De hitte lag als een dikke, zweetige deken over de tuinen. Het was een van die dagen waarop de zon niet alleen scheen, maar leek te willen bewijzen dat hij nog altijd de baas was over alles wat leefde en groeide. Hans stond in de keuken van zijn eigen huis, de koffiebeker vergeten in zijn hand, en staarde door het open raam naar de tuin van de buren. De Van der Bergs hadden hun heg al jaren geleden laten uitdunnen tot een transparant gordijn van liguster en meidoorn. Precies genoeg om te zien, precies te weinig om beschut te zijn.
Ellen was die ochtend vroeg vertrokken. Ze had haar tas gepakt, haar lippenstift rechtgetrokken in de halspiegel en gezegd dat ze met Marianne naar Utrecht ging, winkelen, lunchen, misschien een film, en dat ze pas laat zou terugkomen, misschien wel pas de volgende ochtend als het gezellig werd. Hans had geknikt, haar gezoend op de wang zoals altijd, en gewacht tot de auto de straat uit was. Toen was de stilte gevallen. Een stilte die niet leeg was, maar vol. Vol van alles wat hij al maanden, eigenlijk al jaren, in zichzelf meedroeg.
Hij was zevenenvijftig. Zijn buik was wat zachter geworden, zijn borsthaar grijs aan de randen, zijn pik nog steeds trouw maar minder vaak gebruikt dan vroeger. Ellen en hij deden het nog wel, een keer per week of twee, altijd in het donker, altijd met de routine van mensen die elkaar al te lang kenden. Maar
Hans droomde van iets anders. Al een tijdje. Eerst vaag, als een jeuk die je niet kon krabben. Later concreet: de geur van een man, de smaak van zout en vlees, de zware, warme zak die tegen zijn kin zou tikken terwijl hij zijn mond opende en nam wat hij nooit eerder had durven nemen.
En daar lag hij. De zoon van de buren. Achttien. Net achttien geworden, had Ellen nog gezegd toen ze de taart hadden gebracht. Een
homo jongen, had ze erachteraan gefluisterd, alsof dat een ziekte was die je kon oplopen door te dicht bij het tuinhek te staan. De jongen heette Thijs. Lang, slank maar met brede schouders van het zwemmen, een huid die in de zon donker goud werd. En vandaag, nu Ellen weg was, lag hij naakt op een gestreept badlaken in het gras. Op zijn rug. De benen iets gespreid. De zon brandde op alles.
Hans zag het vanachter het keukenraam. De grote, zware ballen lagen laag tussen de dijen, donkerder dan de rest van de huid, de zak gerimpeld van de warmte maar zwaar, vol. De pik lag slap over zijn linkerdij, dik al in rust, de eikel half zichtbaar onder de voorhuid, een donkere, paarsige knobbel. Zelfs slap was hij groot. Hans voelde zijn eigen pik opzwellen in zijn broek, pijnlijk tegen de rits. Hij had dit al vaker gezien. Niet elke dag, maar vaak genoeg om het beeld in zijn hoofd te branden.
Thijs zonde naakt, soms op zijn buik met de billen lichtjes gespreken, soms op zijn rug met die zware lul en die ballen die leken te pulseren in de hitte. Hans had er ’s nachts aan liggen denken, met zijn hand om zijn eigen pik, terwijl Ellen naast hem sliep. Hij had zich voorgesteld hoe het zou zijn om te knielen, de geur van zweet en zonnewarmte op te snuiven, de zak in zijn hand te nemen en te wegen, en dan die pik in zijn mond te laten glijden tot zijn keel protesteerde.
Vandaag was anders. Vandaag was Ellen weg. Vandaag was er geen excuus meer.
Hans zette de koude koffie weg. Hij deed de achterdeur open. De hitte sloeg hem in het gezicht als een natte handdoek. Hij liep de tuin in, deed alsof hij de border wilde wieden, maar zijn blik ging steeds naar het gat in de heg. Thijs had zijn ogen dicht. Zijn borst rees en daalde langzaam. Een dun straaltje zweet liep van zijn sleutelbeen naar zijn navel. De pik was een beetje dikker geworden in de zon, alsof ook hij de hitte voelde. De ballen lagen nu iets verder uit elkaar, zwaar en loom.
Hans slikte. Zijn mond was droog. Hij liep naar de heg. De takken krasten tegen zijn shirt. Hij bleef staan, half verscholen, en keek. Thijs draaide zijn hoofd.
Niet geschrokken. Alsof hij al wist dat
Hans daar stond. De jongen glimlachte, langzaam, met half gesloten ogen.
“Mooi weer, meneer Van der Meer,” zei Thijs. Zijn stem was laag, nog niet helemaal volwassen, maar al wel met die trage zekerheid van iemand die weet wat hij heeft.
