De stof van Anja's sjaal ruikt naar gedroogd rozenbottel en iets zoeters, misschien van de laatste markt in Paramaribo waar ze stopten om proviand in te slaan. Haar vingers, lang en met nagels die lichtelijk afbladderen van het tropische vocht, spelen met de franje terwijl ze naar het tentenkamp terugkijkt. De rugzakken liggen verspreid als kleurige paddenstoelen tussen de boomwortels, en ergens achter een canvas scherm dat Evert tussen twee palmbomen heeft gespannen, hoort ze Hildegard zachtjes neurien.
"Die meloenen zijn enorm," zegt Evert. Zijn kale schedel glanst in het gefilterde licht dat door het bladerdak valt. Hij staat met zijn handen op zijn heupen, de singlet strak over zijn gespierde borst, en kijkt naar waar Watermeloen
Mama haar kraam heeft ingericht. Haar borsten—en Anja merkt hoe haar eigen blik erheen trekt, onwillekeurig, professioneel-curieus als een kunstenaar die proporties bestudeert—wiegen zachtjes terwijl ze een watermeloen op een houten blok legt. De groene strepen van het fruit contrasteren fel met het diepe zwart van Watermeloen Mama's huid, en haar jurk, felroze met gele hibiscus, spant over de ronding van haar lichaam.
Jolene staat ernaast, haar dreadlocks in een regenboog van kleuren—rood, goud, paars—die tot haar middel reiken. Ze draagt een losse, doorzichtige blouse waar Anja's blik even blijft hangen bij de manier waarop het katoen de contouren van haar borsten suggereert zonder te onthullen. Het meisje—want zo jong is ze, achttien, nog maar—heeft een zelfverzekerdheid die Anja herkent uit spiegels die ze liever vermijdt.
"Jullie blijven eten," roept Watermeloen Mama, en het is geen vraag. Haar stem is diep, warm, met het ritme van iemand die gewend is gehoord te worden. "Ma Dofina komt ook. Ze brengt kruiden."
Anja knikt, haar hand nog steeds bij haar sjaal. Ze voelt Evert's blik op haar, de manier waarop hij altijd kijkt alsof hij haar gedachten kan lezen, alsof hij weet dat haar aandacht niet bij zijn watermeloenen-commentaar ligt. Ze draait zich half naar hem toe, ziet hoe zijn ogen van Watermeloen Mama's borsten naar Jolene's slanke figuur schieten, en voelt—iets. Geen jaloezie. Iets complexer. Iets dat meer ruimte vraagt dan dit moment toelaat.
"Ik ga kijken of Hildegard hulp nodig heeft," zegt ze, en haar stem klinkt luchtiger dan ze bedoelt.
Evert knikt, zijn aandacht is al weer terug bij de vrouwen bij de meloenenkraam. "Ik kom zo," zegt hij, en zijn toon impliceert dingen die ze niet wil ontcijferen.
De paden tussen de tenten zijn uitgetrapt, modderig van de nachtelijke regenbuien. Anja's enkellaarsjes—te elegant voor dit terrein, weet ze, maar ze weigerde haar laarzen achter te laten in Paramaribo—zinken lichtjes weg in de zachte aarde. Ze hoort Hildegard's stem voor ze de tent ziet, die lage, melodieuze klank die Anja's naam zou kunnen zijn of gewoon een verhaal dat ze vertelt tegen niemand in het bijzonder.
"...en toen zei hij dat we niet verder konden, maar ik zag de brug liggen, gewoon daar, dus ik ben doorgegaan..." Hildegard zit op haar hurken bij haar rugzak, haar honingblonde vlecht over één schouder. Het khaki jack ligt opgevouwen naast haar, en haar trui—ook zacht, ook beige—trekt strak over haar rug terwijl ze haar slaapzak uitrolt. Anja blijft staan, onzichtbaar in de schaduw van een rubberboom, en kijkt.
Hildegard's handen zijn bezig, efficiënt, maar er is iets in de manier waarop haar vingertips over het nylon glijden dat Anja's adem doet stokken. De bleke huid van haar polsen, de blauwe aderen die zichtbaar zijn in het tropische licht, de manier waarop haar haar losse plukjes vrijlaat die om haar gezicht krullen. Anja denkt aan canvas, aan de spanning van een schildersdoek voor het eerst wordt beschilderd, aan de ruimte tussen opzet en uitvoering die zo vol belofte zit.
"Je kijkt alsof je honger hebt," zegt Hildegard, en Anja schrikt—had ze zich verroerd? Maar nee, het meisje praat nog steeds tegen haar rugzak, of misschien tegen zichzelf, en Anja realiseert dat dit een van Hildegard's gewoonten is, dit monoloog voeren alsof er iemand luistert.
"Ik heb altijd honger," zegt Anja, en ze stapt uit de schaduw. Haar stem klinkt schor, onverwacht, en ze ziet Hildegard's schouders verstijven voor ze zich omdraait.
De blauwe ogen—zo helder als ze zich herinnerde, helderder zelfs in dit licht—wijden zich lichtelijk. "Anja. Ik dacht dat je bij de meloenen was."
"Evert is bij de meloenen." Anja stapt dichterbij, haar laarzen knerpend op een takje. "Ik wilde kijken of je... hulp nodig had."
Hildegard glimlacht, die asymmetrische trekking van haar mond die Anja's eerste week op deze reis al was opgevallen. "Met een slaapzak uitrollen?"
"Met wat dan ook." Anja staat nu binnen armlengte. Ze ruikt Hildegard's deodorant—kruidig, biologisch, iets met lavendel—en daaronder de zoetere geur van vrouwelijk zweet dat nog niet is afgewassen van de ochtendwandeling. Haar eigen handen, merkt ze, hebben de sjaal losgelaten en hangen nu langs haar zijden, vingers trillen minuscuul.
Het moment rekt zich uit, elastisch. Hildegard's ogen—en Anja ziet het gebeuren, ziet het besef dat zich langzaam vormt als olie op water—gaan van Anja's gezicht naar haar mond, naar de hals waar haar blouse twee knopen openstaat, naar de handen die nu langzaam, heel langzaam, omhoog komen.
"Ik dacht..." begint Hildegard, en stopt. Haar tong bevochtigt haar onderlip, een roze beweging tegen het bleekroze. "Yorick en ik..."
"Zijn niet hier," zegt Anja. Haar stem is lager nu, bijna fluisterend, en ze hoort zelf de trilling erin. "En Evert is bij de meloenen."
Het woord 'meloenen' hangt tussen hen, beladen met dubbele betekenis, en Hildegard lacht—kort, nerveus, een geluid dat meer lucht is dan klank. Maar ze deinst niet terug. Anja's handen, nu op borsthoogte, strekken zich uit, en haar vingertips raken de zachte stof van Hildegard's trui op de plek waar het ribbenkas eindigt en de zachte buik begint.
De stof is warmer dan ze verwacht had. Of misschien is het Hildegard's huid eronder, het bloed dat sneller stroomt nu Anja's duim een cirkel trekt, een vraag die geen woorden nodig heeft.
"De tent," zegt Hildegard, en haar stem is even schor als die van Anja. "De rits."
Anja trekt de canvas flap achter zich dicht, en het licht wordt diffuus, goudgeel door het nylon. De lucht binnen is warmer, zwaarder, gevuld met de geur van slaapzakken en insectenwerend middel en nu—nu—met iets nieuws, iets dat Anja herkent uit haar eigen lichaam, uit de manier waarop haar onderbuik zich aanspant als een vuist die zich opent.
Hildegard zit nog steeds op haar hurken, en Anja knielt—niet elegant, haar knieën bonken op de harde grond, haar rok die opkruipt en die haar blote dijen blootlegt tegen het nylon van de tentvloer. Nu zijn ze op gelijke hoogte, en Anja ziet de sproeten op Hildegard's neusbrug die ze eerder niet had opgemerkt, de kleine littekens op haar kin, de manier waarop haar ademhaling de stof van haar trui laat bewegen.
"Ik heb dit nooit..." begint Hildegard weer, en Anja onderbreekt haar met een
kus.
Het is niet de kus die ze zich had voorgesteld—ze had zich voorgesteld, in de stille uren wanneer Evert sliep en zij naar het plafond staarde, dat het teder zou zijn, verkennend, voorzichtig. In plaats daarvan is het onhandig, hun neuzen botsen, Hildegard's tand tegen Anja's lip die ze voelt maar niet voelt, en dan—dan past het, en Hildegard's mond opent onder de hare, en Anja proeft de koffie van vanochtend en iets zoeters, iets dat alleen Hildegard is.
Hildegard's handen komen omhoog, aarzelend, en landen op Anja's schouders. De vingers drukken in de stof van haar vest, en Anja voelt de hitte ervan door haar hele lichaam trekken. Ze brengt haar eigen handen omhoog, een hand achter Hildegard's nek waar het haar zacht is en lichtelijk vochtig van de warmte, de andere naar de vlecht die ze los begint te maken.
"Wacht," fluistert Hildegard tegen haar mond, maar ze trekt niet terug. "De rits is niet helemaal..."
"Ik weet het." Anja's vingers werken door het haar, de vlecht die loskomt in golven die honingkleurig zijn in het diffuse licht. "Laat maar."
Ze kussen opnieuw, dieper nu, en Anja voelt Hildegard's handen van haar schouders naar haar rug glijden, over de knopen van haar vest, trekkend. De stof geeft mee, en dan zijn ze aan de onderkant, aan de zachte zijde van haar blouse, en Anja huivert—echt huivert, een rilling die haar ruggengraat afreist—wanneer Hildegard's vingertoppen de warmte van haar huid vinden.
"Je bent zo..." Hildegard begint, en stopt weer. Haar handen bewegen omhoog, onder de blouse, en Anja voelt de lichte, onzekere aanraking van duim en wijsvinger bij haar ribben. "Zacht."
