"Waar zijn we?" fluistert Annelies, haar stem trillend op een toon die tussen nieuwsgierigheid en angst balanceert.
Bintou's volle lippen krullen omhoog. Haar zwarte schaamlippen zijn zichtbaar onder het doorzichtige, gouden gewaad dat om haar heupen hangt—een kledingstuk dat ze zich niet herinnert aan te hebben getrokken. "De vraag is niet waar," zegt ze, haar donkere ogen dwalend door de grotachtige ruimte. "Maar wie."
Uit de schaduwen stapt hij. De Duivel. Zijn karmozijnrode huid lijkt te gloeien van binnenuit, elke spier van zijn naakte romp gegarneerd met een netwerk van littekens die op oud perkament lijken. Zijn hoorns krullen elegant achterwaarts, gouden ogen die vloeibaar lijken in het schemerlicht. Maar het is zijn geslachtsdeel dat Annelies' adem wegneemt—een enorme, paarszwarte kolom die stijf vooruit staat, imposant en groots, zwaar en dreigend, al zachtjes pulserend alsof het zijn eigen hartslag weergeeft.
"Welkom, mijn nieuwe speeltjes." Zijn stem is als gesmolten chocolade over schuurpapier—zoet en ruw tegelijk.
Drie mannen materialiseren uit de dampende lucht achter hem. Hun spiernaakte lichamen glanzen onder ultraviolet licht dat plotseling van de rotswanden weerkaatst. Geen van hen draagt kleding; hun erecties steken naar voren als de neuzen van hongerige dieren, dik en recht, de aderen zichtbaar kloppend in het vreemde licht. Hun monden glimlachen in hetzelfde wellustige ritme, als muzikanten die dezelfde melodie spelen.
Annelies' handen trillen. Ze wil haar rokje naar beneden trekken—het is opgekropen, haar blote dijen zichtbaar, maar haar vingers weigeren. De hitte in haar onderbuik is sterker dan de schaamte. Ze kijkt naar Bintou, zoekt erkenning. Bintou's hand vindt de hare, vingertjes klam van hetzelfde vreemde vocht dat over Annelies' rug loopt.
"Kijk niet weg," fluistert Bintou. "Kijken is toestemmen. En we willen toestemmen, nietwaar?"
De Duivel lacht, een geluid als brekende ketenen. "Slimme meid. Jullie zijn hier omdat jullie hartjes al sneller kloppen bij het woord 'meer'. Meer pik. Meer druk. Meer vulling." Hij stapt dichterbij, zijn zware lid wiegend met elke beweging. "Laat me jullie laten zien wat 'meer' betekent in mijn domein."
De drie mannen verspreiden zich. Een met donker haar en een baard die zijn kaak lijkt te verdelen in scherpe hoeken, stapt naar Bintou. Zijn handen—groot, ruw, met zwarte nagels—omvatten haar ronde billen zonder waarschuwing. Hij knijpt, zijn vingers diep in het vlees, en Bintou's hoofd valt achterover, haar keel blootgesteld aan het vreemde licht.
"Ah—" De klank ontsnapt haar lippen voordat ze het kan stoppen. "Je bent zo sterk, ah..."
De tweede man, bleek als marmer met rood haar dat in punten omhoog staat alsof het in brand staat, nadert Annelies van de zijkant. Zijn handen trekken aan haar vlechtjes, niet hard, maar beslist, gebruiken ze als teugels om haar hoofd naar achteren te trekken. Haar nek spant zich, de huid is strakker dan een trommelvel. Zijn erectie boort in haar zijkant, heet en zwaar als een ijzeren staaf.
"Jouw tong," zegt hij, zijn stem hol als uit een grot. "Die gaat eerst mijn eikel proeven."
De derde man, een reus met gouden huid en ogen die helemaal zwart zijn, blijft op afstand staan. Hij masturbeert langzaam, ritmisch, zijn dikke penis in zijn hand pompend terwijl hij toekijkt. Zijn glimlach is de breedste, de meest verontrustende.
