De grote Amerikaanse jongen stapt uit het vliegtuig alsof hij nog steeds op een basketbalveld loopt: brede schouders, zware dijen, een T-shirt dat zich om zijn bovenarmen spant als een tweede huid. De hitte van Riyad slaat meteen tegen hem aan, een gloeiende adem van woestijnzand en benzine. Zijn naam is Jake, drieëntwintig jaar, pas afgestudeerd in politicologie, en vandaag begint zijn nieuwe leven. Zijn vader, een bouwkundige die voor een Amerikaans bedrijf een civielproject mag leiden, loopt al voor hem uit met de koffers. Zijn
moeder, jonger dan haar jaren en nog steeds in strakke spijkerbroek, kijkt om zich heen met een mengeling van angst en fascinatie. Jake zelf kan alleen maar slikken; de lucht is stroperig, zijn T-shirt plakt meteen op zijn rug, maar het is vooral de stroom vrouwen die hem duizelt. Overal glanzen ogen boven donkere sluiers, wimpers die langzaam op en neer gaan, alsof ze hem uitlokken zonder een woord.
De rit naar het compound is een langzaam schuifelen door een stad die glinstert als een koekenpan van glas en staal. De chauffeur, een oudere Saudische man met een witte doek om zijn hoofd, zegt weinig; zijn blikken verdwalen ogenschijnlijk nonchalant naar Jake’s sportschool-gebouwde bovenlijf. Jake voelt de blikken branden, maar hij is te oud om te blozen, te jong om niet te
genieten. Buiten glijden flatgebouwen langs, ieder balkon voorzien van donkere gordijnen, heimelijke vermoedens van de vrouwen die daarachter leven. Zijn hart klopt zwaar in zijn keel, half uit dehydratie, half uit een plotselinge, gierende honger. Hij heeft nog nooit een vrouw met een hijab gezien van zo dichtbij, en nu zijn ze overal – als een
geheim dat zich net iets te laat aan hem onthult.
Het compound is een eiland van Amerikaanse normen midden in de conservatieve stad: een cafetaria met koffie die niet aan water herinnert, een zwembad dat glanst als een mes, appartementenblokken van zandkleurig beton. In de lift naar hun nieuwe flat staat een jonge vrouw vlak voor hem; haar zwarte hijab ruikt licht naar rozenwater, haar lichaam is volledig bedekt door een abaya van dunne stof die bij elke ademteug om haar billen trekt. Zijn blik glijdt ongewild mee met die beweging; hij ziet de ronding, het zachte zwieren van de stof, en hij voelt hoe zijn gulp knelt. Ze draait haar hoofd niet, maar haar vingers, klein met wratjes op de tweede koot,
klemmen even om de rail – alsof ze de stilte breekt zonder geluid. De lift stopt met een hik. Zij stapt uit, hem volgend met een lucht van flarden parfum die bijna medicinaal zoet is. Pas als de deur dichtslaat beseft hij dat hij zijn adem heeft ingehouden.
Die avond ligt hij lang wakker op een nog kale matras. De aircondition zoemt als een mug door de kamer, maar zijn huid blijft plakken. Hij denkt aan de vrouw in de lift, aan de manier waarop haar stof over haar kont gleed, en voelt hoe zijn erectie weer opduikt, onnodig maar onmiskenbaar. Hij slaat zijn hand om zich heen, maar stopt meteen – zijn ouders slapen maar een muur verderop en het appartement echoot nog van onbekende buizen. In plaats daarvan staat hij op, trekt een kort trainingsbroekje aan en loopt naar het balkon. De nacht is een tapijt van lichtjes, maar ginds, in de schaduw van een Range Rover, ziet hij beweging. Een vrouw, gehuld in het zwart, leunt tegen het portier; de chauffeur – een jongen die nog geen twintig lijkt – kust haar hals zichtbaar gulzig. Jake’s adem stokt. De vrouw hijst haar hoofd, haar hijab schuurt heen en weer terwijl de jongen tussen haar benen duwt. Er klinkt een zacht, onderdrukt geluidje – een soepel geïnhaleerd “aah”-je – en dan verdwijnen ze achter in de SUV. Jake’s hart bonkt in zijn keel. Hij weet dat het onfatsoenlijk is, maar hij kan niet anders dan zich omdraaien, zijn stijve pik pijnlijk in zijn broek, en terug naar binnen gaan. Hij is nog nooit zo ver verwijderd van huis, en toch voelt het alsof hij thuis is gekomen in een schuur vol geheimen.
