Monster Eiland - 1

De helikopter zet Joke neer op het kleine, cirkelvormige heliplatform dat als een glimmend vignet midden in het groen ligt. Terwijl de rotorwind haar lange, kastanjebruine haren in wilde vlagen rond haar gezicht slaat, voelt ze al de eerste druppels vocht tussen haar dijen sijpelen. Niet van angst, maar van een donker, knagend verlangen dat al maanden in haar onderbuik woedt. Ze heeft betaald, ge-swyped, getekend. Geen identificatie, geen achternaam, geen vragen. Alleen de code C-ΔT bij aankomst, luid en duidelijk tegen de piloot geroepen: “Circe Delta Tango, ik blijf hier.”

De rotor klinkt verder. De windvlagen verstommen. Het geluid van de zee, eeuwenoud en zout, sluit zich om haar heen als een vochtige deken. Voor haar glanst een smal pad van wit koraalstof, omzoomd door felgele bloemen die als gespreide vingers naar het licht reiken. Achter die bloemen rijst het verblijf op: een glazen kubus op hoge stelten, half verstopt tussen palmen van fluwelen schaduw. In de spiegelende wand ziet ze zichzelf: een vrouw van begin dertig, ogen wild en glanzend, lippen rood alsof ze al gezoend heeft met iets dat naar vuur proeft.

Haar jurk is dun, grijs, bijna zilver in de zon. Hij valt los om haar heupen, laat haar schouders vrij, laat alles vermoeden. Ze heeft niets aangetrokken wat houvast biedt; geen bh die haar volle borsten omhoog duwt, geen slip die het slijmerig kloppende schaambeen bedekt. Ze wil dat alles direct toegankelijk is, zonder hinder, zonder schaamte.

Met elke stap op het warme koraalstof voelt ze haar kut trillen, een diep, zwaar kloppen alsof er een tweede hart in haar leeft. Ze heeft al meer dan twintig uur geen orgasme gehad; voor haar begrippen een eeuwigheid. Ze heeft zichzelf niet aangeraakt sinds het contract, uit een soort ceremoniële gehoorszaamheid. Het is een offerslag, een wachttijd, een opbouwen van lakens en tranen en nachten waarin ze wakker schoot met haar eigen vingers al tussen haar benen, maar wist: nog niet.

Nu is het moment.

Ze loopt langs het witte pad, tussen de geurende hibiscus, door een waas van warm dampende lucht die haar longen vult alsof ze onder water loopt. De kubus komt dichterbij. De glazen wanden zijn niet spiegelend van buiten, maar doorschijnend van binnen. Ze ziet de bouw: een centrale ruimte met lage lounges, een bar van zwart marmer, een trap die naar een verdieping voert waar drie deuren glimmen. En overal glas, alsof het hele gebouw ademt.

Ze stapt het platform op, haar blote voelen het koele hout onder de voetzolen; meteen prikkelt het haar huid als een milde stroom. Ze kijkt omhoog. Geen camera’s te zien, maar ze voelt ze. Ze weet dat ze gezien wordt. Ze kent de regel: ze mag vragen stellen, maar geen weigering uitspreken. Ze heeft getekend.

Het automatische hek glijdt open. Ze loopt naar binnen. De lucht is aangenaam klam, met een vleugje zilt en iets zoetigs, bijna honing. Ze blijft staan, haar blik glijdt langs de loungebanken van donker leer, de kussens die glanzen alsof ze net onder een laagje olie zijn gelegd, de bar met flessen vloeistof die glinsteren als edelstenen. Haar hart slaat over, maar haar kut klopt, vormt zich als een vuist om niets. Ze wil gevuld worden, uitgerekt, ondergespoten, leeggezogen.

“Welkom, Joke.”

De stem klinkt uit het niets, zacht, mannelijk, als fluweel maar met een ondefinieerbaar ritme, alsof de woorden via een lange, natte holte komen. Ze draait zich om. Er is niemand.

“We weten waar je naar verlangt. Blijf staan. Handen uit de zakken.”

