De golven slaan met een steeds terugkerende beweging stuk op de pier en op dat rustgevende geluid na is het voor Ibiza-begrippen bijna stil om ons heen. Ik voel meteen thuis naast deze kerel. Even zitten we stil naast elkaar en als ik niks zeg vraagt Felix: ‘en, wat doet een schoonheid als jij hier helemaal alleen, terwijl het daarginds allemaal te doen is?’ ‘Misschien omdat ik er nog even geen zin in heb?’ reageer ik. Dan kijkt hij me aan en zie ik dat hij mooie bruine ogen heeft. Geen idee waarom, ineens komen de tranen opzetten. Ik probeer ze wanhopig tegen te houden maar voor niks, de eerste rollen al over mijn wangen. ‘Och jeetje’ reageert Felix en alsof we elkaar niet nog maar een paar minuten geleden hebben leren kennen slaat hij zijn arm om me heen en trekt hij me tegen zich aan. En zo zitten we een tijdje, ik snikkend en hij - zonder iets te zeggen - met zijn arm om me heen, me troostend.


Misschien komt het omdat ik hem niet goed kan zien en we hier in een zeg maar stilte-cocon zitten. Wat het ook is, ineens vertel ik hem wat me dwars zit. Dat mijn lievelings-opa nog maar net dood is, hoe ik een tijdje bij mijn oma wilde zijn maar dat zij er al naar een paar dagen vandoor ging, hoe vlak daarna twee nieuwe vrienden ook vertrokken en dat het me toen het beste leek om ook maar te gaan, Maar dat ik nu geen enkele idee heb waarom ik dat heb gedaan, want dat ik me hier nog helemaal niet thuis voel. Als ik weer stil val zegt hij eerst even niks en dan reageert hij. ‘Weet je Lieneke, ik denk dat ik je wel begrijp. Dit hier is een schijnwereld, alsof het leven alleen maar uit feest bestaat. Mensen zoeken die op omdat ze er voor een week of wat zin in hebben, maar als je jezelf even niet zo voelt val je er al snel buiten.’

Ja, misschien klopt dat wel, iedereen hier ontvlucht voor even de werkelijkheid van alledag, wat ook wel te begrijpen is als je naar al het gedoe in de wereld kijkt. Alleen voel ik me in die sfeer nog niet bepaald thuis. Als reactie leun ik nog iets meer tegen hem aan en zo zitten we een tijdje, terwijl Felix me nog steeds stevig vasthoudt. Dan: ‘ik heb een lekker drankje aan boord. Zin om even bij me te komen zitten?’ Ik vertrouw hem en dus knik ik ja. We staan samen op, waarna hij me helpt aan boord te gaan.

---

Ik kom terecht in een zithoek, buiten, waar ook het stuur hangt. Vanaf de zithoek gaat er een trapje naar binnen, naar een kajuit waar ik in het licht van een klein lampje een keukentje en een bed zie. Het ziet wel cosy uit.
‘Woon je hier?’ vraag ik dan.
‘Als ik op Ibiza werk meestal wel ja. Hier kom ik weer tot rust’ antwoordt Felix.
‘Wat doe je voor werk dan?’
‘Ohw, in de amusements-business, mensen bezighouden. Drukdrukdruk, lawaaierig, dus wel fijn om hierop terug te kunnen vallen.’
Het is wel duidelijk dat Felix er niet echt iets over wil vertellen, en dus laat ik het verder maar zitten. Maakt ook niet uit.

‘Heb je zin in een glaasje wijn?’ Ik knik, ja, lekker.
Terwijl Felix binnen in de boot wat aan het rommelen is kijk ik naar de kustlijn, die vanaf hier eindeloos lang en echt heel mooi om te zien is. De in de verte verdwijnende lichtgevende gordel van hotels, clubs en appartementsgebouwen en dan daarboven het nachtelijke donker geeft een echte vakantiesfeer. Het is een heel erg heldere avond. Het is afnemende maan, overal zijn sterren te zien en dat allemaal samen met de door het zachte licht glinsterende golven van de zee maakt dat ik me ineens weer oké voel. Nou ja, en dankzij deze aardige vent natuurlijk, ik denk dat ik me toch wel een beetje eenzaam voelde. Net op dat moment komt Felix terug uit het binnenste van de boot, met twee glazen wijn en een bakje met wat nootjes.

