Gebaseerd op dagboekuittreksels - 1 maand na "D-day"

Leen

​"En je denkt dat zodra ik de waarheid ken, ik van jóú zal wegrennen?" Kristof stelt de vraag heel rustig, bijna op een fluistertoon. De ruimte tussen ons voelt niet zwaar, maar juist leeg, wachtend op een antwoord dat ik al uren probeer te formuleren. Buiten tikt de avondregen monotoon tegen het vensterglas, een nuchter en herhalend geluid dat me dwingt om in het hier en nu te blijven.

​I kijk naar mijn handen, die stevig om een warme mok thee gevouwen zitten om de kilte uit mijn vingers te verdrijven. Mijn koperblonde haar valt in een losse lok over mijn schouder en schermt mijn gezicht een beetje af. "Je weet niet hoe rommelig het kan worden in mijn hoofd, Kristof," zeg ik zacht. Mijn stem klinkt schor van het lange zwijgen. Ik trek mijn knieën iets dichter tegen mijn borst op de bank en zoek steun bij mezelf. "Als de paniek toeslaat om niets, of als ik mezelf dagenlang opsluit in mijn gedachten... dat is niet de makkelijkste kant van mij om van te houden."

​Kristof schuift een stukje dichterbij op de bank. Zijn wollen trui schuurt zachtjes langs de stoffen bekleding, een alledaags en vertrouwd geluid. Hij reikt niet meteen naar me en dwingt me tot niets, maar wacht simpelweg tot ik zijn blik weer durf op te zoeken. Wanneer ik ten slotte opkijk, tref ik zijn rustige, vragende ogen. "Ik zoek geen handleiding, Leen," zegt hij, terwijl hij zijn hand voorzichtig over de mijne schuift. De warmte van zijn huid trekt langzaam door mijn vingers heen, waardoor de spanning in mijn schouders eindelijk een klein beetje begint te wijken. "Ik wil gewoon jou. Met alles wat erbij hoort. De mooie dagen, maar ook de dagen waarop het even te veel is. Denk je echt dat een beetje storm mij wegjaagt?"

​Ik kijk naar onze vingers die heel langzaam in elkaar schuiven. De angst ligt vlak onder de oppervlakte, scherp en tastbaar.

​"Het is niet alleen de storm," fluister ik, en ik voel hoe mijn keel zich even dichtsnoert. Ik slik de brok weg en dwing mezelf om zijn blik vast te houden. "Als ik mezelf echt aan jou geef... dan breek ik in zulke kleine stukjes dat ik mezelf nooit meer kan samenvoegen. Nooit meer compleet kan maken."

​Het blijft even stil in de kamer, op het tikken van de regen na. Kristof trekt zijn hand niet terug. Het schuift nog een stukje dichterbij, tot ik de zachte warmte van zijn lichaam voel. Heel rustig brengt hij zijn andere hand naar mijn gezicht en strijkt met zijn duim over mijn jukbeen. Zijn aanraking is kalm, zonder haast. "Dan raap ik ze samen met jou op," zegt hij, zijn stem warm en dichtbij. "Ik zal jouw gebroken stukjes versmelten met de mijne. Samen zullen we heel zijn."

​De belofte hangt in de schemering van de kamer. Kristof blijft me aankijken, zijn blik intenser en donkerder dan ik van hem gewend ben. De rustige man die altijd mijn veilige haven is, toont opeens een rauwe, onontgonnen diepte. ​"Je bent vanaf het moment dat ik je voor het eerst zag een mysterie voor me geweest, Leen," zegt hij zacht, en zijn vingers stoppen heel even met hun beweging op mijn huid. "Echt. En niet omwille van wat je hebt moeten meemaken. Ik heb wekenlang geprobeerd te begrijpen waarom jij anders bent dan de rest. Waarom jij ertoe doet, terwijl ik... ik geef eigenlijk nergens anders meer om." Hij ademt diep in, zijn schouders spannen zich onder zijn trui. "Ik heb nog nooit dit gevoel gehad. Dat ik de controle zo kwijt ben. Deze allesverslindende behoefte aan iemand."

​Zijn bekentenis raakt me dieper dan ik kan verdragen, en er trekt een felle angst door mijn borst. Het is geen angst voor hem, maar voor wat ik met hem kan doen. ​Ik heb het gevoel dat wat ik ook doe, het een vergissing zal zijn. Ik ben zo verliefd op hem. Ik wil niets liever dan hem toelaten in mijn leven, maar ik kan hem dit simpelweg niet aandoen. Dat is egoïstisch. Mijn geschiedenis en de schaduwen die ik meedraag... ik wil hem niet vernielen. Ik moet hem op afstand houden om hem te beschermen, maar hoe harder ik het probeer, hoe minder het me lukt. De afstand tussen ons krimpt met elke ademteug die hij neemt.

​Terwijl ik in die gedachten verdrink en zwijg, buigt hij zich iets voorover. Hij drukt een zachte, trage kus tegen mijn slaap, zijn adem warm tegen mijn huid. ​Ik wil niets liever dan mijn ogen openen en zijn intense blik ontmoeten, de oprechtheid in zijn kus proeven. Maar ik blijf onbeweeglijk tegen hem aan liggen, mijn hartslag langzaam synchroon met de zijne. Op dit moment ben ik nog niet klaar om de waarheid volledig te omarmen, te diep verscheurd tussen de vertrouwde angst en dit overweldigende verlangen.

