Het was deze donderdagmiddag op school weer tijd voor het wekelijkse blokuur gymles en ook de jongens begonnen zich om te kleden in de kleedkamers. Sommigen kleedden zich in korte sportbroekjes en gymshirts met korte mouwen, terwijl anderen de voorkeur gaven aan de strakkere turnpakjes.
Halverwege de kleedkamer stond Johan, een jongen met een nonchalante houding, die zichzelf in een glanzend, groen, ultrakort sportbroekje en een zwart gymshirt hulde. Hij was nieuw in de klas; verhuisd uit Woerden. Zijn klasgenoten, Frank en Leo, keken hem bewonderend aan terwijl hij zijn outfit compleet maakte met bijpassende, dure merkgympen. Frank had zijn zwarte turnpakje half aangetrokken en
Leo stond er bij in witte sportbroekje met blauwe streepjes. Zij leken te denken: die is heel wat van plan!
De gymjuf wachtte ongeduldig in de gymzaal, gekleed in haar strakke blauwe trainingspak, haar armen over elkaar geslagen. Zodra de klas compleet was, sprak ze de jongens streng toe. "De vorige les heb ik mij flink aan jullie geërgerd! Jullie moeten beter je best doen. Bij mijn vak deel ik niet vaak straffen uit, maar kennelijk presteren jullie niet zonder. En dit vak
heet niet voor niets lichamelijke opvoeding. Als je hier straf verdient, reken er dan maar op dat het een lijfstraf wordt," waarschuwde ze met een doordringende blik.
De les begon met enkele rondjes hardlopen, gevolgd door huppelen en springen om de spieren op te warmen. De leerlingen moesten elk een koprol laten zien voordat de gymjuf de ringen naar beneden liet zakken. Hun opdracht was om een ingewikkeld "vogelnestje" te creëren op de ringen, wat voor sommigen een onmogelijkheid bleek te zijn.
Na het "vogelnestje" kregen de leerlingen de opdracht om te bokspringen en om behendig in het klimrek te klauteren, waar ze verschillende lenigheids- en krachtoefeningen moesten uitvoeren. De leerlingen werden uitgedaagd om hun grenzen te verleggen en hun lenigheid te tonen.
Terwijl de meeste leerlingen zich met volle overgave inzetten en zweetdruppels op hun voorhoofd hadden, viel
Johan op door zijn gebrek aan prestatie en inspanning. Hij sjokte al in het begin traag tijdens het hardlopen, leek nauwelijks moeite te doen voor het "vogelnestje" en leek de instructies van de gymjuf maar half te willen begrijpen. Zijn klasgenoten Leo en Frank ergerden zich aan zijn passieve houding en fluisterden onderling: "Johan doet niets, wil niets of kan niets!" en “Het zal mij benieuwen of juf het er bij laat.”
Zij verdeelde de klas in vier groepen. Johan kwam in de groep met Leo en Frank. Elke groep moest zich meten met de andere groepen in een estafetteloop. Leo stond vooraan en deze zette de groep meteen op een voorsprong op de andere groepen. Die voorsprong werd iets kleiner bij volgende leerlingen, maar toen Frank aan de beurt kwam, werd de voorsprong op de andere groepen weer wat groter. Tot slot kwam Johan echter in beweging en hij liep in zo’n sukkeldrafje dat de voorsprong helemaal verdween; een andere groep won de estafette.
De gymjuf voelde de frustratie groeien en besloot dat het tijd was om in te grijpen. Ze merkte op dat de enige manier om Johan zijn best te laten doen, was door hem te confronteren met de gevolgen van zijn onderprestaties. Ze rondde de les af en gaf een fluitsignaal: “Douchen en omkleden! Maar Johan blijft nog even hier.”
"Jij verdient straf, Johan," sprak de gymjuf streng. "Laat dat groene broekje maar eens zakken." Met een zwaar gemoed volgde Johan haar bevel. “Op de tweede tree van het klimrek!” blafte ze. Johan begon: “Bedoelt u…”, maar meteen klonk: “Wat dacht jij? Klimmen, jij.” Klimmen werd vooral handenwerk, want zijn voeten kon hij niet goed gebruiken met zijn broekje op kuithoogte. Toen hij met een machteloos gevoel op de tweede tree van het klimrek stond, gaf de juf hem een stevig pak slaag op zijn blote billen. De klappen kletsten hard en Johan moest de slagen hardop meetellen, tot hij bij zestig was. Zijn billen kleurden rood van de straf en terwijl hij met betraande ogen naar de kleedkamer liep, begroetten zijn klasgenoten hem met spotlachen.
Met zijn rode billen stapte Johan naar de douche, zijn hoofd gebogen van schaamte en vernedering. Maar juist op dat moment stapte Leo naar voren uit de douche. Hij had een stijve pik. “Zo makkelijk kom jij er niet vanaf! En nu mij pijpen!”, riep hij. “Dat doe ik liever niet…”,probeerde Johan nog. Dat kwam hem echter te staan op gejoel van zijn klasgenoten: “Pijpen! Pijpen! Pijpen!” Voor hij het wist had Leo zijn pik in Johans mond gedouwd: “Zuigen, kreng!” Johan moest kokhalzen, maar Leo en Frank hielden hem in een ijzeren greep. Het duurde tergend lang voordat hij Leo’s lichaam in zijn mond voelde schokken. Warm vocht proefde hij in zijn mond. “Zie je nu wel dat jij nog ergens goed voor bent!”, hoorde hij Frank zeggen. “En wat zeg je dan…?” Johan zweeg. Meteen kreeg hij een klap in zijn gezicht. “Dank je wel” bracht hij uit.” “Zo wil ik het horen,” reageerde Leo, “en let maar op: doe je een volgende keer niet je best, dan weet ik bij jou wel een spier te vinden, die ik kan laten bewegen zoals die nog nooit heeft bewogen.”
Met een vies gevoel probeerde Johan een vliesje weg te slikken. De gymles had een diepe indruk op hem achtergelaten, een les die hij niet snel zou vergeten. Nu maar hopen dat de dag waarop ook die ene spier eraan moest geloven, nooit zou aanbreken.
Cissey (52)
HornyHans (70)
Stefg (53)