De Duivel zelf stapt tussen de twee vrouwen in. Zijn handen—groot genoeg om een menselijk hoofd te omvatten—strelen eerst Annelies' wang, dan Bintou's. Zijn vingers zijn heet, brandend heet, maar het branden voelt als thuiskomen.
"Rustig," zegt hij, hoewel er niets rustigs aan is. "We beginnen zacht. We bouwen op. Zoals een orgel dat steeds meer registers opent."
Hij knikt naar de donkerharige man bij Bintou. Die man laat zijn handen van haar billen glijden, omvat haar gouden gewaad, en scheurt het open met één beweging. Het kledingstuk valt als een dode huid op de grond. Bintou staat nu naakt, haar glanzende huid volledig bloot, haar krullende schaamhaar donker en dicht tegen haar heuvel. Haar zwarte schaamlippen zijn zichtbaar, glanzend van vocht dat al begint te stromen.
"Ah, kijk," zegt de Duivel, zijn gouden ogen op Bintou's geslacht gericht. "Ze is al klaar. Haar kutje weet wat het wil voordat haar brein het begrijpt."
De donkerharige man knielt. Zijn handen spreiden Bintou's dijen, zijn duim trekt haar schaamlippen uiteen, leggen de roze binnenste schaamlippen bloot, een pulserende binnenkant. Hij blaast erop, een hete stroom lucht, en Bintou's knieën knikken.
"Nee," zegt de Duivel. "Niet vallen. Nog niet."
De man bij Annelies dwingt haar op haar knieën. De rotsachtige grond is warmer dan verwacht, bijna aangenaam tegen haar knieschijven. Zijn erectie hangt nu op ooghoogte, de eikel paars en glanzend, een druppel voorvocht parelt aan de punt. Annelies' mond watert, een instinctieve reactie die haar beschaamt—maar niet genoeg om te stoppen.
"Lik," beveelt de man.
Annelies' tong schiet uit, een roze sliert die de eikel raakt, de smaak zout en scherp en iets dat naar verkoolde kaneel ruikt. Ze kreunt, het geluid gedempt door haar eigen mond vol vlees. De man duwt naar voren, niet wachtend op haar tempo, en plotseling is haar mond gevuld, haar keel gedwongen open te gaan voor zijn dikte.
"Gh—ghh—" Ze hoest, tranen springen in haar ogen, maar haar handen grijpen zijn dijen, trekken hem dichterbij in plaats van weg.
De Duivel observeert, zijn eigen enorme lid nu volledig stijf, pulserend imposant omhoogstaand, de eikel een enorme paddestoel die uitnodigd om op te gaan zitten. Hij strekt zijn hand uit, laat zijn vingertoppen over Annelies' vlechtjes glijden, dan over Bintou's schouder. Twee vrouwen, twee monden, vier handen die naar meer grijpen, naar groter, imposantere stijve pik.
"Goed zo," zegt hij. "Laat de honger groeien. Laat de buik knorren."
De derde man, de toeschouwer, stapt nu dichterbij. Zijn gouden huid glanst van zweet, hoewel de hitte in deze grot geen fysieke verklaring lijkt te hebben. Hij gaat achter Annelies staan, zijn handen omvatten haar heupen, en trekt haar rokje omhoog—het zat al hoog, nu zit het opgerold om haar middel, haar blote kont bloot aan de vochtige lucht.
"Zachte huid," mompelt hij, zijn zwarte ogen op haar ronde billen gericht. "Zacht als de zielen die hier komen om te branden."
Zijn vinger glijdt tussen haar billen, vinden haar nauwe opening, en drukken. Annelies kreunt rond de penis in haar mond, het geluid een vibratie die de man voor haar doet huiveren. Hij grijpt haar hoofd vast, begint te stoten, haar keel gebruikend als een derde hand.