​Zal het vuur dat in hem brandt me warmen en de wolven op afstand houden, of zal het me vernietigen? Misschien ben ik al die tijd bang geweest voor de verkeerde persoon. Kristof kent de donkerste vlekken op mijn ziel en wil me nog steeds. Als deze man hemel en aarde voor me zou verzetten, hoe kan die toewijding dan iets anders zijn dan een geschenk?

​Het enige wat ik nu zeker weet, is dat hem verlaten onmogelijk is. Niet omdat hij me dwingt te blijven. Omdat ik zelf niet weg wil gaan. ​Ik laat me ten slotte tegen hem aan vallen en rust met mijn hoofd op zijn schouder. Ik adem de vertrouwde geur van zijn wollen trui in, gemengd met de frisse buitenlucht die nog in zijn kleren hangt.

​Kristof

​Ik voel haar gewicht tegen me aan vallen. Het is een voorzichtige overgave, alsof ze elk moment weer kan opspringen om te vluchten. Haar ademhaling is nog te snel, een haperend en onrustig ritme tegen mijn borst. Zelfs nu ze haar hoofd op mijn schouder laat rusten, voel ik de subtiele trilling in haar spieren. Ze houdt zich vast aan een onzichtbare grens, bang om de grip te verliezen. Ik leg mijn hand op haar rug, voel de warmte van haar lichaam door de dunne stof van haar shirt heen en maak een langzame, sussende beweging. Ik dwing haar tot niets. Ik heb alle tijd.

​Ze trilt onder me en kijkt naar me op, haar gezicht nat van de tranen. Ze kijkt me aan met de ogen van een gewond dier, alsof ik haar redder ben. Ik veronderstel dat het waar is. Met de rug van mijn hand veeg ik het vocht weg en bestudeer haar reactie op mijn aanraking. Ze leunt naar me toe en sluit haar ogen, een zachte zucht ontsnapt aan haar lippen.

​Leen bezit me volledig, alleen is ze zich daar zelf niet van bewust. Of misschien wil ze er gewoon niet aan denken. Het is het belangrijkste dat niemand anders me ooit zo heeft laten voelen; met haar begin ik het volledige spectrum van emoties te ervaren. Het is verontrustend, maar ik kan niets doen om het tegen te houden.

​Ik zal Leen stapje voor stapje overhalen totdat ze mijn bescherming accepteert. Bij haar is een zachte aanpak nodig. Haar verleden heeft diepe sporen achtergelaten, muren die zo hoog zijn dat ze denkt dat er niemand overheen kan kijken. Maar ik hoef er niet overheen. Ik zal hier blijven staan, vlak naast haar, in de luwte. Ik zal haar lichaam vereren en haar de wereld geven totdat ze zich aan mij overgeeft.

​En haar hart.

​Dat is de ultieme prijs.

​Het is een prijs die ik niet zomaar kan opeisen. Die moet langzaam verdiend worden. Stap voor stap. Muur voor muur. Ik zal elke verdedigingslinie die ze heeft opgetrokken met geduld ontmantelen. Niet met geweld of haast, maar met de constante, geruststellende aanwezigheid van mijn handen op haar huid. Uiteindelijk zullen die muren vallen, en zal ze van mij zijn. Niet alleen mijn geliefde, maar mijn vrouw, mijn alles.

​Ik druk mijn lippen nogmaals zacht in haar koperblonde haar en sluit mijn ogen, terwijl de regen buiten de wereld kleiner maakt tot alleen deze bank, en de vrouw in mijn armen.

Songtekst: Love me (zelf geschreven)

​[Verse 1]
The television hums a late night tune
I watch the rain drag across the moon
My coffee went cold an hour ago
There is a quiet here I do not want to know
I keep a space open on your side of the bed
Just tracing the cracks in the ceiling instead
I wore out the soles of these heavy boots
Trying to find a place to put down roots

​[Pre-Chorus]
I have got rough hands but they know how to hold
It is getting harder to fight off the cold
Look at me
Just look at me

​[Chorus]
Love me
Please just love me
Take the jacket off my back and stay
Do not let the morning wash this away
I will be the quiet place you rest your head
Just tell me the words you never said
Love me
Please love me

​[Verse 2]
I drove six hours through the pouring rain
Just to stand on your porch and forget my name
You can keep the engine running in the drive
I just need to know that we are still alive
I brought a bouquet I bought at the corner store
Now I am just staring at your wooden door
I am freezing in the dark underneath your light
Just asking for a place to come inside tonight

​[Pre-Chorus]
I have got rough hands but they know how to hold
It is getting harder to fight off the cold
Look at me
Just look at me

​[Chorus]
Love me
Please just love me
Take the jacket off my back and stay
Do not let the morning wash this away
I will be the quiet place you rest your head
Just tell me the words you never said
Love me
Please love me

​[Bridge]
I am done playing the man made of stone
I am tired of waking up alone
You can take the keys, you can take the wheel
Just give me something I can actually feel
Give me something I can feel

​[Guitar Solo]

​[Chorus]
Love me
Please just love me
Take the jacket off my back and stay
Do not let the morning wash this away
I will be the quiet place you rest your head
Just tell me the words you never said
Love me
Please love me

​[Outro]
Please
Just love me