Het was een heldere, nog koele ochtend in juni toen ik het bos inliep, op zoek naar de stilte die de stad mij al maanden niet meer schonk. De zon stond laag tussen de dennen, wierp lange, gouden strepen over het mos en de varens, en de dauw glinsterde als kleine parels op de spinnenwebben die tussen de struiken hingen. Vogels zongen hun vroege lied, een merel vooral, scherp en helder, en ik liep langzaam, mijn handen in de zakken van mijn jas, de gedachten dwalend over de dingen die voorbij waren en nooit zouden terugkeren, over de eenzaamheid die soms als een oude, trouwe hond naast me liep, en over de vreemde begeerten die de mens in zijn diepste wezen kunnen overvallen, ook al probeert hij ze te verdringen met rede of met fatsoen.
Na enige tijd, op het kronkelende pad dat naar de open plek bij de oude eik leidde, zag ik haar naderen. Een vrouw, hoogzwanger, de buik hoog en rond en zwaar, duidelijk zichtbaar onder de krappe, uitdagende kleding die ze droeg. Ze was niet jong – vierenzestig zou ik haar niet schatten, eerder in de vierenveertig, met het gezicht van iemand die al wat geleefd had, al was dat gezicht grotendeels verborgen. Haar gang was waggelend, moeizaam, de handen af en toe steun zoekend tegen een boomstam of haar eigen dij, maar er lag een vastberadenheid in haar schreden, een doelgerichtheid die niet paste bij een gewone ochtendwandeling.
Wat ze droeg, was een hoerenpakje, om het maar ronduit te zeggen: zwarte netkousen die strak om haar gezwollen benen en dijen spanden, de mazen zich inzettend in het zachte vlees, een superkort rokje van dun, glanzend materiaal dat nauwelijks meer dan een strook was en bij elke stap omhoog schoof, blootleggend de bovenkant van de kousen en meer daaronder. Een halve beha, wit of misschien lichtroze, die haar volle borsten grotendeels bloot liet, de tepels donker en zichtbaar in de ochtendlucht, en lange, zwarte
latex laarzen die tot hoog boven de knieën reikten, glanzend als nat
leer, kraakend bij elke beweging.
En op haar hoofd een zwart latex pijpmasker, strak en glanzend, met slechts smalle spleten voor de ogen en een ronde, duidelijke opening voor de mond, waar felrode
lippen doorheen prijkten, dik aangezet, glanzend van de lippenstift, klaar om te ontvangen wat ze zocht.
Ze liep het pad af naar de open plek, waar een gevallen boomstam lag en een oud bankje stond, half verscholen achter braamstruiken en varens. Daar knielde ze neer, met zichtbare inspanning vanwege de hoge zwangerschap – de buik kwam nu voor haar uit als een tweede, levende last, rustend op haar dijen toen ze op haar knieën zat. Het korte rokje schoof helemaal omhoog, de netkousen spanden nog strakker, de latex laarzen glansden in het sterker wordende licht. Ze schikte de halve beha met beide handen, haar borsten wiegend zwaar, en wachtte, haar mondopening naar het pad gericht, haar ogen scherp en alert door de smalle spleten in het masker, kijkend naar wie er zou komen.
Ik bleef op afstand, verscholen achter een dikke den, niet wetend of ik moest weglopen of blijven kijken. Wat dreef deze vrouw, in haar toestand, tot dit? De buik vol nieuw leven, en toch dorstend naar zaad in haar keel en mondje, zoveel mogelijk, van zoveel mogelijk vreemde mannen. De anonimiteit van het masker maakte haar tot louter een mond, een keel, een ontvangend vat, terwijl de rest van haar – de zwangere buik, de blote borsten, de glanzende laarzen – getuigde van een lichaam dat al vruchtbaar was en toch meer begeerde. Het was obsceen en tegelijkertijd op een vreemde manier plechtig, als een profaan ritueel te midden van de onschuldige bomen.
De eerste man kwam al snel. Een wandelaar van middelbare leeftijd, met rugzak en wandelstok, een middelgrote hond aan de lijn. Hij zag haar, bleef staan, de stok in de lucht, de hond snuffelend. Ze keek hem aan, opende haar mond verder, de rode lippen glanzend in de opening, en gebaarde met een lichte beweging van haar hand.