Anja lacht, een geluid dat meer adem is dan geluid, en ze duwt Hildegard voorzichtig achteruit, naar het luchtbed dat half is opgeblazen. Het maakt een zacht piepend geluid wanneer Hildegard erop zakt, en Anja volgt, haar knieën aan weerszijden van Hildegard's heupen, haar handen die de trui omhoog duwen, blootleggend.
Hildegard's huid is bleek, bijna doorschijnend in het tentlicht, met blauwe aderen bij haar sleutelbeenderen die Anja's mond doen wateren. Ze buigt zich voorover, haar haar dat nu los hangt een gordijn om hen heen, en kust de plek waar hals naar schouder overgaat. Hildegard smaakt naar zout, naar de dag, naar iets dat Anja niet kan benoemen maar diep in haar buik herkent.
"Ah..." Het geluid komt van ergens in Hildegard's keel, een zachte explosie, en haar handen komen omhoog om Anja's haar vast te houden, niet trekkend, alleen maar vast, alsof ze bang is dat dit ophoudt.
Anja beweegt haar mond omlaag, over het sleutelbeen, naar de zachte ronding van de borst die net zichtbaar is boven de rand van Hildegard's beha. De stof is kant, merkt ze, wit kant tegen bleke huid, en ze laat haar tong over de rand glijden, voelt de textuur, de warmte eronder.
"Je bent zo... vastberaden," zegt Hildegard, en er is verwondering in haar stem, en iets anders, iets dat Anja nog niet durft te benoemen.
"Ik heb lang gewacht," zegt Anja tegen haar, en ze hoort de waarheid ervan in haar eigen stem, de jaren van stilte, van kijken en niet
aanraken, van Evert's hand op haar dij 's nachts terwijl zij dacht aan andere handen, andere dijen.
Buiten de tent hoort ze iets—een tak die breekt, voetstappen op de modderige grond—and ze verstijft, haar mond nog op Hildegard's borstbeen. Hildegard's handen verstrakken in haar haar.
"Anja..."
"Stil." Ze luistert, het bloed bonzend in haar oren. De voetstappen komen dichterbij, langzaam, en dan stoppen ze. Ze kan zijn ademhaling horen, of denkt dat ze het kan horen, die zware, iets te snelle in- en uitademing die ze zo goed kent.
Evert.
Hij staat buiten de tent, en ze weet dat hij het weet. De stilte is te lang, te geladen. Ze ziet hem in gedachten, zijn kale hoofd glanzend in het licht, zijn handen die naar de tent willen reiken maar niet durven. En ze voelt—iets. Geen schaamte. Iets scherpers.
"Anja?" Hildegard's stem is fluisterend, bang.
Anja antwoordt niet. Ze buigt zich opnieuw voorover, haar mond terug naar waar hij was, en deze keer duwt ze de kant omlaag, legt het roze van Hildegard's tepel bloot. Hildegard hijgt, een scherp geluid, en Anja neemt haar tepel in haar mond, zuigend, haar tong cirkelend, en ze weet dat hij het kan horen, dat Evert buiten staat en luistert en zich afvraagt of hij binnen moet komen of weg moet lopen.
Ze hoopt dat hij blijft.
Hildegard's handen laten haar haar los, glijden omlaag, en Anja voelt vingers bij de knoop van haar rok, onhandig, trekkend. De stof geeft mee, en dan zijn er handen op haar billen, de bleke huid die blootkomt, en Anja spreidt haar knieën wijder, haar mond nog steeds bezig met Hildegard's borst, en ze voelt hoe Hildegard's vingers naar voren komen, naar de natte plek waar haar dijen samenkomen.
"Je bent..." Hildegard's stem stokt, en Anja voelt de vingertip die langs haar lip glijdt, nat makend, en dan naar binnen, voorzichtig, zoekend.
Anja maakt een geluid, een diep, dierlijk geluid dat ze niet herkent als haar eigen stem, en ze bijt lichtelijk, voelt Hildegard's tepel harder worden onder haar tong. De vinger beweegt, traag, en Anja spant haar spieren aan, probeert meer te krijgen, maar Hildegard is voorzichtig, te voorzichtig, en Anja verplaatst haar gewicht, een hand omlaag, haar eigen vingers die de stof van Hildegard's broek vinden.
Ze is nat. Anja voelt het door de denim heen, de warme, natte plek die tegen haar handpalm drukt, en ze masseert, haar vingers die de naden volgen, de structuur van de stof die strakker wordt wanneer Hildegard haar heupen optilt.
"Ah... ah..." Hildegard's ademhaling is sneller nu, oppervlakkiger, en haar vinger—diepere nu, twee, Anja voelt het opentrekken, de lichte brand—beweegt sneller, een onregelmatig ritme dat Anja's eigen heupen laat bewegen.
Buiten hoort ze iets—een hand op canvas, de rits die een centimeter beweegt, en stopt. Evert. Kijkend. En ze draait haar hoofd, haar mond loslatend van Hildegard's borst, en kijkt naar de dunne streep licht waar de rits niet helemaal gesloten is.
Ze kan zijn oog zien. Of denkt dat ze het kan zien, dat donkere vlekje in het goud.
"Kijk," fluistert ze tegen Hildegard, en ze duwt haar hand harder tegen de natte plek, voelt Hildegard's heupen schokken. "Kijk hoe hij kijkt."
Hildegard's ogen, die gesloten waren, gaan open, en ze draait haar hoofd, volgt Anja's blik. Er is een moment—een huivering, een spanning in haar spieren—en dan ontspant ze, of spant ze aan, Anja kan het niet zeggen, maar haar vingers bewegen sneller, dieper, en ze maakt een geluid dat half lachen, half kreunen is.
"Hij kijkt," zegt Hildegard, en haar stem is anders nu, lager, meer zelfverzekerd. "Laat hem maar kijken."
Anja lacht, een echt geluid dit keer, en ze trekt haar hand terug, grijpt de knoop van Hildegard's broek, trekt. De knoop geeft mee, de rits, en dan is er alleen nog het witte kant van haar slip, doorschijnend nat, en Anja trekt ook dat omlaag, alles blootleggend.
Hildegard's schaamhaar is licht, goudkleurig, nat van haar eigen vocht. Anja buigt zich voorover, haar neus bij de geur—zoet, muskusachtig,
intens—and dan is haar tong er, langs de binnenste lip, omhoog naar de kleine, harde knop die ze voelt pulseren onder haar aanraking.
"Ah! Ah..." Hildegard's heupen komen omhoog, een onvrijwillige beweging, en haar handen zijn terug in Anja's haar, nu trekkend, richtend. "Daar... daar, ah..."
Anja's tong cirkelt, haar
lippen zuigend, en ze hoort Evert—buiten, dichtbij—een zacht gekreun, het geluid van een hand op stof, en ze weet dat hij zijn eigen broek aanraakt, dat hij hard is, dat hij kijkt naar zijn vrouw die een andere vrouw beft terwijl hij toekijkt.
Het idee—de beeldvorming, Evert's gespierde lichaam in het licht, zijn hand om zijn eigen lul—stuwt haar verder, en ze duwt haar tong dieper, voelt Hildegard's smalle opening, de warmte erin, en ze dringt binnen, een zachte, natte inval die Hildegard doet schokken.
"Ah! Ah! Ik... ah..." Hildegard's stem breekt, wordt hoog, kinderlijk bijna, en haar heupen bewegen nu in een ritme dat Anja volgt, haar tong die in en uit beweegt, haar neus die tegen de bovenkant van haar lip drukt, de kleine harde knop die ze nu tussen haar lippen neemt, zuigend.
Het orgasme komt snel, onverwacht—of misschien wel verwacht, gezien de spanning van weken—en Hildegard's lichaam spant zich aan, haar rug die een boog maakt van het luchtbed, haar vingers die Anja's haar zo hard vasthouden dat het pijn doet. Anja voelt de pulseringen tegen haar tong, de hete, natte stroom die vrijkomt, en ze drinkt, haar ogen gesloten, verloren in de smaak en de geur en het gevoel van macht dat door haar heen stroomt.
Buiten hoort ze Evert—een zachte vloek, het geluid van stof die wordt verplaatst—and dan stilte. Hij is weg, of hij is blijven staan, ze weet het niet, en het maakt haar ook niet uit. Ze trekt zich terug, haar kin nat, en kijkt naar Hildegard die op het luchtbed ligt, haar borsten bloot, haar broek op haar enkels, haar gezicht rood en nat van tranen die ze niet heeft gemerkt.
"Je bent..." begint Hildegard, en Anja legt een vinger op haar lippen.
"Niet praten," zegt ze. "Nog niet."
Ze kust haar, de smaak van Hildegard's eigen lichaam nog op haar tong, en voelt hoe Hildegard's armen om haar heen komen, hoe ze haar vasthoudt alsof ze bang is dat ze verdwijnt.
De hitte van de middag heeft het dorp in een soort trance gebracht. Yorick staat bij de waterput, zijn handen diep in het koele water, en kijkt naar waar Jolene op de veranda van haar moeders huis zit. Haar dreadlocks hangen los nu, een waterval van kleuren die afsteken tegen het donkere hout, en ze draagt iets anders—een jurk, los en felrood, die haar schouders blootlaat en bij elke beweging de contouren van haar borsten suggereert.
Ze heeft hem gezien. Hij weet dat ze hem heeft gezien, de manier waarop haar ogen even naar hem gingen toen ze langs liep met een mand watermeloenen, de lichte trekking van haar mondhoek. Maar ze heeft niet geroepen, niet gewenkt, en hij weet niet of dit uitnodiging is of waarschuwing.
"Je staat te dromen," zegt een stem achter hem, en hij draait zich om. Ma Dofina staat daar, haar grijze haar in een kroon van vlechten, haar lichaam imposant in de losse katoenen blouse die tot haar knieën reikt. Ze draagt een mand met kruiden, en haar ogen—donker, doorborend—kijken hem aan alsof ze zijn gedachten kan lezen.
