Dit verhaal is geschreven op verzoek van een lezer. Als een vrouw naakt wakker wordt in een lege kamer, ontdekt ze dat ze is ontvoerd door aliens die iets van haar willen leren. Wanneer duidelijk wordt wat dat precies betekent, moet ze meer blootgeven dan alleen haar lichaam – samen met een vreemde die net zo weinig te kiezen heeft als zij. Een sci-fi verhaal waarin seks onder spanning leuker blijkt dan verwacht.
WELKOM.
Samantha was naakt.
Ze zat op een gladde bank in een smalle, hoge kamer. Het leek nog het meest op een supermodern ziekenhuis. Lange ledstrips in de muren gaven de ruimte en haar huid een blauwe gloed. Er waren geen ramen. Tegenover haar zat alleen een scherm in de muur, dat haar in hoofdletters welkom heette.
Ze had geen idee hoe ze hier terechtgekomen was.
Ze sloeg haar armen voor haar borsten en drukte haar knieën tegen elkaar. Niet dat het veel deed om haar lichaam af te schermen – zelfs met beide onderarmen kreeg ze haar volle borsten nauwelijks bedekt. Haar blik schoot langs de muren, de bank, het paneel, de naadloze vloer. Nergens kleding. Nergens zag ze een deur.
“Waar ben ik?” vroeg ze aan de ruimte.
JE BENT VEILIG.
De tekst op het scherm was veranderd. Veilig. Dat klonk mooi, maar ze was niet gek. Ze was naakt in een kamer zonder uitgang.
Denk, Samantha. Hoe was ze hier gekomen? Wat herinnerde ze zich nog? Een man had aan de balie staan schreeuwen over een verwijsbrief. Om vijf uur had ze eindelijk haar jas kunnen aantrekken. Ze was op de fiets gestapt, de stad uit gereden. Daarna… niets meer. Ze had geen bijzondere plannen gehad: Momo uitlaten, lasagne opwarmen,
Grey’s Anatomy kijken. Dat was niet gebeurd. Ze was nooit thuisgekomen.
Ze probeerde de opkomende paniek te onderdrukken.
“Hoe kom ik hier terecht? Ik wil weg. Ik wil naar huis.”
JE BENT IN DE WAR. DAT IS NORMAAL.
Daar kocht ze niets voor. Ze trok haar armen strakker om haar heen. Er bleef één verklaring over die ze nog niet had durven overwegen.
“Ben ik… dood?”
NEE.
Het eerste duidelijke antwoord. Oké. Dat was iets. Maar dood was in elk geval duidelijk geweest. Nu wist ze nog steeds niks.
“Waarom ben ik hier dan?”
JE AANWEZIGHEID IS VAN EDUCATIEVE WAARDE.
De antwoorden op het scherm kwamen onmogelijk snel, bijna voordat ze haar zin had uitgesproken. Hoe kon dat? En wat betekende ‘educatieve waarde’?
“Op welke manier?”
De tekst op het scherm bleef hetzelfde.
“... kijken jullie naar mij?”
UITERAARD.
Haar wangen werden warm. Ze wist precies wat bekeken worden met haar deed. Normaal, in de slaapkamer, vond ze het heerlijk om bekeken en bewonderd te worden. Dit was iets heel anders. Haar hoofd kende het verschil. Haar lichaam blijkbaar niet.
“Hebben jullie me uitgekleed?”
JA.
“Wat de
fuck?”
HET IS VAN EDUCATIEVE WAARDE.
“Wat
betekent dat?”
Ze merkte pas dat ze haar armen had laten zakken toen haar palmen al plat op de bank stonden. Ze schoof naar voren, naakt en woedend, al haar razernij geconcentreerd op het scherm met zijn ontwijkende antwoorden.
WE ONDERZOEKEN MENSELIJK GEDRAG IN DIVERSE SITUATIES.
“Is dit een soort ziek experiment? Ik geef hier geen toestemming voor! Ik wil helemaal niet meedoen aan een onderzoek!”
In de huisartsenpraktijk verwerkte Samantha vaak genoeg toestemmingsformulieren om één ding zeker te weten: zonder toestemming mocht niemand iets met je doen. Bloedprikken, medicatie, informatie delen: helemaal niks.
Zeker experimenten.
DEELNAME IS NIET AFHANKELIJK VAN TOESTEMMING.