De volgende ochtend krijgt hij van zijn vader een rondleiding over de bouwplaats waar het Amerikaanse bedrijf een mega-mall aan het optrekken is. Hij moet er stage lopen, al heeft hij geen flauw idee wat politicologie te maken heeft met stalen balken. De zon klopt op zijn hoofd alsof hij een drum is. Hij draagt een hardhat die tegen zijn slapen beukt, maar toch kan hij zijn blik niet afhouden van de vrouwen die achter een container staan te wachten: schoonmaaksters, kantinepersoneel, administratieve medewerksters – allemaal in het zwart, allemaal met die glanzende randjes rond hun gezicht, alsof de stof gouden adem meedraagt. Een ervan kijkt op, haar ogen zijn amandelvormig, donkerbruin, met een vleugje groen dat hem doet denken aan verbrande grassen. Ze glimlacht niet, maar haar blik blijft even haken, een seconde te lang. Hij voelt het bloed naar zijn lendenen zakken. Zijn vader tikt tegen zijn elleboog. “Focus, Jake. Dit is geen spring break.” Hij knikt, maar zijn gedachten zijn al verder: hij stelt zich voor hoe hij die vrouw meeneemt naar een donkere steeg, hoe hij haar abaya optilt, hoe hij haar zachte dijen voelt trillen terwijl hij zich tussen haar nestelt. Zijn hart bonkt zo hard dat hij de boor van een bouwvakker er niet meer overheen hoort.
’s Middags, tijdens de lunchpauze, loopt hij naar de kantine: een lange tafel vol metalen bakken met rijst, lamsvlees, hummus. De rij loopt langzaam langs de etensbakken. Voordat hij het beseft staat hij achter de vrouw met de amandelogen. Haar parfum is anders dan gisteren – scherper, kruidiger – en hij ziet een piepklein vlokje rozemarijn in de zoom van haar hijab, alsof ze net uit een keuken komt. Ze draait haar hoofd een graadje, haar blik vangt de zijne in een korte, elektrische vonk. Hij moet iets zeggen, weet hij, maar zijn keel is kurkdroog. Dan gebeurt het onwaarschijnlijke: ze wendt zich half naar hem toe, alsof ze iets uit haar tas zoekt, en fluistert: “American boy. You lost?” Haar Engels klinkt als fluweel met een rokerige ondertoon. Hij knikt, hij weet niet waarom. Ze houdt een kaartje omhoog – een soort bouwpasje – en tikt ermee tegen zijn pols. “Eat with me. Outside.” Ze loopt al voor hem uit, haar abaya zwierend om haar enkels. Hij volgt, een hond die plotseling een nieuwe
meester herkent.