"Ik koel mijn handen," zegt hij, en hoort zelf de zwakheid van het excuus.
Ma Dofina lacht, een droog geluid. "De jonge mannen komen hier altijd met dromen in hun ogen. Denken dat wat ze zien, voor hen is." Ze loopt langs hem, haar schouder die lichtelijk tegen de zijne strijkt, en hij ruikt iets kruidigs, iets medicinaal. "Maar soms," zegt ze, zonder om te kijken, "is wat ze zien, alleen maar een spiegel van wat ze willen."
Yorick kijkt naar zijn handen in het water, de vingers die wit zijn geworden van de kou, en denkt aan Hildegard. Waar is ze? Waar is Anja? De tenten zijn leeg geweest toen hij langs liep, alleen Evert's rugzak nog, en die van Anja, samen op een hoop alsof—
Hij schudt het van zich af. Hildegard is volwassen. Hildegard maakt haar eigen keuzes. Maar de gedachte—Anja's elegante vingers op Hildegard's bleke huid, Anja's mond die dingen doet die hij nog niet heeft durven vragen—laat hem niet los.
"Yorick!" De stem komt van de veranda, en hij kijkt op. Jolene staat, haar hand boven haar ogen tegen de zon. "Kom je, of blijf je daar staan tot de muggen je opeten?"
Hij loopt, zijn handen nog nat, zijn hartslag sneller dan de situatie rechtvaardigt. De houten treden kraken onder zijn gewicht, en dan staat hij naast haar, dichtbij genoeg om de warmte van haar huid te voelen, om de geur van haar—kokosolie, iets zoeters—te ruiken.
"Mijn
moeder slaapt," zegt Jolene, en ze draait zich naar de deur, haar heupen die zachtjes wiegen onder de rode stof. "De hitte. Kom."
Ze loopt niet naar de deur van het huis, merkt hij. Naar een zijdeur, smaller, die uitkomt op een trap naar boven. Hij volgt, zijn ogen op de beweging van haar rug, de manier waarop de dreadlocks over haar schouders dansen.
De kamer boven is klein,
intiem, gevuld met het licht dat door de luiken valt in gouden strepen. Er staat een bed—oud, houten hoofdeinde, met een matras dat er nieuw uitziet, felroze hoeslaken. Jolene draait zich om, leunt tegen de deurpost, en kijkt hem aan.
"Je kijkt alsof je nooit hebt gezoend," zegt ze, en er is een uitdaging in haar stem, maar ook iets anders, iets dat hij niet kan plaatsen.
"Ik heb gezoend," zegt hij, en het klinkt defensief, kinderachtig.
"Niet zoals dit." Ze komt naar hem toe, haar bewegingen gracieus, bijna dansend, en dan staat ze voor hem, haar handen op zijn borst, de vingers die zijn T-shirt vastgrijpen. "Kus me."
Hij doet het. Het is anders dan met Hildegard—Hildegard is voorzichtig, onderzoekend, twee mensen die elkaar leren kennen. Jolene is vuur, direct, haar tong die direct zijn mond binnendringt, haar handen die naar zijn haar gaan, de zachte krullen die ze hard naar achteren trekt, zijn hoofd achteroverbuigend.
"Ah..." Het geluid ontsnapt hem, onwillekeurig, en ze lacht tegen zijn mond, haar tanden die zijn onderlip raken, bijten.
"Je bent zo bleek," fluistert ze, haar mond nu bij zijn oor, haar tong die de rand volgt. "Zo... nieuw."
"Ik ben niet nieuw," zegt hij, maar zijn stem trilt, en ze lacht weer, haar hand die omlaag gaat, over zijn buik, naar de riem van zijn cargobroek.
"Nieuw voor mij," zegt ze, en ze trekt de knoop los, de rits, en haar hand is er, om hem heen, warm en droog en zeker.
Yorick sluit zijn ogen, zijn voorhoofd tegen het hare, en voelt hoe ze hem streelt, langzaam, van basis tot top, haar duim die over de gevoelige onderkant glijdt. Hij is hard, harder dan hij in weken is geweest, en hij weet dat het niet alleen Jolene is, en alles wat vandaag nog gaat gebeuren.
"Je denkt aan haar," zegt Jolene, en het is geen vraag. Haar hand stopt, en hij kijkt op, in haar ogen—bruin, gouden vlekjes, wijsheid die te oud is voor haar achttien jaar. "De blonde. De vriendin."
"Hildegard," zegt hij, en de naam klinkt vreemd in deze kamer, in deze hitte.
"Ze is met de andere vrouw," zegt Jolene, en haar hand begint weer te bewegen, langzamer nu, martelend. "Ik zag ze. In de tent. De kale man keek toe."
Yorick's adem stokt. Evert. Kijkend. En Hildegard, met Anja—
"Je bent niet boos," zegt Jolene, en ze duwt hem achteruit, naar het bed, zijn knieën die tegen de rand stoten. "Je bent opgewonden."
Het is geen vraag, en hij kan niet ontkennen. De beelden—Hildegard's bleke lichaam, Anja's elegante vingers, Evert's gespierde lichaam in de schaduw—maken hem harder, en Jolene voelt het, haar hand die hem knijpt, masseert.
"Ga liggen," zegt ze, en hij doet het, het matras dat onder hem zakt, het roze hoeslaken dat koel aanvoelt tegen zijn warme rug. Ze trekt zijn broek omlaag, zijn boxershort, en dan is hij bloot, zijn lul die tegen zijn buik tikt, en ze kijkt naar hem, haar ogen die over zijn lichaam gaan, taxerend.
"Je bent mooi," zegt ze, en het klinkt als een verrassing, alsof ze het niet verwacht had. "Voor een blanke man."
"Ik—"
"Stil." Ze trekt haar jurk over haar hoofd, en dan is ze bloot, haar borsten—voller dan hij verwacht had, een D-cup die zwaar hangt tegen haar slanke torso—met donkere, harde tepels die omhoog wijzen. Haar schaamhaar is getrimd, een smalle strook die naar beneden wijst, en ze is nat, ziet hij, de glans tussen haar dijen.
Ze komt op het bed, haar knieën aan weerszijden van zijn heupen, en buigt zich voorover. Haar borsten hangen, zwaaien zachtjes, en ze neemt hem in haar hand, richt hem, en dan—dan is ze er, haar natte, warme opening die tegen zijn top drukt, die hem omhelst, die langzaam, heel langzaam, naar beneden zakt.
"Ah..." Het geluid komt uit hen beiden, een harmonie van adem en vlees, en Yorick's handen vinden haar heupen, de donkere huid die zacht aanvoelt, warm, levend. Ze beweegt, haar heupen die cirkels draaien, hem dieper neemt, en hij voelt de wanden van haar kut die zich om hem spannen, die pulseren, die hem willen houden.
"Je bent zo... groot," zegt Jolene, en haar stem is ademloos, haar ogen gesloten. "Ah... ah... zo diep..."
Ze begint hem te berijden, langzaam eerst, haar handen op zijn borst voor evenwicht, en dan sneller, haar borsten die op en neer wiegen, haar dreadlocks die een kleurrijk gordijn om hen heen vormt. Yorick kijkt naar haar, naar de manier waarop haar gezicht vertrekt van concentratie, van genot, en hij voelt het opbouwen in zijn buik, die bekende spanning die hij probeert tegen te houden.
"Niet... nog niet..." stamelt hij, maar ze lacht, een ademloos geluid, en ze leunt achterover, haar handen achter zich op zijn dijen, en nu is hij dieper, nog dieper, en ze kreunt, een lang, laag geluid dat door de kamer echoot.
"Ah... ah... je raakt me... daar..." Ze beweegt haar heupen, een schokkende beweging, en hij voelt het, de plek, de zachte wand die tegen zijn top drukt, en hij weet dat hij het niet lang meer kan tegenhouden.
"Jolene... ik ga..."
"Nee." Ze komt voorover, haar borsten tegen zijn borst, haar mond bij zijn oor. "Nog niet. Ik eerst."
Ze grijpt zijn hand, brengt die tussen haar benen, en hij voelt het—de kleine, harde knop, nat van hen beiden, en hij masseert, zijn vingers die cirkels trekken terwijl ze blijft rijden, haar ritme nu onregelmatig, wanhopig.
"Ah! Ah! Daar... daar... ah..." Haar stem breekt, wordt hoog, en hij voelt de pulseringen om zijn lul, de manier waarop haar kut zich aanspant, en dan—dan komt ze, een hete, natte golf die over hem stroomt, haar lichaam dat trilt, haar vingernagels die in zijn schouders graaien.
Yorick kan niet meer wachten. Hij grijpt haar heupen, duwt haar naar beneden, en stoot—een, twee, drie keer, diep, hard, en dan komt hij, zijn zaad dat in haar spuit, dat haar vult, dat er uitloopt tussen hen in wanneer ze voorover zakt, hijgend, zweterig.
Ze blijven zo liggen, hun ademhaling die synchroon raakt, het zweet dat tussen hen in plakt. Yorick's hand ligt op haar rug, de dreadlocks die over zijn arm vallen, en hij denkt—aan Hildegard, aan Anja, aan wat ze op dit moment doen, waar ze zijn.
"We moeten gaan," zegt Jolene, en ze trekt zich terug, zijn lul die uit haar glijdt, nat en slap wordend. "Mijn moeder wordt wakker."
Ze staat, trekt haar jurk weer aan, en hij kleedt zich haastig aan, zijn handen die nog trillen. Wanneer ze de deur opent, de trap af lopen, is de hitte buiten bijna een verademing.
Watermeloen Mama's huis is groter dan de andere hutten in het dorp, met een veranda die rondom loopt en ramen die openstaan naar de binnenplaats. De slaapkamer ligt achteraan, afgezonderd, en wanneer Yorick en Jolene langs lopen—op weg naar de keuken, naar water, naar normaliteit—horen ze het.