Oh, nu hadden ze de poppen aan het dansen. “Dat mag niet! Ik ga dit melden. Aan het Tuchtcollege, aan de autoriteiten, aan—aan wie dan ook! Wie de fuck
zijn jullie?”
ONS BESTAAN IS JULLIE NIET BEKEND.
Samantha bleef met open mond naar de zin kijken.
HET IS ESSENTIEEL DAT DIT ZO BLIJFT.
“Zijn jullie een soort geheime dienst, ofzo?”
NEE.
“Wat zijn jullie dan?”
WIJ ONDERZOEKEN T-129-β.
“T-honderdnegenentwintig-beta? Is dat een soort virus? Ben ik ziek?”
JULLIE NOEMEN HET AARDE.
Samantha zakte terug op de bank. “Jullie onderzoeken… de aarde?”
JA.
De woede smolt uit haar lijf, vervangen door een koud gevoel in haar maag. Dit was raar. Dit was veel erger dan illegaal. Dit was misschien groter dan het Tuchtcollege.
“Zijn jullie… aliens?”
ZO ZOUDEN JULLIE ONS NOEMEN.
Samantha stond op en beende door de paar vierkante meters van de kleine ruimte. Een grap. Dit moest een grap zijn. Zat er ergens een klootzak met haar te fucken via een scherm?
Ze stopte midden in haar pas en keek naar het scherm.
“Bewijs het.”
De tekst op het scherm verdween. Tegelijk verdween de vloer.
Haar lichaam reageerde eerder dan haar hoofd. Haar knieën knikten, haar handen grepen wanhopig naar de muur. Pas toen begreep ze dat ze niet viel. De vloer was doorzichtig geworden. Onder haar lag het heelal, pikzwart en eindeloos, doorspikkeld met duizenden sterren.
Ze hield zich vast aan de muur om te blijven staan.
Ver, ver onder haar was de aarde. Alleen een kleine blauwe schijf op deze afstand, niet groter dan een stuiver. Het zou nog wel even duren voor ze Momo kon uitlaten.
“Oké, oké! Haal het weg.”
De grijze vloer kwam terug. De grauwe kilheid voelde nu geruststellend. Ze wankelde twee passen terug en liet zich op de bank zakken.
“Wat de
fuck.”
JE BENT IN DE WAR. DAT IS NORMAAL.
“Flikker op met je belerende toon.” Samantha moest moeite doen om haar stem onder controle te houden. “Vertel me gewoon wat er aan de hand is.”
JE BENT GESELECTEERD VOOR DEELNAME AAN EEN ONDERZOEK.
“Oké. Ja. Dat zei je al. Wat voor onderzoek?”
EEN BIO-ETHOLOGISCHE DATABANK VAN T-129-β.
“Een
wat?” Bio-ethologisch… Het klonk het meest als een soort duurzame brandstof.
EEN CATALOGUS VAN GEDRAG. VAN ALLE SOORTEN OP JULLIE PLANEET.
Samantha las de zin drie keer. Ze had bijna moeten lachen, als ze niet net het heelal in de ogen had gekeken. Ze was op miljoenen kilometers van huis. In een fucking ruimteschip. Ze was naakt en ze werd bekeken en ze deed mee aan
gedragsonderzoek?
“Gedrag.” Ze proefde het woord in haar mond. “Wat voor gedrag?”
DAT WORDT LATER BEPAALD.
“En als ik weiger? Mag ik dan terug naar huis? Want niet dat het jullie iets uit zal maken, maar ik heb een hond. Een hele schattige, mocht je het willen weten. Hij heeft een witte vacht en van die grote ogen en…”
Het scherm onderbrak haar.
NA DEELNAME IS TERUGKEER MOGELIJK.
Samantha voelde haar vingers koud worden rond de rand van de bank.
“Ná deelname?” Ze haatte hoe klein haar stem ineens klonk.
CORRECT.
“En als ik niet meedoe?”
ER IS GEEN HAAST.
Samantha liet haar hoofd in haar handen zakken. Geen haast. Voor hén niet. Ze kon hier best een tijdje wachten, maar Momo moest wel eten krijgen. De buurvrouw gaf soms eten, maar zou die merken dat Samantha niet thuiskwam? Hoe lang zou het duren voor iemand ongerust werd?
Ze duwde de vraag weg. Janken in de hoek zou haar niet sneller bij Momo brengen. Op hulp hoefde ze niet te rekenen, niet hier. Er zat niks anders op. Ze zou kijken wat ze van plan waren, en zorgen dat ze zo snel mogelijk weer thuiskwam. Ze stond op en zette haar handen in haar zij. Naakt of niet, iemand ging haar nu eindelijk vertellen wat hier de bedoeling was.