Buiten is het vijfenveertig graden, maar er staat een ijzeren afdak waaronder een tafel staat. Ze pakt twee dozen eten, geeft er een aan hem. “Fatema,” zegt ze, en ze wijst naar zichzelf zonder oogcontact. “Jake,” stamelt hij. Ze gaat zitten, hij tegenover haar. Hij ziet alleen haar gezicht en haar handen – beide een klein kunststukje: zacht, olijfkleurig, met zilveren ringetjes die tikken tegen de plastic vork. Ze eten zwijgend, maar de stilte is geen leegte; het is een gespannen koord waarover hun blikken heen en weer lopen. Telkens wanneer hij opkijkt, vangt hij haar glimlach – niet breed, maar een trillende S-curve die hem rechts in zijn lies treft. “You like hijab?” vraagt ze opeens. Hij verslikt zich in een sliert couscous. Ze lacht, ditmaal hoorbaar – een zilveren bel. “Don’t choke, American boy. I ask simple.” Hij knikt rood. “It’s… beautiful. Mysterious.” Ze komt dichterbij, haar adem ruikt naar munt. “Mystery can be removed. If you deserve.” De woorden zweven tussen hen, een belofte én een waarschuwing. Dan staat ze op, laat haar vingers even over zijn rugzak glijden alsof ze er haar initialen in krast, en loopt weg zonder om te kijken. Jakes hart klopt in zijn keel; hij voelt zijn eikel kloppen tegen de rits van zijn jeans alsof het een vinger tegen een deurbel is.
Dagen rollen voorbij als hete marmeren ballen. Elke middag zoekt hij haar op, soms vindt hij haar, soms niet. Wanneer ze er is, nodigt ze hem met een enkele blik uit naar het afdak. Ze praten weinig – over het weer, over de hitte – maar de ondertoon buldert van verlangen. Ze vertelt dat ze vierentwintig is, dat ze studeerde aan de universiteit van Riyad maar dat haar vader haar laat werken tot hij een gepaste echtgenoot vindt. “He thinks workplace keeps me clean,” zegt ze met een zure grijns. Jakes bloed kolkt; hij wil zeggen dat hij schoon is, dat hij haar zal poetsen met tong en
lippen, maar de woorden blijven kleven achter zijn tanden. Dan, op een donderdag waarop de lucht roze glinstert van woestijnstof, gebeurt het. Ze komt dichterbij dan ooit, haar hijab strijkt tegen zijn wang – zijde zo fijn dat hij zijn adem inhoudt – en ze fluistert: “Tonight. After work. Gate 4. Bring car.” Hij weet dat hij geen auto heeft, maar hij knikt. Hij zal een taxi regelen, hij zal een gebouw hijsen als dat moet.
Hij regelt inderdaad een taxi – een oudere Egyptische chauffeur die grijnzend vijfhonderd riyal vraagt en hem afzet bij een verlaten
parkeerplaats achter een nieuw winkelcentrum. Gate 4 is een loodsdeur van gegolfd staal. De zon zakt, de horizon bloedt. Hij wacht, zijn shirt al doorweekt van zenuwzweet. Dan verschijnt ze: een silhouet in het zwart, haar hijab afgezet met een simpele zilveren speld die glanst als een mini-maan. Ze draagt geen abaya meer, maar een lange ruime jas van donkere denim; onder de zoom ziet hij glinsterende enkels, dunne armbandjes van goud. Ze opent het portier van een Kia Sportage zonder woorden, start de motor. Hij stapt in. De airco blaast koud tegen zijn huid, maar de zwijgende hitte tussen hen is intenser. Ze rijdt, handen rustig op het stuur, alsof ze elke avond met een vreemde Amerikaanse op pad gaat. Na tien minuten stopt ze in een steeg tussen twee nog niet opgeleverde kantoorblokken. Alleen een zandverstuiving en een halve maan getuigen. Ze zet het contact af, draait zich naar hem toe. Haar ogen glanzen. “No talking,” zegt ze. “First kiss. Prove you want.”
Ze hijst zich half over de versnellingspook heen. Haar hijab schuift iets terug, onthult een haarlijn van kleine, donkere krulletjes die zich tegen haar schedel persen. Jakes adem stokt; hij buigt zich voorover, proeft haar lippen – zacht, iets vettig van lipbalsem met een vleugje kaneel. Ze antwoordt met een zucht die verdwijnt in zijn mond. Dan bijt ze, licht, in zijn onderlip – een schok van pijn die meteen overloopt in
gloeiend vuur. Zijn handen vinden haar middel, hij trekt haar dichter, de pook drukt in zijn dij maar hij voelt het niet. Haar tong is klein, spitstvormig, dwaalt over zijn gehemelte als een vogel die zoekt waar te landen. Hij antwoordt met een driedubbele hoeveelheid honger, zuigt aan haar tong, aan haar lip, proeft kaneel en iets zouts – tranen of zweet, hij weet het niet. Haar adem versnelt, hij voelt haar borsten – stevig, zwaar – tegen zijn borst kas. Dan duwt ze hem terug in zijn stoel. “Enough,” zucht ze, maar haar ogen zeggen: meer.