Een zacht, nat geluid. Ritmisch. En een stem—Watermeloen Mama's, diep en zacht, bijna zingend.
Jolene verstijft, haar hand die Yorick's arm grijpt. Ze kijken elkaar aan, en dan, stil, lopen ze naar het open raam.
Watermeloen Mama ligt op haar bed, de watermeloenprint overal om haar heen, en ze is bloot. Haar borsten—en Yorick had gedacht dat hij wist wat groot was, maar dit, dit zijn watermeloenen, rond en zwaar en donker van kleur—liggen op haar buik, en tussen haar benen, waar haar dijen—dik, zacht, glanzend van olie—gespreid liggen, is iets groens.
Een komkommer. Groot, lang, glad. En ze pompt het, haar hand om het groene, haar pols die op en neer beweegt, de komkommer die in en uit haar kut verdwijnt, nat glanzend van haar vocht.
"Ah... ah..." Ze maakt geluiden, zachte, diepe geluiden die meer zingen dan kreunen, en haar andere hand is op haar borst, de vingers die in het donkere vlees knijpen, die de tepel rollen tussen duim en wijsvinger.
Yorick voelt zijn lul—die net nog slap was—weer hard worden. Jolene voelt het ook, haar hand die naar zijn broek gaat, die hem vindt, die hem streelt door de stof heen.
"Kijk," fluistert ze, haar mond bij zijn oor. "Kijk hoe ze het doet."
Hij kijkt. Hij kan niet anders dan kijken. Watermeloen Mama's ogen zijn gesloten, haar gezicht ontspannen, bijna vredig, terwijl ze zichzelf neukt met de groente, diep, langzaam, haar heupen die meebewegen met elke stoot. De komkommer maakt geluiden—natte, zuigende geluiden—wanneer ze hem bijna helemaal terugtrekt, en dan weer naar binnen duwt, diep, tot het groen bijna verdwijnt tussen haar donkere lippen.
"Ze doet dit altijd," fluistert Jolene, en haar hand heeft zijn rits gevonden, trekt die omlaag. "Sinds mijn vader stierf. Ze zegt dat groenten niet verraden."
Yorick lacht—een schokkerig, nerveus geluid—and dan stopt hij, want Jolene heeft hem bevrijd, haar hand om zijn nu harde lul, en ze trekt, langzaam, in het ritme van haar moeders stoten.
"Je bent weer hard," zegt ze, en er is verwondering in haar stem. "Voor haar?"
"Voor jou," zegt hij, maar hij kijkt nog steeds, en ze lacht, wetend dat hij liegt.
"Kom," zegt ze, en ze trekt hem mee, niet naar de keuken, maar naar de deur van de slaapkamer, die op een kier staat. "We kijken."
Ze staan in de deuropening, schaduw tegen licht, en Watermeloen Mama's ogen gaan open. Ze ziet hen—haar dochter, de blanke jongeman, zijn harde lul in haar hand—and ze glimlacht, niet geschrokken, niet boos.
"Ah," zegt ze, en haar hand stopt niet, de komkommer die nog steeds in en uit gaat. "Jolene. Breng hem hier."
Jolene duwt Yorick naar voren, en hij staat nu aan het voeteneind van het bed, de geur van Watermeloen Mama—zoet, rijp, iets kruidigs—die zijn neus vult. Ze is nog steeds aan het pompen, langzamer nu, haar ogen op zijn lul, die Jolene nog steeds streelt.
"Je bent mooi," zegt Watermeloen Mama, en het is hetzelfde woord dat Jolene gebruikte, maar anders, meer moederlijk, meer... begerig. "Kom. Vul mijn ander gaatje."
Ze draait zich om, haar buik die zwaar ligt op het bed, haar billen—rond, zacht,
gescheiden—omhoog wijzend. De komkommer is nog steeds in haar kut, ziet hij, het groen dat zichtbaar is tussen haar donkere lippen, en haar andere opening pulst, opent en sluit, nat van haar vocht.
"Jolene," zegt ze, en haar stem is een commando. "Maak hem nat."
Jolene knielt, voor hem, haar mond die hem omsluit, en Yorick kreunt—onwillekeurig, luid—wanneer haar tong om hem heen glijdt, wanneer ze hem diep neemt, haar keel die zich ontspant, haar handen die zijn billen grijpen. Het is snel, efficiënt, en dan trekt ze terug, zijn lul nat en glanzend, en duwt hem naar voren.
"Neuk haar," zegt Jolene. "Neuk haar kont terwijl ze zichzelf neukt met de komkommer."
Yorick doet het. Hij stapt naar voren, zijn handen op Watermeloen Mama's heupen, en richt zich. De opening is strak, warmer dan hij verwacht, en hij duwt—voorzichtig eerst, dan harder wanneer ze naar achteren duwt, hem binnenvragend.
"Ah..." Watermeloen Mama's geluid is diep, tevreden, en ze begint weer te pompen, de komkommer die in haar kut gaat terwijl hij in haar kont zit, en Yorick voelt het—de druk door de dunne wand, de komkommer die tegen zijn lul duwt, die hem nog harder maakt.
"Ah... ah... je bent zo groot, zo... vol..." Ze beweegt haar heupen, een zachte, rollende beweging, en Yorick volgt, zijn stoten die dieper worden, sneller, terwijl Jolene—waar is Jolene?—op de stoel in de hoek zit, haar jurk weer uit, haar benen gespreid. Haar vingers zijn in haar kut, die nog nat is van hem, van haar, en ze beweegt ze snel, diep, haar ogen op hen gericht, op haar moeder die dubbel gevuld wordt, op hem die haar moeder
neukt.
"Dubbele penetratie," fluistert Jolene, en haar stem is ademloos. "Mama houdt daarvan. Twee gaatjes, twee dingen."
Yorick kan niet antwoorden. Hij is verloren in de
sensatie, de strakheid van haar kont, de druk van de komkommer, de gezichten van de twee vrouwen—een die hij neukt, een die zichzelf vingert terwijl ze kijkt. Hij stoot harder, voelt Watermeloen Mama's hand die naar achteren gaat, die zijn billen grijpt, die hem dieper duwt.
"Ah! Ah! Harder... harder..." Watermeloen Mama's stem is nu hoger, minder gecontroleerd, en ze pompt de komkommer sneller, in hetzelfde ritme als zijn stoten, en Yorick voelt het—de pulseringen, de spanning die bouwt.
"Kom in me," zegt ze. "Vul mijn kont terwijl ik kom..."
En hij doet het, een laatste, diepe stoot, en hij spuit,
heet zaad dat haar vult, dat uitloopt om de komkommer heen wanneer ze die niet stopt, die doorpompt, en dan—dan komt ze, Watermeloen Mama, een diep, lang gekreun dat uit haar keel komt, haar hele lichaam dat trilt, de komkommer die diep in haar blijft zitten terwijl haar kont zich om hem spant, pulserend.
Jolene komt ook, hij hoort het—haar korte, scherpe geluiden, het natte geluid van haar vingers—and dan is het stil, alleen ademhaling, het zweet dat drupt, de geur van seks die de kamer vult.
De tent is warmer dan het zou moeten zijn. Evert staat in de ingang, de rits half open, en kijkt naar zijn vrouw die een andere vrouw beft.
Hij had moeten weggaan. Dat weet hij. Maar zijn hand is in zijn broek, om zijn harde lul, en hij kan niet stoppen met kijken. Anja's elegante rug, de beweging van haar hoofd, de manier waarop Hildegard's benen trillen—het is het geilste dat hij ooit heeft gezien, en hij wil er deel van zijn.
Hij stapt binnen, zijn sandalen die knerpen op het nylon, en Anja kijkt op. Haar mond is nat, haar kin glanst, en haar ogen—groen, altijd groen—kijken hem aan zonder schrik, zonder schaamte.
"Kijk," zegt ze weer, en ze buigt zich terug naar Hildegard, haar tong die weer aan het werk gaat.
Evert trekt zijn broek omlaag, zijn lul die vrijkomt, hard en dik en trekkend. Hij knielt achter Anja, zijn handen op haar billen, en duikt zijn gezicht tussen haar dijen. Ze is nat—nat van haar eigen opwinding, van Hildegard's vocht dat op haar kin heeft gedruppeld—and hij likt, zijn tong die in haar kut duwt, die naar haar clit gaat, die zuigt terwijl zij zuigt.
"Ah... ah..." Anja's geluiden zijn gedempt, verstopt in Hildegard's lichaam, maar hij voelt de trillingen, de manier waarop ze tegen zijn tong drukt. Hij brengt een vinger omhoog, nat van haar vocht, en duwt tegen haar andere opening—strak, ongebruikt, en ze verstijft, maar duwt terug, hem toelatend.
Hildegard kijkt naar hem. Haar ogen zijn half gesloten, haar gezicht rood, en ze glimlacht—een zwakke, geile grijns—en ze spreidt haar benen wijder, Anja's hoofd die tussen hen in zit.
"Neuk haar," zegt Hildegard, en haar stem is rauw, onherkenbaar. "Neuk je vrouw terwijl ze me beft."
Evert trekt Anja naar achteren, haar mond die loslaat van Hildegard met een nat plop, en richt zich. Haar kont is open, nat van zijn tong, en hij duwt—hard, in één keer, en Anja kreunt, een diep, dierlijk geluid.
"Ah! Ah... je bent zo... groot... daar..." Ze drukt terug, haar heupen die cirkels draaien, en hij voelt de strakheid, de hitte, de manier waarop haar spieren zich om hem spannen.
Hildegard schuift naar voren, haar benen om Anja's hoofd, en trekt haar weer naar haar kut. Anja's tong begint weer te werken, en nu is Evert diep in haar kont, haar mond op Hildegard, en hij voelt—alles, de trillingen van haar orgasme dat nabij is, de manier waarop ze trilt om hem heen.