Hij aarzelde, bond de hond vast aan een lage tak, naderde langzaam, maakte zijn gulp open met bevende vingers. Zijn lid kwam tevoorschijn, al half stijf van de verrassing en de aanblik. Hij bracht het naar de mondopening, en zij nam het
gretig in, de rode lippen sluitend om de schacht, de tong zichtbaar werkend in de opening van het masker.
Ze pijpte hem met een ritmisch bewegen van haar hoofd, diep en gretig, de latex van het masker licht krakend bij elke beweging. Ik hoorde het slurpende, natte geluid, zag hoe ze het tot in haar keel nam, haar ogen misschien tranend maar vastberaden. De man kreunde zacht, hield met beide handen het masker vast, en na enkele minuten, toen de zon hoger was geklommen, kwam hij met een schok, stotend, zijn zaad schietend in haar keel. Ze slikte zichtbaar, de keel bewegend onder het latex, maar er liep wat over haar kin, dik en wit, druppend op het zwarte masker, op haar blote borsten en verder naar de hoge buik.
Ze likte de rest op met haar tong, de man trok zich terug, mompelde iets onverstaanbaars, maakte zijn gulp dicht en ging verder, de hond achter zich aan trekkend, terwijl zij de druppels met een vinger opveegde en in haar mond bracht, langzaam, genietend.
Ze bleef geknield, ademde diep, haar hand nu rustend op de bolle buik, strelend over de strakke huid die zichtbaar was tussen de halve beha en het opgeschoven rokje. De baby bewoog misschien, want ze hield even stil, een lichte glimlach om de rode lippen in de opening, toen ging ze weer rechtop zitten, wachtend op de volgende.
De tweede man was jonger, een jogger in sportkleding, zweet op zijn voorhoofd, oortjes in. Hij bleef abrupt staan, zag het masker, de blote borsten, de geopende mond. Ze knikte hem toe, en hij naderde, maakte zijn broek los met haastige vingers. Zijn lid was langer, dunner, al stijf. Hij stak het in de opening, en zij begon meteen te pijpen, dieper nu, haar hoofd sneller bewegend, de mondopening strak om hem sluitend. Hij kreunde harder, duwde voorzichtig, en zij nam hem tot in de keel, kokhalzend licht maar volhoudend.
Na langere tijd, terwijl de vogels even stil vielen, kwam hij met een lange stoot,
het zaad schietend diep in haar keel. Ze slikte het grootste deel, maar er liep weer wat over, druppend op haar kin, op de latex, op de tepels die nu hard waren van de opwinding of de koele lucht. Ze likte hem schoon, de tong rond de eikel draaiend in de opening, en de jongeman stapte achteruit, hijgde, en rende verder zonder een woord.
De derde was ouder, grijs haar, een wandelstok met zilveren knop. Hij aarzelde langer, maar toen hij haar zag – de zwangere buik, de maskeropening, de rode lippen – kwam hij dichterbij. Zijn lid was korter, dikker, half slap nog. Ze nam het in haar mond, werkte er geduldig aan, likkend en zuigend, haar hand nu op haar eigen borst knedend, de tepel tussen de vingers. Hij werd hard, en zij pijpte hem langzaam, diep, de latex laarzen krakend toen ze haar positie iets verzette vanwege de druk op haar knieën.
Hij kwam met een lange, bevende zucht, het zaad dunner, meer, overvloeiend uit haar mondhoek, druipend over het masker naar haar hals en de bolle buik. Ze slikte wat ze kon, veegde de rest op en bracht het naar haar mond, terwijl de man zijn hoed afnam, haar even aankeek met een mengeling van schaamte en dankbaarheid, en verder liep.
Zo ging de ochtend verder. Een vierde man, een fietser die zijn fiets tegen een boom zette, kwam en ging, zijn zaad zout en bitter, zij slikte het met gesloten ogen. Een vijfde, twee mannen samen, die elkaar aankeken, toen een voor een gebruik maakten van haar mond – de eerste snel en ruw, het zaad
heet en veel, druipend over haar borsten; de tweede langzamer, haar hoofd vasthoudend, diep in de keel komend, zij kokhalzend maar volhoudend, het overschot op de latex laarzen druppend. Ze streek het uit met haar vingers, bracht het naar de mondopening, likte het op.