“Goed,” zei ze, met meer overtuiging dan ze voelde. “Wat willen jullie van me?”
Het scherm werd zwart. Een paneel in de muur schoof sissend opzij en onthulde een tweede kamer. Ha! Ze wíst wel dat er een uitgang moest zijn.
Samantha rechtte haar rug en stapte naar voren. Achter de deur was alleen een kleine kamer. Een lift? Ze stapte door de opvallend hoge deur, die achter haar weer sloot. Voor haar ogen aan het donker konden wennen, schoof aan de andere kant een tweede deur open. Geen lift dus. Eerder een sluis.
Samantha hield haar adem in en stapte een veel grotere ruimte binnen.
En daar stond hij. Of zij. Of het.
Ze wist niet helemaal wat ze verwacht had – misschien zo’n standaard alien, met spleetogen en een lang rubberen voorhoofd? – maar dit was het in elk geval niet. Geen mens in een pak had er zo uit kunnen zien. Dat maakte het definitief: dit was echt.
Het wezen was lang. Bijna drie meter, schatte ze. Maar niet breed of log. Het leek alsof iemand een mens had uitgerekt en opnieuw had laten ontwerpen door iemand met meer smaak. Het stond rechtop, met twee benen, twee armen en zelfs iets wat ze zonder al te veel moeite een gezicht kon noemen.
Zijn huid was blauwgrijs met een glans erin, zoals een olievlek op water. Over zijn armen en nek lagen kleine schubjes, zo fijn dat ze bijna op huid leken. Hij had geen haar, maar iets wat meer leek op vinnen. Dunne, achterovergebogen vormen groeiden uit zijn schedel, als bladeren van glas. Ze verschoten van kleur terwijl ze keek – een veeg paars, dan groen, dan goud.
Hij droeg kleren. Hij wel. Een lange rok met een dubbele split die zijn benen ontbloot liet. Een nauwsluitend shirt zonder mouwen, waardoor zijn armen zichtbaar waren. Lange armen. Gespierde armen. Handen met lange, elegante vingers.
Hij was buitenaards. Doodeng. En – verdomme – onverwacht
sexy.
Niet sexy zoals een knappe vent na twee wijntjes. Meer: de aantrekkingskracht van een zware onweersbui op een zomeravond. Ze wist dat ze moest vluchten, maar ze bleef toch kijken. Samantha voelde haar wangen warm worden.
“Belachelijk,” mompelde ze.
Het wezen had roerloos stilgestaan terwijl ze het had bekeken, maar kantelde nu zijn hoofd. Een metalen ring om zijn hals lichtte op.
“Welkom. We beginnen met het onderzoek.”
Het geluid kwam niet uit zijn mond. Die had hij niet bewogen. Het was de ring. De stem was laag en kalm. Vlak, maar geen robotstem.
Het griezeligste waren zijn ogen: groot, donker, en bijna
vriendelijk. De stem klonk dreigend. De ogen leken daar sorry voor te zeggen. Ze wist niet welke van de twee ze moest geloven.
“Nee, we beginnen nog niet,” zei ze met haar werkstem, de toon die ze bewaarde voor patiënten die vonden dat ze overal recht op hadden. “Eerst wil ik antwoorden. Wat voor onderzoek? Waarom ik?”
De vinnen op zijn hoofd verschoten van kleur. Hij leek na te denken.
“Eerst vooronderzoek,” zei de ring. “Dat bepaalt het vervolg.”
“Oké, en wat houdt dat dan in?”
Hij antwoordde niet. Met drie lange passen overbrugde hij de ruimte, tot hij vlak voor haar stond en ze haar nek moest strekken om hem aan te kijken. Hij stond zo dichtbij dat ze hem kon ruiken. Hij rook schoon en koud, als regen op steen.
Tot haar verbazing zakte hij op één knie. Zijn schouders waren op ooghoogte en zijn gezicht recht voor het hare. Zijn donkere ogen keken recht in de hare met nieuwsgierigheid die hij niet eens probeerde te verbergen.
“Ga zitten,” zei de ring. Hij wees naar een lage tafel achter haar.
“Ik sta liever.” Ze klonk minder overtuigend dan zonet.
“Ga zitten.”