"Ah! Ah! Ik... ik kom..." Hildegard's stem breekt, en ze grijpt Anja's haar, richt haar, en dan—dan spuit ze, een hete, natte stroom die Anja's gezicht raakt, die in haar mond loopt, die over haar kin druipt terwijl ze doorneukt, terwijl Evert dieper stoot, harder.
Anja komt ook, hij voelt het—de pulseringen in haar kont, de manier waarop ze zich aanspant—and dan is hij er, zijn zaad dat in haar spuit, dat er uitloopt om zijn lul heen wanneer hij terugtrekt, langzaam, zacht wordend.
Ze vallen samen, een hoop van ledematen, ademhaling, zweet. Hildegard's hand ligt op Anja's hoofd, Evert's hand op Anja's heup, en niemand zegt iets. Er is niets te zeggen.
De Groene Gecko is vol wanneer ze arriveren—rugzaktoeristen, dorpsbewoners, het gekletter van bierflesjes en het zachte gekwetter van de vogels die in de bomen buiten zitten. Watermeloen Mama heeft gekookt, een tafel vol schalen—cassave, plantain, een grote kom komkommersalade, groen en fris en glanzend.
Yorick kijkt naar de salade, denkt aan waar de komkommers zijn geweest, en voelt zijn wangen warm worden. Jolene zit naast hem, haar been dat tegen het zijne drukt, en Watermeloen Mama is aan het hoofd van de tafel, haar borsten die op en neer wiegen wanneer ze zich vooroverbuigt om een schaal door te geven.
"Eet," zegt ze, en haar ogen vinden de zijne, een glimlach die niets verraadt en alles. "Komkommer is goed voor je. Verkoelend."
Hij neemt een grote hap, de knapperige structuur, de lichte azijn—en iets anders, iets dat misschien zijn verbeelding is, maar dat hem doet slikken, doen blozen, doet lachen.
Anja zit tegenover hem, tussen Evert en Hildegard. Haar haar is nat, nog steeds, en haar make-up—wat er van over was—is bijgewerkt, maar hij ziet de rode plek op haar hals, de manier waarop ze zit, voorzichtig, alsof ze pijn heeft.
Hildegard kijkt naar hem, en er is iets in haar ogen—geen schuld, geen schaamte, maar iets nieuw, iets dat ze deelt met Anja, met Evert, met dit hele tafereel dat niemand benoemt.
"Goede reis gehad vandaag?" vraagt Ma Dofina, die aan het andere eind zit, haar ogen die van de een naar de ander gaan.
"Verkennend," zegt Anja, en haar stem is licht, bijna luchtig. "Veel nieuwe dingen gezien."
"En gedaan," voegt Evert toe, en hij lacht, een zwaar geluid dat niemand volgt.
Watermeloen Mama glimlacht, neemt een hap van haar eigen salade, en Yorick ziet het—het kleine trekken van haar mondhoek, de manier waarop haar ogen naar Jolene gaan, naar hem, terug naar haar bord.
"De jungle geeft wat je nodig hebt," zegt ze. "Niet altijd wat je denkt te willen."
Ze eten in stilte daarna, of bijna-stilte—het geklets van andere tafels, het verre geluid van een aggregaat, een hond die ergens blaft. De komkommer is knapperig, fris, en Yorick neemt nog een hap, nog een, denkend aan haar, aan hen, aan wat morgen zal brengen.
Niemand zegt de waarheid. Niemand hoeft dat te doen. De waarheid zit in de blikken, in de stiltes, in de manier waarop Anja's voet onder de tafel die van Hildegard vindt, waarop Evert's hand op Anja's dij rust, waarop Jolene's vinger over Yorick's pols glijdt.
Watermeloen Mama staat op, haar borsten die zwaaien, en begint de borden te verzamelen. "Morgen," zegt ze, "gaan we watermeloenen oogsten. Vroeg op."
Ze knikken allemaal, de leugen die ze delen, de waarheid die ze niet spreken. De nacht valt over het dorp, warm en zwaar en vol belofte, en in de tenten, in de hutten, in de slaapkamers die nog niet zijn bezocht, beginnen nieuwe verhalen.
De middagzon hangt zwaar boven Moisibo Kreek, waarbij het vochtige Surinaamse klimaat de lucht vult met een dikke, bijna tastbare warmte die op de huid plakt als een natte doek. Watermeloen Mama staat op de veranda van haar houten hut, haar enorme borsten zwaaien zacht onder haar felroze jurk met watermeloenprint, terwijl ze met een gebarsten Nokia-telefoon tegen haar oor gedrukt staat. Haar gouden oorbellen schommelen mee met haar hoofdbewegingen, en haar stem draagt ver over het dorp heen.
"Ja, Rosalinde, breng die man van je mee. En Mirelle, jij komt ook — met die nieuwe jurk die je laatst hebt genaaid. We hebben bezoek, ‘switi bezoek’, en ik wil dat ze zich welkom voelen."
Ze beëindigt het gesprek met een luidruchtige lach die haar hele buik doet schudden, waarna ze haar blik richt op de groep jonge backpackers die bij de gemeenschapsput staan. Evert staat met zijn handen op zijn heupen, zijn kale hoofd glinsterend van het zweet, terwijl Hildegard haar honingblonde vlecht over haar schouder gooit en met haar blauwe ogen
nieuwsgierig naar de omgeving kijkt. Anja staat iets achter haar partner, haar kastanjebruine haar los over haar schouders, haar vingers
speels met een lok spelend — een gewoonte die alleen verschijnt wanneer haar nervositeit toeslaat. Yorick heeft zijn rugzak op de grond gezet en rekt zijn gespierde armen uit, zijn blonde haar piekerig van het vocht.
Watermeloen Mama knikt tevreden. Deze vier — *drie vrouwen om te observeren, een man om te
verleiden* — zijn precies wat ze zoekt voor haar feest.
Binnen twee uur verandert het centrale plein van het dorp in een oase van kleur en beweging. Watermeloen Mama heeft haar uitnodiging serieus genomen: zes stevige Surinaamse vrouwen, allemaal met de weelderige curves die het dorp beroemd maken, zijn gearriveerd in hun felste kleding. Rosalinde draait al rond Evert, haar dikke vlechten met houten kralen klikkend tegen haar wangen, terwijl ze met opzet haar zware borsten tegen zijn gespierde arm drukt. Haar omslagdoek, feloranje met paarse patronen, is losjes om haar middel geknoopt, waardoor haar brede heupen extra benadrukt worden.
"Jij bent de kale Amerikaan, noh?" zegt ze, haar stem een mengeling van Sranan Tongo en gebroken Engels. "Ik hoor dat jij weet hoe je met je handen moet werken."
Evert's grijns is onmiddellijk, zijn zilveren pinkring glinsterend in het zonlicht. "Ik kan meer dan alleen met mijn handen werken, schat."
Rosalinde's lach is diep en borstig, en ze laat haar vingertippen over zijn kale schedel glijden — het zweet voelt koel onder haar warme huid. "We zullen zien. Watermeloen Mama heeft plannen voor jou."
Aan de andere kant van het plein heeft Mirelle zich op Hildegard gestort, de energieke restauranteigenaresse die haar ‘ananas-kapsel’ omhoog heeft gestoken, losse krullen dansend om haar gezicht. Haar diepe V-hals — koningsblauw, met gouden borduursel — toont haar enorme boezem bij elke ademhaling. Ze ruikt naar ‘kolonia’ en vanille, een geur die Hildegard's neusvleugels doen trillen.
"Jij bent het Nederlandse meisje, ai!" zegt Mirelle, haar handen al bezig met het aanpassen van Hildegard's khaki jack. "Zo bleek, zo ‘switi’. Kom, ik
leer je dansen zoals wij dat hier doen."
Hildegard's blauwe ogen worden groot, maar haar glimlach is oprecht. "Ik ben niet echt goed in dansen..."
"Och, kind," lacht Mirelle, haar handen al op Hildegard's heupen gevallen, "bij ons hoeft het niet goed te zijn. Het moet voelen om goed te zijn."
Ma Dofina, de oudste van de groep, observeert alles vanaf een houten bankje. Haar geprinte sjaal bedekt haar gevlochten kroon, en haar enorme borsten rusten zwaar op haar buik terwijl ze voorover leunt naar Anja, die nerveus naast haar is gaan zitten. "Jij bent de vrouw van de kale man, noh?"
Anja's vingers vliegen naar haar haar, een lok draaiend om haar wijsvinger. "Ja... ik bedoel, we zijn samen, ja."
Ma Dofina's ogen zijn diep en scherp, als die van een vogel die een prooi spot. "En wat denk jij ervan als andere vrouwen naar hem kijken?"
Anja's keel werkt, de gouden ketting om haar hals glinsterend in het zonlicht. "Het is... het is zijn keuze. We hebben een... open relatie."
De oude vrouw grinnikt, een geluid als schuurpapier over hout. "Open. Ja. Dat is een woord voor wat hier gaat gebeuren."
Watermeloen Mama slaat in haar handen, een scherp geluid dat over het plein echoot. "Genoeg gepraat! ‘Mi switi vrouwen’, het is tijd voor het feest om te beginnen!"
Ze leidt de groep naar een open plek tussen de hutten, waar grote watermeloenen in het gras zijn gelegd — groen gestreept, rood vanbinnen, de zoete geur hangt zwaar in de lucht. De Surinaamse vrouwen verspreiden zich, hun lichamen wiegend op onhoorbare muziek, hun handen uitnodigend naar de backpackers.
Evert voelt hoe Rosalinde hem bij zijn hand grijpt, haar vingers sterk en warm. "Kom," fluistert ze, haar adem kokos en suiker. "Watermeloen Mama wil dat jij de eerste bent."
"De eerste waarbij?" vraagt hij, maar zijn stem is al zwaarder, zijn ogen al op de manier waarop haar borsten bewegen onder haar jurk.
Rosalinde antwoordt niet. Ze leidt hem naar een van de watermeloenen, die in het gras ligt als een offer, en duwt hem zacht naar beneden. "Eerst eet je," zegt ze, en ze pakt een mes dat in de schil steekt, "dan... dan kijken we verder."
