt dan de bedoeling was. Daarmee hebben we, als bedrijf, veel meer verdiend dan de kosten van het ticket.” Dat is waar, het in bedrijf stellen van software gebeurd altijd op nacalculatie, zo houden we de klant verantwoordelijk om te zorgen dat de installatie klaar is om getest te worden. En dat duurde dit keer veel en veel langer dan gepland, en dat was niet mijn schuld.

“Dankjewel, dankjewel. Dan betaal ik de bekeuring.”

“Okay… Overigens wil ik je wel feliciteren met het project, ik heb gisteren gebeld met de klant en ze zijn uiterst tevreden hoe je alles hebt opgepakt. Ze beseffen dat alle uitloop jou niet aan te rekenen is. En dat je enorm goed hebt geholpen met de besprekingen.” Dat beurt mij weer wat op.

Ik besef wel dat al mijn projecten scabreus, op een pikante manier eindigen. Niet dat ik er zoveel spijt van heb, maar de eerste keren hebben Jan en ik het verborgen kunnen houden voor mijn collega's. Daar is hier absoluut geen sprake van. “Ik zal de volgende projecten op een normale manier eindigen”.

Jan kijkt mij bedachtzaam aan. “Ik begrijp je opmerking, en als baas zou ik je op je flikker moeten geven om je gedrag. Maar...", hij gaat nu op fluitertoon verder, “stiekem geniet ik er enorm van, en ben ik nu al benieuwd wat je tijdens het volgende project gaat uitvreten.”

Ik moet glimlachen om zijn antwoord. Maar ik moet hem teleurstellen, vanaf nu gebeurt er niets, helemaal niets onzedelijks meer tijdens mijn projecten. Alleen wil ik hem niet teleurstellen dus denk ik dat alleen maar, ik zeg het niet.

Vond je dit verhaal leuk? Ontdek meer over mij op mijn profielpagina, of meld je hier aan om net als 22 andere fans direct een mail te krijgen zodra ik een nieuw verhaal plaats.