Ze gehoorzaamt onmiddellijk, haar vingers trillend naast haar dijen. De jurk is dun genoeg dat haar tepels zich tevoorschijn drukken, hard en donker door de grijze stof.

“Goed. Draai je om, langzaam.”

Ze draait op hakken die er niet zijn, haar blote voeten wiebelen op het gladde marmer. Haar kontje wiegt onder de zilveren stof, rond en gevormd door sportschool en genen. Ze voelt de blik als een vinger die over haar billen strijkt, die tussen haar billen glijdt, die even stopt boven haar gaatje en dan weer verdwijnt.

“Je bent mooi ruw materiaal. Kom naar boven.”

De trap glanst. Ze telt twee treden, drie, vier. Boven aangekomen ziet ze de drie deuren. De middelste zwaait open zonder geluid. Achter haar klikt iets, geen slot, maar een soort ritueel metaal-op-metaal.

Kamer 1 is een zwart vertrek met schuin aflopende muren, als een kelder die naar onderduiken hunkert. In het midden staat een rond platform, omgeven door een laag water dat glinstert als olie. Het water beweegt in trage kringetjes, alsof iets er net onder de oppervlakte ademt.

“Kleding uit.”

Ze slaakt geen zucht, geen kreet. Ze grijpt de zoom van haar jurk, trekt hem in een vloeiende beweging over haar hoofd. Haar borsten springen vrij, zwaar en zacht, met tepels zo donker dat ze bijna paars zijn. Haar kut glanst; de schaamlippen dik en roze uitgeslagen, nat van zichzelf. Ze buigt, trekt de jurk van haar enkels, blijft daar even in het licht van een onzichtbare spotlight staan. Haar blik is neergeslagen, maar haar ogen glinsteren van een trots die grenst aan waanzin.

“Stap naar het platform. Spreid je voeten tot de gleuven.”

Ze ziet de gleuven pas nu: twee langwerpige uitsparingen bij haar voetzolen. Ze gaat staan, haar benen wijd. Het water kriebelt tot haar enkels. De lucht trilt, maar er is geen wind.

Dan gebeurt het.

Eerst een rimpeling, dan een omhoogkomende golf die zich splitst in welvingen. Uit het water rijzen de eerste tentakels als glinsterende slangen, egaal groen met een bleek doorschijnend vlees. Ze zijn glad als porselein, maar bewegen als spieren, als slokdarmen vol drukkend leven. Ze hebben geen zuignappen zoals in tekenfilms, maar wel zachte ribbels die pulseren wanneer ze ademen.

De eerste schiet naar voren, kronkelt om haar linker enkel. De aanraking is klam, warm, levensecht. Ze kreunt, een nat geluid dat tussen haar tanden ontsnapt. Meteen volgt een tweede tentakel, deze keer om haar rechterpols. De ribbeltjes raken haar huid en trekken kriebels die haar hele been in een stroom van rillingen zetten.

“O—oh…”

Ze wil meer kreunen, maar een derde, dikkere tentakel komt omhoog, kronkelt om haar taille en trekt haar naar beneden. Niet bruusk, maar dwingend; alsof een vriend haar uitnodigt in bad. Haar knieën buigen, ze zakt tot haar schoot boven het water hangt. De tentakels bewegen synchroon, spreiden haar armen, tillen haar borsten omhoog alsof ze koopwaar zijn.

Dan gebeurt het eerste echte contact: de dikke punt van een viervoetige tentakel duwt zich tussen haar schaamlippen. Geen voorwerk; meteen gaat hij naar binnen, langzaam maar onherroepelijk. Hij is zacht van buiten, maar heeft een harde, veerkrachtige kern die haar wanden oprekken zonder genade.

“God—ja—”

Haar stem breekt, een schor gefluister. Ze voelt hoe hij verdubbelt in doorsnee, zich als een balonnetje vult met een soort lenigheid die zich vertaalt in een volheid in haar. Terwijl hij naar binnen schuift, voelt ze een warme straal langs haar wanden glijden, een slijmerige substantie die naar amandel en zout ruikt en meteen haar binnenwanden masseert alsof er tongen aan haar klit zuigen.