Ze stapt uit, loom als een panter, opent het achterportier. Hij volgt, zijn knieën trillen. De achterbank is groot, het
leer is koel. Ze duwt hem zodat hij half gaat zitten, haalt zijn shirt over zijn hoofd. Haar blik glijdt over zijn borstspieren, zijn ribbels, de V-vorm die in zijn broek verdwijnt. “Masha’Allah,” mompelt ze, een geluid tussen gebed en vloek. Dan knielt ze tussen zijn voeten, werkt zijn riem open. De rits komt naar beneden met een ritseling die in de stilte knalt. Zijn pik springt omhoog, nog in zijn boxershort, maar de stof kan de omvang niet verhullen. Ze strijkt met haar wijsvinger over de contour, alsof ze een vaas taxeert. “Big American boy,” fluistert ze, en plotseling trekt ze zijn short omlaag. De lucht raakt zijn eikel – een kort moment van koelte – dan omvat haar mond hem met één vloeiende beweging.
Jake kreunt, zijn hoofd klapt tegen het hoofdsteun. Haar lippen zijn warm, haar tong draait om zijn glans als een zijdeachtige slang. Ze zuigt niet direct; eerst proeft ze, likt de druppel vocht van zijn pisgaatje, laat haar tong onder de rand van zijn eikel cirkelen. Dan pas begint ze te zuigen – traag, diep, haar linkerhand om de steel terwijl haar rechterhand zijn ballen omsluit. Jake voelt hoe zijn hele lichaam zich spant; zijn dijen trillen, zijn vingers graven in het leer van de achterbank. Ze laat hem diep in haar keel glijden, blijft even hangen, haar neus drukt tegen zijn schaamhaar. Dan komt ze terug, een lange sliert speeksel verbindt haar lippen met zijn pik. “Taste good,” stottert ze, maar ze wil kennelijk geen antwoord; haar mond is alweer om hem heen. Haar hoofd deint op en neer, steeds sneller. Elke keer dat ze naar boven komt, kreunt hij; elke keer dat ze naar beneden zakt, klinkt een zacht “mm-mm” uit haar keel. Haar hijab schuift opzij, onthult een stukje haar dat glanst in het schaarse schijnsel. Hij wil het zien, wil meer, maar zijn hersenen koken.
Plotseling haalt ze hem uit haar mond, kijkt op. Haar ogen glanzen fel. “You want more?” vraagt ze, haar adem slaat snel. Hij knikt woest. Ze komt overeind, werkt haar jas open. Onder de Denim verbergt zich een lange jurk van donkere katoen, maar haar handen schuiven daaronder, trekken de stof omhoog. Haar dijen komen tevoorschijn – zacht, bruin, met een paar kleine, bijna onzichtbare sproetjes. Geen slipje. Haar schaamhaar is donker, kortgetrimd, vormt een driehoekje boven haar spleet. Hij ziet hoe haar vingers al glimmen van vocht. “No talking,” herhaalt ze, en ze klautert boven op hem. Haar knieën zaken naast zijn heupen in de zittingskuil. Eén hand grijpt zijn pik, richt hem. Dan laat ze zich zakken.