De zoete, sappige smaak explodeert in Evert's mond terwijl Rosalinde naast hem knielt, haar dij tegen de zijne, haar hand op zijn knie. Aan de overkant ziet hij hoe Mirelle Hildegard heeft opgetild — de kleinere vrouw protesterend maar lachend — en haar op een andere watermeloen heeft gezet, alsof ze een trofee is. Mirelle's handen zijn op Hildegard's dijen, haar lippen dicht bij het oor van het jonge meisje, fluisterend, dingen die Evert niet kan horen maar wel kan raden aan de manier waarop Hildegard's blauwe ogen half dichtgaan.
Yorick staat nog steeds, zijn handen in zijn zakken, tot een van de andere vrouwen — jonger, met huid zo donker als ‘moerashout’ — hem bij zijn T-shirt grijpt. "Jij komt met mij," zegt ze, en het is geen vraag.
Anja blijft alleen achter, naast Ma Dofina, haar ogen volgen hoe Evert's hand nu op Rosalinde's heup ligt, hoe zijn duim cirkels trekt op de stof van haar jurk. De oude genezer legt plotseling haar hand op Anja's dij, zwaar en warm.
"Jij kijkt, noh?"
Anja's adem stokt. "Ik... we hebben afgesproken dat we... dat we elkaar niet..."
"Sssst," zegt Ma Dofina. "Kijken is niet verboden. Kijken is... leerzaam."
En dus kijkt Anja. Ze kijkt hoe Rosalinde Evert's hand op haar borst legt, hoe zijn zilveren ring verdwijnt tussen de zachte, donkere rondingen. Ze kijkt hoe Mirelle's lippen nu op Hildegard's hals zijn, hoe het jonge meisje haar hoofd achterover laat vallen, haar blonde vlecht bungelend in het gras. Ze kijkt hoe Yorick's T-shirt over zijn hoofd wordt getrokken, hoe zijn gespierde rug glanst van het zweet terwijl de jonge vrouw haar handen over zijn borst laat glijden.
Het is Yorick die als eerste over de drempel gaat. Zijn handen vinden de heupen van de vrouw — ze stelt zich nog niet eens voor, haar naam is niet belangrijk — en hij trekt haar tegen zich aan, zijn lippen vinden de hare in een kus die hard is,
hongerig. Ze kreunt in zijn mond, haar lichaam tegen het zijne gedrukt, en dan laat ze zich achterovervallen in het gras, hem meesleurend.
"Hij is sterk, ah,” hoort Anja haar zeggen, terwijl Yorick's handen haar jurk omhoog duwen, haar dikke, donkere dijen onthullend. "Je handen zijn zo vast, ah..."
Mirelle heeft Hildegard nu op de watermeloen liggen, het jonge meisje's benen gespreid, haar khaki jack opengeknoopt. Mirelle's koningsblauwe jurk is opgeschoven, haar eigen benen zichtbaar — dik, sterk, de spieren
spannend onder haar huid. Ze buigt zich over Hildegard heen, haar enorme borsten hangen zwaar boven het gezicht van het jonge meisje.
"Jij wilt dit, switi?" vraagt Mirelle, maar het is retorisch — ze ziet het aan de manier waarop Hildegard's heupen omhoog komen, de manier waarop haar blauwe ogen smeken.
"Ja, ah... ja..."
Mirelle's lach is laag, vanuit haar borst, terwijl ze zich laat zakken, haar gewicht op Hildegard's kleinere lichaam. Hun lippen vinden elkaar, en dit is geen tederheid — dit is verovering, Mirelle's tong die Hildegard's mond binnendringt, haar handen die het jack helemaal uittrekken, de zachte trui omhoog duwend.
Anja's vingers vinden haar eigen haar, de lok nu strak om haar vinger is gewikkeld. Ze kijkt naar Evert, die nu staat, Rosalinde's hand in de zijne, hem leidend naar een schaduwrijke plek onder een grote ‘mangroen’ boom. De vrouw draait zich om bij de boomstam, haar handen op de ruwe schors, haar brede heupen achteruit gestoken.
"Kom dan, bakra," zegt ze, haar stem laag en uitdagend. "Laat me zien wat die kale kop van je waard is."
Evert's cargo shorts valt, zijn erectie springt vrij — bleek, dik, de aderen zichtbaar in het gefilterde zonlicht. Rosalinde kijkt over haar schouder, haar ogen fonkelen, en ze schudt haar heupen, een uitnodiging die geen woorden nodig heeft.
Hij grijpt haar bij haar taille, zijn vingers diep in het vlees drukkend, en duwt naar binnen in één beweging. Rosalinde's kreet is luid, ongefilterd, echoënd door het dorp.
"Zo diep, ah... je pik is zo groot, ah ..."
Evert's hoofd valt achterover, zijn kale schedel glanzend, terwijl hij begint te stoten. Het geluid van hun lichamen — vlees op vlees, nat en hard — mengt zich met de andere geluiden op het plein. Yorick's stoten zijn sneller, regelmatiger, de vrouw onder hem kreunend met elke beweging. Mirelle heeft nu Hildegard's borsten blootgelegd — klein, bleek, de tepels roze en hard — en ze zuigt erop met een honger die Anja zelfs vanaf deze afstand kan zien.
"Je tieten zijn zo zacht, ah," hoort ze Mirelle zeggen, tussen zuigende geluiden door. "Ik wil ze voelen, ah..."
Hildegard's handen grijpen Mirelle's haar, de losse krullen, en ze trekt de grotere vrouw dichter, haar heupen omhoog komend, zoekend naar meer druk, meer warmte.
Anja's adem is nu snel, oppervlakkig, haar handen trillend in haar schoot. Ma Dofina's hand is nog steeds op haar dij, zwaarder nu, vaster.
"Jij voelt het, noh?" fluistert de oude vrouw. "Het vuur in je buik?"
Anja kan niet antwoorden. Ze kijkt hoe Evert Rosalinde nu harder neemt, zijn handen op haar schouders, haar borsten zwaaiend met elke stoot. De vrouw's vlechten slaan tegen de boomstam, haar kreten worden hoger, scherper.
"ah..ow! Ik, ik ik kan het niet meer aan, bakra! Ik ga komen, ah! Help! Help! ah ah"
Evert's stoten worden
wild, ongeregelder, en dan houdt hij stil, diep in haar, zijn hele lichaam spant terwijl hij kreunt, een lang, laag geluid dat Anja herkent — het geluid van haar partner die komt, die zijn zaad spuit in een andere vrouw.
Rosalinde's lach is ademloos, tevreden, terwijl ze zich omdraait en hem op de mond kust, zijn sperma nog druppelend uit haar.
Het is op dit moment dat Kofi Asoma het plein op loopt.
Hij draagt zijn schone Universiteit van Paramaribo T-shirt, zijn crew cut netjes, zijn houding die van iemand die weet dat hij hier niet hoort te zijn maar toch is gekomen. Hij is op weg naar Watermeloen Mama — een vraag over de brug, over het contract, over iets belangrijks — maar hij stopt midden op het plein, zijn ogen gevangen door wat hij ziet.
Anja. Alleen op het bankje. Haar handen in haar schoot, haar ogen op de orgie gericht, haar gezicht een masker van verlangen en schaamte.
Kofi's blik glijdt over het tafereel — Yorick die nu op zijn rug ligt, de onbekende vrouw boven op hem, haar dikke dijen hem omklemmend. Mirelle die Hildegard's benen heeft gespreid, haar gezicht tussen de bleke dijen van het jonge meisje, haar tong zichtbaar werkend terwijl Hildegard's hoofd heen en weer gooit, haar blonde vlecht in het gras. Evert en Rosalinde, nu op hun knieën in het gras, zijn handen nog op haar borsten, zijn lippen op haar hals.
En Anja. Alleen. Kijkend.
Kofi voelt iets in zijn borst — niet begeerte, niet meteen, maar herkenning. Deze vrouw, met haar elegante kleding en haar nerveuze gewoonten, is net zo gevangen als hij zich soms voelt. Gevangen tussen wat ze zou moeten zijn en wat ze wil zijn.
Hij loopt naar haar toe, zijn stappen zacht op het gras, en Ma Dofina kijkt op, haar ogen scherp. Maar ze zegt niets, ze knikt alleen maar, alsof ze iets verwachtte.
"Jij bent de vrouw van de Amerikaan," zegt Kofi, geen vraag.
Anja's hoofd draait, haar vingers vliegen naar haar haar. "Ik... ja. Anja."
Hij knikt, zijn ogen — donker, intelligent — op de hare. "Ik ben Kofi. En ik zie dat jij kijkt."
Haar wangen kleuren, een roze dat haar bleke huid transformeert. "We hebben... we hebben regels. We hebben..."
"Regels," herhaalt hij, en er is geen oordeel in zijn stem, alleen observatie. "Regels zijn voor mensen die bang zijn om te voelen wat ze voelen."
Anja's adem stokt. Ze kijkt naar hem — kijkt hem echt aan — en ziet de spanning in zijn schouders, de manier waarop zijn handen in zijn zakken zijn gestopt om niet te tonen wat ze willen. Ze ziet de intelligentie in zijn ogen, de woede die hij verbergt, de eenzaamheid die hij niet toegeeft.
"Ik ben niet bang," zegt ze, maar haar stem trilt.
Kofi's glimlach is klein, bijna onzichtbaar. "Nee? Dan waarom zit je hier, terwijl je man die vrouw neukt?"
Het woord — neukt — klinkt hard in het zachte Surinaamse Nederlands. Anja's ogen worden groot, maar ze kijkt niet weg.
"Omdat... omdat dit is wat we hebben afgesproken. Ik kijk, hij... hij geniet. En daarna..."
"Daarna?"
"Daarna vertelt hij me alles. Elke detail. Hoe ze smaakte, hoe ze voelde, hoe hij..."