‘Kijk eens schoonheid, een drankje om een beetje van alle emoties te bekomen.’
Ik neem het aan, waarna we proosten, elkaar aankijkend.
‘Het gaat al wat beter hè?’ vraagt hij dan, nadat hij naast me kwam zitten.
Ik knik: ‘ja, best wel. Ik moet echt wel wennen hier en dat lukt nu al iets beter. Het is hier zo anders dan in die drukte daar.’
Felix grinnikt: ‘ja, dus je snapt nu wel waarom ik hier graag een beetje dobber. Waar bivakkeer je eigenlijk?’
‘In hotel Ushuaïa. In de club die daarbij hoort ga ik werken, de eerste drie weken in de spoelkeuken, daarna in de bediening in de club.’
‘Ohw, nou, maak je de borst maar nat dan, Lieneke, de feesten daar kunnen behoorlijk heftig zijn.’
‘Ken je het daar dan?’
‘Kan je wel zeggen ja.’

Waarna Felix meteen verder gaat, alsof hij erover heen wil praten. ‘Wist jij dat Ibiza, voor dit alles’ en hij wijst daarbij naar al het gedoe aan de kust, ‘echt een rustig hippie-eiland was? Love and peace en samen zweven op de marihuana en zo. Dat waren heel andere tijden.’
‘Ja, heb ik wel over gelezen. Er is toch ook nog een hippiemarkt en zo?’
Felix grinnikt weer, dat is wel een beetje zijn handelsmerk geloof ik. ‘Ja, die is er, maar die lijkt totaal niet op wat het ooit was. Die wordt totaal overlopen door toeristen, die allemaal spul kopen dat absoluut no way door hippies is gemaakt.’
‘Je doet of je erbij was, maar jij hebt die tijd hier toch ook niet meegemaakt?’ zeg ik dan. ‘Ben je veel te jong voor volgens mij.’
‘Hmm, dank je schoonheid, you made my day’ zegt hij, en daar is zijn brede grijns weer.

Hij is echt leuk. Ik schat dat Felix een jaar of tien ouder is dan ik, eind twintig of net dertig. Hij heeft een leuk gezicht, gebruind, lang donker krullend haar, baardstoppels, hij zou zo een hippie kunnen zijn. Maar het leukste zijn toch wel zijn ogen, diepbruin met een beetje goud erin, die altijd wel lijken te lachen.
‘Bevalt het wat je ziet, schoonheid?’
Oeps. Nou ja, ik kan maar het beste eerlijk zijn. Dus: ‘ja, best wel.’
Als reactie geeft hij me spontaan een zoentje op mijn wang, meer niet, en dat maakt het juist zo lief. Dan proosten we opnieuw.

Ineens staat hij op, klautert naar binnen, waarna hij met een speakertje terugkomt: ‘ik wil je even wat laten horen. Brengt je een beetje terug naar hoe het hier ooit was.’ Dan zet hij een nummer op dat me meteen pakt. Felix houdt zich stil en even zak ik er helemaal in weg, het is een dromerig sfeertje dat een beetje weemoedig maakt.
‘Wat is dit voor muziek?’ vraag ik als het afgelopen is, jammer genoeg een beetje snel.
‘Green is the colour, Pink Floyd’, antwoordt Felix. ‘Dit is een van hun eerste albums, ‘More’, gemaakt voor een film die hier op Ibiza speelde.’
Mmm, wel eens van Pink Floyd gehoord maar ik ken eigenlijk niks van ze. Wel mooi, dit. Felix laat hun muziek doorspelen terwijl we nog wat kletsen.

Dan: ‘schoonheid, ik moet weg, aan het werk. Kom je morgen weer langs?’
Het is een beetje abrupt en even heb ik de neiging om hem te laten bungelen. Maar waarom zou ik dat doen, hij is leuk en ik kom hier tot rust. Dus knik ik en na hem een kusje te hebben gegeven klauter ik van boord.

---

Relaxed wandel ik terug, terwijl ik een beetje mijmer over hoe anders ik me voel dan op de heenweg. Weer terug bij het hotel wil ik naar bed gaan, ik moet me morgenvroeg al om zes uur melden. Maar er komt zoveel geluid uit de richting van de Ushuaïa dat ik het niet kan laten en er even ga kijken. Als ik vanaf het strand het binnenterrein van de club op wil wandelen word ik tegengehouden door twee kleerkasten van kerels. Ze vragen me om mijn toegangsbewijs en als ik vraag wat dat kost schrik ik ervan, bijna honderd euro! Even weet ik niet wat te doen, maar dan heb ik een brainwave en zeg ik dat ik hier werk. En ja hoor, nadat ik de card die ik vanmorgen kreeg heb laten zien laten ze me door.

Het is een groot verschil met toen ik drie uur geleden hier was, voordat ik het strand opliep. Er zijn honderden mensen, rámvol is het en bloedheet. Iedereen viert feest alsof het einde der tijden in zicht is en het is niet te ontgaan, het ziet er allemaal bloedgeil uit. Het zwembad ligt vol met mensen die er allerlei onduidelijke dingen doen met elkaar. Veel meiden deden hun topjes uit en waar ik ook kijk zie ik ritmisch wiebelende borsten. En ik ben niet de enige die het ziet, de kerels zijn er ook allemaal hitsig van geworden en hangen nog net niet kwijlend over die meiden heen. Maar het zijn overduidelijk niet allemaal hetero’s hier, ook de gays gaan heftig op elkaar los.