Bintou wordt opgetild. De donkerharige man heeft zijn handen onder haar dijen, spreidt haar benen wijd, en draagt haar naar een natuurlijke verhoging in de grot—een soort altaar, glad van gebruik. Hij legt haar neer, haar hoofd lager dan haar heupen, alles blootleggend. Zijn mond daalt naar haar zwarte schaamlippen, zijn tong spitst, en dan is hij er—in haar, om haar, over haar, likkend in harde, slurpende trekken die haar buik doen verkrampen.
"Ah! Ah! Je tong is zo heet—" Bintou's handen grijpen naar de rotswanden, haar nagels krassen over steen die onder haar vingertoppen smelt als kaarsvet. "Mijn kutje wordt gelikt door je tong zo goed, ah—"
De Duivel lacht, tevreden als een kat die de melk ruikt. "Horen jullie dat? Ze dankt al. En we zijn nog maar net begonnen."
Hij stapt naar Bintou toe, zijn enorme penis in zijn hand nu, wrijvend over haar buik, haar navel, omhoog tussen haar borsten. De hitte ervan brandt een spoor over haar huid, een rode lijn die binnen seconden weer vervaagt maar het gevoel achterlaat van iets dat dieper doordringt in haar huid.
"Jij als eerste," zegt hij tegen Bintou. "Jij bent het meest ongeduldig. Dat zie ik aan de manier waarop je klaarkomt—je hebt geen controle over je eigen lichaam."
Hij positioneert zich, zijn eikel tegen haar open, natte spleet. De donkerharige man trekt zich terug, zijn mond glanzend van haar sappen, en maakt plaats. Met één, vloeiende beweging—geen geweld, alleen het onvermijdelijke gewicht van zijn bestaan—glijdt De Duivel naar binnen.
Bintou's rug buigt als een boog, haar hoofd slaat achteruit tegen de steen. "Ah! Ah! Je penis is zo groot—zo heet— ah! Mijn kutje wordt gepenetreerd door je penis zo diep, ah—"
De Duivel begint te bewegen. Traag. Heel traag. Elke stoot diep genoeg om haar baarmoeder te raken, om haar buik vanbinnen te masseren. Zijn handen omvatten haar enkels, trekt haar benen wijd, wijder, tot ze een spreiding heeft die pijn zou moeten doen maar alleen maar meer ruimte creëert voor zijn dikte, zijn enorme hete penis.
Annelies wordt omgedraaid. De man achter haar—de gouden reus—duwt haar voorover, haar gezicht nu naar de grond gericht, haar kont omhoog. De man met het rode haar trekt zich terug uit haar mond, laat haar hijgend achter, en neemt positie in achter haar. Twee mannen, één vrouw, twee gaten die wachten.
"Nee," zegt de Duivel, nog steeds diep in Bintou pompend. "Nog niet. Eerst allebei apart. Dan samen."
De gouden reus trekt zich terug, zijn handen van Annelies' heupen. In plaats daarvan rolt hij haar om, legt haar neer naast Bintou op het gladde stenen altaar. Annelies' benen vallen vanzelf open, haar rokje nog steeds opgerold, haar blote kutje zichtbaar—blond schaamhaar, roze lippen, al nat van het zien van Bintou's neukbeurt.
"Kijk naar haar," beveelt de Duivel. "Kijk hoe ze het opneemt. Kijk hoe ze smelt."
Annelies kijkt. Bintou's gezicht is een masker van concentratie en overgave, haar ogen half dicht, haar mond open in stille kreten. De Duivel's buik slaat tegen haar aan, elke stoot een klap die door de galmende ruimte gaat. Zijn enorme penis verdwijnt volledig in haar, komt terug bedekt met haar glans, verdwijnt weer.
"Ah... ah... ah..." Bintou's ademhaling is een mantra, een ritme dat matcht met zijn stoten. "Je bent zo sterk, ah... je penis is zo heet..."