Ze zwijgt, de woorden te intiem om hardop te zeggen. Kofi knielt, zijn gezicht nu op het niveau van het hare, en voor het eerst raakt hij haar aan — zijn hand op haar knie, zacht maar vast.
"En jij? Wat krijg jij?"
Anja's ogen vullen met tranen die niet vallen. "Ik... ik kijk. Soms... soms voel ik me..."
"Gebruikt? Vergeten?"
"Levend," fluistert ze. "Ik voel me levend wanneer ik kijk. Wanneer ik zie hoe hij... hoe hij door hen wordt begeerd. Hoe die vrouwen zijn lichaam willen, zijn blanke lichaam, alsof het... alsof het zeldzaam is. Alsof het..."
"Alsof het magisch is," voltooit Kofi. "De bakra, de blanke man. Ja, ik ken dat verhaal. Ik zie het elke dag."
Hij staat, zijn hand uitreikend. "Kom. Als je wilt kijken, moet je dichterbij komen. En als je... als je meer wilt, dan moet je dat toegeven."
Anja kijkt naar zijn hand — donker, sterk, de vingertoppen licht geaderd. Dan kijkt ze naar het plein, waar Evert nu op zijn rug ligt, Rosalinde boven op hem, haar enorme borsten in zijn gezicht hangend terwijl ze hem berijdt met een ritme dat Anja herkent, dat ze in hun eigen slaapkamer heeft gezien, maar nooit met zoveel... honger.
Ze pakt Kofi's hand. Hij trekt haar overeind, en ze voelt de warmte van zijn palm, de manier waarop zijn duim over haar knokkels strijkt.
Hij leidt haar naar de schaduw van een hut, dichter bij het tafereel maar nog steeds verborgen, een plek waar ze kan zien maar niet gezien worden — of zo denkt ze.
Watermeloen Mama ziet hen. Ze ziet alles, haar moederlijke ogen scherp achter haar vriendelijke glimlach. En ze knikt, tevreden, terwijl ze zich omdraait naar Ma Dofina.
"De jongeman is gekomen," zegt ze, haar stem zacht. "Hij zal de vrouwen nemen die kijken. Het is goed zo."
Ma Dofina grinnikt, haar enorme borsten schuddend. "Hij heeft lang genoeg gekeken naar blanke mannen die ons, donkere vrouwen nemen. Tijd dat hij eens neemt wat hij wil."
Kofi heeft Anja tegen de houten wand van de hut gedrukt, zijn lichaam dicht bij het hare maar niet aanrakend — nog niet. Ze kan zijn warmte voelen, de manier waarop zijn adem haar voorhoofd raakt.
"Jij wilt dit?" vraagt hij, en het is een echte vraag, met ruimte voor nee.
Anja kijkt naar hem, dan naar het plein. Hildegard ligt nu op haar buik, Mirelle's gezicht nog steeds tussen haar benen, maar haar ogen zijn open, gefixeerd op iets — op hen, realiseert Anja zich. Hildegard ziet hen, in de schaduw, en haar blauwe ogen fonkelen met iets dat Anja niet kan plaatsen. Goedkeuring? Afgunst? Verlangen?
"Ja," fluistert Anja. "Ik wil dit."
Kofi's handen vinden haar taille, zijn vingers diep in het zachte vlees drukkend, en hij draait haar om, haar gezicht nu naar de wand, haar handen tegen het ruwe hout. Ze voelt zijn erectie tegen haar billen drukken, hard en groot, groter dan ze gewend is, groter dan Evert.
"Je kont is zacht," zegt hij, zijn stem laag, bijna woedend. "Jullie blanke vrouwen, altijd zo zacht, alsof je nooit werkt."
"Ik werk," protesteert ze, maar haar stem is ademloos.
"Niet zoals wij werken," zegt hij, en dan trekt hij haar getailleerde broek omlaag, haar kleine, bleke billen blootleggend in het warme Surinaamse licht. "Niet zoals ik werk."
Hij spuugt in zijn hand — een grof, praktisch gebaar — en smeert het over zijn lul, donker en dik en bobbelig van de aderen. Dan richt hij zich op haar, zijn punt tegen haar ingang drukkend, en duwt naar binnen.
Anja's kreet is niet geacteerd. Het is pijn en verlangen tegelijk, het opensperren dat ze niet verwacht had, de diepte die hij vindt in één beweging.
"Zo strak, ah," kreunt hij, zijn handen op haar schouders, haar zijden blouse rimpelend onder zijn greep. "Je kut is zo strak, ah..."
Anja's voorhoofd rust tegen het hout, haar vingernagels krassen over het oppervlakte. Ze voelt hoe hij haar vult, hoe zijn lichaam tegen het hare slaat bij elke stoot, het harde slaan van vlees op vlees.
"ah..ow! Ik, ik ik kan het niet meer aan, ah! Het is zo diep, ah!"
Kofi lacht, een laag, bitter geluid. "Je man neemt mijn vrouwen, bakra vrouw. Nu neem ik jou."
Hij versnelt, zijn heupen een machine van ritme, en Anja voelt haar eigen vocht mengen met het zijne, de natheid die haar schaamte vermindert, die haar lichaam verraadt. Ze kijkt op, naar het plein, en ziet dat Hildegard nu op haar knieën is, Mirelle achter haar, een onzichtbaar voorwerp — een speeltje, realiseert Anja zich — tussen de bleke billen van het jonge meisje.
Hildegard's ogen zijn nog steeds op hen gericht, op Anja die wordt geneukt door deze donkere man, en er is iets in die blik — een verbinding, een erkenning — dat Anja's opwinding verhoogt.
"Ze kijkt," fluistert Anja, meer tegen zichzelf dan tegen Kofi.
"Laat haar kijken," zegt hij, zijn hand nu in haar haar, haar kastanjebruine lokken om zijn vingers gewikkeld. "Laat haar zien hoe een zwarte man een blanke vrouw neemt. Hoe hij haar gebruikt."
Het woord — gebruikt — zou beledigend moeten zijn, maar het is het niet. Het is bevrijdend, het is waar. Anja voelt zich gebruikt, ja, maar ook gezien, ook gewild op een manier die Evert's verhalen nooit hebben gegeven.
Kofi's vrije hand vindt haar borst, knijpt hard door de stof van haar zijden blouse, haar tepel tussen zijn vingers rollend. "Je tieten zijn klein," zegt hij, maar er is geen afkeuring in zijn stem, alleen constatering. "Maar ze reageren. Je tepels worden hard."
Anja kijkt omlaag, naar zijn hand op haar lichaam, de donkere vingers tegen haar bleke huid, en ze voelt een golf van hitte — niet alleen seksueel, maar iets diepers, iets dat ze niet kan benoemen.
"ah..ow! Ik, ik ik ga komen, ah! Ik kan het niet meer stoppen, ah!"
Kofi versnelt nog meer, zijn stoten nu wild, ongeregelder, en hij buigt zich over haar heen, zijn mond bij haar oor. "Kom dan, bakra vrouw. Kom terwijl ik je neuk. Terwijl je man daar ligt, tevreden, vergeten van jou."
Het is de wreedheid die haar over de rand duwt — de waarheid van zijn woorden, de erkenning van haar eigen vergetenheid. Anja's orgasme is geen golf maar een explosie, haar hele lichaam spant zich, haar kreet diep en ongefilterd, echoënd door het dorp.
Kofi houdt stil, diep in haar, en ze voelt hem pulseren, zijn zaad warm spuitend in haar kut, een vreemde, intieme sensatie die ze niet had verwacht.
Hij trekt zich terug, zacht, en ze hoort hem zijn broek optrekken, het ritsen van de stof. Anja blijft tegen de wand leunen, haar benen trillend, haar blouse nat van het zweet.
"Jij bent... anders dan ik dacht," zegt hij, en er is iets nieuw in zijn stem — niet zachtheid, maar respect.
Anja draait zich om, haar broek nog op haar enkels, haar intiemste delen bloot in het zonlicht. Ze wil iets zeggen — een grap, een afscheid — maar dan ziet ze wie achter Kofi staat.
Hildegard.
Het jonge meisje staat in de schaduw van de hut, haar khaki jack weer dichtgeknoopt maar haar haren in de war, haar blauwe ogen groot en vochtig. Ze heeft zich losgemaakt van Mirelle, of Mirelle heeft haar laten gaan — het maakt niet uit. Wat telt is dat ze hier is, dat ze heeft gezien, dat ze het weet.
"Anja," zegt Hildegard, haar stem ademloos, bijna fluisterend. "Ik... ik zag..."
Kofi kijkt van de ene naar de andere vrouw, zijn blik scherp, beoordelend. Dan grijnst hij — echt grijnst, voor het eerst — en stapt opzij, ruimte makend.
"Jij bent het andere meisje," zegt hij, niet vragend. "De blonde. Die met de blauwe ogen."
Hildegard knikt, haar vingers aan haar eigen vlecht trekkend — een gewoonte die Anja herkent, die ze zelf ook heeft.
"Jij keek ook," zegt Kofi. "Ik zag je kijken. Niet naar hen" — hij knikt naar het plein, waar Evert nu staat, Rosalinde op zijn arm, zijn shorts weer omhoog getrokken — "maar naar haar."
Hij wijst naar Anja, die nu haar broek optrekt, haar handen trillend op de knoop.
Hildegard's wangen kleuren, een roze diep als de watermeloenen op het plein. "Ik... we zijn vrienden. Anja en ik. We..."
"Jij wilt haar," zegt Kofi, en het is geen vraag. "Ik zie het. Ik zie alles."
Anja's hart bonst. De waarheid die ze zo lang heeft verdrongen, die ze had weggestopt onder lagen van loyaliteit en angst, ligt nu bloot in het Surinaamse zonlicht. Hildegard — haar vriendin, de vrouw van Yorick, het meisje dat ze bewondert sinds ze elkaar hebben ontmoet — staat voor haar, met dezelfde verlangende blik die Anja in de spiegel heeft gezien.
