Hoofd Van De Familie deel 2 | Erotisch Sexverhaal op Opwindend.Net

Het zonlicht valt door de vloer-tot-plafondramen van de woonkamer, verguldend de naakte huid van de vijf lichamen die nog steeds verstrengeld liggen op de donkerfluwelen bank. De lucht is zwaar van het aroma van versleten lust—zweet, sperma, en de zoete, minerale geur van vrouwelijk vocht dat nog steeds in dunne riviertjes over dijen en buiken glinstert.

Ron Van Dijk ligt half rechtop, zijn grijze borsthaar plakkerig tegen zijn huid, zijn ijsblauwe ogen half dichtgeknepen in een uitdrukking van verzadigde dominantie. Zijn hand rust zwaar op Fleurs heup, het meisje dat net haar maagdelijkheid aan hem heeft gegeven, haar stormgrijze ogen nog steeds wazig van het na-effect van haar klaarkomen. Margaret, haar moeder, ligt aan zijn andere zijde, haar vingertoppen nog steeds vochtig van waar ze haar dochter heeft aangeraakt tijdens de ontmaagding.

Sophie en Rosa liggen tegen elkaar aan, half onderuitgezakt, hun ademhaling nog steeds niet volledig genormaliseerd. Jeroen zit in een leunstoel enige meters verwijderd, zijn broek nog steeds open, zijn half-verharde lul slap tegen zijn dij, zijn gezicht een masker van vermengde emoties die hij niet probeert te verbergen.

Het is stil. Geen van hen spreekt. Het enige geluid is het zachte ruisen van de gordijnen in de late namiddagbries en het onregelmatige gehijg van uitgeputte longen.

Dan is het een week later.

Margaret denkt nog aan vorige week, toen Ron haar man, hun dochters had verwent met zijn grote penis, ze had laten genieten en ze verslaafd had gemaakt aan zijn grote dikke pik.

Vanaf nu wilden ze nooit meer zonder zijn lul.

Haar hand glijdt naar Ron, ze liggen samen op de bank, ze denkt nog terug aan vorige week, iedereen had genoten, zelfs Jeroen, hun schoonzoon, getrouwd met hun oudste dochter, Sophie.

Haar vingertoppen volgen de lijn van grijze haartjes die van zijn navel naar zijn kruis leiden. Ze zoekt niets, vraagt niets—ze vindt gewoon zijn slapende lul, nog steeds indrukwekkend in omvang zelfs in deze toestand, en haar vingers sluiten zich er om.

Ron opent zijn ogen, kijkt naar haar. Er is geen woordenwisseling. Haar duim strijkt over de tere huid van zijn eikel, voelt zijn pik reageren, langzaam stijf worden. Ze buigt zich naar hem toe, haar lippen tegen zijn oor, haar adem warm en vochtig.

"Ik wil je alleen maar zien," fluistert ze, en haar hand begint een langzaam, ritmisch pompende beweging. "Niet neuken. Niet nu. Alleen dit."

Ron gromt zacht, hij laat zijn hoofd achterover vallen tegen de fluwelen rugleuning. Zijn heupen maken een kleine, onvrijwillige stoot tegen haar vuist, maar ze houdt het tempo laag, bijna meditatief. Haar ogen zijn op zijn geslacht gericht, gefascineerd door de manier waarop het bloed langzaam terugstroomt, hoe het vlees onder haar aanraking weer begint te pulseren, te zwellen, te groeien in haar greep.

"Kijk hoe mooi je bent," mompelt Margaret, meer tegen zichzelf dan tegen hem. Haar tong glijdt over haar onderlip, blijft hangen in de hoek van haar mond terwijl ze toekijkt hoe zijn eikel zich ontplooit, donkerder wordt, glanst in het zonlicht. "Kijk hoe groot... hoe dik..."