De man met het rode haar positioneert zich tussen Annelies' benen. Zijn erectie—kleiner dan die van De Duivel, maar nog steeds imposant—duwt tegen haar ingang. Annelies' handen vliegen naar zijn schouders, haar vingernagels in zijn vlees, maar ze trekt hem niet terug. Ze trekt hem naar zich toe.
"Ja," hijgt ze. "Ja, doe het—"
Hij doet het. Een scherpe stoot, diep, tot zijn balzak tegen haar kont slaat. Annelies' ogen rollen naar achteren, haar hoofd valt achterover. De pijn is er—een scherpe, brandende rek—maar direct overspoeld door iets warms, iets dat zich verspreidt van haar kut naar haar buik naar haar borsten.
"Ah! Ah! Je penis is zo hard—ah! Mijn kutje wordt gepenetreerd door je penis zo vol, ah—"
De twee vrouwen liggen naast elkaar, beiden gevuld, beiden bewegend in tegenovergestelde ritmes. De Duivel neemt Bintou met lange, diepe stoten die haar hele lichaam doen schudden. De rode man pompt Annelies korter, sneller, zijn ademhaling zwaar boven haar gezicht.
De donkerharige man en de gouden reus staan opzij, hun erecties in hun handen, wrijvend in hetzelfde tempo als hun mede-neukers. Hun ogen glijden van Bintou naar Annelies en weer terug, het tafereel opnemend in hun gedachten, denkend hoe het zou zijn om hen zelf te neuken.
De Duivel verandert van tempo. Hij wordt sneller, zijn stoten harder, en Bintou's kreten verhogen in volume en urgentie.
"Ah! Ah! Ik, ik ik kan het niet aan—ah! Ik kom bijna—ah!"
"Nog niet," zegt De Duivel, zijn stem nauwelijks te horen boven het slaan van vlees op vlees. "Wacht. Wacht op mij."
Hij trekt zich terug, plotseling, volledig, en Bintou kreunt van verlies—een hol, animalistisch geluid. Maar hij is nog niet klaar. Hij draait haar om, trekt haar heupen omhoog, en duwt terug in haar, nu van achteren. De nieuwe hoek raakt iets diep in haar, iets dat haar knieën op de steen laat slaan.
"Ah! Ah! Daar—daar—ah!"
Annelies wordt ook omgedraaid. De rode man trekt haar op handen en knieën, haar kont omhoog, en glijdt terug in haar van achteren. Nu zijn ze hetzelfde—twee vrouwen, op handen en knieën, naast elkaar, allebei van achteren genomen door twee verschillende mannen die hetzelfde ritme vinden.
De Duivel kijkt naar Annelies. Zijn gouden ogen fonkelen. "Jij bent de volgende," zegt hij. "Maar eerst—"
Hij klapt in zijn handen, een geluid als donder in de nauwe grot.
Uit de schaduwen, uit de damp, uit de vloeiende lucht zelf, verschijnen zij. Drie vrouwen. Hun huid is gebruind, donkerder dan Bintou, met een gouden ondertoon alsof ze in olie hebben gelegen. Lang haar—zwart als de nacht, golvend tot aan hun billen—omlijst gezichten die te perfect zijn, te symmetrisch, te mooi om menselijk te zijn. Op hun voorhoofden prijken kleine, gekrulde hoorntjes, ivoorwit en doorzichtig als opaal. En achter hen—achter hen zwaaien staarten, lang en gespierd, eindigend in scherpe pijlpunten die glinsteren als obsidiaan.
Ze dragen gouden kleding—riemen die hun heupen omvatten, schoenen met naaldhakken, armbanden tot aan hun ellebogen. Maar hun borsten zijn bloot. Groot, rond, zwaar—de tepels donker en hard, uitnodigend om vastgepakt te worden, om gezogen te worden, om bemind te worden.
"Meester," zeggen ze in koor, hun stemmen als belletjes die in de wind klinken.