"Ik..." begint Hildegard, maar Kofi onderbreekt haar.
"Kom," zegt hij, en zijn stem is nu zachter, bijna teder — een toon die Anja niet heeft verwacht. "Jullie beiden. Kom mee."
Hij leidt hen naar de achterkant van de hut, een plek nog meer verborgen, omgeven door hoge graspolen en de zoete geur van bloeiende fajalobi. Er is een bankje, ruwhouten, waarschijnlijk door Watermeloen Mama zelf gemaakt, en hij duwt Anja erop, haar benen nog steeds zwak.
Hildegard blijft staan, twijfelend, haar blauwe ogen heen en weer schietend tussen Anja en Kofi.
"Jij wilt haar zien," zegt Kofi tegen Hildegard. "Jij wilt zien hoe ze eruitziet, naakt, gebruikt. Jij wilt voelen wat ik heb gevoeld."
Hildegard's keel werkt, haar vingers nog steeds aan haar vlecht. "Ik... ik heb Yorick. We hebben..."
"Regels," zegt Kofi, en hij lacht — ditmaal zacht, bijna medelevend. "Ja, ik ken regels. Maar kijk naar haar."
Anja zit op het bankje, haar blouse open, haar borsten bloot — klein, bleek, de tepels nog hard van Kofi's aanraking. Haar broek is half opgetrokken, het zichtbare vocht op haar dijen glinsterend in het licht. Ze ziet eruit als iemand die is gevallen en is opgestaan, die is gebroken en is genezen.
"Zij is mooi," zegt Hildegard, en het is het eerst dat ze het hardop zegt, het eerst dat ze de woorden toelaat.
"En jij?" vraagt Kofi. "Ben jij mooi?"
Hildegard kijkt naar hem, verward. "Ik..."
Hij stapt naar haar toe, zijn handen aan haar khaki jack, en trekt het open — niet ruw, maar vast, besloten. Haar zachte trui volgt, en dan staat ze daar, haar kleine, bleke borsten bloot, de tepels roze en gespannen in de warme lucht.
"Klein," zegt hij, dezelfde observatie als bij Anja. "Maar reactief. Jullie blanke vrouwen, altijd zo... gereed."
Hij duwt haar zacht naar beneden, naast Anja op het bankje, en hun schouders raken elkaar — twee bleke vrouwen, twee verschillende verlangens, één moment van verbinding.
"Kijk naar elkaar," beveelt Kofi, en ze gehoorzamen — Anja's bruine ogen op Hildegard's blauwe, het besef van hun wederzijdse begeerte eindelijk erkend.
Hildegard's hand vindt Anja's, hun vingers verstrengelend, en het is Anja die beweegt, Anja die haar gezicht naar het jonge meisje toe brengt, haar lippen zoekend naar de hare.
De kus is teder, verrassend teder — geen verovering zoals Kofi's, maar een thuiskomen, een erkenning van iets dat altijd al had moeten zijn. Hildegard's lippen zijn zacht, gespleten, haar tong voorzichtig tastend terwijl Anja's handen haar gezicht omvatten, de jeugdige huid onder haar vingertoppen voelend.
Kofi observeert, zijn erectie teruggekeerd, dikker nu, harder — het zicht van de twee vrouwen die elkaar kussen, die elkaar vinden, heeft hem opnieuw opgewonden.
"Jullie zijn mooi samen," zegt hij, en er is oprechtheid in zijn stem, een verwondering die zijn woede vervangt. "Zo bleek, zo zacht. Alsof je van suiker bent gemaakt."
Hij knielt voor het bankje, zijn handen op hun knieën, en duwt hun benen uit elkaar — Anja's linkerbeen, Hildegard's rechter, zodat ze elkaar raken, hun blote schaamlippen tegen elkaar gedrukt.
"O," kreunt Hildegard, de nieuwe sensatie overweldigend. "Anja..."
"Voel je haar?" vraagt Kofi, zijn vingers nu tussen hen, hun vocht vermengend, hun lichamen verbindend. "Voel je hoe nat ze is? Hoe ze naar je smacht?"
Anja's hoofd valt achterover, haar lippen nog steeds op Hildegard's, hun tongen verstrengeld terwijl Kofi's vingers werken — niet in hen, maar tussen hen, de druk op hun clitorissen precies genoeg om te bouwen, niet genoeg om te bevredigen.
"Alsjeblieft," smeekt Anja, de woorden verloren in Hildegard's mond. "Alsjeblieft, Kofi..."
Hij staat, zijn erectie op ooghoogte, en hij grijpt Hildegard bij haar schouders, haar draaiend, haar buik over het bankje buigend. Haar kleine, bleke billen steken omhoog, een aanbieding die hij niet weigert.
"Jij bent de tweede," zegt hij, zijn stem laag, bijna trots. "De tweede blanke vrouw die ik vandaag neem."
Hij duwt naar binnen, en Hildegard's kreet is anders dan Anja's — hoger, scherper, meer verrast. Ze is strakker, of misschien is het de hoek, maar Kofi's ogen rollen achterwaarts, zijn adem stokt in zijn keel.
"Zo strak, ah," herhaalt hij, maar nu met meer verwondering. "Jullie zijn allebei zo strak, ah..."
Anja kijkt, haar positie op het bankje haar een perfect zicht gevend op Hildegard's gezicht — de blauwe ogen half dicht, de mond open, de blonde vlecht over haar schouder hangend. Ze ziet de pijn en het genot, de overgave en het verlangen, en ze voelt haar eigen opwinding terugkeren, sterker nu, geïnspireerd door het zien van wat ze zelf heeft gevoeld.
"Je pik is zo groot in haar," zegt ze, de woorden ongefilterd, de vulgariteit bevrijdend. "Je rekt haar uit, Kofi. Je rekt haar hele kut uit."
Hildegard kreunt, Anja's woorden geven haar een extra opwinding, en ze drukt haar heupen achteruit, meer van hem willend, dieper.
"ah..ow! Ik, ik ik kan het niet meer aan, ah! Het is te veel, ah!"
Kofi versnelt, zijn handen op haar heupen, haar bleke huid rood wordend onder zijn greep. "Kom dan," beveelt hij. "Kom terwijl ik je neuk. Terwijl je vriendin kijkt."
Het is de combinatie — Kofi's diepe stoten, Anja's blik, de erkenning van haar eigen verlangen — die Hildegard over de rand brengt. Haar orgasme is een explosie van geluid, haar kreet echoënd door het dorp, haar hele lichaam spant zich en dan wordt ze slap op het bankje.
Kofi trekt zich terug, zijn lul pulserend, en richt zich op Anja — maar deze keer is het anders. Deze keer trekt hij haar overeind, draait haar om, en buigt haar over Hildegard's liggende lichaam, zodat ze elkaar weer kunnen kussen, elkaar kunnen vasthouden.
"Samen," zegt hij, en hij duwt in Anja van achteren, haar nog steeds natte kut glijdend om hem heen. "Ik neem jullie samen."
Anja's kreet is gedempt door Hildegard's mond, hun lippen weer verstrengeld terwijl Kofi hen beiden gebruikt — Anja van achteren, zijn handen nu ook op Hildegard, zijn vingers in haar mond, haar natte kut, een wirwar van lichamen en verlangen.
"ah..ow! Ik, ik ik ga weer komen, ah! Hildegard, ik..."
"Ik ook," fluistert Hildegard, haar handen tussen hen, haar vingers op Anja's clitoris, op haar eigen. "Samen, Anja. Samen..."
Ze komen samen, hun lichamen verstrengeld, hun kreten vermengd, terwijl Kofi doorstoot, doorduwt, tot hij zelf kreunt, diep en lang, zijn zaad spuitend in Anja voor de tweede keer.
Hij trekt zich terug, zijn adem zwaar, zijn T-shirt nat van het zweet. De twee vrouwen blijven liggen, verstrengeld, hun huid glad en glanzend in het gefilterde zonlicht.
Op het plein, ver weg maar dichtbij in de stilte die volgt, hoort Anja Evert lachen — diepe, tevreden lach, de lach van een man die heeft gekregen wat hij wilde. En voor het eerst voelt ze geen jaloezie, geen pijn. Alleen... vrijheid.
Kofi trekt zijn T-shirt recht, zijn crew cut plakkerig van het zweet. Hij kijkt naar hen — naar de twee bleke vrouwen die nu zachtjes tegen elkaar
fluisteren, hun vingers nog steeds verstrengeld — en knikt, tevreden.
"Watermeloen Mama zal tevreden zijn," zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen hen. "Haar feest is geslaagd."
Hij loopt weg, zijn stappen zacht op het gras, en laat hen achter — twee vrouwen die eindelijk hebben gevonden wat ze zochten, in de schaduw van een hut, in het hart van Suriname.
Anja's vingers vinden die van Hildegard, en ze drukken zacht, een belofte die geen woorden nodig heeft.
Watermeloen Mama staat op haar veranda, een verse watermeloen in haar handen, en ze glimlacht terwijl ze naar de zon kijkt die ondergaat over Moisibo Kreek. Haar feest is volbracht — de backpackers hebben genoten van haar vrouwen, haar vrouwen hebben genoten van de backpackers, en de verborgen verlangens zijn blootgelegd als de rode vrucht van haar favoriete fruit.
Morgen zullen er nieuwe uitdagingen zijn — de brug, de contracten, de blanke mannen die terug zullen komen, altijd terugkomen. Maar vandaag, in dit moment, is er alleen warmte en tevredenheid.
Ze neemt een hap van de watermeloen, het sap druppelend over haar kin, en lacht — diep, borstig, vol leven.
"Mi switi vrouwen," murmelt ze. "Mi switi, switi vrouwen."
“Morgen weer een dag om te
genieten van de watermeloenen, mijn Watermeloenen.”
AnToinette (45)
Winterwere (30)
Relaxtelet (63)