De eerste penetratie is een zoute golf die hem van zijn schouders tot zijn enkels trilt. Haar kutje is warm, slap, ontvankelijk – ze is nat maar trekt zich om hem heen als een fluwelen handschoen die net iets te ruim is, zodat hij meteen diep glijdt. Ze hijgt, haar hoofd valt naar achteren – een korte, open “ah!”-klank die tegen het plafond stuit. “You are so big… y-you stretch me,” stamelt ze, maar ze deint meteen door. Haar heupen rollen in een cirkel, haar kont kwakt zacht tegen zijn dijen. Haar jurk valt over zijn blote buik, katoen die plakt aan het zweet. Zijn handen grijpen automatisch haar kont, vinden onder de jurk de ronde, zachte vleesmassa’s. Hij spreidt ze licht, voelt hoe haar gleuf nog verder rond zijn pik slaat. Ze kreunt, harder nu – “ah, ah… deeper, American boy, deeper.” Jake duwt zijn heupen omhoog, meppend tegen haar bodem. Haar tieten wiegen onder de jurk; hij kan de contouren zien, maar wil ze zien, wil ze voelen.
Als haar adem een piek bereikt, grijpt hij de zoom, trekt de jurk over haar hoofd. Ze helpt hem, haar armen omhooggestoken; de stof valt op de grond. Daar zit ze: naakt behalve haar hijab, die scheef is komen te liggen, een halve maan van zwarte zijde die haar schouders bedekt maar haar tieten onthult. Ze zijn vol, zwaar, met grote, donkere areolen waar de tepels inmiddels hard uit steken. “Please,” hijgt ze, en ze buigt zich voorover, biedt hem haar linkerborst. Hij zuigt de tepel in zijn mond, proeft zout en een vleugje rozenwater. Ze gilt zachtjes – “yesss… there, there” – terwijl ze doorrijdt, haar kont nu op en neer pompend. Haar spleet maakt natte geluidjes, een kloppend, slijmerig ritme dat overstemt wordt door hun hijgende adem. Hij laat zijn hand tussen hen in glijen, vindt haar clit – een klein, gezwollen knopje. Eén cirkelvormige beweging en ze stokt. “Oh… I, I can’t… too fast,” kreunt ze, maar ze stopt niet. In plaats daarvan klemt ze haar dijen om zijn heupen, begraaft haar gezicht in zijn nek. Haar hijab strijkt langs zijn wang, een zachte, gulden wrijving. Dan begint ze te trillen.
“ah..ow! I, I I can't stand it I'm about to orgasm !Help! Help! ah, ah” De kreet klinkt gesmoord in zijn huid, haar lichaam schokt. Haar kut pulseert rond hem, een reeks van korte, aanzwellende samentrekkingen die hem bijna over de rand trekken. Ze giet zich uit, haar vocht loopt langs zijn ballen, klettert op het leren zitvlak. Haar adem stokt, haar nagels graven zich in zijn schouders. Dan verstijft ze, blijft even hangen, alsof ze zweeft boven een afgrond. Langzaam komt ze tot rust. Ze hijgt, kust zijn oor. “Still hard,” fluistert ze, haar vingers glijden langs zijn pik die nog steeds in haar zit. “Good. Now I take care.” Ze klimt er af, draait zich om, gaat op handen en knieën op de achterbank. Haar kont welft naar hem toe, glanzend van zweet. “Fuck me from behind. Make me loose, American boy. Make me forget.” Jake hoeft het geen tweede keer gevraagd te worden.
Hij komt achter haar staan, zijn knieën op de rand van het bankje. Zijn pik glimt van haar vocht; hij richt zich, drukt weer naar binnen. Deze keer glijdt hij meteen diep – haar kutje is nu open en doordrenkt, een open tunnel van warmte. Ze kreunt een lange, diepe “aaah” die uit haar tenen lijkt te komen. “So deep… your cock is so fierce,” stamelt ze terwijl hij begint te stoten. Zijn heupen klapperen tegen haar billen, een dof, klokje-rag-ritme dat weerklinkt in de lege wagen. Hij grijpt haar hijab, gebruikt hem als een soort teugel – zacht, maar met een richting. Haar hoofd komt naar achter, haar rug kromt zich. Elke stoot duwt een korte “uh” uit haar keel. Haar tieten wiegen onder haar heen en weer, hij ziet ze in het oog van de achteruitkijkspiegel – ronde, zachte uiers die heen en weer schieten. Zijn vingers graven zich in haar heupen, hij duwt haar wijder, spreidt haar billen zodat hij dieper kan. Haar gleuf klapt open, haar spleet lijkt wel een glanzende, rode mond die hem elke keer weer toebijt. “Fill me, fill me,” hijgt ze, en hij voelt hoe zijn ballen samentrekken.