De Duivel trekt zich uit Bintou, langzaam genoeg om haar het verlies van elke centimeter van zijn enorme penis te laten voelen. "Vermaak mijn gasten," zegt hij. "Terwijl ik wissel."
De drie vrouwelijke helpers verspreiden zich. Een—met een tatoeage van een vlammende roos op haar linkerborst—knielt voor Annelies, haar gezicht op gelijke hoogte met de rode man's stootende penis. Haar tong—lang, puntig, onnatuurlijk roze—glijdt over Annelies' klit, nog steeds blootgesteld tussen haar gespreide benen.
"Ah!" Annelies' rug kromt zich, haar ellebogen knikken. "Je tong is zo snel—ah!"
De tweede helper—de langste, met haar haar in een vlecht die over haar schouder hangt—ligt op haar rug onder Bintou, haar mond zoekend en vinden Bintou's hangende borsten. Haar lippen sluiten zich om een tepel, ze zuigt hard, en Bintou's stoten tegen de grond worden wilder, ongecontroleerder.
De derde helper staat tussen de twee mannen die opzij zijn gegaan. Haar handen omvatten hun erecties—beiden tegelijk, haar vingers niet lang genoeg om ze volledig te omsluiten, maar ze probeert het, wrijft hun eikels tegen elkaar, laat hun voorvocht mengen in haar handpalmen.
De Duivel stapt naar Annelies toe. De rode man trekt zich terug—niet volledig, maar genoeg om ruimte te maken. De Duivel's enorme penis hangt zwaar, bedekt met Bintou's sappen, nog steeds hard genoeg om hout te kunnen hakken.
"Klaar?" vraagt hij. Het is geen echte vraag.
Hij duwt in Annelies, en het verschil is onmiddellijk, overmachtig. Waar de rode man haar had gevuld, vult De Duivel haar nog meer—vult haar volledig, rekt haar kutje tot ze denkt dat ze zal scheuren. Maar ze scheurt niet. Ze opent. Ze ontvangt. Ze smeekt.
"Ah! Ah! Je bent zo groot—ah! Je penis is zo heet—ah! Mijn kutje wordt gepenetreerd door je penis zo vol, zo diep, ah—"
De vrouwelijke helper onder haar—de een met de vlammende roos—blijft likken, haar tong nu op Annelies' klit, nu op de basis van De Duivel's penis waar deze Annelies vult, nu op haar perineum, alles natmakend, alles smerend en glanzend.
De Duivel pompt. Traag. Diep. Elke stoot raakt iets in Annelies dat haar ogen doet rollen, haar tenen doet krullen. Hij trekt bijna helemaal terug—bijna, bijna helemaal—en duwt dan terug, volledig, tot zijn balzak tegen haar kont slaat en ze voelt hoe hij pulseert in haar diepste diepte.
Bintou wordt overgenomen door de gouden reus. Zijn penis—dikker dan die van de rode man, korter dan die van De Duivel—duwt in haar, en de langste vrouwelijke helper blijft onder haar, zuigt nu aan haar klit terwijl de man haar pompt. Bintou's handen grijpen naar de helper's haar, trekt haar dichterbij, dwingt haar harder te zuigen.
"Ah! Ah! Meer—meer—ah!"
De Duivel wisselt weer. Hij trekt uit Annelies—ze kreunt, een hol geluid van verlies—en stapt naar Bintou. De gouden reus trekt zich terug, maakt plaats, en De Duivel glijdt in Bintou alsof hij nooit is weggeweest. Het verschil in grootte laat haar schreeuwen, een rauw geluid dat van de rotswanden weerkaatst.
"Ah! Ah! Je penis is zo diep—ah! Mijn kutje wordt gepenetreerd door je dikke penis zo vol, ah—"
De orgie verhit, heter en heter. De helse vuren—letterlijk, nu, vlammen die langs de wanden likken zonder iets te verbranden—werpen dansende schaduwen over zweterige lichamen. De drie mannelijke helpers hebben hun posities ingenomen rond de vrouwen, hun handen nog steeds op hun eigen erecties, maar dichterbij nu, dichterbij, wachtend op het teken.