Haar pols draait bij elke neerwaartse beweging, haar vingertoppen spreiden zich over zijn lengte, meten hem, koesteren hem. Dit is geen voorbereiding op iets groters—dit is het doel op zich, dit moment van pure, contemplatieve aanbidding van zijn mannelijkheid.

De bel rinkelt.

Het geluid snijdt door de zware stilte als een mes door zijde. Margaret verstijft, haar hand verstevigt haar greep om Rons nu half-stijve pik zonder erbij na te denken.

Ron’s ogen gaan naar Margaret, een vraag in zijn blik die geen woorden nodig heeft.

Margaret laat zijn pik los, staat op, haar naakte lichaam blootgesteld aan het zonlicht, de ronde vormen van haar borsten zwaar, haar buik zacht. Ze loopt naar de intercom, drukt de knop in.

"Hallo?"

"Mama? Het is Sophie. Met Jeroen."

Margarets ogen flitsen naar Ron, haar man, die op de bank ligt—dan terug naar de intercom. Er is een moment van rust.

"O," zegt ze, en haar stem is glad, beheerst. "O, onze oudste dochter Sophie. Jeroens vrouw."

Ze drukt de deur open, kijkt naar Ron die nu rechtop zit, zijn pik nog steeds half zichtbaar tussen zijn dijen, nog steeds groeiend van haar recente aanraking. "Je dochter," zegt ze, en er is iets in haar toon, een mengeling van spot en opwinding. "Onze oudste dochter."

Ron glimlacht, een zeldzaam gebaar dat zijn gezicht niet zachter maakt maar juist meer roofdierachtig. "Laat ze binnen."

Margaret pakt haar jurk in de slaapkamer, trekt hem haastig over haar hoofd. Ze heeft geen tijd voor ondergoed; de stof plakt tegen haar schaamhaar, nat van de ochtend, van haar kijken naar de grote pik van haar man, Ron.

Van het trekken aan zijn lul, liggend op de bank, nagenietend van de gedachten aan vorige week, toen Ron, als hoofd van de familie, de familie had laten kennismaken met zijn imposante lul.

Ron trekt zijn broek niet dicht—laat zijn pik, nu duidelijk zichtbaar en nog steeds groeiend, half uitstekend uit zijn gulp.

De deur gaat open.

Sophie Van Dijk-Berendsen—hun dochter, de vrouw die met Jeroen is getrouwd, Hun oudste dochter—stapt over de drempel. Ze is vijfentwintig, blond haar dat in golven over haar schouders valt, een lichaam dat de jaren heeft verzacht. Ze draagt een crèmekleurige blouse en een rok die tot net boven haar knieën valt, conservatief, respectabel—totdat je haar ogen ziet.

Haar ogen zijn op Rons kruis gefixeerd.

Ze bevriezen halverwege de gang, haar hand nog steeds in die van Jeroen, die achter haar staat met zijn gebruikelijke uitdrukking van gereserveerde waardigheid. Jeroen—Sophies echtgenoot, een man van vijfentwintig met een bankierspostuur en een das die hij nu nerveus vasthoudt.

"Vader," zegt Sophie, en haar stem is ademloos, hoger dan normaal.

"Sophie," antwoordt Ron, en hij maakt geen enkele poging om zich te bedekken. Integendeel—hij verspreidt zijn benen iets, laat zijn nu volledig erecte pik naar voren buigen, de eikel glanzend in het licht. "En Jeroen. Wat brengt jullie hier?"

Jeroens ogen flitsen door de kamer, registeren de openstaande gulp met de grote halfstijve lul van Ron, zijn schoonvader—dan terug naar zijn schoonmoeder, in een jurk zonder ondergoed, haar borsten drukkend tegen de stof, haar donkere tepels zichtbaar onder de dunne stof. Zijn keel werkt, een slikbeweging die hoorbaar is in de stilte.

"We... we wilden langskomen," stamelt Jeroen. "Margaret had gezegd... van het weekend..."

