Margaret had altijd geloofd dat ze boven de wereld stond, op haar achtenzestigste was ze nog steeds de vrouw die mensen op afstand hield met één blik. Haar zilvergrijze haar was altijd perfect verzorgd, haar kleding afkomstig van de beste ontwerpers en haar villa aan zee was ingericht alsof er nooit iemand echt had mogen wonen. Na het overlijden van haar man, drie jaar eerder, had ze zichzelf beloofd dat ze nooit meer afhankelijk zou worden van iemand.
Liefde was iets voor mensen die zich lieten meeslepen, vond ze, tot ze aankwam op Satisfying Island.

Het eiland was een plek waar rijke gasten kwamen om te ontsnappen aan hun gewone leven. Luxe stranden, rustige baaien en een sfeer waarin niemand vroeg naar iemands verleden. Margaret was gekomen omdat ze rust zocht. Ze wilde bewijzen dat ze ook alleen gelukkig kon zijn. Daar ontmoette ze Nigel.
Hij was vijfenveertig jaar jonger dan zij. Een man met een open glimlach, een ontspannen houding en een manier van praten die haar irriteerde omdat hij haar niet behandelde zoals anderen deden.

Hij boog niet voor haar geld.
Hij was niet onder de indruk van haar naam.
Hij leek haar zelfs een beetje grappig te vinden.

U probeert iedereen ervan te overtuigen dat u niemand nodig heeft zei Nigel op een avond terwijl ze samen naar de zonsondergang keken en Margaret keek hem koel en wat afstandelijk aan. En jij denkt dat je mij doorziet? Nigel glimlachte. Ik denk dat u veel sterker bent dan u zelf wilt toegeven. Maar misschien bent u ook moe van altijd sterk moeten zijn. Niemand had haar ooit zo aangesproken. Mensen zagen haar rijkdom, haar status, haar zelfverzekerdheid en respecteerde haar maar Nigel leek de vrouw daarachter te zien. Langzaam begon Margaret dingen te doen die ze jarenlang had vermeden. Ze lachte harder. Ze liep zonder plan over het strand. Ze vertelde verhalen over haar jeugd die ze bijna vergeten was. En tot haar eigen verbazing merkte ze dat ze niet bezig was met wat anderen van haar dachten, ze was gewoon Margaret. Maar naarmate hun band sterker werd, kwam ook haar twijfel, wat zag de jonge Nigel werkelijk in haar?

Was hij verliefd op de vrouw die ze was geworden, of op het leven dat ze hem kon bieden? Was zijn aandacht oprecht, of was zij slechts een nieuwe uitdaging voor een jonge man die van avontuur hield? Voor het eerst in lange tijd voelde Margaret iets wat ze niet kon kopen: onzekerheid. Op een avond vertelde ze hem dat ze bang was, ik ben achtenzestig zei ze zacht. Ik heb een heel leven achter me. Jij hebt nog zoveel voor je.
Nigel keek haar rustig aan, Margaret, leeftijd vertelt hoeveel jaren iemand heeft geleefd. Niet hoeveel liefde iemand nog kan geven. Voor iemand die haar hele leven controle had gezocht, was dat misschien wel het moeilijkste om te accepteren.

Dat liefde geen bezit was.
Geen overeenkomst.
Geen zekerheid.

Op Satisfying Island ontdekte Margaret dat haar grootste uitdaging niet was om Nigel te vertrouwen maar om zichzelf weer toe te staan gelukkig te zijn. De dagen met Nigel voelden voor Margaret steeds minder als een vakantie en steeds meer als een wereld waarin haar oude zekerheden begonnen te vervagen. Dat verwarde haar, ze was gewend dat mensen naar haar luisterden. Gewend dat haar mening gewicht had. Ze had haar hele leven opgebouwd rond controle, waardigheid en de overtuiging dat ze niemand nodig had, maar de jonge Nigel had een vreemde gave.

Wanneer hij iets zei waar ze zich aan ergerde, wanneer hij haar uitdaagde of haar net iets te direct aansprak, verwachtte ze dat haar trots de overhand zou nemen. Dat ze afstand zou nemen zoals ze altijd had gedaan., maar in plaats daarvan gebeurde er iets wat ze zelf nauwelijks begreep. Zijn eerlijkheid raakte haar steeds dieper. Een opmerking die haar eerst irriteerde, bleef later door haar hoofd spelen. Een blik van hem waardoor ze zich even onzeker voelde, maakte haar tegelijkertijd nieuwsgierig. Alsof hij niet de vrouw zag die iedereen kende, de rijke weduwe, de elegante dame met de perfecte houding, maar iemand die ze zelf lang verborgen had gehouden. Dat maakte haar kwetsbaar vooral tegenover Nigel.