De tweede tentakel kiest haar kontgat. Hij begint klein, puntig, verzamelt vocht van haar kut en spreidt het naar haar sterretje. Hij draait, zoekt, schiet dan naar binnen met een zachte ´waterige plop´.

Haar kont spert open. Ze gilt, een kort, hees geluid: “Aah—fuck!”

De pijn is een gloeiende munt die meteen omslaat in een allesverzengend genot. De tentakel zwelt op, klopt als een tweede hart, en spuit eenzelfde slijmerig vocht dat als olie langs haar darmen loopt en haar buik opblaast met een hitte die haar adem doet stokken. Ze voelt hem dieper, dieper, tot haar baarmoeder en endeldarm samenpersen alsof ze willen applaudisseren.

Dan komt de derde. Hij is langer, soepeler, draait om haar linker borst, kneedt die naar boven tot de tepel als een donkere kers omhoog prijkt. Hij zuigt zich vast met een zacht ´klok´ en begint te pulseren, telkens een kleine zuiging die haar tepel naar haar ribben trekt en haar adem in stotende ´huh-huh-huh´ doet escaleren.

Ze is vol. Maar ze weet dat dit slechts de voorbereiding is.

Een vierde tentakel kronkelt achter haar enka omhoog, spreidt haar bilspier en drukt een tweede topje tegen haar reeds gevulde kont. Hij schuurt langs de eerste, drukt, zoekt ruimte. Ze voelt hoe haar sfinchter protesteert, hoe haar lichaam een klaagzang van spierverzet maakt, maar de slijmstroom maakt alles glad. De tweede duwt zich erbij, langzaam, met een wringend geluid dat haar oren bereikt als een vochtige scheet maar haar hersenen als een zoen.

“J—Jesus—ooh!”

Ze trilt, haar knieën kloppen tegen het platform, haar hele bekken is een gloeiende ballon vol krachtige slangen die met haar hartslag meekloppen. Dan begint het echte ritme: de tentakels in haar kut en kont bewegen tegengesteld, als de zuigers van een machine. Telkens wanneer de ene uitrekt, duwt de andere dieper. Ze hoort haar eigen sappen ontsnappen, een nat gespetter dat tussen de lippen plakt, ze hoort haar kutje gapen en slikken als een mond die naar lucht hapt.

De tentakel in haar kut zwelt nog verder, duwt haar voorwand zo stevig dat ze haar clitoris voelt knallen tegen haar schaambeen alsof er een vinger constant tegen duwt. Ze voelt een orgasme opkomen, een trillende zwevende plaat die hoger komt, hoger—

Ze komt. “Aah—ah—ah— goddank—”

Haar hele lichaam schokt alsof er stroom doorheen gaat. Haar kut spuit. Geen fijn straaltje, maar een korte, krachtige plens die tegen de onderkant van het platform kletst en in het water drupt. De tentakels verharden, spuiten elk een golf van die amandel- substantie in haar beide kanalen, vermengend met haar eigen sappen tot een kolkende soep. De hitte in haar buik barst uit naar haar borst, haar vingers, haar tenen.

Ze valt bijna, maar de riemen van vlees houden haar omhoog. Haar adem stokt, ze hijgt als een hond.

Dan begint de volgende fase.

Uit het midden van het platform komt een dikkere, bijna doorschijnende tentakel omhoog. Hij glanst als nat glas, heeft een soort kraag aan de onderkant—een flexibele ring die pulserend op en neer gaat. Hij buigt naar haar gezicht. Ze ruikt een geur van slijmerige jasmijn, en weet wat er gaat gebeuren.

Ze opent haar mond. Hij schiet naar binnen. Geen poespas, geen theeleuten. Hij vult haar keel, drukt haar tong plat, schuift tot achter haar huig. Ze kokhals, maar de slijmlaag verzacht elke neiging tot braaksel.