"Ja," zegt Margaret, die nu naast Ron is gaan zitten, haar hand weer op zijn pik, alsof ze hem presenteert. "Het familieweekend. We zijn... bezig."

Sophie—kan haar ogen niet van Rons pik afhouden. Haar wangen zijn rood, haar ademhaling snel, oppervlakkig. Ze heeft het gezien, realiseert ze zich. Ze heeft het gezien vorige weekend, de manier waarop haar vader haar verwende en neukte met zijn geweldige grote pik, de manier waarop haar moeder haar had voorbereid, en nu—nu is ze er weer, en ziet haar vaders pik, onmiskenbaar, en hij is enorm, zoals ze zich nog herinnert.

"Je ziet het," zegt Ron, en het is geen vraag.

Sophie knikt, een klein, onvrijwillig gebaar. Haar tong vochtigt haar lippen.

"Kom hier," commandeert Ron.

Ze beweegt als in een droom, haar voeten dragen haar de kamer door naar de bank ann de andere kant van Ron, alsof ze geen keuze heeft. Jeroen volgt, zijn gezicht een masker van verwarring en iets anders—iets dat hij zelf niet wil benoemen.

Jeroen gaat weer zitten in de stoel in de hoek van de kamer, kijkend naar zijn vrouw, die nu ook haar hand strekt automatisch naar haar vaders enorme pik. Ze omklemt hem, trekt hem zachtjes, een ritmische beweging die hypnotiserend is in zijn eenvoud. "Zie je," zegt ze, tegen niemand in het bijzonder, "hoe mooi hij is."

Samen met haar moeder, Margaret, betasten ze Rons onderlichaam, zijn penis, Jeroen kijkt naar de grote pik van Ron, met de gedachte ‘had ik maar zo’n mooie grote pik’ en zijn hand omvat al zijn eigen pik, die al stijf begint te worden van opwinding, de gedachte dat zijn vrouw, Rons dochter, haar handen niet van zijn lul af kan houden en de gedachte dat ze wellicht binnen afzienbare tijd op zijn grote lul gaat rijden, hij weet dat ze haar vaders lul aanbid en hij weet ook waarom, zo groot zo mooi, zo strak als hij in haar kutje glijdt, het windt hem nog meer op, hij opent zijn rits en laat zijn normale grote van pik, stijf tevoorschijn haalt en rukt eraan bij de gedachte wat gegarandeerd gaat komen. Hij ziet haar borsten die al sneller op en neer gaan dan normaal. De geur hangt in de lucht, zoet en zout en onmiskenbaar seksueel.

"Ik wil het voelen," zegt Sophie, en haar stem is ruw, vervuld van iets dat klinkt als schaamte maar niet is. "Ik wil... hem….. diep... in me..."

Margarets hand verstevigt haar greep om Rons pik, trekt hem nu met langere, langzamere slagen. "Weet je wat je vraagt, schat?"

Sophie knikt, haar ogen nog steeds op het punt gefixeerd waar Margarets vingers Rons eikel omklemmen, waar een druppel voorvocht al glinstert in de groeve. "Ik weet het. Ik wil het. Al die jaren... kijken... weten...en na het vorige weekend, weet ik het zeker…..ik wil genieten…… klaarkomen…… kijkend naar Jeroen…… op de pik van papa rijdend"

Jeroen maakt een geluid, een stikkend, gebroken ding in zijn keel. "Sophie, we—"

"Jij weet het," zegt Sophie, en ze draait zich naar hem toe, haar ogen wild, vervuld van een licht dat hij niet kent. "Jij weet hoe hij me laat klaarkomen, Jeroen. Je hebt het gezien. Je hebt gezien hoe ik... hoe ik reageer..."

Jeroen verstijft, zijn gezicht wordt wit, dan weer rood. "Ik... wat?"