Op het podium staan drie dj’s zich helemaal uit de naad te werken en ik moet hen nageven, ze doen het echt goed want iedereen gaat helemaal out op de muziek. De strakke harde beats maken dat je wel móet gaan bewegen, of je nou wilt of niet. De dansers op het podium versterken dat allemaal. Dit zijn andere lui dan die van daarstraks, en dat moet ook wel want dit is heftig werk, dat hou je niet de hele avond vol, lijkt me. Met niet heel veel aan hun lijf staan ze alle vier, ieder op een eigen verhoging de meest uitzinnige moves te maken. Al met al is de hele entourage behoorlijk opwindend. Ik denk dat als je hier ook nog eens een feestpilletje bij neemt, dat je dan de avond van je leven hebt. En zo te zien hebben er heel veel zoiets ingenomen, de meeste mensen zijn ronduit uitzinnig.

De lichtbak die boven het podium draait laat zien welke dj’s er vanavond allemaal optreden. Dit moet de ‘Swedish House Mafia’ zijn, drie dj’s tegelijk die de boel flink opzwepen. Hierna komen er nog twee acts, zie ik, ‘United Ants’ en tot slot ‘Deveraux LeBlanc’. Allemaal nog nooit van gehoord, maar dat zegt niks want ik ben niet thuis in wereld van de house. Maar het swingt wel, zonder het te beseffen wiebel ik al mee. Ik kijk het nog een tijdje aan, maar als er dan een jongen naar me toe komt die me een pilletje aanbiedt schud ik nee en ga ik pleiten. Geen gedoe nou. Slapen, morgen vroeg op.

---

Het is half zes als de wekker gaat en hoewel ik er toch niet echt vroeg in lag word ik goed uitgerust wakker. Ik voel me fit en heb er zin in om aan de slag te gaan. Dankzij de ontmoeting gisteren met Felix ben ik hier nu wel geland, denk ik, en ik verheug me er al op om hem vanavond weer te zien. Er gaat iets liefs en rustgevend van hem uit. En hij is ook nog eens een leuke kerel, om te zien maar ook hoe hij zich gedraagt. Zorgzaam!

In de keuken van het hotel is het al een heksenketel, zeker vijftien mensen staan er te werken aan het klaarmaken van het ontbijtbuffet. Het ruikt er lekker naar gebakken spek, roerei en brood. Officieel gaat dat buffet om zes uur open, maar ik kan me niet voorstellen dat daar op dat vroege tijdstip al veel animo voor is, het grote feest is nog maar net afgelopen. Later wordt me duidelijk dat lang niet iedere hotelgast meedoet aan het feest en dat er heel veel al vroeg op excursie gaan. Vandaag is het hippiemarkt in Es Canar en die is altijd heel populair, vertelde Felix vannacht.

Naast de keuken ligt de spoelkeuken, waar alle afwas terecht komt. Ik word opgevangen door een vrouw die er de leiding heeft en zij legt me eerst uit hoe de shifts in elkaar zitten. Ik heb de vroege shift, die dus om zes uur begint, en die duurt tot tien uur. Dan heb ik vier uur vrij en werk ik weer van twee tot zes. Dat doe ik vier dagen en dan de nachtshift, ook van vier dagen, van tien uur in de avond tot zes uur s-morgens. Na weer een vrije dag volgt de late shift, van tien tot twee en van zes tot tien.

Wij moeten nu doorgaan waar de nachtshift mee bezig was, het wegwerken van al het glaswerk. Daarna komt de ontbijtboel op gang en krijgen we het daar druk mee. Het glaswerk blijkt niet echt van glas te zijn maar is van heel dunne kunststof gemaakt. Het is bijna niet van echt glas te onderscheiden maar heeft dus het voordeel dat het niet kapot kan. De vrouw vertelt dat het spul niet heet mag worden afgewassen, omdat het dan te snel verslijt. Dus wordt het alleen maar in de machine met lauw water gespoeld, waarna we ieder glas moeten afdrogen en poleren, zodat het vlekvrij en glanzend terug naar de poolbars gaat.

We werken aan een breed roestvrijstalen blad, tegenover elkaar. Twee bedienen er de vaatwasmachine en halen de bakken met glazen eruit die klaar zijn en zetten de vuile erin. Net als de anderen krijg ik een bak voor mijn snufferd die net uit de machine komt en kan dan aan de slag. In deze shift zijn we in totaal met ons zessen, vier jongens en twee meiden, waaronder ik dus. We zijn allemaal ongeveer even oud. Al snel blijkt dat de vier jongens Spanjaarden zijn en dat die het vooral druk hebben met elkaar. En natuurlijk word ik gekeurd, ik zie hoe ze me steeds sneaky bekijken en dan in dat rebbeltaaltje van ze bespreken. Kan me niet schelen, ik ben het wel gewend, ze doen maar. Het andere meisje blijkt uit Engeland te komen, uit Londen en stelt zich voor als Angela.