De vrouwelijke helpers bewegen als één organisme. De een met de vlammende roos—haar naam is vergeten, is irrelevant—ligt nu op haar rug tussen Annelies' benen, haar staart—die pijlpunt, dat obsidiaan—trekt omhoog, tussen haar eigen benen, en dan naar beneden, richting Annelies' achterste opening.
"Ah—" Annelies voelt de punt, koud en heet tegelijk, drukken tegen haar. "Ah, nee—"
"Ja," zegt de helper, haar eerste woord, een fluistering als bladeren in de wind.
De staart dringt binnen in haar kontgaatje, langzaam, de spiraalvormige structuur ervan—Annelies voelt het nu, ribbels die haar rekken, vullen, op een manier die geen menselijke penis kan—glijdt dieper, dieper, tot de basis van de staart tegen haar kont ligt en ze gevuld is, dubbel gevuld, De Duivel in haar kut en de demonische staart in haar kont.
"Ah! Ah! Ik, ik ik kan het niet aan—ah! Ik kom bijna—ah! Help! Help! Ah—ah—"
De Duivel pompt harder nu, zijn tempo verhogend, en de staart beweegt mee—niet van zichzelf, maar omdat de helper het beveelt, elke spier van haar lichaam onder controle. De dubbele vulling maakt Annelies gek, maakt haar schreeuwen, haar nagels krassen over de steen tot er bloed komt dat direct verdampt in de hitte.
Bintou ontvangt hetzelfde. De langste helper heeft zich achter haar gepositioneerd, haar staart—even lang, even gespierd—duikt in Bintou's kont terwijl de gouden reus haar kut vult. Twee vrouwen, allebei dubbel gepenetreerd, allebei schreeuwend, allebei smekend om meer terwijl ze niet eens weten wat "meer" nog kan betekenen.
De derde vrouwelijke helper—de een die de mannen had gemasturbeerd—knielt nu tussen hen in. Haar handen vinden Annelies' en Bintou's klitjes, vingertjes die snel, snel, snel cirkelen, toevoegend een derde laag van sensatie aan de al overweldigende vulling.
De Duivel trekt zich uit Bintou, stapt terug naar Annelies. Hij wisselt met de staart—trekt de demonische appendage terug, laat de helper haar plaats innemen met haar mond op Annelies' kont, en duwt zelf in Bintou's nu lege, maar nog steeds natte en open kut. De staart vindt Bintou's kont, glijdt in zonder weerstand, en nu zijn ze weer gelijk—beide vrouwen, beide gevuld op de meest complete manier die mogelijk is.
De drie mannelijke helpers kunnen niet langer wachten. De donkerharige man stapt naar Bintou, zijn erectie in zijn hand, en duwt tegen haar mond—ze opent automatisch, laat hem binnen, en nu is ze drie keer gevuld: De Duivel in haar kut, de staart in haar kont, de man in haar keel. De gouden reus doet hetzelfde bij Annelies, zijn dikke penis duwt tussen haar lippen, en zij is ook compleet—een lichaam met drie openingen, allemaal gevuld, allemaal gepompt, allemaal gebruikt.
De rode man staat opzij, masturbeert wild nu, zijn ogen springen van het ene tafereel naar het andere, kiezend, wachtend.
De orgie bereikt een kookpunt. Beweging overal—heupen die stoten, monden die zuigen, staarten die pulseren in strakke kontgaten, handen die overal grijpen, wrijven, knijpen. De hitte is nu ondraaglijk, maar niemand merkt het meer—ze zijn de hitte, ze ademen de hitte, ze neuken de hitte.