"In mijn dromen," zegt Sophie, en er is iets triomfantelijks in haar stem, iets wanhopigs. "In onze fantasieën. Je hebt het me verteld, die nacht, toen we weer thuis waren. Hoe je dacht dat je schoonvader me zou... hoe je het vond om te kijken..."

De stilte die volgt is elektrisch, geladen met onthulling.

Jeroens mond opent en sluit, geen woorden komen eruit.

Ron lacht, een laag, grommend geluid dat door de kamer trilt. "Dus dat is het," zegt hij, en zijn ogen—die ijsblauwe, meedogenloze ogen—vinden Jeroens. "Je wilt kijken, schoonzoon. Je wilt zien hoe je vrouw wordt geneukt door een grotere pik."

Jeroen schudt zijn hoofd, een automatische ontkenning, maar zijn ogen flitsen naar de bank, naar waar Sophie—zijn vrouw, hun oudste dochter in haar opwinding—maar aan een ding denkt, haar kut nog steeds gewillig en nat voor haar vaders pik en open om Rons pik, haar weer te laten neuken.

"Ik..." begint Jeroen.

"Kom hier," zegt Margaret, en ze pakt zijn hand, trekt hem naar de bank. "Kom zitten. Kijk."

Jeroen laat zich leiden als een slaapwandelaar, gaat zitten op de plaats die Margaret voor hem vrijmaakt—rechts van Ron, links van waar Sophie nu ook gaat liggen, haar lichaam een spiegel van haar verlangen.

Margaret trekt Rons pik volledig uit zijn broek, laat hem glanzen in het licht. De aderen zijn zichtbaar, pulserend, de eikel donkerpaars en glanzend. "Kijk," zegt ze tegen Jeroen, en haar stem is zacht, bijna teder. "Kijk wat je vrouw zo gaat krijgen."

Sophie, Jeroens vrouw, Rons dochter—ligt nu aan Rons zij, haar hand trillend terwijl ze zijn pik stijf trekt. Haar vingers kunnen er niet omheen, niet volledig; ze spreiden zich, meten hem, haar ogen wijd van verwondering en angst en verlangen.

"Hij is zo groot," fluistert ze, en haar stem breekt. "Zo veel groter dan..."

Ze kijkt naar Jeroen, een blik die geen woorden nodig heeft. Jeroens gezicht vertrekt, een pijn die geen fysieke oorzaak heeft, maar zijn ogen—zijn ogen zijn op de hand van zijn vrouw op Rons pik gericht, op de manier waarop haar vingers hem omklemmen, strelen, aanbidden.

Ron legt zijn hand op Sophies hoofd, duwt haar zachtjes naar beneden. "Lik," commandeert hij. "Proef wat je gaat krijgen."

Sophie buigt zich voorover, haar tong uitgestoken, en likt van de basis van zijn pik naar de eikel, een langzame, natte streep die glinstert in het licht. Ze huivert, een rilling die door haar hele lichaam gaat, en dan—dan neemt ze hem in haar mond, zo diep als ze kan, haar wangen hol van de inspanning.

Jeroen kreunt, een geluid dat hij niet kan onderdrukken. Margaret kijkt naar hem, ziet de pik van Jeroen die ze vast houd, die ze zachtjes aftrekt, nog niet om klaar te komen, maar om hem stijf te houden, om hem in bedwang te houden, zijn orgasme nog uit te stellen, tot het moment dat Sophie, zijn vrouw, klaarkomt op de grote lul van haar vader.

"Je ziet het," zegt ze, en het is geen vraag. "Je ziet hoe ze hem wil. Hoe ze hem nodig heeft."

Jeroen knikt, een klein, gebroken gebaar. Zijn ogen zijn niet van zijn vrouw af te slaan, van de manier waarop haar hoofd op en neer beweegt, waarom Rons hand in haar nek ligt, haar controleert, dirigeert.