Ze zit nu vol in drie openingen — kut, kont, keel — terwijl haar borst wordt gemasseerd en haar enkels en polsen als houten stokken vast worden gehouden. De tentakel in haar mond begint op en neer te bewegen, telkens een centimeter verder. Ze voelt hoe hij dikker wordt, hoe zijn doorschijnende wand pulst en een stroom warme substantie begint te pompen.

Ze hoort hem in haar hoofd: een zacht, gierend geluid, bijna fluisterend: “Slik, Joke. Niet spugen. We voeden je.”

Ze slikt. Keer op keer. De substantie smaakt naar zoute amandel en iets bitter zoets, als medicijn dat haar keel verdoofd. Ze krijgt het niet te kwaad, omdat de slijmlaag haar slokdarm verdooft en haar het gevoel geeft dat ze onder water ademt.

Ondertussen beginnen alle tentakels synchroon te stoten. In haar kut en kont pompen ze als de zuigers van een motor; in haar keel zuigt de glazen slang met lange halen. De substantie stroomt onophoudelijk in haar maag, haar baarmoeder, haar darmen. Ze voelt zich bol worden, haar buik rond als een bal, maar er is geen pijn, alleen een allesverzengende volheid.

Ze probeert te tellen hoeveel spuitgolven er komen, maar verliest de tel. Tien? Twintig? Elke keer dat de tentakels klappen, voelt ze een nieuwe laag warme soep in haar lichaam vallen. Ze is een gieter, een zak, een emmer die overloopt en nog steeds gevuld wordt. Ze voelt sperma (of wat het is) uit haar kut druipen, langs haar dijen, in het water. Ze voelt haar kont zo vol staan dat een druppel naar buiten slipt telkens als de dubbele penetratie even verwijdt. Ze voelt haar buik trillen, haar borsten zwaar en glanzend van het vocht dat via haar huid omhoog is gekropen.

Dan krijgt het orgasme een vervolg. Ze voelt een tweede golf opkomen, een derde. Ze schokt, trilt, haar ogen draaien naar achteren. Alles wordt wit. Ze hoort alleen nog het gespetter van vocht, het geklap van vlees, haar eigen gebroken “Ah–ah—ah—ik—ik—” en dan niets meer.

Ze bezwijkt.

De tentakels laten haar niet vallen. Ze vangen haar op, tillen haar hoog, tot haar voeten het water niet meer raken. Ze hangt als een marionet in hun greep, haar hoofd naar achteren, haar mond nog steeds vol, haar kut en kont gapend terwijl slierten met slijm langs haar benen sijpelen. Ze drijft. Ze zweeft. Ze is een zak doordrenkt met vreemd zaad, en ze voelt zich heilig.

Na een tijdje verandert het ritme. De spuitstroom wordt kleiner, koeler, alsof de bloemen hun nectar herwinnen. De tentakels beginnen haar te masseren, te wiegen. Ze voelt hoe een slanke arm zich tussen haar borsten wurmt, een andere om haar kuiten. Ze wordt neergelaten op een soort drijvend bed dat uit het water oprijst—een matras van een sponsachtig membraan dat haar huid kust en tegelijk vastzuigt.

Ze ligt op haar rug, hijgend. Het water beweegt rustig om haar heen, als een olievlek die haar lichaam omarmt. De tentakel in haar keel glijdt eruit. Ze hoort een zacht ´plop´ en een lange straal vocht loopt uit haar mondhoek over haar wang, haar hals, drupt tussen haar borsten. Ze proeft amandel op haar tong, en zuigt als een baby op de leegte.

Ze wil praten, maar haar stem kraakt. Ze brengt haar hand naar haar kut, voelt hoe haar schaamlippen dik en gezwollen zijn, hoe haar opening nog nauwelijks toegankelijk lijkt maar toch wijd genoeg om haar vier vingers meteen naar binnen te laten glijden zonder weerstand. Ze duwt, trekt haar hand terug; hij is bedekt met een laagje half-doorzichtig sperma dat in het licht parelt.

Een nieuwe deining. Het water breekt open als een koker. Uit het midden komt een nieuwe vorm omhoog; geen losse tentakels, maar een soort bloem van armen, een bundel van minstens tien. In het midden zit een opening, een mond die open staat als een orchidee. De armen bewegen loom, als een koraal dat een symfonie zingt.