De Duivel's ademhaling verandert. Zijn gouden ogen rollen naar achteren, zijn hoorns pulseren—daar zit bloed, realiseert Annelies zich, of iets dat op bloed lijkt, dat stroomt wanneer hij opgewonden raakt. Zijn stoten worden onregelmatig, dieper, harder, alsof hij iets zoekt dat dieper ligt dan fysiek mogelijk is.
"Ah! Ah! Ik kom—" schreeuwt Bintou rond de penis in haar mond, het geluid gedempt maar duidelijk. "Ah! Ah! Ik, ik ik kan het niet aan—ah!"
De Duivel trekt zich terug—uit Bintou, uit de orgie, staat op, zijn enorme penis in zijn hand, pompend, richtend. Zijn andere hand trekt Annelies bij haar haar, dwingt haar op haar knieën, naast Bintou die ook wordt opgetrokken, ook op haar knieën, beide vrouwen naast elkaar, gezichten omhoog, monden open.
"Nu," zegt De Duivel, en zijn stem is gebroken, rauw, bijna menselijk in zijn urgentie. "Nu kom ik."
De eerste spuit raakt Bintou—over haar wang, haar oog, haar mond. Warm, dik, stomend in de koelere lucht—nee, niet koeler, de lucht is nog steeds heet, maar het sperma is heter, stomend, alsof het net van het vuur komt. De tweede spuit raakt Annelies, over haar voorhoofd, in haar haar, druppelend langs haar neus naar haar lippen. Het derde, vierde, vijfde—oneindig lijkt het, een fontein van witte, stomende vloeistof die beide vrouwen bedekt, hun borsten, hun buiken, hun gezichten, alles onder spuitend tot ze er wit van zijn, tot ze er stomend van zijn, tot ze er dronken van zijn.
De vrouwelijke helpers—de drie met de hoorntjes en staarten—duiken onmiddellijk toe. Hun tongen—die onnatuurlijke, puntige, roze tongen—likken het sperma van De Duivel van de vrouwenlichamen. De een met de vlammende roos zuigt het van Bintou's tepel, de langste likt het van Annelies' buik, de derde deelt haar aandacht tussen hen in, haar tong snel, gulzig, geen druppel verspillend.
En hun staarten—die bewegen nog steeds, nog steeds gespierd en levend—vinden nu de mannelijke helpers. De donkerharige man, die net uit Bintou's mond is getrokken, voelt de staart tegen zijn kont, dringend, en hij bukt, opent zich, laat haar binnen. De gouden reus ontvangt de tweede staart, kreunend terwijl hij nog steeds naar de vrouwen kijkt, nog steeds masturbeert. De rode man, die tot nu toe had gewacht, voelt de derde staart, en hij draait zich om, biedt zich aan, en wordt gevuld.
De orgie wordt een cirkel—vrouwen die sperma ontvangen en gelikt worden, vrouwelijke helpers die sperma likken en mannen vullen met hun staarten, mannen die gevuld worden en toch blijven kijken, blijven masturberen, blijven klaarkomen. De donkerharige man spuit eerst—over Bintou's rug, die nog steeds wordt gelikt door de helper—en dan de gouden reus, over Annelies' dij, en dan de rode man, die zijn lading over beide vrouwen spuit, een laatste, wanhopige dekking van witte, stomende vloeistof.
De vrouwelijke helpers likken ook dit op—geen druppel wordt verspild, geen spurt genegeerd. Hun tongen zijn overal, snel, efficiënt, gulzig. Hun staarten pulseren in de mannen, die nu ook kreunen, ook smeken, ook vervallen in dezelfde toestand van complete overgave die de vrouwen al kenden.
Dan—stilte. Relatieve stilte. Het slaan van vlees op vlees stopt. Het schreeuwen verzacht tot hijgen. De stoom van het sperma—dat nog steeds stoomt van de hitte, nog steeds te heet is om normaal te zijn—stijgt omhoog, vermengt zich met de zwavelachtige lucht.