Margaret schuift dichter naar hem toe, haar hand steviger om zijn stijve pik. Ze voelt zijn erectie—bescheiden in vergelijking, maar hard, onmiskenbaar hard—en trekt hem nog stijver. "Kijk," zegt ze, terwijl ze hem aftrekt met dezelfde langzame, ritmische beweging die ze eerder bij Ron gebruikte. "Kijk hoe je vrouw wordt geneukt door een echte man."

Ron duwt Sophie van zijn pik, zijn eikel glanzend van haar speeksel. "Genoeg," zegt hij. "Ik wil je kut. Nu."

Sophie kreunt, een diep, dierlijk geluid, en spreidt haar benen. Haar rok is omhoog geschoven, haar slip—kant, wit, ongeschonden—doorscheurd in haar haast om zich bloot te geven. Haar kut is nat, glanzend, de lippen gezwollen en open.

Ron pakt haar, draait haar, legt haar op de bank met haar hoofd op Jeroens bovenbenen. Haar blauwe ogen kijken omhoog naar die van haar man, vervuld van iets dat op smeken lijkt maar niet is.

"Kijk me aan," commandeert Ron, en hij tilt haar benen over zijn schouders, haar enkels bij zijn oren. "Kijk je man aan terwijl ik je neuk."

Hij drukt zich naar voren, zijn eikel tegen haar opening, en duwt—niet geleidelijk, niet voorzichtig, maar met een enkele, harde stoot die haar hele lichaam doet schokken.

"O, god," kreunt Sophie, en haar handen grijpen Jeroens dijen, haar vingers wit van de kracht. "O, god, hij is zo... hij is zo..."

"Diep?" vraagt Ron, en hij trekt zich terug, stoot weer, harder deze keer. "Zo diep als je kleine mannetje nooit kan komen?"

Sophie kan alleen maar kreunen, haar hoofd achterover geworpen, haar keel blootgesteld. Jeroen kijkt naar beneden, naar waar zijn vrouws gezicht op zijn schoot ligt, naar waar haar mond open en dicht gaat in stil geschreeuw.

Margaret trekt Jeroen harder nu, haar vuist een strakke, natte omhulling om zijn bescheiden lid. "Voel je dat?" fluistert ze. "Voel je hoe ze trilt? Hoe ze komt?"

En Sophie komt—al, zo snel, haar lichaam verstijft, haar rug kromt zich van de bank af terwijl een golf van vocht uit haar stroomt, over Rons ballen druipend, over zijn dijen.

"Ja," hijgt ze, en haar stem is hoog, gebroken. "Ja, Papa, ja..."

Het woord hangt in de lucht, een bom van taboe. Jeroen kreunt, zijn heupen stoten onvrijwillig tegen Margarets vuist, en dan—dan komt hij, zijn sperma spuitend over zijn buik, zijn handen, Margarets pols.

Margaret buigt zich direct, neemt hem in haar mond, slikt zijn hele lading met gulzige, hoorbare slikken. Haar ogen blijven op Sophie gericht, op de manier waarop Ron haar nu begint te neuken—echt neuken, niet meer voorzichtig, maar hard, diep, zijn heupen een machine van ritmische geweld.

"Neem haar," hijgt Jeroen, en hij weet niet of hij tegen zichzelf spreekt of tegen Ron. "Neem haar... gebruik haar..."

Ron grijnst, een roofdierachtige blik, en versnelt zijn tempo. De bank kraakt onder hen, Sophies kreunen worden schreeuwen, haar handen krabben over Jeroens dijen, zijn buik, alsof ze houvast zoekt in een storm.

Margaret laat Jeroens pik los—nu slap, gevoelig, overgeleverd—and schuift naar de andere kant van de bank, ze spreid haar benen en haar vingers betasten haar eigen vlot en vingeren haar eigen kut, kreunend, genietend, kijkend naar haar man die Sophie, hun dochter neukt en haar volspuit. Haar ogen half dicht in post-orgasmische vervulling. De twee vrouwen—moeder en dochter, beiden op de bank klaargekomen bij het zicht van de grote pik in Sophie’s kut. Sophie vindt haar moeder, hun monden komen samen in een kus die geen moeder-dochterkus is.