Als ik zeg dat ik Lieneke heet probeert ze dat een keer uit te spreken, maar al gauw ga ik voor haar Liney heten. Prima, klinkt ook goed en ik besluit dat dat hier mijn naam wordt. Het klikt wel tussen ons. Ze vertelt me dat de manager regelmatig even langs komt en checkt of we wel goed poleren, de glazen moeten brandschoon zijn. Al gauw blijkt dat het een handigheidje is, en dat het helpt om vaak een schone droogdoek te pakken, die op stapels achter ons liggen.

We moeten behoorlijk luid praten, omdat het nogal rumoerig is. Om te beginnen maakt de afwasmachine nogal lawaai en daar komen die vier Spaanse jongens met hun gekwek bij. En dan is er nog de muziek, alweer stevige house, alsof de party hier is verder gegaan. In het begin richt ik me vooral op mijn werk, maar als ik dat een beetje onder de knie heb kijk ik op een gegeven moment Angela aan, die dan reageert met ‘get used to it quickly, huh?’ Ik grijns en knik, ja dit is niet het moeilijkste wat ik ooit aanleerde. En al snel lukt het me om wat met haar te praten, terwijl mijn werk er niet onder lijdt.

De tijd vliegt voorbij en voor ik het weet is het tien uur. Gelukkig mogen wij ook gebruik maken van het buffet en samen met Angela vul ik mijn bordje, waarna we het in de personeelskantine samen opeten. Whow, hier kan ik wel aan wennen, roereieren, spek, een croissantje, lekkere sterke koffie, heerlijk. Tijdens het eten vertelt Angela dat ze hier zo’n beetje naartoe is gevlucht, omdat haar vriend waar ze al ruim een jaar wat mee had het net voor hun vakantie uitmaakte. Reden waarom ze nu een paar maanden hier zit, die ze grotendeels werkend doorbrengt, om haar verblijf te kunnen betalen. Hmm, lijkt wel een beetje op mijn verhaal, ik vertrok ook halsoverkop hiernaartoe.

Hoewel ze er een beetje tuttig uitziet met haar blonde paardenstaartje, blijkt ze echt heel grappig te zijn. Hoe ze haar ex afschildert brengt me in een deuk en ik ben echt blij dat ik met haar in een ploegje terecht kwam. Samen roddelen we nog even over die Spaanse boys tegenover ons. Volgens Angela zit er een tweeling tussen en nu pas realiseer ik me dat twee van die jongens inderdaad wel erg veel op elkaar lijken. We spreken af dat we die boys eens een beetje gaan teasen, om dat clubje een beetje uit elkaar te trekken. Met een ‘tot straks’ gaan we ieder onze eigen weg, even uitpuffen op de kamer.

---

Eenmaal op mijn kamer schrijf ik als eerste Tietie en Pieter een berichtje in ons groepsappje, dat ik inmiddels op Ibiza zit. Per kerende post krijg ik een bericht terug, met foto’s van hun bezoek aan de tempel van Luxor. Whow, heel indrukwekkend, dat oude Egypte. Maar natuurlijk vraagt Tietie wel waarom ik nu al op Ibiza zit. Ik antwoord dat ik het te eenzaam vond, daar in Bloemendaal, en daarom nu hier aan de afwas sta. Als antwoord stuurt ze een emoji, een gezicht met zweetdruppels. En dan vraagt ze hoe het staat met de filmpjes, of het nog steeds goed loopt met de views.


Ohw ja, de filmpjes. Ik beheer het account en als ik het open schrik ik er gewoon van. Er zijn al tienduizenden hits en het aantal opmerkingen is al bijna niet meer om doorheen te scrollen. Seks tussen broer en zus blijkt een absolute topper te zijn, de meeste opmerkingen, de ene nog geiler dan de andere, gaan daarover. Maar gelukkig ook wel over mij en over ons trio. En dan het geld, ze maakten al vijfduizend dollar over, bizar! Als ik dat aan Tietie en Pieter schrijf komt er dit keer direct van Pieter antwoord, een thumb-up en: ‘dit vraagt om meer!’ Ja, van mij mag dat ook, maar dan moeten we wel bij elkaar zijn en seks hebben voor de camera. Dus schrijf ik ‘kom dan maar deze kant op na Egypte.’ ‘Wie weet reageren’ zowel Tietie als Pieter.’ Yés, als dát zou kunnen…


Liefs,
Zazie