De stem klonk niet eens dreigend. Gewoon dezelfde zin nog een keer, als een omroeper in de tram. Haar voeten begonnen te lopen voordat haar hoofd het had besloten.
De tafel stond los in de ruimte. Geen stoelen eromheen. Het blad leek eerder van steen dan van metaal, maar was warm toen Samantha haar handen erop legde. Ze hees zich op de rand. Waarom gehoorzaamde ze hem in vredesnaam?
“Normaal ben ik degene die daar staat, hè,” zei ze. Praten leek beter dan afwachten. “Ik werk in een huisartsenpraktijk. Kom, kleed u maar uit, ga maar liggen. Ik ken dit. Alleen hebben wij het fatsoen om netjes uit te leggen wat —”
“Ga liggen.”
Ze hield haar mond. En ging liggen.
De tafel gleed soepel omhoog tot ze op heuphoogte van het wezen lag. Hij boog zich over haar heen – al die lengte, al dat gewicht – en legde een hand tegen haar slaap. Ze kromp ineen bij de aanraking. Zijn palm was bijna zo groot als haar hele hoofd. Zijn huid voelde warm en droog.
Hij drukte zijn duimen onder haar kaak, volgde de pezen in haar hals. Hij legde een hele hand om haar keel, niet pijnlijk, maar stevig genoeg om haar hartslag te laten versnellen. Zijn aanraking was methodisch, alsof hij haar lichaam uit zijn hoofd leerde. Hij pakte haar borsten vast en leek ze te wegen in zijn handen. Haar borsten waren meer dan een handvol, maar in de grote handen van dit wezen pasten ze precies. Hij streek met zijn duim over haar tepel, die hard werd onder de aanraking of ze nu wilde of niet.
“Gaat het onderzoek pijn doen?” vroeg ze. Ze klonk schor.
“Als je meewerkt, is dat niet nodig,” antwoordde de ring.
En weer zeiden die ogen iets anders. De woorden beloofden pijn als ze niet mee zou werken. Zijn ogen leken vooral bang dat hij haar per ongeluk zou bezeren. De dreiging in de metalen stem liet haar schouders aanspannen, maar de blik leidde tot een heel andere reactie in haar buik.
Zijn handen gleden lager en drukten in haar zij. Hij legde een hand op haar buik, de palm op haar venusheuvel, en duwde zacht. Haar benen gleden iets uit elkaar zonder dat ze dat had bedoeld. Zijn hand gleed omlaag, vlák langs haar schaamlippen, en ze hoorde een klein geluidje uit haar keel komen. Haar hartslag zat tegen het plafond.
Ze sloot haar ogen. Natuurlijk werkte dit. Haar stomme lijf reageerde precies op wat altijd haar zwakke plek was: groot, kalm, geen haast, volledig de baas. Ze had zichzelf altijd verteld dat ze beter verdiende dan het soort mannen waar ze op viel. Blijkbaar lag de lat nog lager dan ze dacht. Blijkbaar was “man” niet eens noodzakelijk.
Hij voelde haar benen. Bij haar enkel hield hij stil. Zijn vingertop streek over de ondergaande zon in zwarte inkt die ze op vakantie had laten zetten.
“Dat is een tatoeage,” zei Samantha. “Een versiering.”
De vinnen op zijn hoofd kleurden goud. Hij liet haar los. Samantha zuchtte opgelucht.
Het wezen reikte onder de tafel en pakte een glazen schaaltje. In het schaaltje lag een druppel metaal, niet groter dan een speldenknop, die het blauwe licht ving en bewoog als kwik.
Voordat ze kon vragen wat het was, kantelde hij het schaaltje boven haar buik. De druppel metaal gleed in haar navel.
“Wat is dat!? Haal het eruit!”
Het was al te laat, dat wist ze meteen. Het
zonk in haar navel. Ze voelde het bewegen onder haar huid. Traag kroop het omhoog, over haar buik, naar haar borsten.
“Lig stil,” zei de ring. “Dat is beter.”
Samantha keek roerloos hoe de metalen druppel tussen haar borsten kroop richting haar hals. Er begon iets te piepen, en toen ze opkeek zag ze een plat scherm in de handen van de alien. Hij keek er aandachtig naar, groene tinten schoten door de vinnen op zijn hoofd. Het duurde even voor ze doorhad dat de piepjes hetzelfde ritme hadden als haar hartslag.
“Is dat een sensor? Wat meten jullie?” Ze probeerde het op z’n minst te begrijpen. Dat was nog een beetje houvast.