Soms betrapte ze zichzelf erop dat ze nadacht over hoe hij haar zag. Niet als de vrouw met de villa en de juwelen, maar gewoon als Margaret. Een vrouw die ouder was geworden, die littekens van het leven droeg en die niet meer wist of ze nog aantrekkelijk kon zijn voor iemand die zoveel jonger was. Het maakte haar onzeker en die onzekerheid maakte haar nerveus. Ze had nooit gedacht dat ze op haar leeftijd nog zo kon twijfelen aan zichzelf. Vroeger had ze altijd geloofd dat zelfvertrouwen iets was wat met de jaren sterker werd. Nu ontdekte ze dat er ook een andere kant bestond: de moed om gezien te worden zoals je werkelijk was, Nigel leek haar twijfel te merken, maar hij lachte haar nooit uit. Je probeert nog steeds iedereen te overtuigen dat je onkwetsbaar bent zei hij ineens.

Margaret keek hem streng aan, en jij probeert nog steeds te doen alsof je alles begrijpt. Nee antwoordde hij rustig. Ik probeer alleen te begrijpen waarom iemand die zoveel heeft bereikt zichzelf nog steeds zo streng beoordeelt. Misschien was dat wel het gevaarlijkste aan Nigel, niet dat hij haar meenam naar een onbekende wereld maar dat hij haar liet twijfelen aan de muren die ze zelf om zich heen had gebouwd. Het ongeloof groeide in Margaret met de dag, ze begreep zichzelf niet meer. Er was een tijd geweest waarin ze dacht dat bepaalde gevoelens bij een afgesloten hoofdstuk van haar leven hoorden. De jonge jaren, de eerste verliefdheid, de spanning van iemand nieuw leren kennen, dat waren herinneringen uit een ander tijdperk.

Maar nu, op haar achtenzestigste, voelde ze iets waarvan ze dacht dat het voorgoed verdwenen was, Vlinders. Het verbaasde haar bijna meer dan ze wilde toegeven, hoe kon dat? Hoe kon een man die zoveel jonger was, iemand die in haar ogen uit een totaal andere wereld kwam, zo gemakkelijk door haar zorgvuldig opgebouwde muren heen breken? Margaret had altijd waarde gehecht aan opleiding, afkomst en beschaving. Ze had haar hele leven mensen beoordeeld op hun kennis, hun manieren en hun plaats in de wereld. Nigel paste niet in het beeld dat ze altijd had gehad van iemand die haar zou kunnen raken.

Hij had niet haar achtergrond.
Niet haar ervaring.
Niet haar verfijnde wereld.

En toch was hij degene die haar liet lachen zonder dat ze erop lette. Degene die haar stil kreeg met een simpele opmerking. Degene die haar eraan herinnerde dat ze niet alleen de vrouw was die iedereen bewonderde, maar ook gewoon iemand met verlangens, herinneringen en een hart dat nog steeds kon reageren. Dat maakte haar boos op zichzelf, want ergens vond ze het vernederend dat ze zo geraakt kon worden door iemand die ze vroeger waarschijnlijk nooit serieus zou hebben genomen. Maar tegelijkertijd voelde ze iets wat ze jarenlang had gemist: levendigheid. Bij Nigel hoefde ze niet de perfecte Margaret te zijn. Niet de rijke weduwe met een indrukwekkende naam en een zorgvuldig onderhouden imago. Hij leek juist geïnteresseerd in de momenten waarop ze vergat dat ze die rol speelde.

Op een avond zat ze nog alleen op haar terras en dacht ze terug aan haar eerste ontmoeting met hem., ze schudde glimlachend haar hoofd. Wat doe je met me fluisterde ze zacht tegen zichzelf maar ze wist het antwoord niet en voor het eerst in vijftig jaar vond ze het niet erg om het niet te weten. Later die avond, nadat ze samen hadden gedineerd, keerden Margaret en Nigel terug naar haar villa. De stilte daar voelde anders dan vroeger, vroeger was haar huis een bewijs geweest van haar onafhankelijkheid. De grote kamers, de perfecte inrichting, alles stond precies zoals zij het wilde. Maar die avond voelde de villa minder als een fort en meer als een plek waar eindelijk weer iemand binnen mocht komen. Ze praatten nog lang na over kleine dingen. Over herinneringen, over dromen die ze ooit hadden laten varen, over de verschillen tussen hun werelden. Margaret merkte dat ze niet meer bezig was met het leeftijdsverschil of met wat anderen zouden denken.