Annelies ligt achterover. Haar lichaam weigert om rechtop te blijven, haar spieren zijn vloeibaar geworden, haar botten zijn was. Ze valt op haar zij, haar wang tegen de warme steen, haar ogen half open. Naast haar voelt ze Bintou vallen—dezelfde zwaarte, dezelfde uitputting, dezelfde volheid die geen fysieke vulling meer vereist.
Ze zijn bedekt—sperma droogt op hun huid, witte sporen over borsten en buiken, in haar vlechtjes, op haar wimpers. De vrouwelijke helpers hebben alles gelikt wat ze konden, maar er was te veel, altijd te veel. Ze zijn vol, ondergespoten, uitgewoond.
Annelies draait haar hoofd. Bintou draait haar hoofd. Hun ogen ontmoeten elkaar—donker en licht, bruin en blauw, ervaring en onschuld die allebei voorbij zijn. Bintou's hand zoekt, vindt Annelies' vingers, klampt zich vast. Annelies' vingers sluiten zich erom, zwak maar vastberaden.
Ze liggen uitgestrekt, naast elkaar, hand in hand. De hitte is er nog steeds, de vuren nog steeds dansend langs de muren, de stoom nog steeds stijgend van hun huid. Maar er is iets anders nu—een zwaarte, een volheid, een voldoening die dieper is dan alleen het lichamelijke.
Bintou's lippen bewegen. Geen geluid komt eruit, maar Annelies leest de vorm—"meer."
Annelies knikt. Ze kan niet meer. Maar ze wil meer. Dat is het—dat is de hel. Niet het neuken, niet het sperma, niet de staarten en de hoorntjes en de oneindige erecties. Het is de honger die nooit stopt. Het verlangen dat groter wordt naarmate het meer wordt gevoed.
De Duivel staat boven hen, zijn penis nog steeds half hard, nog steeds druipend. Hij glimlacht—dezelfde glimlach als eerder, maar nu is er iets van trots in, iets van bezit.
"Welkom," zegt hij, en zijn stem is zacht nu, bijna teder. "Welkom in mijn hel. De hel van Orgy en Gangbang. Hier kom je nooit alleen. Hier kom je nooit genoeg. Hier—"
Hij buigt, strijkt een pluk haar uit Annelies' gezicht, een pluk die vastzat aan het sperma op haar wang.
"—kom je altijd terug, blijf je komen, klaarkomen."
De vrouwelijke helpers hebben zich teruggetrokken, hun staarten uit de mannen getrokken, hun gouden kleding rechtgetrokken alsof ze net zijn binnengekomen in plaats van net te zijn gekomen. De mannelijke helpers staan op, hun erecties eindelijk slapend, hun borstkassen hijgend maar bevredigd.
Annelies sluit haar ogen. Bintou's hand in de hare is het enige anker in een zee van sensatie. Ze voelt het sperma koelen op haar huid—niet echt koelen, het is nog steeds warmer dan lichaamstemperatuur, maar koeler dan het was. Ze voelt haar eigen hartslag, traag nu, zwaar, alsof haar hart moeite heeft om te herinneren waarom het zou moeten slaan.
"Was dit...?" begint ze, maar ze weet niet hoe ze de vraag moet afmaken.
"Het begin," fluistert Bintou. "Dit was alleen het begin."
Annelies glimlacht—zwak, moe, maar echt. Haar andere hand komt omhoog, vindt Bintou's andere hand, en nu houden ze elkaar met beide handen vast, vinger aan vinger, palm tegen palm, alsof ze kunnen vliegen als ze maar hard genoeg klemmen.
De hel brandt om hen heen. De stoom stijgt. En ergens, in de diepte van de grot, roept iemand—of iets—hun naam.
Maar dat is voor later. Nu is er dit—twee vrouwen, uitgewoond, volgespoten, hand in hand, glimlachend in de hitte.
Dit is hun welkom. Dit is hun hel. Dit is hun thuis.
RoseRed (40)
MissAbuse (33)
Lelye (62)