De priester stond daar, zijn zwarte soutane opgetrokken tot aan zijn middel, de bleke, knobbelige dijen trillend als pas geslachte kippen. Zijn hand pompte woest om zijn lid, dat dik en paars was opgezwollen van jarenlang opgekropte lust, een lust die hij elke zondag in de biechtstoel had proberen te smoren met gebeden die als droge hosties op zijn tong bleven plakken. Het altaar lag voor hem, kaal en koud onder het flikkerende kaarslicht, de witte doek besmeurd met wijnvlekken van de mis van die ochtend. Zijn adem kwam in korte, kermende stoten, als een stervend dier in het bos.

„Heer, vergeef mij...“ kreunde hij, maar het was geen gebed meer, het was een dierlijk geluid dat uit zijn keel omhoog borrelde terwijl zijn ballen samentrokken. Met een diepe, gutturale brul spoot hij zijn zaad in lange, dikke stralen over het altaar. Het spatte op het witte linnen, glinsterend en plakkerig, druppelend langs de randen van het tabernakel, vermengd met het stof van eeuwenoude gebeden. Zijn knieën knikten, zijn hand bleef pompen tot de laatste druppel, een dunne, doorzichtige draad die aan zijn eikel hing als een zonde die niet wilde loslaten.

Op dat moment zwaaide de zware eikenhouten deur van de kerk open. Het gekraak echode door de gewelven als het oordeel des Heren zelf. Vijf jonge vrouwen stapten naar binnen, hun stemmen nog lachend van een grap op het kerkplein. Ze waren achttien, net volwassen, hun lichamen vol en rijp als zomerfruit dat te lang aan de tak had gehangen. Koormeisjes, in hun donkere rokjes en witte blouses die strak over hun borsten spanden, hun haren loshangend of in simpele vlechten, de geur van jeugdige zweet en goedkope parfum om hen heen als een wolk van verboden vruchten.

Het eerste meisje, een lange met roodblond haar en sproeten op haar neus, bleef stokstijf staan. Haar naam was Marieke, en haar ogen werden groot als de hosties die ze elke zondag op haar tong legde. „Vader...?“ fluisterde ze, maar haar stem stokte toen ze het tafereel zag: de priester met zijn soutane nog half omhoog, zijn slappe, glimmende penis nog in zijn hand, het altaar besmeurd met zijn zaad dat langzaam naar beneden droop.

De anderen – Anna met haar donkere krullen en volle lippen, Katrien met de smalle taille en de hoge borsten, Sofie met haar bleke huid en wilde blik, en

Lotte, de kleinste maar met de rondste billen – drongen achter haar op. Een koor van ingehouden kreten steeg op. Maar niemand rende weg. De deur viel dicht met een zware dreun. De kerk was nu een afgesloten wereld, een grafkelder van zonde en verlangen.

De priester draaide zich om, zijn gezicht rood aangelopen, zweet parelend op zijn voorhoofd. Zijn soutane zakte langzaam terug, maar de vlekken op het altaar waren onmiskenbaar. „Dit... dit is niet wat het lijkt...“ stamelde hij, maar zijn woorden stierven weg toen hij hun ogen zag. Niet alleen schrik, maar iets anders. Een hongerige nieuwsgierigheid, dezelfde honger die hij zelf al jaren in de biechtstoel had gehoord bij jonge meisjes die fluisterden over dromen en aanrakingen.

Marieke deed als eerste een stap vooruit. Haar schoenen klikten op de stenen vloer. „We kwamen voor de repetitie, Vader. Ave Maria...“ Haar stem was zacht, bijna spottend. Ze keek naar de plas op het altaar en likte onbewust langs haar lippen. Jan Wolkers zou dit moment hebben beschreven als het samenkomen van vlees en geloof, van het heilige en het laag-bij-de-grondse.

De priester zakte neer op de trap voor het altaar, zijn handen trillend. Zijn lid, nog niet helemaal slap, begon weer te bewegen bij de aanblik van hun jonge lichamen in het schemerlicht. De kaarsen flakkerden, wierook hing zwaar in de lucht, vermengd met de muskusgeur van zijn ejaculaat en de frisse, zilte geur van hun meisjeszweet na een fietstocht door de regen.