Ze was gewoon bij hem, toen ze uiteindelijk zwegen, keek Nigel haar aan met die rustige blik die haar steeds opnieuw uit balans bracht. Je denkt te veel, zei hij zacht en Margaret glimlachte een beetje verlegen. Dat zeggen mensen wel vaker tegen mij. Misschien luisteren ze alleen nooit goed genoeg naar wat er achter dat denken zit en voordat ze iets kon antwoorden, trok Nigel haar voorzichtig naar zich toe en kuste haar. Niet haastig, niet alsof hij iets wilde bewijzen, maar met een tederheid die haar juist daardoor verraste. Margaret verstijfde heel even uit gewoonte, de hooghartge houding die ze ongemerkt aannam als iets haar niet aanstond. Ze was gewend om controle te houden. Om afstand te bewaren. Om altijd precies te weten wat ze deed en waarom, maar bij Nigel voelde ze hoe die behoefte langzaam minder werd. Niet omdat ze zichzelf verloor, maar omdat ze voor het eerst in lange tijd niet het gevoel had dat ze een rol moest spelen.

Toen ze zich terugtrok, keek ze hem onderzoekend aan, hoe weet jij toch steeds wat ik nodig heb?" vroeg ze hem zacht en Nigel glimlachte. Misschien omdat je het zelf al die tijd hebt laten zien. Die nacht dacht Margaret lang na, Ze had haar hele leven geloofd dat kracht betekende dat niemand haar kon raken maar misschien was er ook kracht nodig om iemand toe te laten. Nigel merkte dat er iets veranderd was, niet alleen omdat Margaret hem dichterbij liet komen, maar omdat de vrouw die altijd zo beheerst en onaantastbaar leek, voor het eerst haar verdediging liet zakken. Toch bleef hij voorzichtig, hij wist dat Margaret niet iemand was die zomaar haar vertrouwen gaf. Achter haar zelfverzekerde houding zat een leven vol keuzes, verantwoordelijkheden en verwachtingen. Ze had zichzelf jarenlang geleerd dat kwetsbaarheid een risico was.

Maar die avond koos ze er zelf voor om niet weg te lopen, dat verbaasde haarzelf misschien nog het meest. Niet dat Nigel haar aantrekkelijk vond, niet dat hij haar aandacht gaf maar dat zij, na zoveel jaren waarin ze dacht dat ze precies wist wie ze was, nog steeds nieuwe kanten van zichzelf kon ontdekken. Ze voelde de spanning tussen wat ze altijd had geloofd en wat ze nu ervoer. De vrouw die ze aan de buitenwereld liet zien, was sterk, onafhankelijk en ongenaakbaar, maar de Margaret die Nigel nu zag, was iemand die ook verlangde naar warmte, nabijheid en het gevoel echt gezien te worden. Ze keek hem aan, bijna alsof ze zichzelf opnieuw probeerde te begrijpen. Je maakt het me moeilijk om mezelf te blijven zei ze zacht. Nigel glimlachte, misschien ontdek je gewoon een deel van jezelf dat er altijd al was en moet jij jezelf toestaan te veranderen. Die woorden bleven hangen, want ergens wist Margaret dat haar grootste strijd niet met Nigel was.

Het was met haar eigen overtuiging dat ze na al die jaren niets nieuws meer kon voelen, Nigel pakte door nu hij haar gezoend had, hij knoopte haar bloes los en schoof deze van haar schouder en liet hem achteloos op de grond vallen. Margaret protesteerde niet, ze liet het gebeuren en trok zelf de rist van haar rokje los waardoor hij omlaag gleed en ze eruit kon stappen. Zijn vingers gleden over haar huid, haar gerimpelde huid en de tinteling die ze voelde op de plekken waarzin vingers een spoor trokken waren tintelingen die ze zag als …geluk. Zijn handen gleden omhoog, hij schoof zijn wijsvinger onder haar dure parelketting en trok haar daaraan naar zich toe. Ze voelde iets in zichzelf groeien waar ze al twee dagen bang voor was. De vinger die haar, met een vorm van dwang aan haar ketting dichterbij trok maakte haar week, hongerig en bijna als vanzelf kuste ze hem.

Ze drukte haar lippen op de zijne en alsof ze weer 20 was drukte ze haar tong tussen haar lippen door naar buiten, recht zijn mond in en sloot haar ogen toen zijn tong de hare verwelkomde. Ze raakte verwikkeld in een hongerige tongzoen met de jonge Nigel, een zoen zoals ze zeker 30 jaar niet meer had gedaan, een gretigheid alsof ze uitgehongerd was. Haar hooghartige masker leek ook af te vallen, naast haar bloes op de grond. Ze voelde hun kwijl over haar kin omlaag druipen en waar ze vroeger onmiddellijk haar kin zou hebben schoongeveegd ging ze nu door. Nigel was diegene die de zoen onderbrak en Margaret haalde diep adem om zichzelf te willen herpakken.