De bloem komt naar haar toe. Ze wil opstaan, maar het membraanbed houdt haar vast. De bloem opent zich boven haar borst, daalt, omhelst haar linkerborst. Ze voelt hoe tientallen kleine zuignappen zich vasthechten, zachtjes zuigen, loslaten, weer zuigen. De sensatie is niet hard, maar een constant gepuls dat zich uitbreidt naar haar tepel, haar ribben, haar hele huid.

Tegelijk voelt ze twee dunnere armen zich om haar dijen wikkelen. Ze spreiden haar nog verder, tot haar heupen klikken. De bloem laat haar borst los, glijdt langzaam naar beneden, zuigt op haar buik, haar navel, dan stopt hij boven haar schaamlippen. Ze voelt de hitte van de bloemadem, een vochtige golf die haar klit streelt zonder aan te raken.

Er klinkt geen stem, maar een trilling in het water, een lage resonantie die haar borstbeen raakt. Het is een uitnodiging. Ze spreidt haar armen, haar benen, haar alles.

De bloem duikt.

Haar kut wordt omhuld. Niet gepenetreerd, maar omklemd, alsof een zachte keel haar hele schaambeen omarmt. De zuignappen zuigen, ploffen, zuigen weer. Ze voelt hoe haar slijmen als antwoord naar boven wellen, hoe haar klit onder een golf van vlees wordt meegetrokken in een ronddraaiende groef. Het is of iemand haar hele vulva in een mond neemt en tongt, maar dan met honderd tongen tegelijk.

Ze gilt een tweede keer. Niet hard, maar een hoge, vermoeide “Aaaah—” die overgaat in snikken. Ze komt trillend klaar, haar heupen schokkend, maar het orgasme is geen piek; het is een langzaam oplaaiend plateau dat lijkt te duren. Telkens als ze denkt dat het daalt, zuigt de bloem harder en begint het opnieuw.

Tussen haar billen voelt ze een nieuwe druk. De dubbele penetratie komt terug, maar nu met kleinere, wiebelige armen die als vingers in en uit schieten. Ze telt er vier in haar kont, telkens wisselend van ritme, alsof ze solo’s spelen in een jazzclub van haar endeldarm. Ze voelt hoe haar buik in golven trilt, hoe de inhoud die er al zit meebeweegt, een slijmerige ballon die haar ingewanden opzwelt.

Ze verliest de tijd.

Misschien is het vijf minuten, misschien vijftig. Ze zweeft, een willoze spons die telkens gevuld en leeggezogen wordt. De bloem laat haar kut los, glijdt verder naar beneden, zuigt om haar dij, haar kuit, haar hiel, alsof hij afscheid neemt. De armen uit haar kont schieten eruit met een reeks zachte ´plop´-geluidjes. Elke verlating laat een korte, pijnlijk heerlijke leegte achter die meteen gevuld wordt met zeewater en zaad dat uit haar spert.

Uiteindelijk stolt de beweging. Het membraanbed komt omhoog, tilt haar op tot ze half zit. De lucht voelt kil aan haar huid, die gloeiend heet is. Ze kijkt omlaag: haar buik is licht gezwollen, rond als na een feestmaal. Haar kut staat half open, een roze glimlach die traag hijgt. Haar borsten zijn bedekt met een doorschijnend laagje, als lakens van glas.

De waterkoker rommelt. Uit het midden komt een nieuwe vorm omhoog: een enkele tentakel, maar dikker dan een been, doorschijnend met een lila gloed. Zijn top is afgerond, ribbelig, met een opening als een kelderdeur. Hij nadert haar gezicht. Ze ruikt zilt en iets mufs, als oester. Zonder iets te zeggen opent ze haar mond.