Hij versnelt, zijn stoten worden korter, harder – een machine die op hol slaat. Het zweet gutst van zijn borst, druppelt op haar rug. Ze reageert met een staccato van kreten: “Ah! Ah! Ah!” Haar hand grijpt naar voren, vindt haar clit, wrijft
wild. Dan schokt ze weer, een tweede orgasme dat haar knieën laat zakken. Haar kutje knijpt rond hem, een woeste golf die hem vooruittrekt. Hij kan het niet langer houden. “I’m gonna cum,” grauwt hij, maar ze wil niet stoppen. “Inside,” hijst ze. “Spray inside, make me drip.” Hij duwt één laatste keer diep, zijn hele lichaam verstijft. Dan explodeert hij – een lading warme, witte sperma schiet in haar kutje, golf na golf. Hij voelt hoe hij haar vult, hoe zijn sperma tegen haar wanden spettert, hoe het zich mengt met haar eigen vocht. Ze kreunt zacht, een loom, tevreden geluid. Hij blijft liggen, zijn lul nog bonzend, terwijl zijn zaad langzaam uit haar loopt en op de leren bank drupt.
Minutenlang blijven ze zo hangen – hij over haar heen gebogen, zij op handen en knieën. Hun adem golft en stoomt verhit, hun huid plakt. Dan komt ze langzaam omhoog, haar hijab gladstrijkend. Ze draait zich om, kust zijn wang. “Good American boy,” fluistert ze, een lachje dat hem door en door verwarmd. Ze trekt haar jurk weer aan, laat de stof vallen. Zijn zaad loopt nog langs haar dij, een stille getuige. Ze geeft hem een tissue uit een dashboardvakje, maar hij gebruikt het niet – hij wil de geur bewaren. Dan start ze de auto, rijdt terug naar dezelfde steeg waar hij had gewacht. Voor ze hem uitlaat, legt ze haar hand op zijn wang. “Next week, same time. Gate 4. But maybe… you bring condoms. Maybe we try… other hole.” Haar ogen glanzen opnieuw, een belofte en een waarschuwing tegelijk. Hij stapt uit, zijn benen trillen nog na. De Kia verdwijnt in het donker, zijn hart klopt in zijn keel. Riyad is een oven van hitte, maar hij rilt. Hij weet dat hij net de eerste van vele geheimen heeft gepakt – en dat hij zal terugkomen, hoe
heet de woestijn ook brandt.
Hij loopt terug naar de hoofdweg, een lopende zonnesteek van verlangen. De taxi staat al te wachten – dezelfde Egyptenaar, die grijnst alsof hij het weet. Jake stapt in, leunt achterover. Zijn lul ligt loom in zijn broek, zijn bulk gloeit nog na. Door het raam ziet hij de stad flikkeren, een zee van lichten en sluiers. Hij weet dat zijn ouders zullen slapen als hij thuiskomt, dat niets zijn veranderde kamer zal verraden. Toch voelt hij zich voorgoed verplaatst – als een schaakstuk dat over een rand is geschoven en nooit meer terug kan. De wagen dendert naar het compound, het zand ruist tegen de deuren. Hij sluit zijn ogen, proeft nog steeds kaneel en zweet. Gate 4 wacht, en daarmee hele nachten nog van hijgende zwijgtaal en stoffige achterbanken. Hij is pas begonnen.
Zekanti (30)
Adonessa (27)
Itlien (28)
Louoese (34)