Rons ogen flitsen naar hen, en er gloeit iets in zijn blik—goedkeuring, opwinding, eigendom. Hij stoot harder in Sophie—Jeroens Sophie, zijn stiefdochter—en voelt hoe ze weer begint te bouwen, hoe haar kut zich om hem heen knijpt in voorbereiding op een tweede orgasme.

"Kom," commandeert hij, en zijn stem is ruw, gebroken door zijn eigen opkomend orgasme. "Kom om mijn pik, slet. Kom terwijl ik je vul."

Sophie schreeuwt—schreeuwt, een hard geluid, een kreun vanuit haar hele lichaam dat door het huis echoot—and dan komt ze, haar lichaam verkrampt, haar kut pulseert in golven die Ron meesleuren. Hij stoot een laatste keer, diep, oncontroleerbaar diep, en dan komt hij—spuitend, heet, volledig in haar, zijn sperma vult wat Jeroen nooit heeft kunnen vullen.

De stilte die volgt is zwaar, geladen. Ron trekt zich terug, zijn pik glinsterend—van Sophies vocht, van zijn eigen zaad, van het zweet van hun lichamen. Hij staat op, zijn benen nog steeds gespreid, en brengt zijn pik naar Jeroens gezicht.

"Schoonzoon," zegt hij, en zijn stem is zacht, bijna teder in zijn dominantie. "Lik mijn pik schoon. Lik je vrouws sappen van mijn pik."

Jeroen aarzelt—een seconde, niet meer—en dan opent hij zijn mond. Ron duwt naar voren, zijn eikel glijdend tussen Jeroens lippen, over zijn tong, diep in zijn keel. Jeroen kokhalst, zijn ogen tranen, maar hij sluit zijn lippen, zuigt, zijn tong werkt over de onderkant van Rons lid.

"Zo," mompelt Ron, en zijn hand grijpt Jeroens hoofd, houdt hem stil terwijl hij begint te stoten—niet hard, maar diep, een gezichtsneuken dat methodisch is, gecontroleerd. "Zo moet dat."

Margaret is intussen tussen Sophies benen gekropen—Jeroens Sophie, haar dochter, haar tong vindt de open, lekkende kut, likt langs de gezwollen lippen, zuigt het mengsel van vocht en zaad dat daar is achtergelaten en uitloopt.

"Ja," hijgt Sophie, en haar handen grijpen Margarets haar, houden haar op haar plaats. "Ja, Mama, lik me... lik Papa's sperma uit me..."

Margaret gehoorzaamt, haar tong diep in Sophies kut, slikkend, gulzig. De smaak is complex—zoet en zout en iets scherper, Rons kenmerkende bijsmaak onder het vrouwelijke. Ze voelt hoe Sophie weer begint te trillen, hoe een derde orgasme—of is het haar vierde?—begint op te bouwen.

Ron kijkt naar hen, zijn pik nog steeds in Jeroens mond, en voelt hoe hij weer begint te groeien. Jeroens tong is ongeoefend maar enthousiast, zijn keel een strakke, warme omhulling die met elke stoot verder opent.

"Goed zo," mompelt Ron, en hij versnelt zijn tempo, zijn heupen een blur van beweging. "Goede schoonslet. Neem het. Neem alles."

Jeroen kreunt om zijn pik heen, het geluid gedempt, trillend. Zijn eigen hand heeft zijn slapende lid weer gevonden, trekt hem met wanhopige, onhandige bewegingen.