Hij schuift naar binnen, maar niet diep. Hij stopt net voor haar keel, legt zich als een dikke worst over haar tong. Dan begint hij te trillen, een laag machinaal gebrul dat haar tandvlees doet dansen. Ze voelt hoe haar speeksel wegvliegt, hoe haar wangen bol staan. Dan komt de stroom: niet spuitend, maar een aaneenschakeling van warme klodders die als pudding over haar tong rollen. Ze proeft zilt en zoet, een beetje zurig. Ze slikt, keer op keer. De stroom stopt niet. Het is of iemand een emmer langzaam uitgiet in haar mond en zegt: drinken maar.

Ze drinkt. Haar keel werkt als een pomp. Haar buik klopt, haar ingewanden raken verzadigd. Tussen haar benen begint een nieuwe prikkeling. Ze voelt hoe, zonder dat iets haar aanraakt, haar clitoris als een magneet omhoog getrokken wordt. Ze kijkt omlaag en ziet een slanke tentakel, bijna onzichtbaar door de doorzichtigheid, met een uiteinde als een vogelbek die haar klit omcirkelt. Hij zuigt zachtjes, laat los, zuigt weer.

Het orgasme dat volgt is een aardbeving. Ze gilt in de dikke lila tentakel, proest sperma over haar kin, voelt hoe haar kut alsnog begint te spuiten, een korte krachtige fontein die op het membraan spat en daar blijft trillen als een levende vlek. Ze zakt in elkaar, haar rug kromt, haar ogen rollen.

De lila tentakel trekt zich terug, laat een laatste drab achter op haar tong, en verdwijnt onder water.

Ze hangt voorover, hijgend. Er is geen trots meer, geen verlangen, alleen maar een allesomvattende leegte die toch voelt als een vervulling. Haar huid trilt als na een marathon. Ze voelt hoe alle openingen nog naar adem happen, hoe haar kut pulst, haar kont een warme gloed vanbinnen, haar keel rauw maar verwarmd.

De deur die ze binnenkwam glipt open. Een nieuw pad van koraal licht op, nu met een zacht blauw schijnsel. De stem klinkt weer, dichterbij, luider, en toch fluisterend:

“Je hebt je eerste ronde overleefd. Er zijn er nog vier tot zonsondergang. Kom naar buiten, drink het water, rust. De monsters wachten. Ze ruiken je nu. Ze zullen je niet meer loslaten.”

Ze tilt haar hoofd. Haar lippen zijn gebarsten, bedekt met een korstje sperma en zout. Ze likt ze schoon, voelt hoe het slijmerige laagje al droogt als een tweede huid. Ze trekt zich op handen en voeten, haar borsten bungelen, haar buik swingt zwaar. Ze kruipt naar de rand van het platform, laat zich in het water zakken. Het is lauw, troostend. De vloeistof die haar omringt is troebel geworden van alle vocht dat uit haar gelopen is.

Ze komt overeind, haar benen trillen. Ze weet dat ze nog maar één ding kan doen: vooruit.

Ze stapt het zwarte vertrek uit. De hitte van buiten slaat haar tegemoet. De zon is lager aan de horizon, een bloedoranje schijf die de zee in vuur zet. De palmen wiegen lui. In de verte ziet ze een tweede glazen kubus, kleiner, ronder, als een bijenkorf. Daar zal het volgende monster klaarliggen.

Ze loopt. Haar kut loopt leeg met elke stap, laat een dun straaltje vocht achter in het zand. Haar borsten stuiteren zwaar, haar tepels zijn nog steeds prikkelend van voorafgaand zuigen. Ze voelt hoe de substantie in haar buik met elke stap een kwartslag draait, een zeeanemoon die haar ingewanden streelt.

Ze is geen Joke meer, denkt ze. Ze is een spons, een mantel, een reizende vulzak. En ze wil meer.

Ze bereikt de tweede kubus. De deur opent zich zonder aansturen. Binnen wacht geen duister, maar een gloed van ultraviolet licht dat haar huid doet gloeien als een fluorescerend schilderij. Ze ziet de contouren van een bassin, een soort fontein in het midden, en ze weet: het volgende uur begint nu.

Ze stapt naar binnen. De deur valt achter haar dicht. De lucht trilt. In haar onderbuik klopt het tweede hart.

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!