Hans knikte. “Te warm om te werken.”
“Te warm om kleren aan te houden,” antwoordde Thijs. Hij strekte zich uit, de armen boven het hoofd. De pik schoof mee over zijn dij, zwaarder nu, de voorhuid iets verder teruggetrokken. De eikel glansde. “U mag ook komen kijken als u wilt. Ik bijt niet.”
Hans voelde zijn hart bonzen in zijn keel. Hij duwde een tak opzij en stapte door het gat in de heg. De tuin van de buren rook anders. Naar citroenmelisse en vers gemaaid gras en iets dierlijks. Thijs bleef liggen, maar draaide zijn hoofd verder naar hem toe. Zijn ogen waren donker, bijna zwart in de zon.
“U kijkt al weken,” zei
Thijs zacht. “Ik heb u gezien. Achter het raam. En in de tuin. Uw hand in uw broek.”
Hans voelde de schaamte opkomen,
heet en rood, maar eronder de opwinding, groter dan de schaamte. Hij knikte. “Ik… ik kan er niet van afblijven.”
Thijs ging langzaam overeind zitten. De pik hing nu tussen zijn benen, half hard, de kop zwaar en donker. De ballen rustten op het badlaken, twee grote, warme vruchten. Hij pakte zijn eigen lul beet, niet schuchter, maar alsof het de normaalste zaak van de wereld was, en trok de voorhuid langzaam terug. De eikel kwam tevoorschijn, glanzend, nat van de zon en het voorvocht dat al uit de spleet parelde.
“Dan moet u het nu doen,” zei Thijs. “Nu uw vrouw weg is. Nu u durft.”
Hans zakte door zijn knieën. Het gras prikte door zijn broek. Hij was dichtbij genoeg om de geur te ruiken: zweet, huid, een beetje zonolie, en daaronder die zware, muskusachtige lucht van jonge mannelijkheid die nog niet door jaren van gebruik was afgesleten. Hij stak een hand uit. Zijn vingers trilden. Hij raakte de zak aan.
Warm. Zwaar. De ballen rolden in zijn handpalm, groot en vol, de huid zacht en gerimpeld tegelijk. Hij woog ze, zoals hij had gedroomd. Ze pasten precies in zijn hand. Hij kneedde voorzichtig. Thijs zuchtte, diep, en zijn pik schokte omhoog, nu bijna helemaal hard, dik en zwaar, de aderen zichtbaar onder de strakke huid.
Hans boog voorover. Hij rook eerst. Diep inademen. De geur drong zijn neus binnen, vulde zijn hoofd. Toen likte hij. Eén lange, trage lik van de onderkant van de zak naar de basis van de pik. De smaak was zout, een beetje bitter, en warm. Hij likte weer. En weer. Tot de hele zak nat glansde van zijn speeksel.
Thijs kreunde zacht. Zijn hand ging naar Hans’ hoofd, niet dwingend, maar rustend, de vingers in het grijze haar.
Hans opende zijn mond. Hij nam een bal in zijn mond. De zware, warme vrucht vulde hem. Hij zoog voorzichtig, rolde hem met zijn tong, proefde de zachte huid en de stevigheid eronder. Toen de andere. Hij wisselde, likte ertussen, zoog de huid in zijn mond en liet hem weer los met een natte plop. Thijs’ pik stond nu recht omhoog, kloppend, de eikel paars en nat. Een draadje voorvocht liep van de spleet naar beneden, over de schacht.
Hans ging hoger. Hij likte de onderkant van de pik, langzaam, van de basis naar de eikel. De schacht was dik, warmer dan de zak, de aderen klopten tegen zijn tong. Bij de eikel bleef hij hangen. Hij likte eromheen, cirkelde met zijn tong, proefde het zoute voorvocht. Toen nam hij de kop in zijn mond. Alleen de kop eerst. Hij zoog zacht, zijn
lippen strak eromheen, zijn tong onder de eikel. Thijs’ hand verstrakte in zijn haar.
“Ja…” fluisterde de jongen. “Zo. Neem hem.”
Hans ging dieper. Centimeter voor centimeter. De pik vulde zijn mond, drukte tegen zijn gehemelte, schoof verder naar zijn keel. Hij moest even stoppen, kokhalzen, tranen in zijn ogen. Maar hij wilde het. Hij wilde hem helemaal. Hij duwde door. De eikel gleed zijn keel in. Zijn neus raakte de schaamstreek, de geur was nu overweldigend, scherp en mannelijk. Hij bleef daar, de hele dikke pik in zijn keel, zijn luchtpijp afgesloten, zijn ogen vol tranen, en hij zoog.
Langzaam. Diep. Zijn keel kneep om de schacht.