Tegen de tijd dat de zon hoger stond en de schaduwen korter werden, was haar masker en borst nat van het zaad, de rode lippen glanzend en gezwollen, de halve beha vlekkerig, de hoge buik glanzend van zweet en druppels. Ze had er al zeven of acht gehad, misschien meer – ik telde niet precies, de tijd verliep traag en toch snel, als in een droom. Tussen de mannen door wachtte ze geknield, haar hand soms strelend over de buik, de baby bewegend, of ze wreef licht over haar clitoris onder het opgeschoven rokje, zacht kreunend in het masker. De netkousen waren vochtig van de dauw en het zweet, de latex laarzen vol vlekken, het korte rokje helemaal omhoog, haar billen en meer bloot in de ochtendlucht.
Ik dacht aan de eenzaamheid die haar hierheen had gedreven, aan de begeerte die sterker was dan schaamte of conventie, aan het masker dat haar tot puur instrument maakte – een keel die zaad ontving, een mond die slikte, terwijl het leven in haar buik groeide. Het was obsceen, ja, maar ook ontroerend in zijn rauwheid: een vrouw die haar lichaam aanbood als altaar voor de
lust van vreemden, de zwangerschap als bewijs dat ze al vrucht had gedragen en toch meer wilde, meer zaad in haar keel, meer mannen die haar gebruikten zonder haar te kennen.
Een negende man kwam, jong en nerveus, zijn handen trillend. Ze nam hem diep, pijpte hem tot hij kreunde en kwam, het zaad overvloeiend, zij slikte en likte, haar ogen door de spleten naar hem opkijkend. Een tiende, ouder en ruwer, duwde dieper, zij kokhalzend, tranen in de oogopeningen, maar ze hield vol, slikte alles, veegde de rest op haar borsten uit en likte haar vingers af.
Tegen het midden van de ochtend, toen de zon warm werd en de dauw verdampte, stond ze op, met moeite, de handen op haar rug steunend, de buik vooruit, het zaad op haar masker en lichaam opdrogend tot witte sporen. Ze schikte het rokje enigszins, de halve beha, veegde haar mond af met de rug van haar hand, en begon terug te lopen over het pad, de latex laarzen krakend, de netkousen glanzend van vocht, de buik wiegend bij elke stap. Ze passeerde dichtbij mijn schuilplaats, en ik rook de geur van latex, zweet, zaad en bosgrond. Haar ogen keken even in mijn richting door de spleten, maar ze zei niets, en ik ook niet. Ze liep verder, de ochtend in, op weg naar huis of naar de volgende plek waar ze zaad zou zoeken.
Ik bleef nog lang staan, de gedachten woelend. Wat had ik gezien? Een ritueel van overgave, een viering van de begeerte te midden van de natuur, een vrouw die haar lichaam gebruikte als vat voor het zaad van vreemden terwijl ze zelf al leven droeg. De eenzaamheid van de stad had haar hierheen gedreven, of misschien de eenzaamheid van het verlangen zelf. De latex glansde nog in het licht, de rode lippen in de herinnering, de buik vol leven en toch dorstend naar meer. Ik liep langzaam terug, de vogels zongen weer, de dag ging verder, maar de ochtend in het bos zou ik niet vergeten – de ochtend waarin Saskia, hoogzwanger en gemaskerd, haar keel en mondje vulde met het zaad van zoveel mogelijk vreemde mannen, en ik het zag, en begreep, en me afvroeg wat het betekende voor de mens die begeerte kent en toch alleen blijft.
De rest van de dag zou ik erover nadenken, over de glanzende laarzen, de netkousen, het masker met de opening, de manier waarop ze slikte, de druppels op haar buik, de vastberadenheid in haar ogen. Het was een ochtend als alle andere, en toch niet – een ochtend van rauwe, anonieme lust in het bos, beschreven zoals ik hem zag, zonder oordeel, alleen met de verwondering die de mens overvalt wanneer hij de diepten van de begeerte aanschouwt. En zo eindigde de ochtend, met de zon hoger, de schaduwen korter, en de echo van slurpende geluiden en zachte kreten nog nagalmend tussen de bomen.
Vurigeverl (45)
Adonessa (27)
Jesselinn (24)
Prutser (49)