De twee vrouwen op de bank—Margaret en Sophie, moeder en dochter, elkaar beffend en vingerend—komen bijna gelijktijdig, hun kreunen verstrengeld in een harmonie van vervulling. Margaret zuigt harder aan Sophies clitoris, voelt haar pulseren tegen haar tong, terwijl haar eigen orgasme door haar lichaam golft, uitstralend vanuit haar kut naar haar tenen, naar haar vingertoppen, naar het topje van haar hoofd.

Ron trekt zich terug uit Jeroens mond—een laatste keer, volledig, zijn pik nu glanzend van speeksel en nog steeds hard, onmiskenbaar hard. Hij grijpt hem, trekt hem met harde, snelle slagen, en dan—dan komt hij, zijn sperma spuit over Jeroens gezicht, zijn open mond, zijn tranende ogen.

"Slik," commandeert hij, en Jeroen gehoorzaamt, zijn tong uitgestoken, vangt op wat hij kan, slikt met hoorbare geluiden.

En Jeroen komt—een tweede keer, onmogelijk maar waar, zijn eigen zaad spuit over zijn hand, zijn buik, mengt zich met Rons sperma op zijn huid.

De vier van hen—Ron, Margaret, Sophie, Jeroen—liggen nu op de bank, een wirwar van ledematen en zwaar ademende borstkassen.

Het is stil. Het enige geluid is het ruisen van de gordijnen en het onregelmatige gehijg van vier mensen die net zijn klaargekomen, die net hebben gegeven wat ze nooit hadden durven geven.

Na een tijd—een half uur, misschien meer, misschien minder, de tijd heeft geen betekenis meer in deze kamer—beginnen ze zich te bewegen. Margaret staat op, haar jurk nog steeds geklemd tegen haar natte huid, en helpt de anderen hun kleding te vinden. Sophie—Jeroens Sophie—trekt haar kleding weer aan, pakt haar natte gescheurde slipje en gooit hem in een prullenbak; ze zal hem nooit meer dragen, ze zal altijd klaar staan om geneukt te worden door Ron, haar vader. Jeroen veegt zijn gezicht af met een tissue die Margaret hem aangeeft, zijn ogen nog steeds wazig, zijn glimlach verward maar echt.

Ze kleedden zich aan, langzaam, zonder haast. De stilte is niet meer ongemakkelijk; het is gevuld met iets dat op begrip lijkt, op geaccepteerde transformatie.

Als ze allemaal weer gekleed zijn—Ron in zijn donkergrijze pantalon en losgeknoopte overhemd, Margaret in haar vochtige jurk, Sophie in haar rok zonder slip, Jeroen in zijn verkreukelde pak—gaan ze weer op de bank zitten. Margaret schuift dicht tegen Ron aan, haar hand op zijn kruis, trekt hem zachtjes, ritmisch, niet om hem klaar te laten komen maar om hem te houden waar hij is—half hard, altijd klaar, altijd de patriarch.

Sophie doet hetzelfde bij Jeroen, haar vingers om zijn kleinere, zachtere lid, trekt hem met dezelfde tederheid. Maar haar ogen—haar ogen zijn op Ron gericht, op de manier waarop Margarets hand zijn grotere, hardere pik omklemt.

"Ik dacht aan Fleur en Rosa," zegt Ron plotseling, zijn stem zacht, bijna dromerig.

Margaret knikt, haar hoofd tegen zijn schouder. "Morgen," bevestigt ze, en er is iets in haar stem—verlangen, acceptatie, iets dat grenst aan liefde maar er niet mee verward moet worden.

Ze kust hem, haar lippen zacht tegen de zijne, haar tong even uitgestoken om zijn smaak te proeven—zijn eigen smaak, gemengd met die van zijn dochter, de vrouw van Jeroen, zijn schoonzoon.

De zon gaat buiten onder, het licht wordt oranje, dan paars, dan donkerblauw. Ze blijven zitten, handen in elkaars kruizen, ademhaling synchroon, wachtend op wat morgen zal brengen.