Sorry zei ze zachtjes en beschaamd, ik liet mijzelf gaan. Voor het eerst in tientallen jaren zei Margaret sorry en werd zich daarvan pas bewust toen ze het als had gezegd en voelde hoe haar wangen verkleurden van een soort schaamte. Nigel glimlachte, ik vond het fijn de Margaret te voelen en te proeven die niemand ooit heeft gezien zei hij en die woorden gaven haar weer die stomme vlinders in haar buik. Ze kon niet geloven dat een meer dan 40 jarige jongere knul haar leuk vond, dat hij met haar wilde zoenen alsof ze nog de Margaret uit haar jeugd was. Ze voelde hoe hij de bandjes van haar bh op voorzichtige wijze van har schouders schoof, hoe ze omlaag hingen langs haar armen. Ze keek naar hem toen hij haar bh eraan omlaag trok, angstig voor zijn reacte als hij zou zien dat ze geen jonge meid meer was.

Een rukje en haar borsten waren bloot, wat ben je schitterend hoorde ze Nigel zeggen toen hij haar verborgen parels bekeek. Wat zijn ze prachtig herhaalde hij toen hij ze beiden in zijn donkere handen nam en begon te kneden. Margaret wist niet wat ze nu moest zeggen, ze voelde haar dikke tepels reageren en dat gevoel had ze al zolang niet meer gehad. Nigel nam ze tussen duim en wijsvinger, trok er speels aan en bracht haar steeds verder in vervoering. Hij stopte even, liet haar nadenken en keek toe hoe ze zelf de rits van haar rok losmaakte en deze zo langs haar benen omlaag liet glijden. Zijn mond vel open, daar stond de 68 jarige Margaret in alleen nog een kanten slip, voor hem en ze begon nu zelfstandig te doen wat hij had willen doen. Ik wil je klonk het uit har mond toen ze langzaam achteruit liep naar het grote ruime bed, haar stem sloeg over en klonk hees.

Ze vleidde zich op het bed en wenkte hem, ik wil 1 met jou worden Nigel zei ze, ik wil de liefde met jou bedrijven. Nigel kroop het bed op, hij had zijn shirt al uitgetrokken kroop tot boven haar om haar te kussen, zijn mond gleed al snel over haar kin, langs haar nek omlaag. Margaret raakte in een soort van trance, drukte haar borste omhoog toen zij tong erover heen gleed en hij haar inmiddels dikke keiharde oude tepel gulzig zijn mond in zoog. Fuuucckkk kreunde Margaret teon hij er speels in beet en greep zijn hoofd tussen beide handen en stuurde hem naar haar andere tepel en daana omlaag. Langzaam omlaag naar haar meest intiem en geheimgehouden parel en de jonge Nigel wist handig tegelijkertijd dat ze hem omlaag duwde haar slip meet te trekken zodat er nets meer tussen hem en har inzat toen zijn mond haar gleuf bereikte. Spreid zei hij alleen en waar Marharet vroeger zou hebben gewalgd van commando’s deed ze nu keurig haar benen uit elkaar voor hem. Hij rook hoe opgewonden ze was en drukte zij lippen op het kleine pareltje dat zich openbaarde toen ze haar benen uit elkaar deed en begon erop te zuigen terwijl het puntje van zijn tong er plagend over heen gleed.

Margaret werd gek, wat gebeurde er met haar, wat deed Nigel nu waardoor ze signalen kreeg die ze tientallen jaren niet meer had gekregen, ze drukte haar heupen omhoog, draaide ze rond alsof ze meer wilde. Nigel merkte dat de rijp was voor de volgende stap. Hij wilde haar bezitten, de hooghartige oude vrouw ver over haar toppen heen jagen in de orgasmes die hij haar zou gaan geven. Haar laten geniten van hem zodat ze hem nog meer toe zou gaan laten. Voor het eerst in meer dan 20, misschien wel 30 jaar bedreef Magaret weer de liefde en genoot met volle teugen van alles wat Nigel met en bij haar deed en ze kon er geen genoeg van krijgen. Hij wist haar meerdere keren naar hoogtepunten te brengen en was daarna ook nog eens enorm lief voor haar waardoor ze niet afgeschrikt werd. Dit was meer dan ze ooit had durven hopen, het was meer en beter dan gewoon hemels.