Anna, de donkerste van het stel, liep naar het altaar toe. Ze stak een vinger uit en raakte de nog warme vloeistof aan. Ze rook eraan, haar neusvleugels trillend. „Het ruikt naar zonde, Vader. Naar alles wat we niet mogen willen.“ Toen bracht ze de vinger naar haar mond en likte hem af, langzaam, met haar ogen half gesloten. Een rilling ging door het groepje.

Wat volgde was een trance, een langzame, vleesgeworden litanie. De priester probeerde nog te protesteren, maar zijn lichaam verraadde hem. Zijn soutane werd opengetrokken door vier paar handen – Lotte en Sofie knielden aan weerszijden, hun rokjes opkruipend over hun dijen, witte slipjes zichtbaar in het kaarslicht. Katrien trok haar blouse open, haar borsten sprongen vrij, tepels hard als kiezels in de koude kerk.

Marieke ging voor hem staan, tilde haar rok op en drukte haar kruis tegen zijn gezicht. „Zing voor ons, Vader,“ fluisterde ze. Haar schaamlippen waren vochtig, gladgeschoren op een smal streepje na, de geur van jonge poes sterk en bedwelmend. Hij likte, eerst aarzelend, toen gulzig, zijn tong diep in haar gleuf duwend terwijl zijn handen de billen van Lotte kneedden die naast hem zat.

De repetitie begon, maar geen gezang van Ave Maria. In plaats daarvan klonken er andere klanken: het natte geluid van likkende tongen, het gekreun van de priester wiens lid weer stijf werd in de mond van Anna, die hem diep nam tot haar neus in zijn schaamhaar drukte. Katrien zat schrijlings op het altaar, haar rok omhoog, en wreef haar natte spleet over de plas zaad, smerend over haar clitoris terwijl ze kreunde: „Dit is de echte communie...“

Uren leken te verstrijken in die oude kerk. Het altaar werd een bed van zonde. Sofie lag er languit op, haar benen wijd, terwijl de priester haar neukte met lange, diepe stoten, zijn ballen kletsend tegen haar billen. Haar borsten deinden mee, zweet glinsterend in het kaarslicht. De anderen keken toe, vingerden zichzelf of elkaar, tongen in monden, vingers in kutjes en kontgaten. Marieke zat op zijn gezicht, haar dijen trillend rond zijn hoofd terwijl ze klaarkwam met een hoge gil die door de gewelven echode.

Lotte, de kleinste, wilde het in haar kont. Ze smeerde zijn lid in met het zaad van het altaar als glijmiddel en liet zich langzaam zakken, haar gezicht vertrokken van pijn en genot. „Dieper, Vader... straf me...“ De anderen likten haar borsten, beten in haar tepels, terwijl de priester gromde als een beest.

Ze wisselden van positie in een langzame, wellustige dans. Anna op handen en knieën voor het tabernakel, de priester achter haar, haar haren vastgrijpend als een teugel. Katrien en Sofie in een zestig-negen op de kerkbank, hun jonge lichamen verstrengeld, tongen diep in elkaars kut. Marieke en Lotte knielden voor hem, likkend aan zijn ballen en schacht terwijl hij Anna neukte.

De geuren waren overweldigend: zweet, kutvocht, zaad, wierook, oud hout en kaarsvet. Het altaar was één grote smurrie van lichaamsvloeistoffen. Het linnen doek was doorweekt. De priester kwam meerdere keren, spuitend in monden, op borsten, diep in kutjes en uiteindelijk, in een laatste, brullende ontlading, weer over het altaar, terwijl de vijf meisjes rondom hem knielden als bij een perverse communie, hun gezichten en borsten besmeurd.

Toen het voorbij was, lagen ze allemaal uitgeput op de koude stenen. De priester staarde naar het plafond, naar het crucifix dat zwijgend toekeek. Tranen liepen over zijn wangen, maar er was ook een vreemde vrede. De meisjes lachten zacht, kusten elkaar en hem, trokken hun kleren recht.

„Volgende week dezelfde tijd, Vader?“ vroeg Marieke met een brutale glimlach.

Hij knikte zwijgend. De kerkklok sloeg middernacht. Buiten viel de regen, maar binnen was de duisternis warm en nat en levend.

En zo ging het verder, week na week, een geheime mis van het vlees, waarin het heilige en het obscene één werden in de rauwe, zondige schoonheid van het menselijk lichaam. De gewelven van de kerk droegen hun kreten, en de stenen muren absorbeerden hun zonden als spons.

Het leven is kort, de lust is lang, en God zwijgt terwijl wij spuiten en kreunen in Zijn huis.