De alien keek niet op van het scherm. “Data over lichaamsfuncties is essentieel voor het onderzoek,” zei de ring.
Ze voelde de metalen druppel verder kruipen onder haar kaak. Hij kwam tot rust ergens onder haar oor.
“Wat voor gedrag onderzoeken jullie?” vroeg ze nog een keer.
Het wezen legde het scherm weg en keek haar aan. “Voortplantingsgedrag,” zei de stem.
“Jullie… wat?”
Het wezen pakte een kleine lok van haar bruine krullen tussen zijn vingers en met een plotse ruk trok hij een paar haren uit haar hoofd. Hij bracht ze naar zijn gezicht en leek eraan te ruiken.
“Au! Jemig! Daar had je me voor mogen waarschuwen! En wat de fuck,
voortplantingsgedrag? Wil je dat ik een kind krijg, ofzo?”
“Nee,” antwoordde de ring, even vlak als altijd. “Bevalling is niet noodzakelijk. Copulatie is voldoende.”
“Copulatie… je bedoelt, seks?”
“Correct.” Het wezen liep naar haar voeten en keek haar aan. “Spreid je benen.”
Was het dan zo plat? Al dat gelul over onderzoek, al die moeilijke termen en codes, om haar gewoon te neuken? Ze drukte haar benen stijf tegen elkaar. “Ho, nee, dat gaan we niet doen,” zei Samantha. “Ik ga geen seks hebben met jou. Echt niet.”
Een deel van haar lichaam begon zich af te vragen wat de alien onder zijn rok zou hebben.
“Dat heeft niet onze interesse,” zei de stem. “Enkel observatie.” Een goudkleurige veeg trok langs de vinnen op zijn hoofd. Samantha zou gezworen hebben dat hij het grappig vond. Niet dat de stem dat weggaf – die klonk precies even vlak als hiervoor.
Een stijve had ze wel door de rok heen moeten zien, dacht ze. Als het echt een alien was, dan had hij waarschijnlijk ook een heel andere anatomie. Iets met een kapsel van vinnen had waarschijnlijk niet ineens een menselijke pik. Maar als het niet met hém was…
“Met wie dan wel?” vroeg ze.
“Een andere proefpersoon,” zei de stem.
“Oké, dat is… beter. Maar dat gaan we nog steeds niet doen.” Ze keek de alien recht aan. “Ik ben getrouwd, voor het geval je dat nog niet wist. Ik heb een man en hij is de enige met wie ik seks heb. Dat heb ik beloofd in een ceremonie met al onze familie en vrienden enzo.”
Dat was niet waar. Maar dat hoefde
hij niet te weten.
“Onjuist,” zei de stem. “Je hebt de afgelopen maand met twee verschillende mannen gecopuleerd.”
Wow. Aliens waren fucking creeps. Het was wél… waar, technisch gezien. Gelukkig leken ze niet te weten over de derde, maar hem had ze alleen gepijpt.
“Oké. En wat dan nog? Dat betekent niet dat ik met een rando in de ruimte naar bed ga.”
De alien keek haar aan met zijn grote, donkere ogen. “Jullie zijn met zorg gekozen en zeer compatibel.”
“We zijn wat? Zijn jullie een soort matchmakers? Heb ik hem geliket op
Tinder?”
“Jullie zijn compatibel voor paring.” De alien verplaatste zijn blik naar haar kruis. “Spreid je benen.”
Samantha spreidde haar benen.
De alien reikte die onmogelijke lange arm uit en raakte haar schaamlippen aan. Een droge, warme vinger gleed tussen haar
lippen omlaag en vond haar opening. Ze hield haar adem in. Hij gleed verdomd makkelijk naar binnen. Zijn vinger was niet nat. Zij was dat wel.
“Seksuele respons is verhoogd,” zei de ring.
Samantha werd rood. Het was erg genoeg dat haar lichaam een eigen agenda had. Die alien hoefde daar niet ook nog eens commentaar op te leveren.
De alien draaide zijn vinger langzaam in haar en drukte op verschillende plekken. Toen trok hij zijn vinger weer terug.
“Compatibiliteit bevestigd,” zei de ring.
Samantha ademde zwaar. De alien veegde zijn vinger af aan de binnenkant van zijn rok. Haar benen stonden nog steeds open. Ze sloot ze.
“Je bent geschikt,” zei de stem. “Volg mij.”
Palinde (29)
Quinnia (20)
Serenadege (47)
Nympho (57)