Thijs kreunde harder. Zijn heupen bewogen onwillekeurig, kleine stoten, fucking Hans’ mond terwijl Hans hem vastpakte bij de basis en zijn andere hand onder de ballen gleed, ze optilde en masseerde terwijl hij zuigde.
Hans trok zich terug tot alleen de eikel nog in zijn mond zat. Hij hijgde, speeksel droop van zijn kin. Toen nam hij hem weer, dieper deze keer, sneller. Zijn hoofd bewoog op en neer, natte, slurpende geluiden in de stille tuin. De zon brandde op zijn rug. Zijn eigen pik was zo hard dat hij pijn deed in zijn broek. Hij maakte zijn gulp open met één hand, haalde hem eruit, en begon te rukken terwijl hij de jongen pijpte. Zijn eigen lul was kleiner, ouder, maar keihard, de kop nat van voorvocht.
Thijs keek naar beneden. Zijn ogen glansden. “U pijpt lekker,” zei hij. “Neem hem dieper. Ja. Zo. Uw keel voelt zo warm.”
Hans gehoorzaamde. Hij ging dieper, sneller, zijn mond nat en heet om de dikke pik. Hij likte met zijn tong terwijl hij bewoog, zuigde harder bij elke opwaartse beweging. De ballen tikten tegen zijn kin bij elke stoot. Thijs begon te trillen. Zijn dijen spanden. Zijn hand greep Hans’ haar steviger.
“Ik ga klaarkomen,” waarschuwde hij, stem schor. “In uw mond… of op uw gezicht?”
Hans trok zich net ver genoeg terug om te kunnen praten, zijn lippen nog tegen de natte eikel. “In mijn mond,” zei hij. “Geef het aan me.”
Hij nam hem weer diep, zo diep als hij kon, en zoog. Thijs’ heupen schokten. De pik zwol in Hans’ mond, werd nog dikker, en toen spoot het. Heet, dik zaad, straal na straal, direct in zijn keel. Hans slikte, maar er kwam te veel. Het gutste langs zijn lippen, over zijn kin, warm en slijmerig. Hij bleef zuigen, melkte de laatste druppels eruit, likte de eikel schoon terwijl Thijs hijgde en trilde.
Pas toen de jongen slap werd in zijn mond, liet Hans hem los. Hij ging achterover zitten in het gras, zijn eigen pik nog in zijn hand, stijf en paars. Thijs keek naar hem, glimlachte loom, en boog voorover. Zonder een woord nam hij Hans’ pik in zijn mond. Jong, nat, warm. Hij zoog hard, snel, met die ongeduldige honger van achttien. Hans kwam binnen een minuut, met een schorre kreet, zijn zaad spattend in de jongen’s mond. Thijs slikte alles, likte hem daarna schoon, en ging toen naast hem liggen in het gras.
Ze lagen daar een tijd. De zon zakte langzaam. Hans’ hand rustte op Thijs’ buik, de vingers in het dunne spoor haar. Thijs’ hand lag op Hans’ dij. Geen woorden nodig. De tuin rook naar gras en zaad en zweet. Een merel zong in de meidoorn. Ver weg klonk het verkeer, maar hier was het stil.
Hans dacht aan Ellen. Aan hoe ze zou thuiskomen, met zakken vol kleren en verhalen over de film. Hij zou haar
zoenen, zoals altijd. En ergens in zijn mond zou nog de smaak zitten van de jongen. Zout. Warm. Verboden. En hij wist dat hij terug zou komen. Morgen misschien. Of overmorgen. Als de zon weer zo fel scheen en de heg weer openstond.
Thijs draaide zijn hoofd. “U mag morgen weer komen,” zei hij zacht. “Als u wilt.”
Hans knikte. Hij stond op, trok zijn broek recht, veegde met de rug van zijn hand over zijn mond. De smaak bleef. Hij liep terug door het gat in de heg, de takken krasten over zijn shirt. In zijn eigen tuin bleef hij even staan. De hitte was nog steeds drukkend. Maar in hem was iets veranderd. Iets wat al jaren had liggen broeien en nu, eindelijk, was losgebarsten.
Hij ging naar binnen. Waste zijn gezicht. Kookte nieuwe koffie. En wachtte tot de zon lager zou staan en de schaduwen langer werden. Want hij wist dat hij vanavond, als de duisternis viel en Ellen nog niet thuis was, weer naar het raam zou gaan. En kijken. En morgen… morgen zou hij weer door het gat stappen.
De tuin wachtte. De jongen wachtte. En Hans, zevenenvijftig en eindelijk eerlijk tegen zichzelf, wist dat dit nog maar het begin was. De zon brandde door.
De wereld draaide door. En ergens tussen het gras en de heg had een oude honger eindelijk een naam gekregen.
Fernandoo (41)
Gaymen (31)
Wanted (40)
Cboy (32)